จำปีหอม

เตรียมพบกับรูปเล่มค่ะ

ชื่อตอน : 11 รีอัพ

คำค้น : สายป่าน,ดราม่า,โจนาธาน,ศิวนาถ,จำปีหอม,วาย,นิยายรอตีพิมพ์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 77

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 22:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 รีอัพ
แบบอักษร

 

“คุยกันเพลินเลยไปกินมื้อเย็นกันแล้วคุยกันไปด้วยดีกว่า” คุณโรเบิร์ตชวน ทุกคนจึงย้ายไปที่ห้องอาหาร แม้บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านชั้นเดียวแต่ก็มีขนาดใหญ่มาก ห้องอาหารเป็นกระจกด้านหนึ่งเปิดให้เห็นไร่องุ่นกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา โต๊ะอาหารขนาดยี่สิบคนตั้งเด่นอยู่ สายป่านรู้สึกเงอะงะถูกหมอจินจูงมือมานั่งข้างตัว คริสเตียนที่เดินมาจึงชะงักแล้วเดินไปนั่งข้างพ่อแม่ของตัวเอง 

คุณโรเบิร์ตให้สัญญาณแม่บ้านเสิร์ฟอาหารได้ เสียงคุยกันเบาๆข้ามโต๊ะอาหารของผู้ใหญ่ คริสเตียนก็ชวนหมอจินกับสายป่านคุยบ้าง 

“คุณสายป่านคงสนิทกับพี่จินมากสินะครับถึงพามาเที่ยวบ้าน ผมไม่ค่อยเห็นพี่พาใครมาสักเท่าไหร่หากไม่ใช่กลุ่มของพี่” 

“สายป่านเป็นแฟนพี่เอง เราตกลงคบกันแล้ว” หมอจินจูบหลังมือสายป่านโชว์พร้อมยิ้มกว้างทำคริสเตียนหน้าเสียไปวูบหนึ่งก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ 

“ยินดีด้วยนะครับ แล้วคบกันนานหรือยังครับ” 

“พี่จีบป่านมานานแล้วล่ะ แต่ป่านเพิ่งตกลงเป็นแฟนพี่เมื่อเย็นนี้เอง” คำตอบของหมอจินทำให้คริสเตียนเข้าใจผิดว่าสายป่านตกลงคบกับหมอจินเพราะเห็นแก่ความร่ำรวย ทำให้ประโยคต่อมาเพิ่มความแข็งกร้าวโดยไม่รู้ตัว 

“แบบนี้คุณสายป่านก็จะได้ใช้ชีวิตในฝันเหมือนผมแล้วสิครับ พี่จินรวยออกขนาดนี้คุณก็จับว้ให้แน่นๆนะครับ” 

“คริสเตียนทำไมพูดแบบนี้ เราไม่รู้อะไรอย่ายุ่งเรื่องของพี่ให้มากเกินไป” หมอจินดุเมื่อเห็นว่าน้องชายข้างบ้านเริ่มล้ำเส้น ทำคริสเตียนหน้าเสียแต่สายป่านแตะแขนแฟนหมาด ๆ ปรามไม่ให้พูดต่อ หมอจินจึงกินอาหารสลับกับคุยกับสายป่านโดยไม่มองหน้าคริสเตียนอีกเลย 

หลังมื้ออาหารที่น่าอึดอัดสำหรับสายป่านผ่านไป หมอจินก็ขอตัวกลับท่ามกลางสายตาเสียใจของคริสเตียน แม้มาดามจันทิราจะทักท้วงให้คร้างที่บ้านแต่หมอจินปฏิเสธอย่างนุ่มนวล 

“พรุ่งนี้ผมต้องราวด์วอร์ดเช้าแม่ก็รู้นี่ครับ ถ้านนอนที่บ้านผมต้องตื่นเช้ามากเลย หากแม่ยังไม่กลับเมืองหลวงผมจะแวะมาค้างด้วยแล้วกัน” หมอจินหอมแก้มมารดาปิดท้ายอย่างเอาใจจึงพอจะสร้างรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอได้บ้าง 

“อย่าทำให้คนแก่ดีใจเก้อล่ะ ขับรถดีๆนะลูก” เธอหอมแก้มหมอจินแล้วส่งยิ้มให้สายป่าน 

หมอจินมาส่งสายป่านที่บ้าน พวกเขาลากันสั้นๆเพราะต่างฝ่ายต่างต้องไปทำงานแต่เช้า 

“พี่ดีใจจริงๆนะครับคุณแฟน พรุ่งนี้กินข้างเที่ยงด้วยกันนะครับ” 

