ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 39 ส่งเจ้าหญิงกลับบ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 ส่งเจ้าหญิงกลับบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 ส่งเจ้าหญิงกลับบ้าน
แบบอักษร

ในขณะที่คาซึยะกำลังพูดคุยและดูแลความปลอดภัยให้กับเจ้าหญิงโคยูกิ เหล่าร่างศพของมือลอบสังหารที่ถูกคาซึยะสังหารก็เลยสลายกลายเป็นธุลีดินในชั่วพริบตา

 

 

 

"ศพเจ้าพวกนี้สลาย ?"คาคาชิรู้สึกแปลกใจที่กลุ่มนินจาตรงหน้าสลายไป เขาหันไปมองคาซึยะเพื่อขอคำตอบ

 

 

 

"เจ้าพวกนี้ไม่น่าจะใช่องค์รักษ์ตัวจริงของเจ้าหญิง แต่น่าจะเป็นทหารรับจ้างที่คอยรับงานสกปรกมากกว่า นินจุสสุที่เจ้าพวกนี้ใช้ส่วนใหญ่นั้นแตกต่างกันไป ดังนั้นจึงระบุได้ง่ายว่าเจ้าพวกนี้น่าจะเป็นกลุ่มทหารรับจ้าง"

 

 

 

""ทหารรับจ้าง!""

 

 

 

คาคาชิและชายหน้าแก่รู้สึกตกใจ ทหารรับจ้างนั้นเป็นกลุ่มนินจาถอนตัวจากหมู่บ้านต่างๆที่มาจับกลุ่มรวมหัวสร้างเป็นองค์กรณ์ที่รับงานทุกชนิดขอเพียงแค่ได้เงินรางวัลไม่ว่าจะงานสกปรกแค่ไหนพวกมันก็รับทำ

 

 

 

ระดับความสามารถของทหารรับจ้างส่วนใหญ่นั้นทรงพลังมาก ระดับต่ำสุดก็คงไม่พ้นระดับโจนินขึ้นไป แม้ชายหน้าแก่จะยังไม่เคยเห็นกลุ่มทหารรับจ้างแต่หลังจากที่พรรคพวกถูกสังหารอย่าฃเลือดเย็นในเวลาไม่นานเขาก็เข้าใจถึงความน่ากลัวของพวกมันอย่างแท้จริง

 

 

 

"แบบนี้แสดงว่าเจ้าหญิงถูกใครบางคนหมายหัว ?"

 

 

 

คาซึยะพยักหน้าให้คำตอบแก่ชายหน้าแก่ แต่นี่ไม่น่าจะใช่การจ้างวานของโดโทลุงของโคยูกิ แต่น่าจะเป็นกลุ่มที่ต้องการสร้างความขัดแย้งเสียมากกว่า ลองคิดดูปัจจุบันโดโทยังไม่มีพลังมากเพียงพอจะก่อกบฎ แล้วเขาจะทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร ?

 

 

 

เหตุการณ์นี้น่าจะเป็นการจ้างวางของมือที่สามที่ต้องการให้โลกนินจาเกิดสงครามโลกนินจาอย่างเป็นทางการเสียมากกว่า ถ้าเกิดโคยูกิเสียชีวิตที่แคว้นไฟแล้วละก็ อีกสี่แคว้นใหญ่คงพร้อมที่จะจับมือกับไดเมียวแคว้นยูกิเพื่อกำหราบโคโนฮะให้อยู่หมัด

 

 

 

"เจ้าหญิงคงจะเดินทางมาในเวลาไม่เหมาะ"

 

 

 

"หมายความว่ายังไงท่านคาซึยะ ?"

