facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

BAD WARNING 4 ฉันหวังว่าเธอจะไม่พูด

ชื่อตอน : BAD WARNING 4 ฉันหวังว่าเธอจะไม่พูด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 52k

ความคิดเห็น : 54

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 03:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
BAD WARNING 4 ฉันหวังว่าเธอจะไม่พูด
แบบอักษร

 

เสียงฉันหอบออกมาด้วยความเหนื่อยหลังจากที่วิ่งออกมาจากตรงนั้น

"ที่อื่นไม่มีให้ทำกันแล้วรึไงเนี่ย..." นี่มันห้องน้ำมหาลัยนะ ทำไมไม่รู้จักเกรงใจอาจารย์หรือใครบ้างเลย ในขณะที่ฉันกำลังรู้สึกหัวเสียและตกใจอยู่กับเหตุการณ์ที่พบเจอเมื่อกี้อยู่นั้น...อยู่ๆก็มีมือใครบางคนเอื้อมมาจับไหล่ฉันไว้ ฉันจึงรีบหันกลับไปมองทันที

"ฟู่วว เหนือเมฆ..." ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่พบว่าคนที่จับไหล่ฉันก็คือเหนือเมฆนั่นเอง

"มีอะไรรึเปล่า?" เขาเอ่ยถามฉันขึ้น

"ปะ...เปล่า" ฉันก็ส่ายหน้าตอบเขากลับไป

"แล้วทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้"

"ก็..."

"...ช่างเหอะ ไม่มีอะไรหรอก" แล้วฉันก็ตัดสินใจที่จะไม่พูดมันออกไป ถึงยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันซะหน่อย

"หรือว่าเธอคิดจะหนีฉัน?" เหนือเมฆถามพร้อมกับมองหน้าฉัน

"..." ฉันจึงได้แต่มองหน้าเขาไปด้วยสายตาปลงๆ และทำท่าจะเดินหนีเขาออกไป

"เดี๋ยว" เหนือเมฆเอ่ยเรียกฉันไว้

"ยังไม่หมดเวลาติวเลยนะ เวลา"

"ทำอย่างกับว่าฉันติวแล้วนายจะสนใจ..."

"ฉันไม่ได้สนใจเรื่องติวอยู่แล้วเธอก็รู้..."

"...ฉันสนใจเธอ" พูดจบ เหนือเมฆก็มองหน้าฉันด้วยสายตาอ้อนๆ ฉันก็ยืนนิ่งไปกับคำพูดของเขา ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เพราะฉันชินไงล่ะ ฉันโดนเหนือเมฆหยอดแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง จะไม่ให้ฉันชินได้ยังไง

"ฉันอ่อยขนาดนี้แล้ว เธอยังไม่คิดจะเปลี่ยนใจอีกหรอ" เหนือเมฆเอ่ยถามฉันขึ้น

"ไม่คิด"

"ใจร้ายชะมัด ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นนะ เขายอมฉันตั้งแต่วันแรกแล้ว..." เหนือเมฆพูดออกมาด้วยท่าทีตัดพ้อนิดๆ และฉันก็ไม่เถียงกับคำพูดของเขานะ เพราะเหนือเมฆเองก็ถือว่าเป็นผู้ชายที่ฮอตเอาเรื่องเลยแหละ แต่เพราะฉันไม่ค่อยได้สนใจเรื่องอะไรพวกนี้มั้งเลยทำให้รู้สึกเฉยๆกับเขา ทั้งที่ความจริงหมอนี่เข้าขั้นหน้าตาดีและเป็นตัวท็อปของคณะเขาเลยก็ว่าได้

"...ลองเปิดใจให้ผู้ชายแบบฉันบ้างสิ เธอไม่ลองก็ไม่รู้ปะ" เหนือเมฆยังคงพูดจากล่อมประสาทฉันไม่หยุด

"เลิกพูดจาไร้สาระสักที" ฉันบอกเขาออกไป ซึ่งเหนือเมฆก็ได้แต่ทำหน้าหงอใส่ฉัน

"ฉันต้องไปแล้ว วันนี้ฉันต้องไปส่งแม่กลับเชียงใหม่" ฉันพูดพร้อมกับยกนาฬิกาขึ้นมาดู

"แต่ว่ามันยัง..."

