มิสเตอร์ทัมเบิ้ลวีด

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 ตอนจบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ตอนจบ

คำค้น : แอคชั่น ดราม่า อาชญากรรม นักฆ่า มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ตอนจบ
แบบอักษร

ธารประทับปืนเล็งศูนย์หน้าสำรวจไปรอบๆ คฤหาสน์ ตึก...ตึก...ตึก...เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินอยู่รอบๆ ตัวของเขา ลูกน้องผู้คุ้มกันมาโก้คนนั้นกำลังแอบอยู่หลังเคาน์เตอร์ห้องครัว ในมือของเขากำปืนบาเร็ตต้าอย่างแน่นหนา ความกดดันที่ต้องเข้าปะทะกับปีศาจ มันทำให้เขารู้สึกวิตกกังวลจนเหงื่อเม็ดโป้งค่อยๆ ไหลลงมาจากหน้าผาก เขาคิดในใจว่าต้องทำได้ ต้องทำได้ เขาสูดลมหายใจเข้าออกถี่ๆ เพื่อลดอัตราความเครียด พรึ่บ!!! เขาโผล่ออกมาจากที่ซ่อนและประทับปืนขึ้นเล็ง แต่ก็ไม่พบกับอะไรเลย นอกเสียจากความมืดและความว่างเปล่า เขารู้สึกตึงเครียดหนักกว่าเดิม เขาเริ่มส่ายปืนไปมาเพื่อตามหาตัวปีศาจ จู่ๆ! เขาก็รู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ข้างหลังของเขา เขาหันกลับไป พรึ่บ!!! ปัง!!! บาเร็ตต้าลั่นหนึ่งนัด ธารและลูกน้องมาโก้เจ้ากรรมกำลังแย่งปืนออกจากมือ พรึ่บ!!! ตุบ!!! ธารกระชากปืนออกจากมือเขาและเหวี่ยงมันออกไปให้ไกล เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงกับลูกน้องเจ้ากรรม ปัง!!! เสียงปืนอีกหนึ่งนัดลั่นขึ้น แน่นอนว่าคงไม่ใช่ปืนลูกน้องนั่นแน่ ควันเขม่าลอยฟุ้งขึ้นมาจากปากกระบอกเหมือนบุหรี่ที่กำลังเผาไหม้ มันลั่นเข้าคางทะลุไปยังหัวของลูกน้องนั่นอย่างจัง ธารไม่สนใจไยดีกับศพนั่น เขาเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน เสียงเดินตึกตักของเขาทำให้มาโก้ได้ยิน 

"ฉันอยู่ห้องนี้ธาร" มาโก้แสดงตัว ธารได้ยินเช่นนั้นจึงชะงักเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินหาห้องที่กำเนิดเสียง แอ๊ดดด!!! ธารเปิดประตูเข้ามา เขาพบกับมาโก้กำลังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงราวกับคนใจลอยกำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง ตึก...ตึก...ตึก...เขาเดินเข้าไปหามาโก้อย่างใจเย็น ในมือกำประกับปืนโคล์ทอย่างหนาแน่น พร้อมกับเล็งปืนจ่อไปที่หน้าของมาโก้ 

"ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า..." มาโก้หัวเราะแห้งๆ 

"ฉันไม่อยากฆ่าใคร แต่แกเป็นคนทำให้ฉันเป็นแบบนี้เองนะ" ธารพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบและเย็นชา 

"ใช่! ฉันยอมรับ ฉันทำได้ดีด้วยว่ามั้ย" 

"ฉันอยากรู้คำตอบ ว่าทำไมแกถึงทำแบบนี้" 

"ธาร..." มาโก้ค่อยๆ หันหน้ามาหาเขาช้า 

"ฉันก็ให้คำตอบไปแล้วไง... 

มันคือเกม"  

ธารยังคงทำหน้านิ่งแบบไม่รู้สึกอะไร "ถึงตอนนี้ ตอนที่แกกำลังจะตาย แกก็ยังคงปกปิดไว้สินะ" 

"เปล่า... 

ฉันไม่ได้ปกปิดอะไรนายเลยธาร 

นายไม่คิดบ้างหรอ 

ทำไมอะไรหลายๆ อย่าง 

มันไม่เมคเซ้นส์เอาเสียเลย" มาโก้พยายามจะให้ธารตีความเอาเอง 

"แกคิดว่า ฉันสนุกกับการเล่นของแกงั้นหรือ" 

"....." มาโก้ไม่ได้ตอบอะไร 

กึ่ก!!! เสียงปากกระบอกปืนกระทบกับหน้าผากของมาโก้เป็นเสียงดังนิดๆ "ฉันจะให้โอกาสแกพูดเป็นครั้งสุดท้าย แกอยากจะพูดอะไรก็ว่ามา ก่อนที่ฉันจะเป่าหัวแกไปลงนรก" เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ 

หึ...หึ...หึ มาโก้ค่อยๆ แหงนหน้าขึ้น ขณะที่ตอนนี้ปากกระบอกปืนของธาร จ่อเข้าตำแหน่งตรงกับดวงตาของมาโก้ "ธาร..." 