“ครับพี่จิน” ทั้งคู่แลกจูบอ่อนหวานกันอีกครั้งก่อนสายป่านจะเดินขึ้นห้องไปพร้อมด้วยจิตใจอันหนักอึ้ง 

สายป่านทำงานไปเพลินๆ 

ความน่ารักของเด็กน้อยไร้เดียงสาช่วยเยียวยาจิตใจของเขาให้สดชื่นขึ้น ยามเมื่อคนไข้ตัวน้อยจากไปพร้อมกับผู้ปกครอง โทรศัพท์มือถือของเขาที่แทบไม่เคยดังก็ดังขึ้น สายป่านเห็นเบอร์แปลกแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขารับสายทันที 

“สายป่านพูดครับ” 

“มาดามจันทิราต้องการคุยกับคุณ พอจะมีเวลาหรือเปล่าครับ” เสียงผู้ชายพูดอย่างสุภาพถามกลับมา 

“ตอนนี้เลยก็ได้ครับ ผมกำลังว่าง” 

“คุณออกมาที่ลานจอดรถนะครับ จะเห็นรถจอดอยู่ที่ชั้นเอสอง” 

สายป่านวางสายแล้วยิ้มหยันกับตัวเอง มาดามจันทิราลงมือเร็วมาก เขารู้ดีว่าที่ครอบครัวทอมป์สันมากินข้าวด้วยเมื่อวานเป็นแผนของเธอที่จะให้เขาเห็นความแตกต่างของสังคม หากจะจับคู่คริสเตียนกับหมอจินเขาก็คงไม่แปลกใจเลย สมัยนี้ต้องใช้เงินต่อเงิน แค่ความรักอย่างเดียวมันคงไม่พอ 

สายป่านเก็บของแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ไปด้วย แวะบอกเจ้าหน้าที่ด้านหน้าว่าจะออกไปพัก งานของเขาต่างจากหมอตรงที่จะรับคนไข้ที่นัดหมายล่วงหน้าเท่านั้น นาน ๆ ครั้งจึงจะมีเคสฉุกเฉินทำให้จัดการเวลาได้ดีกว่าพวกหมอ เดินไปแค่นาทีก็ถึงลานจอดจอด เขามองหามาดามจันทิราก็มีผู้ชายในสูทดำเดินตรงเข้ามาหา 

“มาดามรออยู่ในรถครับคุณสายป่าน” เขาเดินนำไปเปิดประตูรถรอ สายป่านขึ้นไปนั่งอย่างว่าง่าย สบตากับมาดามจันทิราอย่างสงบ 

“เธอเข้าใจใช่ไหม ว่าฉันเรียกเธอมาคุยด้วยเรื่องอะไร” มาดามจันทิราไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่น้อย 

“มาดามพูดออกมาเถอะครับ ผมไม่อยากคิดไปเอง” 

“เลิกติดต่อกับจินซะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นเด็กดีและชื่นชมด้วยที่เธอดูแลตัวเองได้ดีจนมีอนาคตที่ดี แต่ฉันก็หวังว่าอนาคตที่ดีของเธอนั้นจะไม่มีจิน หากลูกฉันจะแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นก็ต้องเป็นคริสเตียนที่มีทุกอย่างคู่ควรกัน ทั้งชาติตระกูลและทรัพย์สมบัติ” 

“เข้าใจแล้วครับ แต่มาดามก็ต้องจัดการไม่ให้หมอจินมายุ่งกับผมด้วย ให้ผมตัดขาดกับหมอจินทางเดียวคงไม่พอ” 

“ดีมากที่เข้าใจอะไรง่ายๆ ฉันมีคนรู้จักอยู่มาก เธอต้องการให้ฉันฝากงานที่อื่นให้หรือเปล่า ฉันจะแถมเงินให้เธออีกก้อนหนึ่ง” 

“ผมไม่ต้องการเงินของคุณหรอกครับ ถึงผมจะจนผมก็มีศักดิ์ศรีของผมเหมือนกัน ที่ผมยอมคุณไม่ใช่ว่าผมไม่รักพี่จินหรือเห็นแก่เงิน แต่เพราะผมเห็นแก่ความรักของคุณ เห็นแก่ครอบครัวของพี่จิน” ครอบครัวที่ผมไม่เคยมีผมถึงอยากรักษามันไว้ สายป่านต่อประโยคหลังในใจ 

