ณวดี / B.crazy'

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[FXXX IRE] CHAPTER 2: หลุมพราง

ชื่อตอน : [FXXX IRE] CHAPTER 2: หลุมพราง

คำค้น : แค้น โหด หื่น เลว ชั่ว สารเลว เหยื่อ น่าสงสาร ดาร์ก ดราม่า คาร์ล มาหยา 18+ 20+ 25+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2562 02:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[FXXX IRE] CHAPTER 2: หลุมพราง
แบบอักษร

CHAPTER 2: หลุมพราง

 

 

วันต่อมา...

โรงพยาบาลแฮริงตัน 

วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของฉัน เชื่อมั้ยว่าฉันตื่นเต้นมาก แต่ในความตื่นเต้นก็มีความซาบซึ้งใจอยู่ด้วย ที่ทางโรงพยาบาลแห่งนี้ติดต่อมาหาฉัน แถมให้เงินเดือนเยอะมาก มันเลยไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องลังเลที่จะตอบรับ ในเมื่อฉันร้อนเงิน ใช่ ฟังไม่ผิดหรอก ตอนนี้ฉันร้อนเงิน อยากหาเงินให้ได้เยอะๆ จะได้เอาไปไถ่บ้านออกมาเร็วๆ 

“สวัสดีค่ะ ดิฉันแพทย์หญิงมาหยา อภิรมย์เดชาค่ะ” ฉันตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พอดีตอนทางโรงพยาบาลโทรมาแล้วฉันตกลงรับงาน เขาก็บอกให้ฉันมาเริ่มงานวันนี้แล้วก็ถ้ามาถึงแล้วก็ให้มารายงานตัวที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยการบอกชื่อนามสกุล หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่เขาก็จะทราบเอง

“รอสักครู่นะคะ” เจ้าหน้าที่ยิ้มให้ฉันก่อนก้มมองจอคอมพิวเตอร์แล้วคลิกๆๆอะไรสักอย่าง จากนั้นก็เงยขึ้นมาที่ฉันอีกครั้ง

“เดี๋ยวเชิญคุณหมอที่ชั้นสามสิบนะคะ พอดีทางโรงพยาบาลยังมีรายละเอียดที่จะต้องตกลงกับคุณหมออีกนิดหน่อยค่ะ“ 

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ถึงจะสงสัยอยู่ลึกๆว่ารายละเอียดที่โรงพยาบาลอยากตกลงเพิ่มเติมนั้นคืออะไร แต่สิ่งที่ฉันควรจะทำตอนนี้คือยิ้มตอบรับแล้วรีบขึ้นไปชั้นสามสิบต่างหากว่ามั้ย เพราะสงสัยไปก็เท่านั้น เดี๋ยวไปถึงก็คงรู้เอง

 

 

ชั้นสามสิบของโรงพยาบาล 

ฉันขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นที่เจ้าหน้าที่บอกแล้วล่ะ ว่าแต่ว่า ฉันต้องไปห้องไหนกันนะ ลืมถามเจ้าหน้าที่มาซะด้วยสิ เห้อ ฉันนี่สะเพร่าจริงเลย เรื่องสำคัญแบบนี้ลืมได้ไงกัน

“เอ่อ ขอโทษนะคะ ใช่คุณหมอมาหยารึเปล่าคะ” ระหว่างที่ฉันกำลังเดินหาห้องที่คิดว่าน่าจะใช่อยู่อย่างทุลักทุเล ผู้หญิงคนนึงก็เดินเข้ามาถามฉันด้วยท่าทีสุภาพ

“ค่ะ ใช่ค่ะ” ฉันยิ้มตอบกลับไป

“งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ” เธอบอกแล้วเดินนำไป ฉันก็เดินตามเธอไปจนกระทั่งถึงห้องๆนึงที่มีแต่โต๊ะทำงานว่างๆกับเอกสารแผ่นนึงวางอยู่บนโต๊ะ แต่ไม่มีคน