"ฉันจะบอกอะไรให้แกอย่างนึง 

ไหนๆ ก็ได้พูดแล้ว 

อันที่จริง 

แกเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดของฉันเท่านั้น 

ถ้าแกยอมทำตามตั้งแต่แรก 

แกอาจจะเป็นหุ่นเชิดของคนอื่นก็ได้นะ 

อ้อๆ... 

มีอีกเรื่องนึง..." 

"ว่ามา" ธารให้เขาพูดต่อ 

"แกคิดว่าฉันจำเป็นต้องรับผิดชอบไหม" 

"แกยังมีหน้าโง่ๆ มาถามฉันอีกหรอ" ธารไม่ตลกกับสิ่งที่เขาถาม 

"แน่นอน... 

ฉันยอมรับ 

...แต่ฉันก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบเหมือนกันว่ะ!" พูดจบ พรึ่บ!!! ฉึก!!! ปัง!!! สิ้นเสียงปืนที่ลั่นหนึ่งนัดดังสนั่นทั่วห้อง บัดนี้มันกระเด็นล่วงไปที่ไหนสักแห่งบริเวณหัวเตียง ภายในเสี้ยวนาทีธารถูกมาโก้ใช้มีดพับแทงไปที่ช่วงท้องด้านขวา ส่วนอีกมือใช้ความรวดเร็วในการตะปบปืนให้หลุดมือ แค่นี้เป็นเพียงน้ำจิ้มเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นสำหรับมาโก้ แม้แต่ตัวธารเองก็ยังคาดไม่ถึง มาโก้ผลักเขาออกไปโดยใช้มีดที่ปักคาท้องดันตัวธารออกไปให้ลุกขึ้น เกิดการต่อสู้กันระหว่างคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าปีศาจกับคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้พวกเล่นสกปรก ธารพยายามจะชกไปที่หน้าของมาโก้ออก แต่เขาก็สามารถป้องกันได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต่างอะไรกับคนที่ฝึกการต่อสู้มาเหมือนกัน หมับ!!! เขาจับมีดที่ปักคาท้องของธารแล้วบิดเพื่อหวังผลให้เนื้อมีการฉีกขาดมากขึ้น ความเจ็บปวดมันซาบซ่านไปทั่วบริเวณท้องของธาร พลั่ก!!! พลั่ก!!! ธารใช้อุ้งมือกระแทกไปที่คอหอยของมาโก้สองครั้ง อ่อค!!! เขาสำลักและถอยออกไป ฉึก!!! ธารดึงมีดออกมาโดยไม่สนว่าแผลจะเป็นอย่างไร ฟึ่บ!!! ขวับ!!! ขวับ!!! ขวับ!!! ธารพุ่งเข้าโจมตีโดยใช้มีด ทั้งคู่ต่างพยายามล็อค จับ หัก และการ์ดป้องกันการโจมตีราวกับว่าทั้งสองกำลังร่ายรำมวยกังฟู ทั้งคู่แย่งมีดสลับกันไปมา บางทีธารก็เป็นคนได้มีด บางครั้งเขาก็เสียท่าให้มาโก้ได้มีดไป ทั้งคู่ทำแบบนี้อยู่ประมาณอึดใจหนึ่ง คราวนี้ธารได้มีดไป แต่เขาก็พลาดท่า ตุบ!!! เขาถูกมาโก้ทุ่มข้ามหัวไหล่จนเกิดเสียงแผ่นหลังอัดเข้ากับพื้นห้อง พอธารลุกขึ้นมาอีกครั้ง ตุบ!!! เขาถูกมาโก้จับกวาดทุ่มด้วยสะโพก ธารทั้งงงและตะลึงกับฝีมือของมาโก้มาก ไม่น่าเชื่อว่าคนแบบนี้จะมีทักษะที่ไม่แพ้นักฆ่าระดับพระกาฬแบบเขา ธารกลิ้งตัวหลบออกมาเพื่อตั้งหลัก 

"คาดไม่ถึงล่ะสิธาร!" มาโก้พูดให้เซอร์ไพรส์ 

"ใช่...ทำได้ดีนี่" ธารพูดด้วยน้ำเสียงหอบแฮก เลือดสีแดงฉานไหลออกจากแผลซึมผ่านเสื้อเชิ๊ตของเขาจนเห็นได้ชัด 

