ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 40 อาจารย์เรียกตัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 40 อาจารย์เรียกตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2562 07:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40 อาจารย์เรียกตัว
แบบอักษร

หลังจากที่ออกมาจากแคว้นยูกิและกลับสู่ชายแดนแคว้นฮิโนะคุนิได้สำเร็จคาซึยะก็บอกให้คาคาชิเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านโคโนฮะเพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในภารกิจให้โฮคาเงะได้รับทราบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในภารกิจ

 

 

 

ส่วนตัวเขาจะออกเดินทางไปยังชายแดนระหว่างแคว้นฮิโนะคุนิและสึจิโนะคุนิเพื่อสืบหาตัวผู้จ้างวานในการลอบสังหารโคยูกิ เรื่องนี้ค่อนข้างสำคัญเขาคิดว่าผู้จ้างวานอาจะเป็นหมู่บ้านอิวะและหมู่บ้านคุโมะที่ต้องการกำหราบโคโนฮะมากที่สุด

 

 

 

"นายก็ระวังตัวให้ดีคาซึยะ พวกทหารรับจ้างน่ะแข็งแกร่งมาก!"

 

 

 

"รู้อยู่แล้ว นายก็ด้วยทางที่ดีให้มุ่งตรงไปที่หมู่บ้านอย่างเดียว"

 

 

 

"เข้าใจแล้ว ถ้าแบบนั้นพวกเราแยกกันตรงนี้"

 

 

 

ฟึบ

 

 

 

ว่าจบคาคาชิก็จากไปด้วยความเร็วสูง ในขณะที่คาซึยะเริ่มนำชุดผ้าคลุมสีดำแบบมีฮูดพร้อมสวมหน้ากากและฮูดเพื่อปิดบังตัวตน คงไม่ดีนักที่คนโด่งดังแบบเขาจะไปเยือนกลุ่มทหารรับจ้างด้วยตัวตนที่แท้จริง

 

 

 

"เนตรวงแหวนเราคงต้องงดใช้ไปสักระยะ"

 

 

 

กร็อบแกร็บ

 

 

 

เสียงสัมผัสกิ่งไม้ทำให้คาซึยะตั้งท่าเตรียมต่อสู้ เขาจ้องมองไปยังพุ่มไม้พุ่มหนึ่งที่เป็นต้นเหตุสักพักก็ถอนหายใจเมื่อพบงูเขียวลายดำกำลังเลื้อยเคลื่อนที่มาหาเขา

 

 

 

"สวัสดีคาซึยะคุง"เสียงทักทายที่แสนคุ้นเคยดังออกมาผ่านจิต ซึ่งคาซึยะขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

 

"อาจารย์โอโรจิมารุงั้นหรอ ?"

 

 

 

"ถูกต้อง มาเถอะรีบมาที่ฐานใหม่ของฉัน"

 

 

 

ฐานใหม่ ? คาซึยะแปลกใจ เขายืนกุมคางครุ่นคิดว่าจะเลือกไปสำรวจทหารรับจ้างก่อน หรือจะกลับไปหาอาจารย์ก่อน สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเดินทางกลับไปหาโอโรจิมารุก่อน เพราะในโลกนี้สิ่งที่เป็นปัญหามากที่สุดก็คงไม่พ้นตัวทดลองของอาจารย์เนี่ยแหละ

 

 

 

'ตัวทดลองของอาจารย์นี่แหละที่เป็นสุดยอดภัยพิบัติชั้นดีของโลกนินจาเลย'

 

 

 

หลังจากตัดสินใจได้เขาก็รับงูเขียวเข้ามาใต้แขนถอดหน้ากากและนำฮูดลงก่อนจะเริ่มออกเดินทางตามป่าที่เขียวชะอุ่มมุ่งตรงไปยังสถานที่แปลกๆ ซึ่งเขาก็คิดไม่ถึง เพียงไม่เจอกันแค่ปีเดียวอาจารย์ก็ย้ายฐานวิจัยหลักไปเสียแล้ว

 

 

 

"ตอนนี้ฉันย้ายห้องวิจัยมาที่หมู่บ้านโอโตะงาคุเระแล้ว"

 

 

 

"ทำไมละ ?"