“ต้องขอโทษคุณหมอจริงๆนะคะที่ต้องรบกวนให้คุณหมอขึ้นมาบนนี้ พอดีทางโรงพยาบาลมีสัญญาให้คุณหมอเซ็นหนึ่งฉบับค่ะ เชิญนั่งได้เลยค่ะคุณหมอ” ผู้หญิงที่เดินนำฉันมาเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำฉันไปจนกระทั่งถึงเก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานแล้วผายมือให้ฉันนั่ง 

“เอ่อ ขอบคุณค่ะ” ฉันเดินตามเธอไปแล้วนั่งลง เพิ่งถึงบางอ้อก็ตอนนี้ ว่าเรื่องที่ทางโรงพยาบาลจะตกลงเพิ่มเติมคือเรื่องสัญญา

“ตรงหน้าคุณหมอเป็นสัญญาที่ดิฉันพูดถึงเมื่อสักครู่นี้ค่ะ เชิญคุณหมออ่านทำความเข้าใจได้เลยนะคะ แล้วถ้าคุณหมออ่านแล้วไม่มีอะไรขัดข้อง เชิญคุณหมอเซ็นชื่อตรงนี้ค่ะ” เธออธิบายพร้อมกับชี้แนะตำแหน่งที่ฉันต้องเซ็นชื่อ

“ค่ะ” ฉันตอบรับแล้วอ่านสัญญาไปเรื่อยๆ ถึงได้รู้ว่าในสัญญาระบุว่าห้าปีแรกฉันไม่มีสิทธิ์ลาออก หลังจากนั้นก็แล้วแต่ความสมัครใจว่าจะทำงานที่นี่ต่อหรือไม่ และหากฉันผิดสัญญา นั่นคือลาออกก่อนเวลาห้าปี ฉันจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับทางโรงพยาบาลเป็นจำนวนเงินหนึ่งร้อยเท่าของเงินเดือน ตกใจใช่มั้ย ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน เพราะร้อยเท่านี่มันก็หลักสิบล้านเลยอ่ะ แต่คิดว่าคงไม่มีอะไรหรอก ในเมื่อฉันไม่มีทางลาออกแน่ ก็ในเมื่ออย่างที่ฉันเคยบอกไป ว่าฉันร้อนเงิน แล้วที่นี่ก็ให้เงินเดือนเยอะกว่าที่อื่น ใครจะว่าฉันเห็นแก่เงินหรือหน้าเงินหรืออะไรก็ช่าง ตอนนี้ฉันไม่เถียงหรอก เพราะฉันจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ฉันไม่อยากเสียบ้านหลังนั้นไป บ้านที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เกิด บ้านที่พ่อกับแม่ฉันรัก บ้าน...ที่เคยเก็บทุกความทรงจำดีๆ

“มีตรงไหนที่อ่านไม่เข้าใจ สอบถามดิฉันได้เลยนะคะคุณหมอ” ระหว่างที่ฉันกำลังอ่านสัญญา ผู้หญิงคนเดิมก็เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีสุภาพ

“ค่ะ” ฉันหันไปยิ้มให้เธอแล้วก้มลงอ่านสัญญาต่อ อืม... มันก็ไม่มีอะไรที่ฉันไม่เข้าใจนะ นอกจากเรื่องระยะเวลากับเรื่องจำนวนเงินแล้ว รายละเอียดอย่างอื่นก็คล้ายกับสัญญาทั่วๆไป ฉันเลยจัดการตวัดปากกาเซ็นชื่อลงไปโดยไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม 

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เซ็นชื่อเสร็จฉันก็ยื่นสัญญาให้กับผู้หญิงที่พาฉันมา เธอก็รับไปด้วยท่าทีสุภาพอย่างเดิม