 

 

 

"ช่วงเวลานี้สงครามทั้งห้าแคว้นใหญ่กำลังใกล้ปะทุขึ้นไปทุกที เพื่อเปิดม่านแห่งความขัดแย้งและผลประโยชน์อย่างแท้จริง การสังหารท่านโคยูกิจะเป็นการเปิดตัวสงครามโลกนินจาครั้งที่สามอย่างเป็นทางการ"

 

 

 

ชายหน้าแก่เริ่มหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ดูท่าจะเป็นอย่างที่คาซึยะพูดจริงๆ การที่เจ้าหญิงมาที่นี่เป็นสิ่งที่อีกสี่แคว้นใหญ่คาดหวัง ในโลกอนิเมะนารูโตะไม่ค่อยแสดงออกถึงการกระทำอันชั่วช้าของกลุ่มหมู่บ้านๆต่างๆเสียเท่าไหร่ แต่ในโลกนี้ตั้งแต่จำความได้ คาซึยะก็พบความชั่วช้าหลายรูปแบบ

 

 

 

โดยอ้างทุกสิ่งที่พวกเขาได้ทำเป็นการกระเพื่อทำเพื่อหมู่บ้าน เพื่อแคว้น เพื่อชาวบ้านและกลุ่มผู้อยู่อาศัย แล้วทำไมผลประโยชน์ต่างๆหลังจากจบสงครามกลับไปตกอยู่กับพวกชนชั้นสูง ขุนนาง แม้กระทั่งไดเมียวเอง ?

 

 

 

ชีวิตของกลุ่มนินจาต่างถูกใช้ราวตัวหมาก แม้จะเสียชีวิตก็แค่จัดงานสร้างนู่นนี่เพื่อแสดงถึงความมีน้ำใจและความรับผิดชอบด้วยการขอบคุณเล็กๆน้อยๆ ลบล้างการกระทำอันชั่วช้าและปกปิดมันภายใต้เสียงหัวเราะของพวกมัน

 

 

 

โยนความผิดนี้ให้กลับหมู่บ้านอื่นๆแบบหน้าด้านๆ เพื่อสรางความแค้นความเกลียดชังก่อให้เกิดรอยร้าวที่แก้ไม่หายในใจของนินจาและชาวบ้านในแต่ละหมู่บ้าน

 

 

 

นี่คือความเป็นจริงที่ไร้สิ่งสวยหรู ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงแค่เกมส์การเล่นแก้เบื่อของพวกชนชั้นสูงเท่านั้น แม้แต่ไดเมียวของแคว้นไฟเองก็มีลักษณะไม่ต่างกัน 

 

 

 

ดังนั้นคาซึยะจึงเกลียดชนชั้นสูงมากเป็นพิเศษ เพราะพวกมันคือกลุ่มก้อนความชั่วช้าที่สร้างตัวตนเลวร้ายเช่นดันโซ และนินจาขาใหญ่บางส่วนที่ต้องการผลประโยชน์ส่วนตน

 

 

 

"สงครามสินะ เฮ้อ~!"

 

 

 

"ทำยังไงได้สำหรับนินจาอย่างพวกเราก็เป็นแค่เพียงอาวุธมนุษย์ของชนชั้นสูงเท่านั้น"

 

 

 

ได้ยินสิ่งที่คาซึยะพูดโคยูกิก็ก้มหน้ารู้สึกผิดอย่างช่วยไม่ได้ แม้เธอจะเป็นเด็กแต่เธอก็ยังเข้าใจคำพูดของเขา และมันก็ไม่ผิดเสียทีเดียวขนาดตัวเธอเองเพื่อให้ได้มาซึ่งความพึงพอใจของตนยังดึงคาซึยะและคาคาชิมาเผชิญปัญหา

 

 

 

"แล้วนายจะจะเอายังไงต่อคาซึยะ ?"

