Momiji Maple

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 833

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 04:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 3
แบบอักษร

 

 

เมื่อมิลค์เดินเข้ามาเห็นทั้งคู่กับลังจูบกัน เกมจึงรีบผละตัวออกจากแอลทันที

 

“อ้อ… ไอศกรีมมาแล้วหรอ? ขอบใจนะ”แอลพูดเหมือนกันว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ แต่มิลค์ยังคงยืนนิ่งหน้าแดงอยู่ เมื่อเห็นว่ามิลค์ยืนนิ่งไม่ยอมนำไอศกรีมที่ถืออยู่เข้ามาเสริฟแอลจึงหันไปจ้องมองพร้อมกับยิ้มเล็กๆให้กับท่าทางของมิลค์

 

“แล้ววันนี้พี่จะได้กินไอศกรีมไม๊เนี่ย?”แอลพูดแกมหัวเราะขึ้นพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังคงยืนนิ่งเงียบอยู่ เกมมองมิลค์ก่อนที่เธอจะหันหน้าไปทางอื่นด้วยความอาย มิลค์รับเดินเอาไอศกรีมเข้ามาวางบนโต๊ะก่อนที่จะเดอนถอยห่างทั้งคู่ด้วยอาการเลิ่กลั่ก

 

แอลยังคงจ้องมองคนอายุน้อยกว่าตรงหน้าเธอด้วยรอยยิ้มก่อนพูดออกไปอีกครั้งอย่างตรงประเด็น

 

“มีอะไรอยากจะถามพี่ไม๊มิลค์”

 

“มะ…ไม่ ไม่มีค่ะ”มิลค์ตอบอย่างอึกๆอักๆ เธอหลบสายตาของแอลทันทีที่ถูกแอลจ้องมองมา

 

แอลลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนเดินเข้าไปหาคนที่อายุน้อยกว่าพร้อมรอยยิ้ม

 

“ที่คุยกันค้างไว้เมื่อกี้เห็นว่าพึ่งขึ้นปี1นี่…ใช่ไม๊?”แอลเอ่ยถามขึ้น คนอายุน้อยกว่าเหลือบมองก่อนที่จะรีบหลบสายตาของแอลทันที เพราะอยู่ๆเธอก็รู้สึกเขินและทำอะไรไม่ถูก

 

“ชะ…ใช่ค่ะ พึ่งขึ้นปี1เองค่ะ เรียนยากมากเลยค่ะ เลยไม่ค่อยเข้าใจ”มิลค์ตอบพร้อมกับก้มหน้างุดอยู่อย่างนั้น

 

“หรอ?…แล้วมีคนติวให้รึยัง?”แอลเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกมองคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าหลบสายตาเธอ

 

“ยังเลยค่ะ”อีกฝ่ายตอบพร้อมกับบีบมือตัวเองเล่น

 

“ถ้าอย่างนั้นเอาเบอร์โทรฯพี่ไป ถ้าอยากติวเดี๋ยวพี่ติววิชาพื้นฐานให้ จะได้ไม่ต้องไปเสียเงิน”แอลพูดพร้อมกับหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาจดเบอร์โทรศัพท์ให้อีกฝ่ายก่อนยื่นให้

 

“ค่ะ…”มิลค์รับกระดาษโน้ตมาพร้อมกับตอบกลับคำสั้นๆอย่างคนไม่รู้จะพูดอะไรดี แต่แอลก็ยังคงจ้องอีกฝ่ายอยู่อย่างยิ้มๆและไม่ละสายตาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังประหม่า

 

“รู้สึกว่าจะพูดน้อยลงนะเราน่ะ ไม่เห็นเหมือนที่คุยเมื่อกี้เลย”แอลยังคงพูดต่อพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

 

“คือ~…”

 

