Load ing
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความลับ 1 70%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 37

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2562 22:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับ 1 70%
แบบอักษร

ปัง 

 

"ใช้ไม่ได้ไปแก้ใขมาใหม่" เสียงตบโต๊ะดังก้องทั้งห้องประชุมทันทีเมื่อผู้บริหารไม่พอใจกับการโปรโมทรถยนต์คันหรูที่บริษัทเป็นผู้ผลิตรายใหญ่ 

 

 

"มีใครจะเสนออะไรอีกมั้ย" ตาคมกวาดมองไปรอบๆห้องประชุม 

 

"เมื่อไม่มีใครเสนออะไรก็จบการประชุมครับ" พอผู้บริหารกล่าวจบการประชุมทุกคนก็นั่งหายใจกันสดวกขึ้นทั่วห้อง 

 

"การประชุมครั้งหน้าผมหวังว่าจะทำดีกว่านี้นะครับ" ก่อนจะไปชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยังไม่วายส่งน้ำเสียงกดดันไปให้ผู้ร่วมประชุมทั้งหลาย 

 

 

ตึก ตึก ตึก 

 

 

แอดดดดด 

 

 

"เห้อออเหนื่อย" ร่างสูงที่ตอนนี้ที่ทรุดลงนั่งเก้าอี้เอ่ยพึมพำออกมาด้วยความเหนื่อย 

 

ตี๊ดดด 

 

"ครับท่าน" ปลายสายรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงหวานอันเป็นเอกลักษ์ 

 

"ผมขอกาแฟแก้วนึงครับ" ท่านประทานรูปหล่อกล่าวสิ่งที่ตนเองต้องการก่อนจะตัดสายไป 

 

 

 

แอดดดดด 

 

 

"นี่ครับกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล" ร่างอ้อนแอ้นวางกาแฟรสโปรดของเจ้านายก่อนจะออกำไปจากห้องไปทิ้งร่างสูงเดินไม่ได้พูดอะไรแต่มองตามร่างบางไปจนประตูห้องปิดสนิทลง มือแกร่งจึงยกกาแฟดำขึ้นมาดื่ม 

 

 

 

 

 

"แบมคุณมาร์คดุอะไรมั้ย" หญิงสาวที่กำลังเดินเอาเอกสารการเงินมาให้ผู้บริหารดูถามแบมแบมขึ้นเมื่อเห็นเลขาพึ่งออกมาจากห้อง 

"ไม่นี่ครับพี่ช่า" แบมแบมตอบออกไปด้วยความงุนงง 

 

"อืม...พี่เห็นคุณมาร์คอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่นึกว่าจะดุแบม" ชาช่าบอกออกไป 

 

"แล้วพี่ช่ามาทำอะไรครับ"  

 

"พี่จะมายื่นเอกสารการเงินอ่ะงั้นพี่ไปก่อนนะ"  

 

"ครับเชิญเลย" 

 

 ร่างบางดูหญิงสาวที่เดินเข้าไปในห้องก่อนจะหันกับมาทำงานของตัวเอง 

 

 

ตกเย็น 

 

 

 

 Rrrrrrrrrrr 

 

 

"ครับ" ร่างบางกดรับสายสำคัญก่อนจะยกนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดู 

 

"ลงมาได้แล้วครับพี่รอหนูอยู่ที่เดิมนะ" ปลายสายเอ่ยออกมา 

 

"แต่แบมยังทำงานไม่เสร็จเลยนะครับ" ร่างบางเอ่ยบอกเมื่อมองดูงานที่กำลังค้างอยู่ 

 

"เดี๋ยวค่อยกลับมาทำพรุ่งนี้ครับพี่ให้เวลาแค่สิบนาทีแบมต้องมาถึงรถพี่นะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด 

 

"หึ้ยยชอบบังคับ" แบมแบมบ่นออกมาเบาๆเมื่อปลายสายพูดจบก็ตัดสายไป 

 

 

