facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 13:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เสียใจ
แบบอักษร

3 เดือนผ่านไป  

สหรัฐอเมริกา  

“วันนี้พี่ณะจะบินมาหาพวกเราที่นี่...แปลกจังทำไมอยู่ดีๆถึงบินมาได้...”  

“พี่เขาคงคิดถึงหนูมั้งลูก แล้วณะบอกหรือเปล่าว่าจะถึงวันไหน...?” 

“พรุ่งนี้ค่ะ พี่อ้อมก็ไม่ได้มาด้วยนะคะ เห็นบอกว่าติดงาน...”  

…… 

 

ฉันชื่อมนวดีค่ะ เป็นน้องสาวของพี่ณะแต่เรามีแม่คนละคนกันเพราะพี่ณะเป็นลูกติดคุณพ่อมา คุณพ่อและคุณแม่มีฉันเป็นลูกสาวคนเดียว ตั้งแต่คุณพ่อเสียไปเมื่อปีที่แล้วคุณแม่ก็ย้ายมาอยุ่กับฉันที่อเมริกา เพราะฉันเรียนจบแล้วก็ทำงานที่นี่เลย ฉันไม่ได้เจอหน้าพี่ณะเลยตั้งแต่เขาแต่งงานและในวันงานแต่งฉันก็ไม่ได้อยู่ร่วมในงานด้วย ไปแค่พิธีในครอบครัวที่มีแค่พ่อแม่ฉันและญาติฝั่งพี่อ้อมเท่านั้น แล้วก็ต้องรีบกลับเพราะวันแต่งดันตรงกับวันสอบของฉันพอดี แต่ก็รู้มาว่าพี่อ้อมกับพี่ณะรักกันดีมาตลอดและก็มีความสุขกันมาก แต่แปลกจังทำไมอยู่ดีๆพี่ณะถึงบินมาหาฉันที่นี่กระทันหันแบบนี้  

“มน...”  

ฉันที่มายืนรอพี่ณะที่สนามบินก็เห็นเขาเดินมาเรียก  

“พี่ณะ...”  

ฉันดีใจมากที่ได้เจอพี่ณะ เราทั้ง 2 คนกอดกันด้วยความดีใจที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี พี่ณะหันไปสวัสดีแม่ฉันแล้วก็กอดทักทายกันด้วยความดีใจ  

“ผมไม่ได้เจอแม่เลยตั้งแต่คุณพ่อเสียไป แม่สบายดีนะครับ...?” 

“จ่ะ แม่สบายดี แล้วณะละ?” 

“ผมก็สบายดีครับ...” 

“พี่ณะมาเหนื่อยๆเรารีบกลับบ้านกันดีกว่านะคะ เดี๋ยววันนี้มนจะโชว์ฝีมือทำอาหารอร่อยๆให้พี่ทานเองค่ะ...”  

“ได้จ่ะ...”  

พวกเรารีบช่วยพี่ณะขนของแล้วยกขึ้นรถเพื่อไปที่บ้าน พี่ณะเก็บของในห้องเรียบร้อยเขาก็เดินออกมาทานอาหารฝีมือของฉันและคุณแม่พร้อมกัน  

“อืม...อร่อยมากเลยครับ...” 

“จริงหรอคะ...? นี่เป็นการทำอาหารครั้งแรกของมนเลยนะเนี๊ย...” 

“ปกติมนไม่เคยทำให้ใครทานเลยนะ ณะเป็นคนแรกนะจ่ะ...” 

“จริงหรอเนี๊ย...นี่พี่จะไม่ท้องเสียใช่ไหม...?” 

“พี่ณะอะ...”  

พี่ณะแซวฉันจนคุณแม่ขำอย่างชอบใจ พวกเรานั่งทานอาหารร่วมกันอย่างมีความสุข คุยกันหลายเรื่องจนมีคำถามที่คุณแม่ถามพี่ณะขึ้นมา 

“แล้วณะละเมื่อไหร่จะมีลูกกับเขาสักที..?”  

“....”  

อยู่ดีๆพี่ณะก็เงียบไป ฉันกับคุณแม่ต้องหันมามองหน้ากันอย่างแปลกใจ  

“พี่ณะ...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” 

“เอ่อ...แม่ขอโทษนะที่ถามเรื่องนี้...ไม่เป็นไรนะถึงแม้ยังไม่มีตอนนี้เราก็พยายามใหม่ได้ ณะกับอ้อมยังหนุ่มสาวด้วยกันทั้งคู่ แม่เชื่อว่าเดี๋ยวอีกหน่อยก็คงจะมีเอง...”  

“อ้อมท้องแล้วครับ...”  

“จริงหรอคะ...กี่เดือนแล้วคะ?” 

“4 เดือนแล้วครับ...”  

“โห...งี้เดือนหน้าก็รู้แล้วสิว่าได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย...?” 

“จริงหรอค่ะแม่...มนอยากได้หลานผู้หญิงค่ะ แล้วพี่ณะละคะ อยากได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชายมากกว่ากันคะ...?”  

ฉันหันไปถามพี่ณะแต่อยู่ๆเขาก็นิ่งไป จนไม่ได้ดูสิหน้าเขา แล้วอยู่ๆพี่ณะก็ก้มหน้าลงโดยไม่รู้สาเหตุไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันกับแม่จนฉันเริ่มแปลกใจว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ  

“พี่ณะ...?” 

“อึกๆๆๆ...อึก...”  

อยู่ๆพี่ณะก็สะอื้นออกมาจนฉันตกใจ  

“ณะเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ๆถึงร้องไห้ออกมาแบบนี้...?”  

แม่เดินเข้าไปหาพี่ณะจับบ่าเขาไว้ เขาเอนตัวมาใกล้คุณแม่แล้วกอดคุณแม่ไว้พร้อมทั้งปล่อยโฮออกมา คุณแม่กอดปลอบแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อปล่อยให้พี่ณะร้องไห้อยู่แบบนั้น ฉันได้แต่นั่งกุมมือพี่ณะไว้ดูเขาร้องไห้ให้พอโดยที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายของฉัน  

 

วันรุ่งขึ้น  

ฉันรู้สึกเป็นห่วงพี่ณะมากตั้งแต่เมื่อคืนที่เขาเอาแต่ร้องไห้ โดยไม่ยอมพูดอะไรและฉันก็กังวลมากจนต้องขอลาหยุดงาน ถ้าให้ไปทำงานตอนนี้ก็คงไม่มีกระจิตกระใจทำงาน ฉันเดินไปเคาะประตูที่ห้องพี่ณะเพื่อดูว่าเขาตื่นหรือยัง แต่ภายในห้องก็เงียบสนิทไม่มีเสียงตอบรับไดๆ  

ฉันเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีเลยเดินไปหยิบกุญแจสำรองมาไขที่ห้องนอนเขา พอไขได้ฉันก็รีบหมุนลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไป 

“พี่ณะ...อย่า” 

ปัง >>>>>  

“กรี๊ดดดดด....พี่ณะ ม่ายยยยย....”  

 

 

..... 

 

...... 

1 ปี ผ่านไป 

กรุงเทพฯ  

 

..... 

 

ณะหนีมาแบบนี้เพราะรู้ความจริงแล้วหรอ...?  

อัอมกับสินถ้าเขาได้รู้ความจริงว่าณะยิงตัวตาย พวกเขา 2 คนจะรู้สึกยังไงกันนะ...? 

ความคิดเห็น