“เห็นมิลค์เขินแบบนี้แล้วทำให้พี่คิดถึงตอนที่มิลค์มาบ้านพี่ แล้วเราสี่คนเล่นเป็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวเลย อัฐเป็นบาทหลวง แล้วหลังจากนั้นพี่ก็ทำกับเธอแบบนี้”แอลพูดก่อนที่เธอจะยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บปากของมิลค์อย่างรวดเร็ว จนทำให้มิลค์ถึงกับตาโตด้วยความตกใจ ไม่เว้นแม้แต่เกมที่ยืนมองอยู่

 

 

“ขอบใจมากนะสำหรับไอศกรีม แต่พี่คงกินไม่ทันแล้วแหละ ไว้เจอกันนะ”มิลค์ยังคงยืนนิ่งด้วยความตกใจกับการกระทำของแอล แอลยิ้มพร้อมกับโบกมือให้มิลค์ก่อนที่เธอจะจูงมือเกมออกจากห้องอาหารทันที

 

แอลขับรถกลับคอนโดฯโดยที่มีเกมนั่งข้างๆ ทั้งคู่เงียบมาตลอดทางและไม่มีท่าทีว่าทั้งสองจะคุยกันจนกระทั่งเกมเริ่มเปิดบทสนทนาก่อน

 

“ทำไมไปทำกับน้องเขาแบบนั้นล่ะ?”เกมถามขึ้น ในใจเธอนั้นรู้สึกแย่กับการที่แอลไปจูบปากของมิลค์

 

“แบบไหน?”แอลถามกลับแต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องมองไปยังถนน

 

“ก็จุ๊บปากน้องเขาไง ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ?”เกมยังคงถามเพราะเธอก็รู้สึกคาใจไม่น้อย แต่แอลกลับยักไหล่ให้อีกฝ่ายพร้อมกับทำหน้าเป็นใส่ ก่อนที่แอลจะยื่นมือไปเปิดเพลงฟังทันที

 

เกมได้แต่นั่งมองแอลที่ดูหน้าตาระรื่นด้วยความขัดใจ เธอเคยคิดว่าผู้หญิงหน้าหวานๆ สไตล์การแต่งตัวดูคุณหนูแบบผู้ดีอย่างแอลนั้นคงจะเป็นคนเรียบร้อย แต่พอมาสัมผัสจริงๆแล้วนิสัยต่างกันคนละขั้วเลย แอลตอนที่อยู่มหาวิทยาลัยนั้นเป็นคนนิ่ง เย็นชา ไม่ค่อยแคร์ใคร แต่พอกลับมาคอนโดฯนั้นนิสัยกลับตรงกันข้ามเลยจากคนนิ่งๆ เย็นชาไม่แครใครกลายเป็นคนร่าเริง ยียวน กวนประสาทจนน่าหงุดหงิดอีกด้วย

 

แอลขับรถไปเรื่อยๆจนถึงที่หมาย เธอจอดรถในลานจอดก่อนที่จะปลดเข็มขัดนิรภัยออกและจัดแจงข้าวของที่ซื้อมา

 

“ถึงแล้วหรอ~”เกมเอ่ยถามขึ้นด้วยความงัวเงียก่อนที่จะปลดเข็มขัดนิรภัยออก

 

“อืม…ถึงแล้ว”แอลพูดก่อนที่จะหยุดมองอีกฝ่ายก่อนที่แอลจะดึงตัวของเกมเข้ามาหาพร้อมกับประกบปากของเธอจูบเกมอย่างดูดดื่มทันที

 

ลิ้นของแอลแทรกเข้าไปในปากของเกมราวกับจะหาความหวานที่ซ่อนอยู่ในนั้น มันทำให้เกมนั้นเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบของอีกฝ่ายทันที ทั้งคู่จูบกันอย่างเนิ่นนานจนเสียงโทรศัพท์มือถือของเกมดังขึ้น

 

“อื้อ!…”เกมพยายามผละตัวออกจากอีกฝ่ายพร้อมกับเหลือบมองสายเรียกเข้าของโอมที่โทรเข้ามาแต่แอลกลับยกมือขึ้นโอบคอของเกมไม่ให้ไปไหน เกมเองก็เคลิ้ม คล้อยตามการเล้าโลมของแอล แต่อยู่ๆแอลก็ผละตัวออกจากเธอพร้อมกับรีบเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือของเกมขึ้น