"เหนือเมฆ ฉันขอละ วันนี้วันเดียว"

"อืม ก็ได้ แต่..."

"...ต้องให้ฉันไปส่งเธอที่บ้าน"

"ตามใจ" ฉันตอบเขากลับไปเพราะพอจะรู้นิสัยของเหนือเมฆดี ถึงฉันปฏิเสธเขาก็ไม่ยอมอยู่ดี อีกอย่างเขาไปส่งก็ดีเหมือนกัน ได้ประหยัดเงินค่ารถแล้วก็ประหยัดเวลาด้วย

"วันนี้ใจอ่อนง่ายจัง" เหนือเมฆพูดออกมาด้วยท่าทีอารมณ์ดี ฉันก็เงียบไม่ตอบแต่เลือกที่จะเดินนำเขาออกไปเพื่อตัดบท

อีกด้าน

"ติณณ์..." เสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกังวลหลังจากที่หญิงสาวคนเมื่อกี้วิ่งออกไป

"ไม่มีอะไรหรอกน่า" ชายหนุ่มก็ตอบกลับไปอย่างไม่สนใจ

"แต่ว่า..."

"ยัยนั่นไม่ใช่เด็กคณะเรา ไม่มีอะไรหรอก"

"นายรู้ได้ยังไง"

"ก็ไม่คุ้นหน้า"

"ถึงแบบนั้นก็เถอะ ถ้าเขาเอาเรื่องของเราไปพูด..."

"ฉันบอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีสิ" เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทีที่เริ่มหงุดหงิดของชายหนุ่ม เธอจึงตัดสินใจค่อยๆพยักหน้าเออออตามเขาไป

"อืม" แม้ว่าใบหน้าของหญิงสาวจะยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อยก็ตาม แล้วเสียงโทรศัพท์ของคนตัวสูงก็ดังขึ้น

DEAN

"ว่าไง"

(มึงอยู่ไหน)

"ห้องน้ำใต้ตึก"

(อีกแล้วหรอไอ้ติณณ์! เมื่อไหร่มึงจะเลิก...)

"หยุดพล่ามสักที มึงอยู่ไหน"

(ห้องพักไอ้เซน)

"อือ เดี๋ยวไป" พูดจบ เขาก็กดตัดสายไป ก่อนจะหันไปบอกหญิงสาวที่ยืนเงียบอยู่

"ฉันจะไปหาไอ้เซน เจอกันคืนนี้"

"อืม" หญิงสาวก็พยักหน้ารับรู้ แล้วทั้งสองก็ต่างแยกย้ายกันออกไปราวกับเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

เสียงชายหนุ่มรูปร่างดูดีราวกับเทพบุตรเดินตรงเข้าไปยังห้องพักของเพื่อนสนิทของเขาที่เป็นลูกเจ้าของมหาลัยด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ทันทีที่เขาเปิดประตูเดินเข้ามาเพื่อนของเขาก็เอ่ยทักทายเขาขึ้น

"หน้าอิ่มมาเชียวนะมึง" คนที่โดนทักก็ไม่คิดจะสนใจ เขาเดินตรงมาล้มตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีปกติ

"เมื่อไหร่มึงจะเลิกยุ่งกับยัยนั่นสักที" เพื่อนของเขาถามออกมาสีหน้าจริงจัง

"..." แต่ติณณ์ก็เงียบไม่สนใจ ทำให้ดีแลนหรือดีนคนที่ถามขึ้นเมื่อกี้ต้องเงียบไป แล้วก็หันไปอ่านบทโฆษณาที่ต้องถ่ายทำพรุ่งนี้ต่ออย่างไม่สนใจเช่นกัน เพราะทุกครั้งที่เขาถามติณณ์ก็มักจะได้คำตอบคือความเงียบแบบนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าติณณ์ติดใจอะไรผู้หญิงมีเจ้าของคนนั้นถึงได้ไม่ยอมเลิกลักลอบกินไม่ยอมหยุดแบบนี้