"นายกำลังบาดเจ็บนะพวก" 

"คิดว่าฉันแคร์หรอ!" พูดจบ ย่าห์!!! ธารพุ่งเข้าโจมตีโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เขาเข้าไปคลุกฝุ่นกับมาโก้อย่างดุเดือด ทั้งสองต่อสู้กันราวกับเป็นนักยูโดในสนามแข่งขันกีฬาโอลิมปิกคงมิปาน ทั้งคู่ทั้งจับ หัก ทุ่ม พยายามทำให้อีกฝ่ายยอมจำนนและบาดเจ็บให้ได้มากที่สุด เสียงสองหนุ่มผลัดกันทุ่มตุบตับอย่างดุเดือด จนกระทั่ง พลั่ก!!! ธารถีบยอดอกมาโก้จนกระเด็นปลิวไปทางหัวเตียง และก็ดันเป็นโชคดีของเขาเพราะตรงหน้าเขานั้นมีมีดตกอยู่ แต่ที่มันโชคเข้าข้างไปมากกว่านั้นคือมีปืนของธารตกอยู่ด้วย ในขณะที่ธารกำลังเอามือกุมแผลที่เลือดออกอยู่ คราวนี้มันออกมาจนมีรอยซึมของเลือดขนาดเท่าลูกเทนนิส มาโก้แอบเก็บมีดซ่อนไว้ที่แขนและรอจังหวะ เมื่อธารสะสางความเจ็บปวดได้ เขาเดินเข้าไปหามาโก้หวังปลิดชีวิตด้วยการหักคอทิ้ง แต่! ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! มาโก้ยิงสุ่มและก็เป็นโชคที่มีกระสุนสองนัดเจาะเข้าที่ขาซ้ายจองธาร เขาทรุดลงไปชันเข่าหนึ่งข้าง ตอนนี้ปืนเจ้ากรรมค้างสไลด์เป็นสัญญาณบอกว่ากระสุนหมดพอดี มาโก้โยนทันทิ้งไปเมื่อหมดประโยชน์ เขาเดินตรงไปที่ธาร พลั่ก!!! ตุบ!!! เขาถีบขามาโก้จนล้มลงกับพื้นเสียงดังตึง เมื่อธารรู้สึกได้เปรียบ เขาจึงลุกขึ้นและตรงเข้าไปหามาโก้โดยที่ไม่ทันได้ระวังตัว ฉึก!!! ทันทีที่ธารจับตัวมาโก้ลุกขึ้น เขาใช้มีดแทงไปที่เหนือแผลแรกของธาร ฉึก!!! เขาแทงอีกครั้งที่ด้านซ้ายของท้อง ฉึก!!! เขาแทงเข้าไปอีกที และทันทีที่เขาจะแทงเป็นครั้งที่สี่ หมับ!!! ธารจับมีดเอาไว้ ด้วยความที่เขานั้นกำใบมีด คมมีดค่อยๆ เฉือนเนื้อของเขาขณะเขากำมันเพื่อไม่ให้ถูกแทงอีกครั้ง เขากัดฟันกรอดๆ ต้านแรงจนหน้าตาบูดเบี้ยว ไม่ต่างจากมาโก้ที่พยายามจะดันมีดแทงเข้าไปเช่นกัน ธารรวบรวมกำลัง พลั่ก!!! เขาใช้หัวโขกไปที่หน้าของมาโก้ ด้วยความเจ็บปวดมาโก้จึงถอยหลังออก แต่ดันปล่อยมีดออกจากมือไปเสีย ธารจับมีดให้พอดีมือ ขณะที่เลือดสดๆ กำลังไหลออกจากที่ท้องและมือของเขา มาโก้โซซัดโซเซเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งกลับเข้าไปหาธาร แต่! ฉึก!!! เขาดันไม่ทันระวังหรืออาจกำลังเมาแรงกระแทก เขาถูกธารเสียบมีดเข้าไปตรงบริเวณเกือบถึงลิ้นปี่ ฉึก!!! ธารชักมีดออกและแทงไปที่ช่วงท้องด้านซ้ายเกือบถึงสะดือ มาโก้ถึงกับชะงักทันที ความเจ็บปวดกัดกินไปทั่วทั้งตัวของเขา เขาค่อยๆ ทรุดตัวลง พลั่ก!!! ธารถีบยอดอกจนเขาหงายหลัง ตอนนี้มาโก้อยู่ในสภาพเหมือนปลาเกยตื้น เขาหายใจหอบและถี่ เขาขยับตัวไม่ได้ แน่นอนว่าช่วงเกือบถึงลิ้นปี่เป็นช่วงเกี่ยวกับการทำงานของระบบหายใจ 

