มายเวิลด์

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านกันนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกแรงสนับสนุน ทุกคอมเม้นต์ และทุกการกดไลค์ค่ะ #มายเวิลด์ 🙏

ชื่อตอน : Chapter 3

คำค้น : #แก๊งค์จตุรธาตุ #ผู้ชายสายโหด #เพลิงกัลป์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2562 01:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3
แบบอักษร

Chapter 3 

-ใครๆก็กลัวฉัน หรือเธอไม่กลัวหืมม- 

ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านอาหารร้านประจำที่เคยมากินตอนม.ปลาย ก็ไอ้วาโยน่ะแหละ อยากจะย้อนวันวานอะไรของมันหรอก ผมนี่คิดว่าร้านป้าแกจะปิดไปแล้วซะอีก ที่ไหนได้..ยังเปิดเหมือนเดิม 55555  

"เออไอ้เพลิงกัลป์ มึงไปฟัดกับใครมาวะ?"  

"ไม่รู้"  

"ห๊ะะ" เสียงไอ้วาโยเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ ควรชินได้แล้วไหมล่ะ..ส่วนมากคนที่เข้ามาหาเรื่องผม ก็มีเหตุผลสั้นๆง่ายๆข้อเดียวคือหน้าผมมันไปหนักหัวเขาไง นั่นแหละ..ผมก็เลยมีเรื่องบ่อย 

"......." ผมยักไหล่ แล้วหันไปมองรอบๆร้าน ที่นี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังให้บรรยากาศเหมือนเมื่อก่อนเลยว่ะ  

"มึงน่าจะชินได้แล้วนะ" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยขึ้น  

"กูไม่มีทางชินอะ มึงก็เลี่ยงๆบ้างเหอะ"  

"กูก็พยายามแล้วไง อย่างน้อยกูก็ไม่ได้ไปหาเรื่องใครนะ" ผมเอ่ยขึ้นบอกไอ้วาโย  

"แต่หน้ามึงมันดูดตีนไงไอ้สัสส" ไอ้วาโยเอ่ยขึ้น  

"แล้วไง กูต้องไปศัลยกรรมไหมล่ะ?"  

"โว้ะะะ พวกกูก็แค่เป็นห่วง" ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้น  

"ใช่..มึงอะไม่ชอบให้การ์ดตามไปไหนด้วย เผื่อวันนึงมึงเจอคนดักยิงข้อหาหมั่นไส้ล่ะวะ?" ไอ้วาโยเอ่ยขึ้นบอกผมอย่างจริงจัง  

"กูเพลิงกัลป์ ไม่ตายง่ายๆหรอกนะ"  

"ก็ระวังตัวไว้ ยิ่งมึงมีศัตรูเยอะ มึงก็ยิ่งเสี่ยง"  

"เพราะมึงไม่รู้ว่าวันนี้มึงจะต้องเจอกับใคร พรุ่งนี้จะต้องเจอกับคนไหน ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกมึง" ไอ้ไอดินเอ่ยเสริมไอ้ภาดายาวเหยียด  

"เออๆ กูรู้แล้ว จะระวังตัวให้มากกว่าเดิมละกัน" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ผมไม่ยอมเป็นอะไรง่ายๆหรอกนะ ผมยังมีแม่ที่ต้องดูแลนะเว้ยย  

หลังจากนั้นไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ พวกผมสี่คนก็นั่งกินข้าวด้วยกันไปเรื่อยๆ มีพูดคุยเรื่องไร้สาระบ้าง ก็ใช้เวลานานอยู่นะ กว่าจะแยกย้ายกันกลับ  

"ไอ้เพลิงกัลป์ วันนี้มึงไปผับไหมวะ?"  

"อาจจะไม่" ผมเอ่ยตอบไปสั้นๆ หน้ายับแบบนี้ ไม่อยากไปเลยแฮะ..เดี๋ยวคนไม่เคารพ ถุ้ยยย  

"มึงไม่ไปได้ไง วันนี้นัดรับเงินคืนนี่"  

"มึงก็ทำได้ไหมล่ะ?" ผมเอ่ยถามกลับ  

"แต่กูนัดสาวไว้แล้วไง" ไอ้วาโยไอ้คนทิ้งเพื่อนนน  

"กูไปเองก็ได้" เสียงไอ้ไอดินเอ่ยขึ้นสั้นๆ ผมก็หันไปมองมันอย่างไม่เข้าใจ  

"........."  