 

 

 

"เมื่อเธอมาถึงเธอจะเข้าใจ"

 

 

 

เห็นอาจารย์ูดแบบนั้นก็ได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ หรืออาจารย์เริ่มอยากคิดทรยศหมู่บ้านเพื่อที่จะได้ส่งชีวิตปู่รุ่นสามกลับไปพักผ่อนในอนาคต ? ก็ไม่น่าจะใช่นี่เดาว่าเจ้าตัวน่าจะเจอสิ่งที่สนใจที่นั่นเสียมากกว่า

 

 

 

"อาจารย์โผล่มาหลังจากที่ผมกลับมาจากชายแดนแสดงว่าฐานวิจัยใหม่ไม่ไกลสินะ"

 

 

 

"ถูกต้องคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะรีบกลับมา เอาละใกล้ถึงแล้ว ทางเข้าอยู่ตรงนั้น"

 

 

 

พูดคุยกับอาจารย์ผ่านงูสักครู่ เจ้างูเขียวก็พุ่งออกจากแขนเสื้อและนำทางคาซึยะมาตรงจุดหนึ่งที่มีเห็นขนาดใหญ่หลายคนโอบ พอเจ้างูทำอะไรนิดหน่อยก็มีรอยแยกออกจากหินและมีประตูทางเดินสู่ชั้นใต้ดิน

 

 

 

"ที่นี่แหละ ตามมาให้ดีฉันสร้างที่นี่เป็นเขาวงกตถ้าเดินไม่ดีอาจจะหลงทางไม่ก็ถูกนู่นนี้แล้วตูมตามขึ้นมามันจะยุ่ง"

 

 

 

'แล้วพี่แกจะวางกับดักทำในช่วงเวลานี้ทำมะเขืออะไร ?'

 

 

 

"เดินระวังๆหน่อยนะคาซึยะคุง..."

 

 

 

แกร็ก

 

 

 

อาจารย์เตือนยังไม่ทันขาดคำเท้าของคาซึยะก็เผื่อไปแตะโดนพื้นจนพื้นบุบลงไป เขามองที่เท้าก่อนจะอุทานหน้าเริ่มซีด

 

 

 

"อาเร๊ะ ?"

 

 

 

ตู้มมมมมมมม~

 

 

 

ฝุ่นแป้งขาวสาดเต็มตัวของเด็กชาย ภายใต้การสื่อสารเขาได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆจากปลายสาย ใบหน้าที่ขาวจากแป้งมีเส้นเลือดสีดำผุดขึ้นมาจากหน้าผากเป็นเส้นๆ ทันที

 

 

 

"อุ๊บหุหุ ทะ โทษทีคาซึยะคุงฉันลืมพาเธอไปทางลัด"

 

 

 

'ชักอยากฆ่าคนซะแล้วสิ'

 

 

 

สุดท้ายอาจารย์ที่แสนขี้เล่นก็พาเขาเดินทางมาด้วยทางลัดเพียงไม่นานเขาก็พบเด็กหญิงผมม่วงและชายหนุ่มผมดำยาวที่กำลังยืนปิดปากพยายามกั้นหัวเราะอยู่ เห็นแบบนี้คาซึยะถึงกับจับด้ามดาบทำท่าจะชักมาฟันอาจารย์จอมกวนทันที

 

 

 

"คาซึยะจังใจเย็นๆก่อน อาจารย์ก็เลิกแกล้งเขาได้แล้ว"

 

 

 