  คุณกำลังสงสัยใช่มั้ย ว่าสายที่โทรมาเมื่อครู่เป็นใคร งั้นผมจะบอกแล้วกัน นั่นน่ะแฟนผมที่คบกันมาห้าปีแล้ว เค้าชื่อมาร์คหล่อ รวย มีบริษัทเป็นของตัวเอง และที่สำคัญเค้าเป็นเจ้านายของผม เราคบกันตั้งแต่สมัยเรียนจนจบออกมา แล้วมาร์คก็ไม่ยอมให้ผมไปทำงานที่อื่นนอกจากที่นี่ ส่วนคนในบริษัทไม่มีใครรู้ว่าผมคบกับมาร์คนอกจากเพื่อนสนิทในสมัยเรียน ตอนแรกมาร์คก็อยากเปิดเผยสถานะของเรา แต่ผมไม่ต้องการเนื่องจากกลัวคนในบริษัทนินทาว่าเพราะเป็นแฟนเจ้าชองบริษัทถึงได้งานทำที่นี่โดยไม่ได้มีฝีมืออะไรเลย 

 

 

ต่อๆๆๆๆๆๆๆ 

 

 

 

ปึก ปัง 

 

"นาน" ร่างสูงเอ่ยบอกเมื่อเห็นร่างบางเข้ามาในรถหรุ 

 

"ก็แบมเก็บของอยู่" ร่างบางยู่ปากใส่คนตัวสูง 

 

"วันนี้แวะมาร์คเก็ตนะของในตู้หมดแล้ว" 

 

 

"มาร์คเก็ตใกล้ๆคอนโดนะเดี๋ยวคนในบริษัทเห็น" ร่างบางหันมาบอกคนหน้านิ่ง 

 

"คนในบริษัทเห็นก็ปล่อยให้เค้าเห็นไปสิหนูจะกลัวอะไร" 

 

"ก็แบมไม่อยากให้เค้านินทา" ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยเหงา 

 

"แล้วเมื่อไหร่หนูจะเปิดเผยเรื่องของเรา" ร่างสูงหันมาถามร่างเล็ก 

 

"ก็….แบมอยากรออีกสักพัก" ร่างบางหลุบสายตาลงต่ำ ทำไมจะไม่รู้ว่าร่างสูงอยากจะเปิดเผยสถานะแค่ใหนแต่จะให้ทำไงได้ถ้าไม่ได้ทำงานที่เดียวกันเรื่องอะไรๆก็คงจะง่ายกว่านี้ 

 

"พี่จะรอวันที่แบมพร้อมแล้วกัน" ร่างสูงเอ่ยออกไปก่อนที่จะขับรถออกไปจากไฟแดง ระหว่างทางก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนถึงมาร์คเก็ต 

 

"พี่มาร์คเอาครีมอาบน้ำอันนี้ด้วยในห้องหมดแล้ว" ร่างบางบอกก่อนจะหยิบใส่รถเข็นที่คนพี่เข็นตามหลังมา 

 

 

 

Rrrrrrrrr 

 

 

 ระหว่างที่เดินเลือกอาหารสดกันอยู่นั้นมือถือของร่างสูงก็ดังขึ้น 

 

ตี๊ด 

 

"เฮ้ยไอ้มาร์ควันนี้ไปปาร์ตี้กันเถอะวันนี้อีอ้วนมันไปต่างจังหวัดกูไปเที่ยวได้"  

 

"แต่กูมีนัดกินข้าวกับแบมแล้ว" 

 

"มึงก็ชวนน้องแบมมาสิวะแล้วก็บอกน้องแบมนะว่าอย่าไปบอกอีอ้วนว่ากูไปเที่ยว"  

 

"กูไม่ไปมึงก็ไปชวนไอ้เจบีสิแจ็คสัน" ร่างสูงบอกด้วยความเหนื่อยหน่าย 

 

"กูชวนแน่และกูก็จะให้มึงไปด้วย" ปลายสาย"อืมพี่ก็ไปสิ"  

 

"พี่จะให้หนูไปด้วย" เอ่ยเสียงกึ่งบังคับ 

 

"เดี๋ยวกูถามแบมก่อน" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนที่จะตัดสายไป 

 

"หนู" ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างบางข้างหน้าที่ตอนนี้กำลังยืนเลือกเนื้ออยู่ 

 

 ร่างบางหันมาหาร่างสูงพลางทำหน้าสงสัยไปด้วยว่าร่างสูงเอ่ยเรียกตังเองทำไม 

 

"คือว่า…..คืนนี้ไอ้แจ็คสันมันชวนไปผับ"  

 

"แต่แบมต้องเคลียร์งานที่เอามาทำด้วยนะ" ร่างบางเอ่ยถึงเหตุผลที่ไม่สามารถทำให้ตนเองไปเที่ยวได้ 

 

"ก็เอาไว้ไปทำที่งานสิพี่อนุญาติให้ส่งช้าได้" ร่างสูงพยายามโน้มน้าว 

 

"แต่…."  