"เมียกูก็ไปด้วยอีกคนไง"  

"เออๆ งั้นแยกกันตรงนี้นะ" ไอ้ภาดาเอ่ยขึ้น  

"ได้ เจอกันพรุ่งนี้เว้ยย" ไอ้วาโยเอ่ยขึ้น แล้วหมุนตัวไปขึ้นรถตัวเอง ผมก็เลยเดินแยกไปขึ้นรถของตัวเองบ้าง ก่อนจะขับรถกลับคอนโด  

คอนโด.. 

ผมเดินเข้ามาในตอนโด แล้วผมก็เจอกับกระดาษเอสี่ติดอยู่หน้าลิฟต์ในตอนที่กำลังจะกดลิฟต์ขึ้นไปบนห้อง 'ลิฟต์เสีย รบกวนเดินบันไดแทน' ผมนี่อยากเอาหัวโขกประตูลิฟต์มาก ก็คือผมอะอยู่ตั้งชั้นเจ็ดเลยนะ เห้อออ เดินก็ได้วุ้ยยย  

"แล้วยังไง..ฉันจะไปหาเขาที่ไหน?"  

".........." ผมหันไปมองตามเสียง ก็เจอกับผู้หญิงคนนั้น เธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน และใช่เธอไม่เห็นผม อีกเรื่องคือทำไมผมไม่เคยเจอเธอเลยวะ หรือเธอเพิ่งจะย้ายมาอยู่ที่นี่  

"แกก็บอกฉันมาเถอะ ถ้าฉันไม่จำเป็นจริงๆนะ ฉันจะไม่เสียเวลาทิ้งไปโดยไม่ได้อะไรเด็ดขาด"  

".........." ผู้หญิงคนนั้นเดินขึ้นบันไดไป ผมก็เลยก้าวขาเดินไปทางบันได เดินก็ได้เห้อออ  

"ผู้ชายแก๊งค์จตุรธาตุ จ้ะช่วยได้มากเลยว้อยย"  

".........." ผมขมวดคิ้วทันที เมื่อได้ยินคำว่า 'แก๊งค์จตุรธาตุ' มีเรื่องอะไรกับพวกผมงั้นหรอ.. 

"อ๊ะ!!" เสียงผู้หญิงคนนั้นร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเหยียบขั้นบันไดพลาด ทำให้ตัวเองเสียการทรงตัว  

พรึ่บบบ หมับบบ  

".........." ผมคว้าตัวผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ ทำให้เธอมาอยู่ในอ้อมแขนของผม ผู้หญิงในอ้อมแขนผมหลับตาปี๋ คงจะกลัวละมั้ง..  

ผมมองใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นนิ่งๆ ก่อนจะพิจารณาใบหน้าใต้แว่นหนาเตอะทีละนิดๆ ใบหน้าเนียนที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย คิ้วสวยเรียวโค้ง จมูกโด่งเป็นสันเชิดตรงปลายน้อยๆ ริมฝีปากได้รูป ทำไมเธอดู....น่าสนใจจังวะ   

สักพักคนตัวเล็กก็ลืมตา พร้อมกับเงยหน้าขึ้น ทำให้จมูกของเธอชนกับจมูกของผมพอดี คนตัวเล็กในอ้อมแขนผมก็ชะงักไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างนิดๆ ก่อนจะหลบสายตาของผม พร้อมกับเขยิบออกห่างผมช้าๆ ก็นะ..ตรงนี้มันเป็นขั้นบันไดนี่เนอะ ถ้าเขยิบแรง ผมคงได้กลิ้งลงไปนอนหมอบกับพื้นด้านล่างจริงๆแหละรอบนี้  

"นะ..นายอะ..อีกแล้ว"  

".........." ผมเงียบ แล้วใช้สายตาสำรวจดูคนตรงหน้าว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า..แต่ดูเธอจะคิดว่าผมไม่ใช่คนดีแน่ๆเลยว่ะ เอ้ยย ผมไม่ใช่โรคจิตนะ!!  

"ขะ..ขอบคุณมากนะ"  

"ฉันมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ?"  

"ปะ..เปล่า ฉันแค่ตกใจเฉยๆ" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้น  

"ระวังหน่อยสิ ตกลงไปไม่คุ้มหรอกนะ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเดินผ่านเธอไปทันที พอผมเดินออกมาได้ไกลจากเธอนิดหน่อย ผมก็ยกมือมาจับที่ปลายจมูกของตัวเอง ก่อนจะเผลอยิ้มที่มุมปากนิดๆ  

วันต่อมา.. 

คณะศิลปกรรมศาสตร์.. 