 

“ว่าไงโอม ตอนนี้เกมกำลังจูบกับ…”ยังไม่ทันที่แอลจะพูดจบก็ถูกเกมแย่งมือถือกลับมาทันที

 

“ฮัลโหล!! โอม!!”เกมส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายด้วยความตกใจ ก่อนที่จะมองหน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างหน้าตาตื่น

 

“นี่หลอกกันนี่! โอมวางสายไปนานแล้วด้วย”เกมพูดขึ้นก่อนเงยหน้ามองแอลที่นั่งเอาคางเกยพวงมาลัยรถยนต์

 

“แค่ล้อเล่นเฉยๆเอง ไม่เห็นต้องเครียดเลย”แอลพูดและยิ้มเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนที่จะลงจากรถไป

 

เกมมองตามก่อนถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจกับการขี้แกล้งของแอลที่ดูเหมือนกับว่าลึกๆแล้วแอลนั้นมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจที่ตัวเธอเองนั้นก็ไม่อาจที่จะเข้าถึงได้เลย

 

“อะไรของเขากันนะยัยคนนี้ เหมือนมีความสุขแต่ไม่มี จับความคิดไม่ได้เลย ต้องทำยังไงถึงจะเข้าถึงแอลได้ทั้งหมดกันนะ”เกมบ่นพิมพำกับตนเองก่อนที่จะเดินลงจากรถตามแอลไป

 

 

 

เกมนั่งมองแอลที่กำลังอ่านนิตยสารแฟชั่นอยู่บนที่นอนก่อนที่เธอจะกระโดดขึ้นไปบนเตียงจนตัวของแอลกระเด้งเล็กน้อย

 

“นี่แอล~…”

 

“หืม?”แอลส่งเสียงขานรับทั้งที่สายตายังคงจ้องมองนิตยสารแฟชั่นอยู่

 

“ทำไมแอลถึงชอบผู้หญิงล่ะ?”เกมเอ่ยถามขึ้นแต่เมื่ออีกฝ่ายนั่งนิ่งเธอจึงคะยั้นคะยออีกฝ่ายให้ตอบมันที

 

“เราไม่ได้ชอบผู้หญิง”แอลตอบก่อนที่จะพลิกนิตยสารดูหน้าต่อไป เกมฟังถึงกับนั่งนิ่งเงียบไปทันทีพร้อมกับความคิดในหัวที่ว่า ‘แอลไม่ได้ชอบผู้หญิง งั้นแสดงว่าแอลก็แค่เล่นๆกับเธอไปแค่นั้นเอง’ เกมนั่งนิ่งพร้อมกับถอนหายใจออกมาจนแอลได้ยิน

 

แอลหันไปมองเกมพร้อมกับวางนิตยสารลงบนตักก่อนที่จะพูดต่อออกไป

 

“เราไม่ได้ชอบผู้หญิง แต่คนที่เราชอบ…เขาเป็นผู้หญิง”แอลพูดขึ้น เกมได้ยินถึงกับเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ จนทั้งคู่หยุดนิ่งมองกัน สายตาที่จ้องมองกันทำให้เกมค่อยๆขยับใบหน้าเข้าไปหาแอลอย่างช้าๆ แอลจ้องมองอีกฝ่ายก่อนหลับตาลงพร้อมรับการกระทำของอีกฝ่าย เกมค่อยๆแตะริมฝีปากของเธอลงบนริมฝีปากของเกมอย่างนุ่มนวลก่อนที่เธอจะถอนริมฝีปากของเธอออกมามองใบหน้าของแอลพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่าย

 

“รู้ไม๊?…ว่าเกมชอบเวลาที่ได้อยู่กับแอลสองคนมากที่สุดเลย เพราะมันรู้สึกว่าเกมรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับแอลเลย”เกมพูดก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าไปจูบแอลอีกครั้ง แอลลูบมือไปยังเอวคอดของอีกฝ่ายก่อนที่จะลูบมือของเธอเข้าไปใต้เสื้อของอีกฝ่ายก่อนที่จะดึงชายเสื้อของเกมขึ้นและถอดมันออกอย่างง่ายดาย