“ยังมีอะไรอีกรึเปล่าค่ะ” ฉันถามเพิ่มเติม

“ไม่มีแล้วค่ะ เชิญคุณหมอเริ่มงานได้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันพาไป เชิญทางนี้ค่ะ” เธอบอกพร้อมกับผายมือให้แล้วเดินนำฉันออกจากห้อง ฉันก็เดินตามด้วยความรู้สึกดีที่ทางโรงพยาบาลให้การต้อนรับอย่างดี แม้ว่าฉันจะเป็นแค่บุคลากรตัวเล็กๆคนนึงที่เพิ่งเข้ามาทำงาน แต่พวกเขาก็ไม่ละเลย เพราะงั้นฉันสัญญากับตัวเองแล้วตั้งแต่วันนี้ ว่าฉันจะตั้งใจทำงานให้โรงพยาบาลอย่างเต็มที่เพื่อเป็นการตอบแทน^^

.MAYA END 

 

 

.CARL

“เรื่องที่ให้ไปจัดการ เรียบร้อยใช่มั้ย” 

ผมถามไอ้นนท์ทันทีที่มันเข้ามาหาผมในห้องทำงาน

“เรียบร้อยครับนาย ตอนนี้คุณมาหยาตกลงทำงานที่โรงพยาบาลของเรา และเธอเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ นี่ครับนาย” มันบอกผมเสียงเรียบก่อนยื่นกระดาษแผ่นนึงให้ผม

“หึ” ผมรับมาแล้วยิ้มมุมปากทันทีที่เห็นลายมือชื่อของผู้หญิงคนนั้น

“ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก มาหยา อภิรมย์เดชา” ผมยังคงยิ้มมุมปากในขณะที่แววตาจ้องมองชื่อของเธออย่างอำมหิตและเคียดแค้น แน่นอน แค่เห็นชื่อ ผมก็อยากลากคอเธอมารับกรรมใจจะขาด แต่ผมก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง ที่จะไม่ลืมภาษิตที่ว่า ...ช้าๆได้พร้าสองเล่มงาม!

“ให้คนของเราคอยจับตาดูผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ อย่าให้คลาดสายตา ไม่ว่าเธอจะทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใครก็ตาม ไปได้แล้ว”

“ครับนาย”

ไอ้นนท์ตอบรับ ในขณะที่ผมมองตามแผ่นหลังมันไปแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะก้มลงมองชื่อของผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ...ผมจะให้เวลาเธอได้เตรียมตัวเตรียมใจอีกสักพัก หลังจากนั้น...ขุมนรกคือสิ่งที่ผมจะยัดเยียดให้เธอ!

.CARL END 

 

 

.MAYA

หลายวันต่อมา...

อยากจะบอกว่าตอนนี้ฉันทำงานที่โรงพยาบาลแฮริงตันได้หลายวันแล้วล่ะ อืม... ประมาณเกือบๆเดือนได้แล้วมั้ง การทำงานก็ราบรื่นดี ไม่มีปัญหาอะไรเลย เพื่อนร่วมงานก็ใจดีน่ารักกันทุกคนเลย ฉันคิดไม่ผิดจริงๆที่เลือกทำงานที่นี่^^

Rrrrrrrr...!!!

อยู่ๆโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานฉันมันก็ดังขึ้นมาน่ะ งั้นฉันขอรับสายก่อนนะ

“ฮัลโหลค่ะ”

(“คุณหมอมาหยาคะ ท่านผอ.เรียกพบค่ะ”) ผอ. ! เอ่อ เดี๋ยวนะ ผะ...ผอ. ผอ.เรียกพบฉันเหรอ นี่ฉันหูฝาดรึเปล่า

“ผอ.เหรอคะ” เพื่อความแน่ใจ ฉันเลยถามไปอีกรอบ

(“ค่ะ”) แล้วก็ได้คำตอบมาแบบเดิม แล้วผอ.เรียกพบฉันทำไม หรือฉันเผลอไปทำอะไรผิดเข้า ถึงต้องโดนผอ.เรียกพบ

“เอ่อ ท่านเรียกพบเรื่องอะไรเหรอคะ” ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นแล้วถามออกไป