"มึงควรเลิกได้แล้วนะ" อยู่ๆเซนเพื่อนสนิทอีกคนของติณณ์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้ดีนที่กำลังอ่านบทอยู่เงยหน้าขึ้นมา

"..." ติณณ์ก็ยังคงนิ่งไม่ตอบอะไรกลับมา

"เออ ติดใจอะไรนักวะ" ดีนที่ทนไม่ไหวก็ถามออกมา

"ทำไม พวกมึงกลัวมันรู้หรอ" ติณณ์เอ่ยถามออกมาพร้อมกับหันไปมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนของตัวเอง

"กูไม่ได้กลัวมันรู้ แต่กูกลัวมึงรักยัยนั่นมากกว่า..." เซนพูดออกมาเสียงนิ่ง คำพูดของเขาทำเอาติณณ์แสยะยิ้มออกมา

"หึ รักหรอ"

"ถ้าไม่ได้รัก แล้วมึงลักลอบทำทำไมวะ"

"ก็แค่...ตื่นเต้นดี" ติณณ์ตอบกลับมาด้วยสีหน้าปกติแต่แววตาดูร้ายกาจ แน่นอนว่าที่เขาพูดออกมามันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ที่เขาทำลงไปทั้งหมดไม่ใช่เพราะเขารักผู้หญิงของคนอื่น แต่เขาทำมันลงไปเพราะแค่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ลักลอบทำอะไรแบบนั้นมากกว่า ก็นะ...ก็นิสัยเขามันชอบความท้าทายกับอะไรแบบนี้นี่

ขณะที่พวกเขากำลังนั่งคุยกันอยู่ก็มีใครบางคนเปิดประตูห้องเข้ามาอย่างแรง

"ซีเคอยู่ไหน!" เสียงหญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงวีนบ่งบอกถึงนิสัยที่เอาแต่ใจของเจ้าตัว

"คอนโดมั้ง" ดีนก็ตอบหญิงสาวกลับไป

"มีอะไรรึเปล่า" เซนเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

"หมอนั่นเทนัดกองถ่ายงานฉัน!" หญิงสาวพูดพร้อมกับเดินมานั่งข้างติณณ์ด้วยความหงุดหงิด

"เหอะ เธอยังไม่ชินอีกหรอวะ" ดีนก็พูดออกมาราวกับมันเป็นเรื่องปกติ

"ไม่ชิน! แล้วอย่าให้เจอด้วย จะด่าให้ลืมโลกเลย!"

"อย่างกับมันสนใจ" ติณณ์พูดออกมาอย่างรู้จักนิสัยเพื่อนตัวเอง

"เออ หงุดหงิดชะมัด ไม่น่าเลือกมันเลย!"

"ใจเย็นน่า เฟียร์" เซนเอ่ยบอกหญิงสาวให้ใจเย็นลง ซึ่งเฟียร์ก็คือเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มและเป็นคนที่ค่อนข้างอารมณ์ขี้เหวี่ยง ขี้วีน ขี้โมโหตามฉบับนิสัยผู้หญิงสาวมั่น ลุคแรง

"จะเย็นยังไง นายดูมันทำกับฉันสิ! นี่ฉันอุตส่าห์เอาสาวฮอตคณะอื่นมาถ่ายคู่กับมันตั้งสองคนนะ แล้วดูมันทำ! ไอ้เพื่อนเลว!" หญิงสาวยังคงพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดไม่หยุด

"งั้นก็เอาฉันไปถ่ายแทน" ดีนพูดออกมาเพื่อให้เรื่องมันจบ

"เหอะ คิวนายมีพอให้ฉันให้ได้ถึงสองชั่วโมงก่อน ค่อยมาพูด"

"..." ดีนก็เงียบไป เพราะที่เฟียร์พูดออกมามันคือเรื่องจริงทั้งหมด เนื่องจากเขาเป็นไอดอลที่กำลังมีชื่อเสียงสุดๆในตอนนี้ทำให้เขาไม่มีเวลามากพอ วันนึงเขาได้พักไม่ถึงสามชั่วโมงด้วยซ้ำ