 

เกมหลับตาลงรับสัมผัสของแอลอย่างยินยอมพร้อมใจ เธอรู้ดีว่าเธอรู้สึกดีที่ได้ทำอะไรร่วมกับผู้หญิงตรงหน้านี้ เธอรู้สึกดีทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นกอดของแอล จูบของแอล การร่วมรักของเธอและแอล ทุกอย่างนั้นมีความหมายสำหรับเธอทั้งสิ้น ถึงแม้ว่ามันจะทำให้เธอรู้สึกสับสนในความรักระหว่างเธอและโอมก็ตาม เธอไม่รู้ว่าเธอคบกับโอมเพราะรักหรือคบเพราะกลบเกลื่อนกลัวคนอื่นมองไม่ดีที่เธอนั้นรู้สึกแบบนี้กับเพศเดียวกัน

 

เกมรู้สึกดีกับแอลตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ และครั้งนั้นที่แอลพาเธอไปส่งบ้าน เธออาศัยอยู่กับลุงและป้า ป้าเป็นป้าแท้ๆของเธอ บ้านของเธอเองก็พอมีฐานะอยู่บ้าง ป้าเป็นคนที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่ที่พ่อกับแม่ของเธอเสียไปตอนเธออยู่ชั้นประถมศึกษา เธอเองก็ไม่ค่อยชอบลุงเท่าไหร่นัก เพราะดูเหมือนกับว่าลุงจะดูรักเธอมากเกินกว่าความรักที่ลุงกับหลานจะมีให้กัน ยิ่งเธอโตเป็นสาวก็ดูเหมือนกับว่าลุงของเธอจะชอบมาเกาะแกะจับนู้นจับนี่ตามร่างกายเธอ จนเธอรู้สึกรังเกียจ และป้าของเธอเองก็รู้และพยายามอยู่ใกล้เธอให้มากที่สุด จนวันนั้นแอลไปส่งเธอที่บ้านพร้อมกับอัฐหลังจากรับน้องเสร็จ อยู่ๆป้าของเธอก็โยนกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอออกมานอกบ้านพร้อมกับด่าทอและต่อว่าเธอว่าไม่รักดี ป้าชี้หน้าเธอและไล่เธอออกจากบ้านโดยที่เธอไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย เธอเองก็ได้แต่ถามและร้องไห้ออกมา แต่ก็มีแต่เสียงด่าทอจากป้าพร้อมทั้งน้ำตา เธอได้แต่นั่งร้องไห้อยู่บนรถของแอลด้วยความเสียใจ จนกระทั้งอัฐเดินเข้ามาพร้อมกับยื่นคลิปบางอย่างให้เธอดู มันเป็นคลิปที่ป้าของเธอยืนพูดคุยกับแอลแทบจะขอร้องเลยด้วยซ้ำ

 

“ฝากเกมด้วยนะลูก ป้าไม่อยากให้เกมต้องมามีมลทินเพราะลุงของเกมเอง ให้เกมออกไปอยู่ที่อื่นยังดีกว่าอยู่ที่นี่ ถือว่าป้าขอจากเพื่อนมนุษย์คนนึงนะลูกนะ อย่าทิ้งเกมนะ แล้วอย่าให้ลุงของเกมรู้ว่าหนูอยู่ที่ไหนนะลูก ป้าไม่อยากให้เขาตามเกมเจอ”ป้าของเธอพูดกับแอล และในคลิปนั้นแอลพยักหน้ารับพร้อมกับตอบออกไปสั้นๆ

 

“ค่ะ…ไม่ต้องห่วงเกมนะคะ”คลิปที่เธอเห็นนั้นทำให้เธอถึงกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง เธอรู้ว่าป้ารักเธอมากแต่เธอก็ต้องไป ไปเพื่อให้ป้าคิดถึง ดีกว่าอยู่แล้วป้าเสียใจ

 

เกมทิ้งตัวลงนอนราบกับที่นอนหลังจากที่เธอถึงจุดไคลแมกซ์ก่อนที่เธอจะขยับตัวหันไปมองแอลพร้อมกับคว้าเสื้อขึ้นใส่อย่างเดิม

 

“นี่แอลรู้ตัวป่ะ ว่าแอลเป็นเมะที่หน้าหวานมาก”เกมพูดศัพท์เฉพาะขึ้นทำเอาแอลถึงกับทำหน้างงก่อนถามกลับ

 

“เมะ?…มันคืออะไร?”