“ฉันมองเธอผิดไปนิดหน่อย เอาเถอะ เรื่องจินฉันจะจัดการเอง หากฉันรู้จักเธอในสถานะอื่นฉันก็คงจะเอ็นดูเธอหรอกนะ” มาดามจันทิรามองสายป่านอย่างพิจารณา ตอนแรกเธอคิดว่าจะต้องวุ่นวายเสียอีก ดีที่เด็กคนนี้เข้าใจอะไรง่ายจนเธอรู้สึกละอายใจขึ้นมาวูบหนึ่ง 

“ขอบคุณครับ ผมขอตัว” สายป่านเปิดประตูรถก้าวเท้าเร็วๆไปที่สวนสาธารณะข้างโรงพยาบาลแล้วปล่อยโฮออกมาดังๆ เป็นคนจนแล้วเป็นอย่างไร เขาไม่มีสิทธิจะมีความสุขเหมือนคนอื่น ๆหรืออย่างไร สายป่านร้องไห้จนพอใจแล้วกลับไปทำงานทั้งที่ตาบวมแดงจนถูกไล่กลับบ้าน เด็กหนุ่มไม่ได้แย้งหัวหน้าเพราะรู้ตัวดีว่าสติไม่อยู่กับตัวเท่าไหร่ เขาไม่อาจสร้างความผิดพลาดกับผู้ป่วยตัวน้อยของเขา 

เมื่อมาถึงบ้านสายป่านชงเครื่องดื่มร้อนๆให้ตัวเองแล้วนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่างสายตาเหม่อมองไปยังฝั่งมันตราโดยไร้จุดหมาย จนความมืดมาเยือนจึงได้รู้สึกตัว 

“สุดท้ายเราก็ต้องอยู่คนเดียว นายต้องเข้มแข็งนะสายป่าน” เด็กหนุ่มพูดกับตัวเองในกระจก แม้แววตายังดูเศร้าแต่ก็ดีขึ้นมาก 

ตรี๊ดดด.....เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปลุกสายป่านออกจากภวังค์ มือสไลด์หน้าจอรับสายโดยไม่สนใจว่าใครโทรมา 

“สายป่านครับ กลับบ้านก่อนทำไมไม่บอกพี่ล่ะครับ ไม่สบายหรือเปล่า” หมอจินส่งเสียงอบอุ่นมา 

“ป่านปวดหัวครับ พี่เขาเลยให้กลับมาก่อน ขอโทษนะครับ” 

“ไม่เป็นไรครับ แล้วกินยาหรือยัง” 

“ยังครับ กลับมาก็นอนยาวเลย” สายป่านโกหกทั้งที่ใจหนักอึ้ง 

“หาอะไรกินรองท้องแล้วพักนะครับ พี่ต้องไปแล้วมีคนไข้ฉุกเฉิน รักนะครับ” เสียงเรียกหมอจินดังแว่วให้ได้ยิน สายป่านรับคำก่อนจะตัดการติดต่อ 

“เราอาจจะต้องเริ่มมองหางานใหม่เสียแล้ว หากยังอยู่ที่นี่ต่อไปจะตัดใจจากพี่จินได้อย่างไร” สายป่านพูดกับตัวเอง เขาเปิดมือถือมองหางานใหม่ทันที 

หมอจินออกเวรตอนสาย 

กว่าจะเขียนรายงานเสร็จก็เกือบเที่ยง ทั้งง่วงทั้งเหนื่อยแต่ก็ยังไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับมารดาจึงคิดจะกลับไปค้างที่บ้าน เขาแวะซื้อกาแฟร้อนแก้วหนึ่งแล้วเดินไปหาสายป่านที่ห้องทำงาน แต่เจ้าหน้าที่บอกว่าน้องกำลังมีคนไข้ หมอจินจึงส่งข้อความไปบอกว่าจะกลับบ้านแล้วขับรถออกไปทั้งที่ง่วงเต็มทน 