 

 

 

"ส่งเจ้าหญิงกลับบ้านอย่างปลอดภัยและรวดเร็วให้มากที่สุด"

 

 

 

"เอาแบบนั้นก็ดี"

 

 

 

คาซึยะเดินไปกระซิบกับคาคาชิโดยให้เจ้าตัวแบกโคยูกิขึ้นหลัง เมื่อโยนภาระให้แก่เพื่อนเสร็จเขาพยักหน้าให้ชายหน้าแก่ที่เขาก็ไม่รู้จักชื่อมุ่งไปยังท่าเรือด้วยความเร็วสูง โดยใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวันพวกเขาก็เดินทางมาถึงยังท่าเรือใหญ่

 

 

 

"พวกท่านส่งฉันที่นี่ก็พอ...ขอบคุณที่ปกป้องเราและองค์รักษ์ไว้"

 

 

 

โคยูกิลงจากหลังของคาคาชิพร้อมก้มหัวพูด แต่คาซึยะกลับถอนหายใจ สายตาเหล่มองเด็กหญิงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอคงคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเธอหรอ น่าสนใจดูท่ายัยเด็กนี่จะค่อนข้างแตกต่าง

 

 

 

"ไม่จำเป็นการส่งท่านสู่แคว้นยูกิอย่างปลอดภัยเป็นหน้าที่ของพวกเรา"

 

 

 

"ตะ แต่ว่าฉันไม่อยากสร้างปัญหาให้กับพวกท่าน..."นิ้วมือของโคยูกิจิกกำชายกิโมโนแน่น ใบหน้าคล้ายเด็กจะร้องไห้มีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อย

 

 

 

"อย่ากังวล แม้นี่จะเป็นภารกิจแต่ถ้าพวกเราไม่ยอมรับภารกิจก็ไม่มีใครห้ามพวกเราได้ ต่อให้เป็นไดเมียวเองก็เถอะ"

 

 

 

สิ่งที่คาซึยะกล่างทำให้คาคาชิรู้สึกแปลกใจ แม้แต่ชายหน้าแก่และโคยูกิเองก็ด้วย ทั้งสามมองไปทางเด็กชายที่กำลังยกยิ้มอย่างอ่อนโยนก็รู้สึกแปลกๆ เพราะคำพูดของเขาราวกับเจ้าตัวกำลังคิดก่อการกบฏ

 

 

 

"ฉันและคาคาชิที่รับภารกิจนี้มาแล้วจะไปส่งท่านอย่างปลอดภัย ดังนั้นอย่าได้เกรงใจ"

 

 

 

"เข้าใจแล้ว ขอฝากด้วย"

 

 

 

และหลังจากนั้นโคยูกิก็มาพูดคุยกับคาซึยะและคาคาชิอย่างสนิทสนมเธอถามนู่นถามนี่จนกระทั่งอยู่บนเรือเธอก็ยังถาม ไม่ว่าจะเป็นฤดูต่างๆของแคว้นไฟ วิชานินจา การใช้จักระเธอก็ถามพวกเขาทั้งสิ้น แน่นอนว่าพวกเขาก็บอกพร้อมสอนเธอให้เริ่มจากการสะสมจักระ รวมไปถึงการทดสอบคุณสมบัติของจักระ

 

 

 

"ขีดจำกัดทางสายเลือดของท่านคือธาตุน้ำแข็ง ที่แคว้นยูกิของท่านน่าจะมีวิชานินจุสสุมากมายเกี่ยวกับธาตุดังกล่าว ถ้าท่านอยากแข็งแกร่งต้องขยันหมันเพียรให้มาก"

 

 

 

"เข้าใจแล้วฉันจะเชื่อฟังท่านท่านคาคาชิ"

 

 

 

จนกระทั่งหนึ่งวันผ่านไปพวกเขาทั้งสี่ก็เดินทางด้วยเรือมาถึงฝั่งชายแดนแคว้นยูกิที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งและหิมะแสนเย็นเยือก ทว่าความหนาวเย็นนี้กลับไม่ได้สร้างปัญหาให้กับคาคาชิและคาซึยะแต่อย่างใด

 

 

 