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง และถามต่อว่าผมรีบมาทำไม..ก็เรื่องที่ไอ้โฟร์ทขอให้ช่วยนั่นแหละ ผมก็แค่อยากรู้ว่ายัยนั่นจะมีความพยายามมาตามหาผมไหมก็เท่านั้น แต่ไอ้โฟร์ทมันคงคิดว่าผมไม่มามหาวิทยาลัยตอนนี้หรอก คงคิดว่าผมมาบ่ายสอง บ่ายสามนู่นแหละ ก็นะ.. 

"เชี้ยยยยย"  

"ไอ้สัสโฟร์ท?" ผมเอ่ยขึ้นอย่างมีนงง ทำไมมันมาเรียนเร็วแบบนี้วะเนี่ยยย  

"ไอ้ตัวดี มึงมาเฉย.." ไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้นอึ้งๆ อะไรจะขนาดนั้นเล่าาา ไอ้บ้าโฟร์ท!!!  

".........."  

"ไอ้เหี้ยยย กูดีใจน้ำตาจะไหลฮืออออ"  

"กูก็แค่ว่าง" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"เออๆ อะไรก็ช่าง กูรอดแล้วฮือออ" ไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้น  

"รอดห่าไรของมึง" ผมเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ  

"ช่างเถอะ ว่าแต่มึงกินข้าวยังวะ?"  

"ยัง" ผมเอ่ยตอบไปสั้นๆ  

"ดีๆ รอแป๊ป..เสบียงกูกำลังเดินทางมา"  

"แล้วมึงมาทำห่าไร?" ผมเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย  

"ก็นัดเพื่อนไว้ไง ยังไม่หายแฮงค์เลยเนี่ยย" เมื่อคืนไปเมามาอีกแล้วสินะ ไอ้โฟร์ทน่ะตัวพ่อเรื่องคอทองแดงเลยล่ะ เห้อออ  

"........."  

"สรุปยัยนั่น ไม่ให้กูช่วยแล้วใช่ไหมวะ?"  

"ถามทำไม..มึงรู้สึกอยากช่วยขึ้นมาแล้วงี้หรอ?"  

"เปล่า กูเห็นว่ามันจะบ่ายแล้วไง" ผมเอ่ยขึ้น  

"จริงๆถ้าตอนนี้มึงไม่ได้อยู่ที่นี่ กูก็คงลากเพื่อนกูไปหามึงถึงห้องอะ"  

"สัสสส" ผมเอ่ยด่าคนตรงหน้าทันที จะบ้าหรอออ  

"แล้วถ้ายัยนั่นมาหามึงตอนนี้ มึงจะยอมช่วยใช่ป่ะ?"  

"ก็ไม่รู้ กูยังไม่เคยเจอยัยนั่นเลยนะ"  

"มึงอยากเจอยัยนั่นหรอ?" ไอ้โฟร์ทเอ่ยถามขึ้น  

"ก็ควรจะรู้หน้าไว้ไหมล่ะเอออออ" ผมเอ่ยขึ้นตอบ  

"อู้วววว สวยขนาดนี้ พี่จ้างมาสบตาทั้งชีวิตจะคิดเท่าไหร่อะค้าบบบบ" เสียงคนในคณะเอ่ยขึ้น  

"คนสวยมาหาใครหรอ มาหาพ่อของลูกแบบพี่ใช่ไหมค้าบบบ" นี่ก็อีกคน แซวเก่งงงง  

"นั่นไง เดินมานู่นแล้ว" เสียงไอ้โฟร์ทเอ่ยขึ้น แล้วพยักหน้าให้ผมหันไปมองด้านหลังของตัวเอง เรื่องอะไรผมจะหันไปมองตามล่ะ  

"กูไปเข้าห้องน้ำนะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ แล้วลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะอย่างรีบๆ  

พลั่กกกกก 

"โอ๊ยยยย" เสียงผู้หญิงที่ผมเดินชนร้องขึ้น  

หมับบบบบ 

"..........." ผมคว้าตัวผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ ก่อนจะมองใบหน้าตกใจของคนในอ้อมแขน ผู้หญิงคนนี้..มีใบหน้าเนียน แล้วก็แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพง ผมสีน้ำตาลบลอนด์ก็ถูกดัดเป็นลอน คิ้วสวยได้รูป ดวงตาสีดำกลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ..  