 

“ก็หมายถึงฝ่ายรุกไง”เกมตอบก่อนที่แอลจะพยักหน้ารับเข้าใจ ทั้งคู่นิ่งเงียบไปก่อนที่เกมจะพูดขึ้นมาอีกครั้ง

 

“เกมเคยมีของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่ชอบมากได้ด้วยนะ มันเป็นตุ๊กตา เกมอยากมีเพื่อนเล่นแม่เลยซื้อให้วันเกิด”อยู่ๆเกมก็พูดขึ้น

 

“อย่าบอกนะว่าไอ้เน่าตัวนั้นน่ะ”แอลพูดก่อนชี้ไปที่ตุ๊กตากระต่ายที่ดูเก่าคร่ำคร่า

 

“อย่าเรียกเขาว่าไอ้เน่านะ!…บันนี่ต่างหาก”เกมพูดก่อนคว้ามันเข้ามากอดก่อนที่จะเอ่ยถามแอลกลับบ้าง

 

“แอลจำของขวัญวันเกิดชิ้นแรกได้ไม๊ เอาตั้งแต่จำความได้เลยนะ”เกมถามขึ้น

 

“ได้…เราได้บ้านตุ๊กตาหลังใหญ่จากปู่กับย่า แล้วก็เค้กจากพวกน้าๆอาๆนี่แหละชอบมากเลยแต่ไม่เท่าของขวัญที่ได้จากแม่หรอก อันนั้นชอบมาก”

 

“หรอ!?…ได้อะไรอ่ะ?”เกมรับดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองอีกฝ่ายตอบอย่างใจจดใจจ่อด้วยความอยากรู้

 

“ได้สมุดระบายสีกับดินสอสีกล่องใหญ่จากแม่ แล้วก็ได้สมุดวาดภาพปกดำเล่มใหญ่มาด้วย…นั่นเลยกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราชอบศิลปะ”แอลพูดขึ้น

 

“ได้เยอะเลยนะเนี่ย คงมีความสุขน่าดู”เกมยิ้มให้กับเรื่องราวของอีกฝ่าย

 

“อื้ม…แต่ก็เกือบจะไปได้ไม่สวยแล้วแหละ เพราะรู้สึกว่าตอนนั้นจะถูกแม่ดุเอาซะก่อน เรากลัวแม่มากเลย แล้วก็เสียใจมากด้วยที่ทำให้แม่ต้องมาร้องไห้ในวันเกิด”แอลพูดขึ้น

 

“ดูแม่ก็เรียบร้อยนะ แล้วแอลได้ความชอบยียวนกวนประสาทมากจากใครอ่ะ”เกมเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้

 

“พูดเหมือนแม่เลย แต่ปู่กับย่าบอกว่าเราได้นิสัยนี้มาจากลูกสาวคนโตของปู่กับย่า”แอลตอบ เกมขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความคิดพร้อมกับทำปากขมุบขมิบพูดตามแอลเพื่อเรียงลำดับญาติแต่ก็ไม่เข้าใจ

 

“พูดอะไรวกไปวนมา มีคำพูดที่เข้าใจง่ายมากกว่านี้ไม๊อ่ะ”เกมพูดพร้อมกับถามอีกฝ่ายต่อแต่แอลกลับไถตัวลงนอนไม่ยอมตอบอีกฝ่าย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพยายามคะยั้นคะยอเธอสักเท่าไหร่ก็ตาม

_______________________

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น