เขาขึ้นคร่อมมาโก้ ในมือกำมีดที่ตอนนี้สีแดงฉานของเลือดเปรอะเต็มตัวมีด "ไงล่ะ! ทีนี้ฉันจะให้แกรับความทรมาน เหมือนที่ฉันเป็นอยู่!" ฉึก!!! ฉึก!!! ฉึก!!! เขาปักมีดเข้าไปที่ขาขวาของมาโก้จำนวนสามครั้ง "แกจะต้องตื่นมาแล้วเจอแต่ภาพเดิมๆ!!" ฉึก!!! เขาปักมีดไปที่แขนขวาของมาโก้ เป็นภาพที่ชวนสยดสยองแต่ปนสะใจนิดๆ 

"แกจะได้รู้จักความเจ็บปวดให้มากกว่านี้!" 

"มองหน้าฉัน!!" 

"มองหน้าฉัน!!!" 

"แกจะต้องตื่นมาแล้วเจอแต่หน้าฉัน!!!" 

"แกจะต้องเจอกับหน้าของฉัน!!" 

"ทุกเช้า!" 

"ทุกกลางวัน!!" 

"และทุกเย็น!!!" 

ฉึก!!! ธารปักมีดเป็นครั้งสุดท้ายลงที่พื้นแบบเฉี่ยวหน้าของมาโก้ไปเพียงไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลุกขึ้น ปล่อยให้มาโก้นอนซมจมกับสภาพที่ไม่ต่างอะไรกับผักที่ช้ำจนดูไม่ได้ แม้มาโก้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาเลย ความเจ็บปวดทางกายของเขาทำให้เขาเป็นอัมพาตทั้งตัว แต่นับจากนี้เป็นต้นไป เขาจะต้องตื่นมาแล้วเจอกับภาพฝันร้ายในครั้งนี้เหมือนกับตอนที่เขาวาดภาพฝันร้ายให้กับชีวิตของธารแบบไม่มีผิด  

หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือดและเลือดตกยางออก ธารค่อยๆ ตะเกียกตะกายลงมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ บัดนี้ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความเงียบงันและเสียงลมหายใจที่รวยรินของธาร เขาเดินเอามือกุมแผลที่เลือดกำลังไหลออกมา แม้ตอนนี้มันจะเริ่มไหลน้อยลง แต่เขากลับรู้สึกเหมือนคนง่วงนอน เขาจะไม่ยอมให้ตาของเขาปิดลงอย่างแน่นอน แต่อีกใจหนึ่งก็อยากให้มัดปิดไปเสีย ถือว่าเป้าหมายของเขาบรรลุเป็นที่เรียบร้อย ไม่เหลืออะไรในชีวิตเขาต่อไปแล้ว ต่อจากนี้...และตลอดกาล... 

เขาตะเกียกตะกายจนสามารถออกมาจากคฤหาสน์ได้สำเร็จ แต่พิษบาดแผลมันยิ่งกัดกินเขามากเป็นทวีคูณ ตุบ!!! เขาล้มลงที่หน้าคฤหาสน์ ความรู้สึกหนังตาหนักในตอนแรกมันกลับเข้ามาควบคุมเหมือนมีมนต์สะกดบังคับให้เขาต้องหลับตา เขาพยายามฝืนทนจนน้ำตาเริ่มไหล พอๆ กับเลือดที่ไหลออกมา เขาตระหนักแล้วว่าเขากำลังจะตาย แน่นอนอยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนั้น เขาไม่คิดว่าตัวเองต้องมีค่าอยู่บนโลกใบนี้ ตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียอีฟและทุกสิ่งอย่าง ตุบ!!! เขาล้มลงกับพื้นอย่างไม่เหลือเรี่ยวแรง ตอนนี้เขามีสภาพไม่ต่างอะไรกับศพของเหล่ามาเฟียที่นอนกองกันอยู่ที่หน้าคฤหาสน์ และเขาก็กำลังเป็นหนึ่งในศพเหล่านั้นในอีกไม่ช้า 

ดวงตาของเขาค่อยๆ ปิดลง... 

ความมืดค่อยๆ คลานเข้ามา... 

เสียงรอบจ้างเริ่มหรี่เบาลง... 

และตาของเขา... 

ก็ปิดสนิท 

..... 

.......... 

............... 

..................... 

ที่รัก... 

ผมกำลังจะไปอยู่กับคุณแล้วนะ.... 

 

 

จบ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น