เด็กหญิงผมม่วง หรืออังโกะที่เห็นสีหน้าของคาซึยะที่เต็มไปด้วยออร่าสีดำทมิฬ ท่าทางที่จะฟันอาจารย์ทิ้งทำให้เธอรีบห้ามปราม ดีนะที่อังโกะมาห้ามไว้ ไม่งั้นพ่อจะฟันไม่เลี้ยงเลย

 

 

 

"สูดด~ เอาละที่ฉันเรียกเธอมาที่นี่ก็เพราะเด็กกำพร้าที่จะเข้าทำการทดลองโปรเจ็คคาถาไม้มาพร้อมแล้ว ตามมาฉันจะพาเธอไปพบพวกเขา"

 

 

 

โอโรจิมารุเลิกทำเป็นเล่นและเดินนำคาซึยะไป เขาไม่เห็นท่าทางแปลกๆของคาซึยะที่กำลังตกใจในเรื่องนี้ ในเมื่อดันโซก็ถูกจับไปแล้วแต่ทำไมอาจารย์ยังเลือกที่จะทดลองต่อ ไม่สิหรือว่า

 

 

 

"ไม่ใช่ว่าดันโซถูกจับไปแล้วหรอทำไมถึงต้องทำการทดลองอีก ?"

 

 

 

"เรื่องนั้น"

 

 

 

สายตาของโอโรจิมารุเหล่ไปทางหลอดแก้วใหญ่ใส่ของเหลวสีเขียวในระยะไม่ห่างจากที่พวกเขาอยู่ มันมีร่างมนุษย์ผมดำที่กำลังหลับไหล พอคาซึยะได้เห็นใบหน้าเจ้าร่างในหลอดแก้วก็ตกใจ เพราะเจ้านี่คือร่างวัยหนุ่มของชิมูระ ดันโซที่ฟื้นฟูแขนขาแบบครบครัน

 

 

 

"ทำไมเจ้านี่ถึงมาอยู่ที่นี่ ?"

 

 

 

คาซึยะถึงกับคว้าด้ามดาบเตรียมพร้อมจะชักออกมาฟันสังหารร่างที่อยู่ในหลอดแก้วทันที นี่เป็นโอกาศดีที่เขาจะฆ่าสิ่งมีชีวิตที่สุดแสนจะชั่วร้ายของโลกนินจาขอเพียงสังหารเจ้านี่ไปหมู่บ้านโคโนฮะก็จะสะอาดขึ้นทันตา

 

 

 

"ใจเย็นๆ คาซึยะคุงแม้ฉันจะไม่อยากห้ามเธอ แต่นี่เป็นคำสั่งของชนชั้นสูงในหมู่บ้านและแคว้นที่ต้องการให้ดันโซกลับมาอีกครั้ง คำสั่งนี้แม้แต่อาจารย์ซารุโทบิก็ได้แต่ทำใจยอมรับมัน"

 

 

 

"กึด! ชนชั้นสูง พวกมันอีกแล้ว ?"

 

 

 

ความโกรธของคาซึยะปะทุในทันที สายตาจดจ้องมองดันโซอย่างแค้นเคือง เขายังจำได้ดีถึงแผนการลอบสังหารฮินาโมริเมื่อห้าปีก่อน วันนั้นถ้าเขาไม่ทราบเรื่องนี้ ฮินะจะเป็นยังไงบ้างเขาก็ไม่อาจทราบได้

 

 

 

"อย่าใจร้อนแม้เธอจะไม่สามารถสังหารดันโซได้ แต่เธอสามารถใช้เขาเป็นหุ่นเชิดทำงานในที่มืดให้เธอได้!"