เมื่อถึงบ้านมาดามจันทิราดีใจนักที่ลูกชายกลับมา เธอปล่อยให้หมอจินเข้าห้องไปพักผ่อนแล้วรีบจัดการนัดครอบครัวทอมป์สันมากินมือเย็นด้วยกัน หากหมอจินชอบผู้ชายก็ควรเป็นคนที่คู่ควร และในสายตาเธอตอนนี้คริสเตียนเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด 

เมื่อใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นมาดามจันทิราให้แม่บ้านไปปลุกหมอจิน พร้อมทั้งสั่งให้แต่งตัวดีหน่อยเพราะคริสเตียนจะมาร่วมโต๊ะด้วย 

“คริสเตียนมากินข้าวด้วยแล้วทำไมฉันต้องแต่งตัวดีๆด้วยล่ะ เจ้าเด็กนั่นก็มาออกบ่อย” หมอจินถามแม่บ้าน 

“ดิฉันก็ไม่ทราบค่ะ มาดามสั่งมาแบบนี้” แม่บ้านยิ้มอย่างสุภาพ เธอเก็บเตียงให้เรียบร้อยก่อนออกจากห้องไประหว่างที่หมอจินอาบน้ำ เขาแทบไม่มีเสื้อผ้าทิ้งไว้ที่บ้านเลยเพราะไม่ค่อยได้เข้ามานอนสักเท่าไหร่ หมอจินเลือกชุดที่พอใส่ได้เดินไปหามาดามจันทิราที่กำลังนั่งคุยกับครอบครัวทอมป์สันอย่างสนุกสนานในห้องนั่งเล่น 

“สวัสดีครับ” หมอจินเอ่ยทักออกไปเรียกทุกคนให้หันมามองเขา 

“ตื่นแล้วหรือลูกมานั่งข้างแม่นี่มา อีกเดี๋ยวอาหารคงจะพร้อม” มาดามจันทิราขยับตัวให้หมอจินมานั่งข้างเธอบนโซฟาตัวยาว หมอจินหรี่ตามองท่าทางของแม่ตัวเอง นี่คงคิดจะทำอะไรล่ะสิ 

“วันนี้เราอยู่กันพร้อมหน้า ครอบครัวของเราทั้งสองก็สนิทกันมานาน ดิฉันก็อยากจะขอคริสเตียนมาเป็นลูกสะใภ้ค่ะ เดือนหน้าอากาศยังอุ่นอยู่หากจะจัดงานแต่งงานกลางแจ้งก็คงจะดี” มาดามจันทิรายิ้มกว้าง หมอจินหันขวับมามองแม่ตัวเอง ส่วนมิสเตอร์โรเบิร์ตนั้นตามใจภรรยาอยู่แล้ว กับคริสเตียนที่เขาเอ็นดูมาตั้งแต่เด็กกับสายป่านเด็กที่เพิ่งรู้จักเขาย่อมเลือกได้อย่างง่ายดาย 

“ผมตามใจลูกครับ คริสเตียนคิดอย่างไรลูก” คุณอามันโดถามบุตรชายที่ตอนนี้นั่งแก้มแดงก้มหน้างุดไม่ยอมสบตาใคร 

“คริสเตียนคงจะอาย เอาเป็นว่าน้องไม่รังเกียจพี่เขาใช่ไหมจ๊ะ” มาดามจันทิรายิ้มเอ็นดูที่เห็นหัวกลมพยักหน้า 

“แม่ครับ ผมมีสายป่านแล้วนะครับ ผมขอโทษคุณน้าด้วยนะครับ แต่ผมเห็นคริสเตียนเป็นเหมือนน้องมาตลอด” หมอจินขัดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง 

“นี่มันอะไรกันคะ” คุณแอเรียลลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าไม่พอใจ 

“จิน เงียบนะ ให้แม่คุย” มาดามจันทิราดุก่อนที่จะหันไปยิ้มให้คุณแอเรียล 

“ดิฉันจะจัดการเองค่ะ จินออกไปก่อนให้แม่คุยเอง” เธอหันมาดุลูกชายที่ดื้อผิดไปจากทุกที เธอคิดว่าด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของหมอจินจะไม่พูดหักหน้าเธอออกมา แต่ตอนนี้เธอต้องคุยกับครอบครัวทอมป์สันให้รู้เรื่องก่อนแล้วค่อยไปจัดการลูกชายทีหลัง 