"เชี้ยยย" เสียงไอ้โฟร์ทอุทานอย่างตกใจ  

"นะ..นาย" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นอึ้งๆ เมื่อเห็นหน้าผม  

"ชื่อเพลิงกัลป์"  

"ห๊ะ..เอ่อคือ.." แล้วผู้หญิงคนนั้นก็เขยิบออกห่างผมทันที ก่อนจะหันไปมองไอ้โฟร์ทด้วยสายตาที่ขอความช่วยเหลือ ผมมันน่ากลัวขนาดนั้นเลยสินะ.. 

"รู้จักกันหรอวะ?" ไอ้โฟร์ทเอ่ยถาม พร้อมกับเดินมายืนตรงกลางระหว่างผมกับผู้หญิงคนนั้น  

"ไม่รู้จัก แต่เคยเจอกัน" ผู้หญิงที่ใส่ชุดนักศึกษาสวมทับด้วยเสื้อช็อปสีดำเอ่ยขึ้น  

"อะไรวะ นี่ไอ้แพร แกกลัวมันหรอ?" ไอ้โฟร์ทถาม 

"ไม่ได้กลัวว้อยย" ไม่ได้กลัว แต่ไปยืนหลบหลังไอ้โฟร์ทเฉย ไม่กลัวมากมั้ง 55555  

".........." ผมก็หมุนตัวออกไปทันที  

"เอ้ยๆ มึงจะไปไหนไอ้เพลิงกัลป์"  

"ห้องน้ำ จะตามไปไหม?" ผมเอ่ยถามกลับกวนๆ  

"มึงห้ามหนีนะ ไม่งั้นกูบุกคอนโดมึงแน่!!"  

"เออน่าา" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำทันที หลังจากที่ทำธุระเสร็จ ผมก็มายืนมองตัวเองในกระจกนิ่งๆ ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ไอ้โฟร์ทขอให้ผมช่วย ในเมื่อเธอแสดงออกว่ากลัวผมขนาดนั้น เธอคงไม่ให้ผมช่วยแล้วแหละ หึๆ  

"ซีนเมื่อกี้ ดีมากเลยนะไอ้เพลิงกัลป์"  

"........." ผมเงียบ แล้วล้างมือต่อ  

"สนใจผู้หญิงคนนั้นหรอวะ?" ไอ้เอสเจเอ่ยถามขึ้น มันเป็นคู่กัดผมมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ไม่ถูกกัน..เจอกันทีไรได้แลกหมัดตลอดบอกเลย  

"เสือกไร!!"  

"ไม่ตอบด้วยแฮะ..แสดงว่าสนใจ"  

"กูไม่เคยพูด" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ก็ไม่เป็นไร แต่เซ้นส์กูมันบอกว่ามึงสนใจ รีบๆหน่อยนะ ไม่งั้นเดี๋ยวกูคาบไปแดกก่อนนาาา"  

".........." ผมเงียบไป แล้วกำมือแน่น อดทนไว้.. 

"ได้ผู้หญิงที่มึงสนใจเป็นเมีย คงเป็นอะไรที่สะใจกูมากว่ะ!!" มึงว่าไงนะ..จะเอาใครเป็นเมียนะ!!!  

"อย่าเอายัยนั่นมาเกี่ยว!!"  

"มึงกำลังปกป้องยัยนั่น มันชัดอยู่นาาาา"  

พลั่กกก ผลั๊วะ!! ผลั๊วะ!! พลั่กก อั่กกก ผลั๊วะ!!  

"เก็บปากมึงไว้หยอดข้าวต้มเถอะไอ้สัส!!!"  

"หึๆ หน้าอย่างมึง ก็ทำได้แค่นี้แหละ แต่กูทำได้มากกว่านี้อีก!!!" ปากดีจังวะ ไอ้สัสนี่!!!  

"ไอ้เหี้ยเอสเจ!!" ผมเอ่ยขึ้นอย่างโมโห  

พลั่กก ผลั๊วะ!! ผลั๊วะ!! พลั่กกก อั่กก ตุ้บบ พลั่กกก  

"..........."  

"ไม่ชอบกู ก็มาทำกู อย่าดึงคนอื่นมาเกี่ยว แล้วกูจะรอให้มึงมาเอาคืน!!!" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเดินออกไปจากห้องน้ำทันที ผมเดินกลับไปหาไอ้โฟร์ทอย่างหัวเสีย เรียกได้ว่าไอความโหดนี่ฟุ้งกระจายเลยล่ะ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้อะ.. 

"อะ..ไอ้เพลิงกัลป์"  

".........."  