 

 

 

"นี่"

 

 

 

แต่พอคาซึยะนึกถึงสิ่งหนึ่งก็ตาลุกวาวอย่างช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาไม่สามารถสังหารชนชั้นสูงได้ในตอนนี้ แต่ถ้าเจ้าดันโซทำแทนละพอคิดได้เขาก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

 

 

 

ในเมื่อทุกอย่างยังลิขิตให้เข้าหมอนี่ยังมีชีวิตอยู่แต่ก็เป็นเพียงในฐานะทาสของเขาเท่านั้น ตัวเขาที่มีชื่อเสียงดียังคงขาดตัวแทนแต่ถ้าใช้ดันโซทำทุกอย่างแทน สิ่งที่เขาอยากทำคงสำเร็จง่ายขึ้นในอนาคต

 

 

 

"ดีจากนี้เจ้าหมอนี่จะเป็นทาสของผม"

 

 

 

ทันทีที่เขากล่าวจบประโยคร่างของดันโซที่หลับตาอยู่ในหลอดแก้วก็เริ่มเคลื่อนไหว ดวงตาที่น่าจะบอดไปแล้วค่อยๆลืมขึ้นมา และจดจ้องไปยังร่างทั้งสามที่กำลังยกยิ้มให้มันอย่างมีเลศนัย

 

 

 

เจ้าตัวพยายามเคลื่อนไหวหลังจากได้ยินคำพูดของเด็กชาย แต่ยังไม่ทันได้ทำตามที่หวังจู่ๆเจ้าตัวก็รู้สึกว่าตัวเขากำลังตกอยู่ในมนต์สะกด ไม่เป็นไปตามที่ใจคิด

 

 

 

"ไร้ประโยชน์ นายไม่มีสิทธิ์ต่อต้านมันชิมูระ ดันโซ"

 

 

 

วิ้งงงง

 

 

 

ดันโซได้แต่จ้องมองคาซึยะอย่างแค้นเคือง แต่ครู่เดียวนัยน์ตาของดันโซก็ค่อยๆตกอยู่ความว่างเปลาดวงตาสีดำค่อยๆกลายเป็นสีแดงฉานมีลวดลายมากะมาทะสามตัวสีดำอยู่ภายใน มันเป็นลายเนตรวงแหวนกระเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ของคาซึยะ

 

 

 

ภายในจิตที่แปลกๆ ดันโซกำลังอยู่ในชุดผ้าคลุมขาวสวมหมวกที่ถักคำว่าไฟอยู่บนหมวก เจ้าตัวกำลังนั่งยิ้มแย้มอยู่ในห้องทำงานอย่างที่หวัง ทุกอย่างไม่ว่าจะพลังและอำนาจ เงินทอง ครอบครัว เขาต่างก็มีมันพร้อม

 

 

 

เขาได้เพลิดเพลินทุกอย่าง ไม่ชอบใครก็แค่สังหารทิ้ง ใครต่อต้านก็ทำลายทิ้ง ใครไม่พอใจในตัวตนของเขาก็ล้างโครตเหง้าพวกมันทิ้งทั้งหมด แม้กระทั่งเด็กชายที่เขาเกลียดขี้หน้าเช่นคาซึยะก็ยังถูกเขาสังหารและเสียประจารด้วยมือของตนเอง โอ้นี่แหละคือสิ่งที่เขาปราถนา

 

 

 

โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมีเด็กชายผู้หนึ่งกำลังจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้พลังอ่านจันทรานิรันดร์กับมนุษย์โดยตรง

 

 

 

ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าพลังของมันจะเป็นอ่านจันทรานิรันดร์แบบสมบูรณ์เช่นเดียวกับพลังของเนตรสังสาระ ฉีกยิ้มที่มุมปากคาซึยะก็ค่อยๆหันหลังจากไปพร้อมคำพูดหนึ่งที่รอยไปตามสายลม

 

 

 

"จงตกอยู่ภายใต้อ่านจันทรานิรันดร์ของฉันไปชั่วนิจนิรันดร์เสียเถอะดันโซเอ๋ย นี่ถือว่าเป็นความเมตตาครั้งสุดท้ายของฉัน!"

 

 

ช่วงนี้เข้างานเช้าอาจจะลงเร็วกว่าเดิมเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น