(“ดิฉันไม่ทราบค่ะ ดิฉันแค่รับคำสั่งจากท่านให้เรียกตัวคุณหมอไปพบที่ห้องทำงานค่ะ”) ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“เอ่อ ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” ในเมื่อเขาไม่รู้ ฉันก็ไม่ควรจะเซ้าซี้จริงมั้ย เอาเป็นว่ารีบตอบรับแล้วรีบๆขึ้นไปหาผอ.จะดีกว่า ก่อนที่ฉันจะโดนเด้งข้อหาชักช้า

 

 

ห้องผู้อำนวยการโรงพยาบาล 

เอ่อ ตอนนี้ฉันมายืน(มือไม้สั่น)อยู่หน้าห้องผอ.แล้วล่ะ แต่ที่ยังไม่เข้าไป เพราะฉันกำลังรวบรวมความกล้าอยู่ แต่ทำใจนานเกินไปคงไม่ดีว่ามั้ย เพราะงั้นฉันควรจะรีบทำใจร่มๆ สูดลมหายใจเข้าออกลึกๆแล้วเคาะประตูสักที

ก็อกๆๆ!!!

“เชิญครับ” เสียงอนุญาตดังแว่วออกมาจากด้านใน ก่อนฉันจะสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆอีกทีแล้วเปิดประตูเข้าไป

“ขออนุญาตค่ะท่านผอ. ดิฉันหมอมาหยาค่ะ” ฉันเอ่ยบอกผอ.วัยกลางคน

“เชิญนั่งก่อนครับคุณหมอ” ผอ.พยักหน้าให้ฉันแล้วผายมือไปที่เก้าอี้ตรงหน้าโต๊ะทำงานท่านอย่างให้เกียรติ

“ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มรับอย่างสุภาพก่อนนั่งลง

“เอ่อ ท่านผอ.เรียกดิฉันมาพบ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ” ไม่รู้เป็นการเสียมารยาทรึเปล่า ที่แทนที่ฉันจะรอให้ท่านบอก กลับกลายเป็นฉันที่เป็นฝ่ายถามท่านซะเอง ทำไงได้ ก็คนมันใจร้อนอยากรู้เร็วๆนี่นา เผื่อเป็นเรื่องร้ายแรง ฉันจะได้เตรียมใจทัน

“ผมอยากรบกวนให้คุณหมอช่วยเอารายงานนี้ไปให้คุณคาร์ลหน่อยน่ะ” ท่านบอกแล้วยื่นแฟ้มเอกสารให้ฉัน ในขณะที่ฉันยังจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย 

...ใครคือคุณคาร์ล? 

...แล้วทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องเป็นคนเอาไปให้?

“คุณคาร์ลท่านเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้น่ะ แล้วท่านก็อยากเจอคุณหมอคนใหม่ของโรงพยาบาล ท่านเลยถือโอกาสให้คุณหมอเป็นคนเอารายงานนี้ไปให้ท่าน จะได้ไม่ต้องเสียเวลา” ฉันได้คำตอบโดยไม่ต้องถาม สงสัยผอ.คงรู้ว่าฉันกำลังสงสัยเรื่องนี้พอดี

“อ๋อ เอ่อ ค่ะ” ฉันปรับอากัปกิริยาให้เป็นปกติแล้วรับแฟ้มมาด้วยรอยยิ้ม

“ห้องทำงานท่านอยู่ชั้นสามสิบห้า รบกวนคุณหมอด้วยนะครับ“ ผอ.ยิ้มบอกฉันอย่างใจดี

“ค่ะ ยินดีค่ะ” ฉันยิ้มอย่างสุภาพให้ท่านอีกครั้ง ก่อนขออนุญาตออกจากห้องแล้วตรงไปชั้นสามสิบห้า โชคดีที่ชั้นนี้มีแค่ห้องเดียว ฉันเลยไม่ต้องหาให้เสียเวลา งั้นเคาะประตูเลยละกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น