"ใจร่มๆก่อนนะ กูกลัวอะมึงงงง"  

"เห้อออออ" ผมถอนหายใจเอือมๆ ก่อนจะเหลือบมองอีกคนที่ยืนแอบหลังไอ้โฟร์ทอยู่ แล้วแมร่งคือผู้หญิงคนนี้ดันมามีซีนกับผม ศัตรูผสมทั้งหลาย..คงจะหันมาสนใจเธอกันเยอะเลยล่ะ  

"หน้ามึง..ไปแค่แป๊ปเดียวเองนะเมื่อกี้"  

"ช่างแมร่ง มึงมีอะไรจะพูดก็พูดเหอะ"  

"นี่ 'แพรดาว' เพื่อนกู คนที่กูอยากให้มึงช่วย"  

"กูไม่ช่วย" ผมเอ่ยตอบไปสั้นๆ  

".........." แล้วก็เกิดความเงียบขึ้นทันที  

"ยัยนี่กลัวกูมึงก็เห็น ไม่รอดหรอกนะ" ผมเอ่ยขึ้น  

"ฉันบอกว่าไม่ได้กลัวนายไงเล่าาาา" ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้น แล้วลุกขึ้นยืนจ้องหน้าผม หึๆ  

"ใครๆก็กลัวฉัน หรือเธอไม่กลัวหืมม" ผมเอ่ยขึ้นบอกคนตรงหน้า พร้อมกับยื่นหน้าไปใกล้ๆใบหน้าของคนตัวเล็กกว่า  

"คะ..คือฉัน" แพรดาวเอ่ยขึ้นติดๆขัดๆ  

"อย่าเก่งแต่ปากดิวะ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วยกยิ้มที่มุมปากนิดๆ ก่อนจะมองคนตรงหน้านิ่งๆ  

"นี่นาย!!"  

"กูไปหาข้าวแดกนะ" ผมหันไปบอกไอ้โฟร์ท แล้วเดินออกไปทันที อยู่ห่างๆผมเถอะ.. 

"ไอ้ๆ ไอ้เพลิงกัลป์ เดี๋ยวก่อนมึงงง" เสียงไอ้โฟร์ทเอ่ยตามหลังผมมา แต่ผมไม่หันไปมองหรอกนะ  

25 นาทีต่อมา.. 

"นั่งด้วยนะ"  

พรึ่บบบบ 

"อะไร?" ผมเอ่ยถามคนที่นั่งลงตรงข้ามผมสั้นๆ  

"ก็นั่งด้วยไง หรือนายหวง?" คนตรงหน้าเอ่ยถามผม  

"........." จะมาไม้ไหนอีกวะเนี่ยย  

"........"  

"ไม่กลัวฉันแล้วหรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้น  

"ไม่กลัว ก็บ้าแล้ว" แพรดาวเอ่ยตอบสั้นๆ เอ้าาา  

"ทำตัวใจดีสู้เสือ?" ผมเอ่ยถามเสียงเรียบ  

"พยายามอยู่"  

"ไม่กลัวเสือขย้ำคอหรือไง?" ผมเอ่ยถามพร้อมกับทำหน้าดุๆ เก๊กโหดไว้ก่อนไง  

"นายก็อย่าทำสิวุ้ยยย"  

".........." ผมส่ายหัว แล้วตักข้าวกินต่อทันที เจ็บแผลชิบหาย จะว่ายังไงล่ะ..ทั้งแผลเก่าแผลใหม่ ยำรวมกันโคตรเละเลยว่ะ เห้อออ  

"นี่เพลิงกัลป์..นายช่วยฉันเถอะนะๆ"  

".........."  

"ฉันรู้ว่าตั้งแต่ฉันกับนายเจอกัน นายก็ช่วยฉันหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้มันจำเป็นจริงๆนะ ช่วยฉันหน่อยสินะๆ พลีสสสส" ยอมตั้งแต่รู้ว่าเป็นคนนี้แล้วเว้ยยย รู้บ้างไหมเนี่ยยย เห้ออออ  

"ถ้าฉันช่วย ฉันจะได้อะไร?" ผมเอ่ยถามขึ้นหยั่งเชิง  

"นายอยากได้อะไรล่ะ?" แพรดาวเอ่ยถามผมขึ้น  

"ทุกอย่างที่ขอ ฉันจะได้หรือเปล่า?"  