“ดิฉันต้องขอโทษแทนจินด้วยนะคะ เรื่องคนรักของจินนั้นอย่างไรดิฉันก็ไม่ยอมรับค่ะ ลูกสะใภ้ของบ้านเราจะต้องเป็นคริสเตียนเท่านั้น” มาดามจันทิราประกาศ เมื่อเห็นคุณแอเรียลบยอมนั่งลงแล้วเธอจึงเกลี้ยกล่อมต่อ 

“เด็กคนนั้น แฟนของตาจินน่ะค่ะ เป็นเด็กที่มีพื้นเพไม่ดีนัก ดิฉันไม่อยากให้ลูกถูกปอกลอก ทั้งที่ก่อนหน้านี้จินก็เอ็นดูคริสเตียนมาโดยตลอด ไม่รู้ว่าใช้มารยาแบบไหน คริสเตียนรักพี่เขาใช่ไหมลูก” 

“แต่พี่จินดูรักคุณสายป่านมากเลยนะครับคุณป้า หากพี่จินไม่รักแต่งงานกันไปก็ไม่มีความสุขหรอกครับ” เด็กหนุ่มพูดเสียงเบา 

“คริสเตียนไม่ต้องกลัว ป้าอยู่ข้างหนูทั้งคน” 

“แต่ผมคงยกลูกให้ไม่ได้หรอกครับ หากจินไม่ได้เป็นคนออกปากขอคริสเตียนแต่งงานด้วยตัวเอง ถ้าถึงวันนั้นแล้วเราค่อยมาคุยกันนะครับ” คุณอามันโดตัดบท เขาไม่คิดจะให้ลูกอยู่กับคนที่ไม่รักลูกเขาไปชั่วชีวิตหรอกนะ 

“ได้ค่ะ อีกไม่นานดิฉันจะให้จินไปปขอคริสเตียนกับคุณด้วยตัวเอง” มาดามจันทิรายิ้มออก 

หลังอาหารเย็นที่เงียบกว่าทุกครั้งครอบครัวทอมป์สันก็ลากลับ ใบหน้ายิ้มแย้มของมาดามจันทิราก็หุบลงมองจินอย่างไม่พอใจ 

“ทำไมจินถึงหักหน้าแม่แบบนี้” 

“แล้วทำไมแม่ถึงบังคับผมล่ะครับ สายป่านไม่ดีตรงไหน หากแม่ใช้เวลากับเขามากกว่านี้อีกนิดผมมั่นใจว่าแม่จะต้องเอ็นดูสายป่านมากกว่าที่เอ็นดูคริสเตียนแน่ๆ” หมอจินเถียง 

“ไม่มีทาง เขาไม่คู่ควรกับเราแม้แต่น้อย แม่รู้ว่าสายป่านเป็นเด็กดีแต่บางทีเราก็ต้องเลือกคนที่คู่ควรนะลูก” 

“คนที่คู่ควรแล้วทำให้ผมมีความสุขได้หรือเปล่าครับแม่ ผมลาล่ะครับ จะกลับไปนอนคอนโด” หมอจินเดินออกจากห้องไปทันที 

“คุณดูสิคะ” มาดามจันทิราฟ้องสามี 

“ผมเอ็นดูคริสเตียนนะ แต่ไม่อยากบังคับลูก ยังไงคุณลองคิดเรื่องนี้ดูอีกทีไหม” คุณโรเบิร์ตลูบหลังภรรยา 

“ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก แล้วจินจะเข้าใจค่ะคุณ” มาดามจันทิรายืนยันนสิ่งที่เธอคิดว่าถูก 

หมอจินขับรถออกจากบ้านด้วยความเร็วสูงระบายโทสะ ในใจนึกตัดพ้อมารดาที่บังคับฝืนใจเขา แต่เพียงพ้นโค้งมารถบรรทุกตีวงเลี้ยวกว้างสาดแสงไฟส่องเข้าตาหมอจินบวกกับขับมาด้วยความเร็วสูง แม้จะหักหลบเต็มที่แต่รถหมุนคว้างไปชนกับรถบรรทุกก่อนจะถูกกระแทกตกไหล่เขาไป สิ่งสุดท้ายที่หมอจินเห็นคือภาพตีลังกาก่อนสติจะขาดหาย คนขับรถบรรทุกที่แม้จะเบรกสุดตัวทำให้รถปัดไปเสยกับฝั่งภูเขาสลบคาพวงมาลัยรถยนต์ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น