"ติณณ์..." แล้วหญิงสาวก็หันมาทำหน้าอ้อนใส่เพื่อนตัวเองทันที เพราะติณณ์เป็นตัวเลือกสุดท้ายสำหรับเธอ ส่วนเซนนั้นตัดทิ้งไปได้เลย เขาไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบนี้อีกอย่างเซนเป็นลูกของเจ้าของมหาลัยทำให้เขามีงานที่เยอะอยู่แล้ว เธอจึงไม่ค่อยอยากจะไปรบกวนเขา ที่ว่างอยู่ตอนนี้ก็เพียงแค่ติณณ์เท่านั้น

"นัดใครไว้ก็ไปตามคนนั้น" พูดจบ ติณณ์ก็ลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับเดินออกจากห้องไปทันที

"เดี๋ยวสิ..."

"...โธ่เว้ย! ไอ้บ้าซีเค...ฉันจะฆ่านาย!!"

หลังจากที่ผมเดินออกมาจากห้องพักของไอ้เซน ผมก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นผู้หญิงคนนึงที่กำลังยืนคุยกับผู้ชายคนนึงอยู่หน้าคณะผม ซึ่งปกติผมไม่ใช่คนสนใจหรือยุ่งอะไรกับเรื่องของคนอื่นหรอก ถ้าหากว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่เห็นผมเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับไอมิ ใช่ครับ...ผู้หญิงคนที่ผมลักลอบมีความสัมพันธ์ด้วย เธอชื่อไอมิ ฉายาเจ้าหญิงแห่งคณะนิเทศศาสตร์ แน่นอนว่า...หน้าตาของไอมินั้นสะกดใจผู้ชายทุกคนรอบตัวเข้าอย่างจัง แต่...ยกเว้นผม ที่ผมลักลอบมีอะไรกับเธอก็เพราะ...เธอมีแฟนแล้ว ซึ่งแฟนเธอก็ไม่ใช่ใครไกลตัวผมหรอก มันก็คือไอ้เดรครุ่นพี่ที่มหาลัยผมนี่แหละ แต่มันอยู่คณะวิศวะ เอาจริงๆผมกับมันก็พอรู้จักกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สนิทอะไรกันมากนัก เรารู้จักกันได้ก็เพราะไอ้ซีเคเพื่อนในกลุ่มของผมเป็นรุ่นน้องมัน แต่ก็ไม่เชิงว่าพวกผมจะนับถือหรือเคารพพวกมันขนาดนั้น ก็อารมณ์รุ่นพี่ที่รู้จักเหมือนเพื่อนกลุ่มนึงนั้นแหละไม่ได้เกรงกลัวอะไรพวกมันมาก และถ้าถามว่าผมมาลักลอบมีความสัมพันธ์กับไอมิได้ไงนะหรอ ก็ไม่มีอะไรมาก เราก็แค่...เหมือนมีความรู้สึกอะไรบางอย่างดึงดูดกันจนวันนึงมันก็เลยเถิดมาจนทุกวันนี้ก็เท่านั้นเอง ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อนในกลุ่มของผมรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี และพยายามเตือนให้ผมหยุด แต่...ผมยังไม่อยากหยุด มันตื่นเต้นแถมยังรู้สึกท้าทายดีเวลาที่ได้ทำอะไรแบบนี้ ส่วนเรื่องศีลธรรมนะหรอ...ไม่ต้องมาบอกผมหรอก เพราะผมไม่สน อะไรก็แล้วแต่ถ้ามันเป็นความท้าทายและตื่นเต้น ต่อให้ใครว่าเลวแค่ไหน...ผมก็จะทำ

ผมเอาแต่ยืนมองภาพผู้หญิงคนนั้นที่เดินออกไปโดยมีผู้ชายคนนั้นวิ่งตามเธอไปด้วยสายตานิ่งเรียบ

"หวังว่าเธอจะไม่ปากสว่างหรอกนะ" เพราะฉันยังสนุกกับการลักลอบครั้งนี้อยู่...

ความคิดเห็น