"นายระบุมาเลยไม่ได้หรือไงเล่าา" แพรดาวเอ่ยขึ้น แล้วทำหน้าหงุดหงิดนิดๆ  

".........." ผมก็เงียบไปทันที จะยอมไม่ยอมเลือกมาา  

"เออๆ ยอมก็ได้ แต่ว่าฉันต้องรอดวิชานี้ไปก่อนนะ"  

"มันก็ขึ้นอยู่กับเธอ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ไม่รู้แหละ นายต้องช่วยฉัน"  

"แต่ฉันมีตกลงนิดหน่อย" ผมเอ่ยขึ้นบอกแพรดาว 

"อะไรอีกล่ะ?" เสียงแพรดาวเอ่ยถามขึ้น แล้วทำหน้าหงิกนิดๆ หึๆ  

"อย่าอยู่ใกล้ฉัน" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ใครจะไปอยากอยู่ใกล้นายกัน น่ากลัว..."  

"เจอฉันที่ไหน ไม่ต้องทำเหมือนรู้จักกัน เมินไปเลย"  

"อ้าววว แล้วตอนนี้ล่ะ?" แพรดาวเอ่ยถามขึ้น  

"ช่างมัน..ไม่ต้องบอกใครว่าฉันช่วยติวให้"  

"หมดยังเนี่ยยย" แพรดาวเอ่ยถามขึ้น  

"เรื่องติวจะมีแค่ฉันกับเธอที่รู้"  

"ไอ้โฟร์ทก็ห้ามหรอ?"  

"อืม ข้อสุดท้าย..ฉันสอนเฉพาะเวลาที่ฉันว่าง แล้วฉันจะบอกเธอเองว่าว่างสอนเมื่อไหร่?" 

"อือ" แพรดาวเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"กลับไปได้แล้ว" ผมเอ่ยขึ้นบอกแพรดาว  

"เดี๋ยวสิ ฉันซื้ออุปกรณ์ทำแผลมาให้นายด้วย" 

"ไม่จำเป็น" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"ได้ไง เดี๋ยวหน้าไม่หล่อนะ" แพรดาวเอ่ยขึ้นบอกผม แล้วทำหน้าซีเรียสทันที คิดว่าผมจะยอมทำตามหรอ..ไม่มีทางอะ  

"ยุ่งไรด้วย อย่าลืมข้อตกลงของฉัน" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ 

"งั้นฉันเอาวางไว้ตรงนี้นะ"  

"ถ้าเธอไม่ฟัง อย่าหาว่าฉันใจร้ายนะ" ผมเอ่ยขึ้น  

"ไม่สน" แล้วแพรดาวก็เดินออกไปทันที ผมก็เลยหยิบถุงอุปกรณ์ทำแผลที่แพรดาวซื้อให้มาถือไว้ ก่อนจะโยนมันลงถังขยะ แล้วก็เดินออกไปจากโรงอาหารทันที  

"ตอนแรกฉันคิดว่านายก็ไม่ใช่คนที่ใจร้าย ใจดำอะไร แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายใจร้าย ใจดำจริงๆ"  

"เธอกลับมาทำไม?"  

"ฉันแค่จะเอาเบอร์มาให้นาย" แพรดาวเอ่ยตอบผม  

"ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันปลดบล็อคไลน์" ผมเอ่ยขึ้นเสียงเรียบนิ่ง แพรดาวคงจะมาเห็นตอนที่ผมโยนถุงอุปกรณ์ทำแผลทิ้งลงขยะพอดีนั่นแหละ  

"อืม" แพรดาวเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

".........."  

"ฉันก็แค่หวังดี แต่นายกลับโยนความหวังดีฉันลงขยะ นายนี่สุดยอดจริงๆเลยเพลิงกัลป์ ฉันควรมองนายให้เหมือนกับที่คนอื่นมองจริงๆนั่นแหละ" 

"พูดจบยัง?" ผมมองหน้าแพรดาวนิ่งๆ แล้วถามขึ้น  

"ยังไงก็ขอบคุณนะที่ยอมช่วย ฉันจะทำตามข้อตกลงไม่ให้นายว่าได้เลย" แล้วแพรดาวก็หมุนตัวออกไปทันที  

การที่ผมได้เจอแพรดาวในเวอร์ชั่นนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองก็มีแอบคิดในใจแหละ ก็ยอมรับว่าแพรดาวน่าสนใจ ผมเริ่มเขวตั้งแต่ตอนเห็นเป็นยัยแว่นแล้วไหมล่ะ เห้อออ ตกม้าตายง่ายมากมึงไอ้เพลิงกัลป์!!!  

คนที่เดินจากไปว่ารู้สึกแย่แล้ว ผมเนี่ยคนทำผิด โคตรรู้สึกแย่เลยว่ะ แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วแหละ แพรดาวควรจะรู้จักผมในมุมแบดๆ มากกว่ามุมดีๆ เพราะคนอย่างผม ไม่เหมาะกับการเป็นคนดีหรอก.. 

