หมี น้ำตาล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตาเถร!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2562 17:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตาเถร!!
แบบอักษร

อากาศตอนบ่ายที่เย็นสบาย ฝนตกลงมาเล็กน้อยพอให้ได้รับความหนาว พรุ่งนี้เป็นวันเปิดเรียนวันแรก เพราะฉะนั้นวันนี้ต้องเตรียมตัวให้พร้อม

"พี่นาวา เตรียมชุดนักเรียนพร้อมหรือยัง ปากกาล่ะเตรียมครบมั้ย?"

"เตรียมหมดแล้ว แกจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นนานา" นาวาเอ่ยพลางก้มหน้าอ่านหนังสือการ์ตูนความรู้ที่โซฟาหน้าทีวี

"ก็จะเจอเพื่อนใหม่แล้วอ่ะ ขอตื่นเต้นหน่อยไม่ได้ไง?"

นาวาส่ายหน้าให้กับอาการของน้องสาวที่ตื่นเต้นเป็นเด็กอนุบาลเหมือนกำลังจะได้ของเล่นใหม่

กริ๊งงง กริ๊งงง

"ใครมาอีกแล้วอ่ะ บ้านเรานี่คนรู้จักเยอะเนอะ" นานาเอ่ยบ่นก่อนที่จะเดินออกไปดูที่หน้ารั้วบ้าน

 

 

"มาหาใครคะ?"

เด็กสาวอายุราวๆเท่ากับนานายืนยิ้มให้เจ้าของบ้านเมื่อเห็นเจ้าของบ้านเดินออกมาแต่ไกล

"แม่ให้มาชวนไปทานข้าวที่บ้านเย็นนี้ค่ะ" เด็กสาวเอ่ยยิ้ม แต่นานายังคงทำหน้างง แม่..แม่ไหนวะ

"เอ่อ..แม่นภาค่ะ แม่ของเราเอง" และแล้วก็ถึงบางอ้อ แม่ที่ว่าคือน้านภานี่เอง

"อ๋ออ~ เธอเป็นลูกสาวของน้านภา?"

"ใช่ๆ" เด็กสาวเอ่ยยิ้มพยักหน้ารัวๆ

"เราชื่อนานานะ อยู่บ้านกับพี่สาวสองคน แต่พี่เรามันเป็นคนติสท์หน่อยๆ โลกส่วนตัวค่อนข้างเยอะ"

"อ่อ..ค่ะ" เด็กสาวเอ่ยยิ้มแห้ง

"แล้วเธอชื่ออะไร?"

"เราชื่อปลายฝน"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะปลายฝน" นานาเอ่ยยิ้ม เขายิ้มตอบ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

17:47 น.

"น้านภาสวัสดีค่ะ🙏" นานาเอ่ยยิ้มยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ตรงหน้าที่เดินมาต้อนรับเธอเมื่อเธอเดินเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว

"สวัสดีจ้ะ" น้านภาเอ่ยยิ้มตอบกลับมา "แล้วหนูนาวาล่ะ ไม่มาเหรอ?"

"รายนั้นช้าหน่อยค่ะ แต่เดี๋ยวก็คงตามมา"

"งั้นเราเข้ามานั่งรอที่โต๊ะกินข้าวดีกว่า" น้านภาเดินนำนานาไปนั่งลงที่โต๊ะอาหารที่ลูกสาวของเขานั่งรออยู่

"สวัสดีปลายฝน..^^" นานาโบกมือทักทายก่อนที่จะนั่งลงตรงข้ามกับน้านภา

"สวัสดีนานา" ปลายฝนเอ่ยยิ้มทักทายกลับ

"ปลายฝนอายุเท่านานาเลยนะ กำลังจะขึ้นม.4 เหมือนกัน" น้านภาชวนเด็กๆคุยรอ

"จริงหรอ แล้วปลายฝนเรียนที่ไหน?" นานาเอ่ยถามมองหน้าปลายฝนด้วยความตื่นเต้น เธอดีใจที่จะได้มีเพื่อนเล่นแก้เบื่อช่วงวันหยุดแล้ว

"เราเรียนที่วิสิทธิธาราม โรงเรียนในเมืองน่ะ"

"จริงดิ!" นานาเอ่ยยิ้มตาเบิกกว้าง "เราย้ายไปขึ้นม.4 ที่นั่นพอดีเลย พี่สาวเราก็เรียนอยู่ที่นั่นด้วยนะ"

"แล้วนานาอยู่ห้องไหน เผื่อได้อยู่ห้องเดียวกัน"

"ยังไม่รู้เลย พรุ่งนี้ครูเค้าคงจะพาไปห้องเรียนเองนั่นแหละ"

"แล้วพี่นานาชื่ออะไร เผื่อเราจะรู้จัก"

"ชื่อนา..นั่นไงพี่สาวเรามาพอดี พี่นาวา.."