พอถึงชายแดนก็มีกลุ่มทหารนักรบที่มารออยู่ก่อนแล้ว พวกเขาวิ่งเข้ามาพูดคุยกับชายหน้าแก่ก่อนจะเดินทางนำพาเจ้าหญิงตัวน้อยไปที่เรือบอลลูนยักษ์ แน่นอนว่าทั้งคาคาชิและคาซึยะก็ตามไปด้วย เพราะพวกเขาต้องส่งเธอให้ถึงมือไดเมียวโซเซ็ตสึ

 

 

 

การเดินทางด้วยบอลลูนนั้นไร้เหตุการณ์ตรึงเครียด เพราะกลุ่มทหารที่มารับโคยูกิส่วนใหญ่ต่างมองมาที่คาซึยะและคาคาชิอย่างชื่นชม และก็ไม่เกิดปัญหาหรือการลอบโจมตีอย่างที่เขาคาดไว้ดังนั้นเขาจึงโล่งใจ จนในที่สุดภารกิจก็ถึงจุดสิ้นสุด

 

 

 

"ท่านคาคาชิ ท่านคาซึยะจะไปกันแล้วหรือ ?"

 

 

 

"ใช่พวกเราต้องรีบกลับไปตรวจสอบการลอบโจมตีของกลุ่มทหารรับจ้าง ดังนั้นพวกเราคงต้องลาท่านแต่เพียงเท่านี้"

 

 

 

โคยูกิที่ได้ยินคำพูดของคาซึยะก็ทำหน้าเศร้าเธอคิดว่าอย่างน้อยพวกเขาอาจจะพักอยู่ที่ปราสาทของเธอสักพัก น่าเสียดายที่พวกเขากำลังจะจากไปแบบนี้ สายตาของเธอยังแอบมองคาคาชิอยู่ตลอด เห็นแบบนี้คาซึยะจึงแสยะยิ้มที่มุมปาก กระซิบบางสิ่งกับเจ้าคาคาชิและยัดของใส่ในมือเจ้าตัว

 

 

 

"แสดงความมีน้ำใจหน่อยเพื่อนพูดตามที่ฉันบอกรับลององค์หญิงเป็นปลื้มพวกเราแน่"คาคาชิเอียงคอมองด้วยท่าทีงงงวย แต่ก็ทำตามคำพูดของเพื่อนอย่างว่าง่าย

 

 

 

"โปรดสวมใส่สิ่งนี้ไว้ตลอดเวลาเพราะนี่คือตัวแทนของฉัน แล้วสักวันเราจะได้พบกันอีกท่านโคยูกิ ลาก่อน"

 

 

 

คาซึยะแต่งบทบาทและคำพูดเหล่านี้ให้แก่คาคาชิให้เจ้าตัวเดินไปสวมสร้อยคอรูปดอกกุหลาบตัวแทนแห่งความรักที่เขาแอบแวะซื้อมากจากท่าเรือให้กับโคยูกิแบบโง่ๆ คาคาชิที่ไม่รู้อะไรก็ทำตามบทบาทที่คาซึยะสร้างไว้

 

 

 

โดยนึกว่านี่คงจะเป็นของขวัญจากลากันเฉยๆ แต่ใครจะคิดเล่าเมื่อเด็กหญิงได้ฟังคำพูดของคาคาชิจะมีใบหน้าแดงก่ำและทำท่าทีของหญิงสาวที่มีความรักและกำลังเฝ้ารอบางสิ่งอย่างคาดหวัง ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน

 

 

 

โยนเรื่องไม่เข้าท่าเสร็จ คาซึยะแอบปิดปากกลั้นเสียงหัวเราะในขณะที่แอบมองโคยูกิและคาคาชิที่แสนจะซื่อบื้อ เชื่อได้เลยว่าเจ้าคาคาชิที่ชอบปักธงสาวโดยไม่รู้ตัวจะมีปัญหาในอนาคตตามมาเป็นขบวนอย่างแน่นอน

 

 

 

"อุ๊บ ฮาเร็มท่านคาคาชิ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น