18.00 น. 

ตอนนี้ผมเลิกเรียนแล้ว นั่งฟังอาจารย์บรรยายมาตั้งสามชั่วโมง เนื้อหาก็ไม่รู้จะเยอะไปไหน เกือบไม่รอดแล้วนะ แต่ผมจะจบแล้วไหมล่ะอาจารย์ เพลาๆลงบ้างก็ได้ 555555  

"ไอ้เพลิงกัลป์"  

".........." เห้ออออ  

"ไอ้เหี้ยเพลิงกัลป์!!!" เสียงไอ้วาโยตะโกนใส่หูผม  

"ไร?" ผมเอ่ยถามขึ้นสั้นๆ แล้วเก็บของต่อทันที  

"กูถามว่าจะไปกินข้าวด้วยกันไหม?"  

"ไม่ว่ะ กูว่าจะกลับบ้าน" ผมเอ่ยขึ้นบอกเพื่อนตัวเอง 

"มีอะไรหรือเปล่า?"  

"ไปจัดการเรื่องแก๊งค์นิดหน่อย" ผมเอ่ยขึ้นบอกเพื่อนไปเสียงเรียบ พรุ่งนี้วันเสาร์นี่เนอะ.. 

"อืม มีอะไรก็โทรมาละกัน"  

"เออๆ ไปนะ" ผมเอ่ยขึ้น แล้วเดินออกไปจากห้องเรียนทันที ผมเดินไปขึ้นรถตัวเอง ก่อนจะขับรถกลับไปที่คอนโด ผมขึ้นเอาของไปเก็บบนห้อง ก่อนจะลงมาด้านล่างตามเดิม ผมไม่ได้ขับรถกลับไปที่บ้านเอง แต่ผมให้ไอ้พอร์ชขับรถมารับผมที่นี่แทน อยู่ในโหมดเฟลๆ แล้วไม่อยากทำอะไรว่ะ.. 

"..........." ผมชะงักไปทันที เมื่อเดินสวนกับแพรดาวพอดี ตอนที่จะออกมาจากคอนโด  

"..........." แพรดาวก็มองหน้าผมแว๊บนึง ก่อนจะเดินผ่านไป ก็มันเป็นข้อตกลงของมึงเองไหมล่ะไอ้เพลิงกัลป์เอ้ยยย  

10 นาทีต่อมา.. 

"นายครับ"  

"มีอะไร?" ผมเอ่ยถามขึ้นสั้นๆ  

"ผมเห็นนายนั่งเงียบมาสักพักแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" เสียงไอ้พอร์ชเอ่ยถามผมอย่างสงสัย  

"กูสับสนว่ะ"  

"ครับ?"  

"ลึกๆในใจกูก็อยากให้เขาสนใจกูนะ แต่เอาจริงๆกูก็กลัวว่าถ้าเขาสนใจกู เขาจะเป็นอันตรายน่ะสิ"  

"นายหมายถึง.." ไอ้พอร์ชเอ่ยถามอึ้งๆ  

"เออ ฉันว่าฉันเริ่มเขวๆแล้วว่ะ" ผมเอ่ยขึ้นสั้นๆ  

"นายรีบไปไหมครับ?"  

"เออเนาะ อีกอย่างเขาเข้าหาฉันก็เพราะอยากให้ฉันช่วย คิดไรอยู่วะ?" ผมเอ่ยขึ้น แล้วสะบัดความคิดในหัวทิ้งไป เลิกคิกสักทีไอ้เพลิงกัลป์.. 

"นายอาการหนักนะครับ"  

"ฉันจะมองยัยนั่นให้เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นละกัน"  

"ดีครับ" ไอ้อาชว์เอ่ยขึ้นบอกผมสั้นๆ หลังจากนั้นผมก็นั่งเงียบมาตลอดทาง จนถึงบ้าน.. 

วันต่อมา.. 

ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องลับของบ้านตัวเอง ก็เป็นห้องเอาไว้จัดการกับคนที่ทำผิดนั่นแหละ จะว่ายังไงล่ะ..ผมหมายถึงจัดการกับคนที่ทรยศแก๊งค์น่ะ จะว่าไปผมลืมแนะนำเรื่องแก๊งค์ไปนี่หน่าาา  

ผมชื่อ เพลิงกัลป์ ภาสกร เป็นหัวหน้าแก๊งค์พายัพ และใช่ตำแหน่งนายหญิงของแก๊งค์พายัพยังว่างอยู่นะ มีใครสนใจจะสมัครไหมเอ่ยยย 55555 

"นะ..นาย" เสียงผู้ชายอายุสามสิบกว่าๆเอ่ยเรียกผมอย่างตกใจ หลังจากที่เห็นผมเดินถือปืนเข้ามาในห้องลับชั้นใต้ดิน  

"อย่าให้กูพูดเยอะ สารภาพมา" ผมเอ่ยขึ้นนิ่งๆ 

"ถ้าผมพูด นายไว้ชีวิตผมด้วยนะครับ" ยังมีหน้ามาต่อรอง ผมดูใจดีมากขนาดนั้นเลยหรอวะ..ทำไมไอ้เหี้ยนี่ถึงกล้าร้องขอชีวิตจากผม สวะเอ้ยยย  

"เลี้ยงไม่เชื่องแบบมึง ขอกูมากไปมั้ง" ผมเอ่ยขึ้น แล้วใช้ปลายกระบอกปืนเชิดปลายคางผู้ชายคนนั้นขึ้น จากนั้นผมก็ลากปลายกระบอกปืนไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่กลางหน้าผากของผู้ชายคนนั้น.. 

แกร๊กกกก  

"นะ..นาย ผมขอโทษๆ" คนตรงหน้าผมเอ่ยขึ้น แล้วทำหน้าหวาดกลัวผม ยังไม่ทำอะไรเลยนะ อย่าเพิ่งกลัวผมเลย ผมน่ารักมากเลยนะ  

"จะพูดหรือเปล่า?"  

"นายอย่าฆ่าผมเลยนะครับ ผมขอร้อง.." ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น แล้วพนมมือไว้ผมกล้าๆ กลัวๆ 

"ถ้ามึงไม่พูดตอนนี้ ก็ไปพูดกับยมบาลเถอะ"  

"นะ..นาย!!!" ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ  

"หนึ่ง" ผมเอ่ยขึ้นนับสั้นๆ  

"........" ผู้ชายคนนั้นก็ทำหน้าคิดหนักทันที 

"สอง" ผมเอ่ยขึ้นนับสั้นๆ ไม่ได้จะกดดันหรืออะไรเลยนะ ผมแค่ต้องการคำตอบ  

"........."  

"สะ...."  

"ไอ้เอสเจครับ มันเป็นคนสั่งให้ผมแฝงตัวมาเป็นยามในบ้านของนาย เพื่อสืบเรื่องของนาย" ไอ้เอสเจออีกแล้ว นี่มันเกลียดขี้หน้าผมมากขนาดนั้นเลยหรอ  

".........."  

"ผมพูดความจริงหมดแล้ว นายอย่าฆ่าผมเลยนะครับ" เสียงผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น แล้วยกมือไหว้ผมทันที เสียใจว่ะ..ผมไม่ใช่คนดีเด่อะไร ความผิดของมันมีโทษถึงตาย แล้วทำไมผมต้องเอามันไว้ล่ะ  

"กูไม่เคยใจดี มึงลืมหรอ?" ผมเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ 

"นายผมขอโทษฮึก ฮึก.."  

"กฎของที่นี่มึงก็น่าจะจำได้ดี แต่มึงก็ไม่เห็นกลัว มันให้มึงมากแค่ไหนวะ!!!" ผมเอ่ยถามอย่างโมโห หมดเวลาของมึงแล้วว่ะ คุณไม่ได้ไปต่อ.. 

ปั้ง!!  

"..........." ผมมองดูสภาพของผู้ชายคนนั้นด้วยสายตาราบนิ่ง โดนยิงกลางหน้าผาก มันจะมีอะไรให้น่ามองวะ แล้วผมก็หันไปยื่นปืนให้ไอ้พอร์ชคืน 

"เรื่องนี้ นายไม่เห็นต้องทำเองเลยนี่ครับ"  

"หึๆ จำเอาไว้โทษของคนทรยศคือตาย ไม่มีการต่อรองอะไรทั้งสิ้น!!"  

"ครับนาย!!" เสียงการ์ดของผมเอ่ยขึ้นพร้อมกัน หลังจากที่จัดการเรื่องในแก๊งค์จบ ผมก็มากินข้าว แล้วก็พักผ่อน เห้อออ หมดไปแล้วอีกหนึ่งวัน.. 

#อ่านจบแล้วคอมเม้นต์มาคุยกันด้วยเด้ออ 🖤 

ความคิดเห็น