ปลายฝนหันไปมองตามสายตาของนานาที่มองไปทางประตูด้านหลังของเธอ นาวา..ชื่อคุ้นจัง หวังว่าคงจะไม่ใช่.. ความคิดไปพร้อมกับสายตา ทันทีที่เธอได้สบตากับนาวา ตาเถร!! ใช่จริงด้วย เธอตกใจรีบหันกลับมาเหมือนเดิมอย่างเร็ว

"เป็นอะไรรึป่าวปลายฝน?" นานาเห็นสีหน้าที่ดูซีดลงของปลายฝนทำให้เธอต้องเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ม..ไม่ ไม่ได้เป็นอะไร" ปลายฝนเอ่ยเสียงสั่น สีหน้าซีดเหงื่อตก

"ขอโทษที่ต้องให้รอนะคะน้านภา" นาวาเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆน้องสาวฝั่งตรงข้ามกับปลายฝน เธอสังเกตุเห็นเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นเล็กน้อยบนหน้าผากของปลายฝน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ปล่อยผ่านมันไปโดยไม่ได้คิดอะไร

"ไม่เป็นไรจ้ะ กินข้าวกันเลยดีกว่าเนอะ จะได้รีบกลับไปอาบน้ำพักผ่อนเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้"

"ค่ะ" นาวาเอ่ยหน้านิ่งพยักหน้าหนึ่งครั้ง

"ตักข้าวให้พี่เค้าสิลูก" นภาเอ่ยสั่งลูกสาวที่นั่งนิ่งแข็งทื่อ

"อ๋อ ค่ะๆๆ" ปลายฝนรีบจัดการตักข้าวในหม้อใส่จานให้กับคนตรงหน้า

มือบ้าสั่นจะเป็นเจ้าเข้าอยู่แล้ว อาการอย่ามาออกต่อหน้าพี่เขาแบบนี้สิ!

"ขอบใจ" นาวาเอ่ยมองตามเด็กสาว เด็กนั่นเหลือบตามามองเธอก่อนที่จะรีบหลบสายตาไปที่อื่นเพียงเพราะเราเผลอสบตากัน

หน้านิ่งๆของเธอมันดูน่ากลัวมากนักหรือไง เด็กนั่นถึงไม่กล้ามอง

 

ในระหว่างที่ทานข้าวเธอรู้สึกได้ว่ายัยเด็กตรงหน้านั่นแอบมองเธอตอนที่เธอเผลอบ่อยๆ เป็นโรคจิตหรือยังไงกัน พอมองกลับก็รีบก้มหน้าแกล้งเขี่ยข้าวบนจาน

"เอ้อพี่นาวา ปลายฝนเรียนที่เดียวกับพี่นาวาด้วยนะ" นานาเอ่ยชวนคุยเมื่อบรรยากาศมันดูเงียบเกินไป เราจะนั่งเงียบจริงจังกับการกินข้าวเฉยๆไม่ได้

นาวาหันมองน้องสาว สีหน้าคิ้วขมวด "ปลายฝนคือใคร?"

โอ้โห พี่สาวฉันรู้จักใครบ้างมั้ยในโรงเรียนนั้นนอกจากพี่อินทรา

"ก็เนี่ยปลายฝน" นานาเอ่ยชี้ไปที่ปลายฝน นาวาหันไปมองตามที่นานาชี้แล้วหันกลับมาหานานาเหมือนเดิม

"อ่อ หน้าไม่เห็นคุ้น" นาวาเอ่ยหน้านิ่งๆ

"ไม่แปลกใจหรอก เคยสนใจอะไรกับเขาบ้างพี่อ่ะ"

"อันไหนน่าสนใจพี่ก็สนใจ แต่อันไหนที่มันไม่น่าสนใจพี่ก็ไม่มอง"

 

เหมือนโดนกรีดแทงที่กลางอก คนอะไรจะเฉยชาได้ขนาดนี้ คำพูดแต่ละคำดูไม่แรงแต่ฟังแล้วเจ็บแสบไปถึงกระเพาะ

.

.

.

.

.

"เดี๋ยวน้าเก็บจานเอง สองนากลับบ้านไปอาบน้ำเถอะ" นภาเอ่ยขึ้นเมื่อเด็กสาวสองคนกำลังเก็บจานเรียงๆกันเพื่อนำไปล้าง

"เดี๋ยววาล้างเสร็จแล้วค่อยกลับก็ได้ค่ะ บ้านอยู่ข้างกันแค่นี้เอง" นาวาก้มหน้าเก็บจานต่อ

"ไม่ฟังที่น้าพูดเลยหรือไงนาวา.." หญิงสาววัยสี่สิบต้นๆยืนมองพฤติกรรมของเด็กสาวตรงหน้า เขาฟังที่เธอพูดแต่เขาแค่ไม่ทำตามเท่านั้นเอง

"คุณน้าไปนั่งพักดีกว่าค่ะ เดี๋ยวตรงนี้วากับนาจัดการเอง"

นภายิ้มส่ายหัวเบาๆ เธอเอ็นดูในความน่ารักของเด็กทั้งสองคน ก่อนที่จะเดินไปนั่งพักตามที่เด็กสาวบอก

ส่วนปลายฝนก็เดินไปช่วยนานาล้างจานที่อ่างล้าง

 

น้านภาอุตส่าห์ชวนมากินข้าวที่บ้าน จะเสียมารยาทกลับไปโดยที่ไม่ช่วยทำอะไรเลยก็จะดูแย่เกินไป น้านภาใจดีกับเธอและน้องสาวเธอมาตลอด อะไรที่ช่วยได้เธอก็อยากจะช่วยบ้าง..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ค่อยๆปูไปเรื่อยๆ เนื้อเรื่องค่อยๆเป็นค่อยๆไปป

ชื่อโรงเรียนแต่งขึ้นมาเท่านั้น ไม่รู้ไปซ้ำกับโรงเรียนไหนจริงๆรึป่าว ถ้ามีก็ขออภัยด้วยค่ะ

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

ติชมกันได้น้าา ให้กำลังใจด้วยจะยิ่งมีกำลังใจมั้กๆ❤

 

#หมีน้ำตาล

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น