 

"ไม่มีแต่พี่ไม่อยากให้หนูอยู่ห้องคนเดียวพี่เป็นห่วง" ร่างสูงบอกเหตุผลที่แท้จริงออกไป 

 

"ชอบบังคับ" ร่างบางยู่ปากใส่ 

 

"พี่ก็บังคับกับหนูคนเดียวนั่นแหละ" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนจะยกยิ้มส่งไปให้ร่างบางตรงหน้า 

 

 

 

    

  21.30 นาที 

 

 

"ทางนี้ๆ" ร่างหนาโบกมือโบกไม้ส่งมาทางร่างสูงที่จูงมมือคนร่างบางให้เดินตามอยู่ 

 

"ช้า" พอทรุดตัวนั่งลงปุ๊บแจ็คสันก็บ่นออกมาทันทีเมื่อเพื่อนของตัวเองมาถึงช้ากว่าเพื่อนคนอื่นๆ 

 

"ก็กูไม่รีบ" ร่างสูงเอ่ยบอกก่อนที่จะรั้งเอวบางให้มานั่งข้างๆตน 

 

"ปล่อยเมียมึงให้อยู่ห่างๆบ้างก็ได้กูอิจฉา" แจ็คสันเบะปากด้วยความใส้ 

 

"ช่วยไม่ได้พวกเมียทิ้งก็งี้" เจบีที่นั่งเงียบๆข้างแฟนตัวเองเอ่ยขึ้น 

 

"ไม่ได้ทิ้งโว้ยอีอ้วนมันแค่ไปต่างหวัดกับครอบครัว"  

 

"จินยองจะบอกยองแจว่าพี่แจ็คสันเรียกมันว่าอีอ้วน" จินยองหรือแฟนเจบีเอ่ยขึ้น 

 

"โธ่น้องจินยองพี่ขอร้องอย่าบอกอีอ้วนเลยนะไม่งั้นพี่หัวแบะแน่" แจ็คสันพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน 

 

"ก็ได้แต่วันนี้พี่แจ็คสันต้องเลี้ยงนะ" จินยองเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่า 

 

"ก….ก็ได้" งกชิบหาย    

 

  แจ็คสันนึกคำสุดท้ายในใจที่เสียรู้จินยองเข้าอีกแล้ว 

 

"แบมเอาน้ำไรเดี๋ยวนยองสั่งให้" จินยองหันมาถามเพื่อนรักของตนที่มาถึงยังไม่ได้ยินเสียงของเจ้าตัวเลย 

 

"น้ำส้ม" ไม่ใช่แบมแบมตอบแต่เป็นร่างสูงที่ตอบแทน 

 

"โธ่พี่มาร์คแบมมาผับนะไม่ใช่มาร้านเค้กที่จะสั่งน้ำส้ม" จินยองบ่นออกมา 

 

"ไม่งั้นพี่จะพาแบมกลับ" มาร์คเอ่ยขู่จินยองเพราะไม่บ่อยนักที่จินยองจะเจอกับเพื่อนสนิทของตน 

 

"ก….ก็ได้ น้องครับขอน้ำส้มแก้วนึง" จินยองเอ่ยเสียงตะกุกตะกักก่อนี่จะหันไปสั่งเครื่องดื่มให้เพื่อนตัวเอง 

 

 

 ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนุกสนานกันอยู่นั้นก็มีสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองด้วยสายตาเกรี้ยวกราดอยู๋ ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ๆกลุ่มของมาร์ค 

 

 

 ตึก ตึก ตึก ตึก 

 

 

"เพี๊ยะะะ" 

 

 

  เสียงฝ่ามือปะทะกับใบหน้าของแจ็คสันจนดังสนั่น จนทำให้เพื่อนๆมองจนตาค้าง 

 

 

"เฮ้…..เฮ้ยยยย มาได้ไงอ่ะใหนบอกไปต่างจังหวัดไง" แจ็คสันที่หายเหวอกับเหตุการณ์เมื่อครู่เอ่ยถามคนตรงหน้าทันที 

 

 

"แค่ไปส่งม๊ากับป๊าไม่ได้ไปค้าง แล้วแอบหนีแจเที่ยวหรอห๊ะ" ร่างอวบยกนิ้วชี้ป้อมๆชี้หน้าคาดโทษแจ็คสัน 

 

 

"ไม่ได้หนีใครหนีแล้วนี่ใครบอกแจ" แจ็คสันส่ายหัวปฏิเสธพัลวันจนผมกะจาย 

 

 

"แบมบอก" ยองแจหันไปฟาคนที่บอกตนก่อนจะนั่งลงข้างๆแจ็คสันแฟนตัวเอง 

 

 

"แบ๊มมมมม ไอ้มาร์คใหนมึงบอกแบมแล้วว่าอย่าบอกแจแล้วนี่คือไรวะ" แจ็คสันหันไปเอ็ดเพื่อนตัวเองทันที 

 

 

"กูก็บอกแบมแล้ว" มาร์คยักไหล่ทำท่าไม่สนใจไยดีแจ็คสัน 

 

 

"น้องแบมบอกแจทำไมอ่าา" แจ็คสันที่ด่าอะไรเพื่อนไม่ได้เลยหันไปหาแบมแบมแทน 

 

 

"แบมไม่ได้บอก…." แบมแบมเอ่ยปฏิเสธออกมา 

 

 

"แล้ว….." แจ็คสันทำท่างงงวยเมื่อไม่ได้บอกแล้วทำไมยองแจพูดว่าแบมแบมบอกล่ะ 

 

 

"แบมพิมพ์คุยกันต่างหากล่ะก็พี่แจ็คสันแค่ไม่ให้พูดแต่ไม่ได้บอกให้พิมพ์นี่แบมไม่ผิดนะฮะ" ร่างบางทำหน้าไร้เดียงสาส่งไปให้แจ็คสัน 

 

 

"ไม่ต้องไปโทษแบมเลยนะ" ยองแจหันมาถลึงตาใส่แจ็คสัน 

 

 

"โอเคๆเค้าผิดเองเค้าขอโทษษษษ" แจ็คสันหันไปออดอ้อนยองแจต่อเพื่อลดโทษของตัวเอง 

 

 

"นี่ก็เที่ยงคืนละกูกลับแล้วนะ" มาร์คโพร่งออกมากลางวง 

 

 

"แค่เที่ยงคืนเองมึงจะรีบไปใหนวะ" เจบีเอ่ยถามเพื่อนตน 

 

 

"พรุ่งนี้กูกับแบมต้องไปทำงานมั้ยล่ะ"  

 

 

"เจ้าของบริษัทกับเมียเจ้าของบริษัทเข้างานสายสักคนคงไม่มีใครว่าหรอก" เจบีว่าต่อ 

 

 

"กูอ่ะเจ้าของบริษัทก็ถูกแต่แบมอ่ะไม่มีใครรู้ว่าเป็นเมียเจ้าของบริษัทนี่สิ" มาร์คบอกออกมาด้วยความละเหี่ยใจ 

 

 

"ห๊ะ….นี่อย่าบอกนะว่ายังไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก" จิงยองถามขึ้นมาด้วยความตกใจเพราะนี่มันก็เป็นปีๆแล้วที่แบมแบมเข้าไปทำงานในบริษัทมาร์ค 

 

 

"ก...ก็ใช่" แบมแบมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาใคร 

 

 

"แล้วอย่างนี้เวลามีใครมาวอแวพี่มาร์คที่บริษัทจะทำไงละจะหึงจะหวงก็ไม่ได้ในเมื่อแกไม่ยอมเปิดเผยสถานะ" ยองแจเสริมขึ้น 

 

 

"ก…..ก็พี่มาร์คยังไม่มีเรื่องแบบนั้นนี่หน่า" แบมแบมเอ่ยออกไปก่อนจะหันไปสบตามาร์คที่ตอนนี้ก็มองแบมแบมอยู่พอดี  

 

 

"ต….แต่ อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวบอก" แบมแบมรีบแย้งขึ้นมาทันทีเพราะกลัวมาร์คน้อยใจที่ตนไม่ยอมเปิดเผยสถานะระหว่างตน 

 

   โดยที่แบมแบมไม่ได้รู้เรยว่ามาร์คนั้นหันไปยกยิ้มมุมปากใฟ้เพื่อนๆในกลุ่มที่ตนสามารถกดดันให้แบมแบมบอกว่าจะบอกสถานะระหว่างเราได้โดยที่แบมแบมไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าตนนั้นได้ตกหลุมที่มาร์คขุดเอาไว้แล้ว  

 

 

 "กูกลับกันละ" มาร์คหันไปบอกเพื่อนๆเมื่ตัวเองจะกลับแล้ว 

 

"เออๆขับรถดีๆ" แจ็คสันหันมาโบกมือลาเพื่อน 

 

 

  

 

 "โอ้ยยย สายแล้วๆพี่มาร์คแบมสายแล้วเร็วๆหน่อยสิ" แบมแบมหันไปโวยวายใส่มาร์คที่ยังใส่รองเท้าไม่เสร็จสักที 

 

"ถึงจะสายก็ไม่มีใครบ่นหรอกเจ้าของบริษัทอยู่นี่" มาร์คหันแซวแบมแบม 

 

"แต่แบมไม่ใช่เจ้าของบริษัทแบบพี่นี่ถึงจะไม่มีใครว่า" แบมแบมหันมาเถียง 

 

"แต่เป็นเมียเจ้าของบริษัทไง" 

 

"ชิ" แบมแยมจิ๊ปากใส่ก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง 

 

 

 

 

 แอดดดดด 

 

กึก 

 

"นี่แกมาได้ไง" มาร์คที่เปิดประตูห้องทำงานมาก็เจอกับลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้เจอกันมาห้าปีแล้วอย่างยูคยอม 

 

"ก็มาหาเฮียไง" ยูคยอมส่งยิ้มกวนๆมาให้ก่อนจะเอ่ยตอบออกไป 

 

"ใครให้มา" มาร์คเดินไปทรุดตัวนั่งกับเก้าอี้ทำงานก่อนจะเอ่ยถาม 

 

"ก็ป๊าอ่ะสิบอกให้มาช่วยงานเฮียบอกว่าผมอยู่ที่นั่นก็ทำคัวเหลวใหลเลยให้เฮียมาดัดนิสัย" ยูคยอมพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนจะเบ๊ปากมองบนทันที 

 

"มาช่วยหรือมาป่วนเอาดีๆ" มาร์คที่รู้นิสัยของยูคยอมดีเอ่ยขึ้น  

 

"โธ่เฮีย….ก็มาช่วยสิ ทำไมคนอื่นชอบมองผมว่าเป้นตัวป่วนทุกทีเลย" ยูคยอมเบ๊ปากใส่ร่างสูง 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

แอดดด 

 

"กาแฟครับ" ร่างบางชะงักกะบแขกของเจ้านายเพราะไม่เคยเห็นหน้าก่อนจะส่งกาแฟให้ร่างสูง 

 

"เดี๋ยวสิครับคุณคนน่ารัก" ก่อนที่แบมแบมจะเดินออกไปยูคยอมรีบคว้ามือนุ่มของแบมแบมไว้และมองด้วยสายตาแพรวพราว จนร่างสูงที่นั่งอยู่แทบอยากจะกระโดดถีบลูกพี่ลูกน้องของตัวเองทันที จนแบมแบมต้องส่งสายตาปรามๆมาให้ 

 

"เอ่อ….มีอะไรรึเปล่าครับ" แบมแบมถามยูคยอมก่อนจะดึงมือออกมาจากมือยูคยอมเบาๆไม่ให้น่าเกียจจนเกินไป 

 

"ผมขอน้ำสตอเบอรี่แก้วนึงครับคุณคนน่ารัก" ยูคยอมส่งยิ้มหวานไปให้แบมแบม 

 

"เอ่องั้นรอสักครู่นะครับ" แบมแบมบอกก่อนจะเดินไปจัดการตามที่ยูคยอมสั่ง 

 

"โหยเฮียเลขาเฮียโคตรน่ารักเลยอ่ะ" ยูคยอมหันมาบอกกับมาร์คที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ 

 

"แต่เค้ามีผัวแล้ว"  

 

"ผัวเผลอแล้วเจอกันไงเฮีย" 

 

"ระวังผัวเค้าจะกระทีบเอายิ่งดุๆอยู่" มาร์คเอ่ยเตือนๆ 

 

"เฮียพูดเหมือนรู้จักผัวเค้าอ่ะ"  

 

"อือรู้จัก….รู้จักดีเลยด้วย"  

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

แอดดด 

 

"นั่ครับน้ำสตอบเบอรี่" แบมแบมวางแก้วน้ำให้ยูคยอมก่อนจะเดินหันหลังกลับ 

 

ควับบ 

 

"อย่าพึ่งไปครับ" ยูคยอมคว้าข้อมือบางไว้ก่อนที่จะได้เดินออกไป 

 

 ร่างบางหันมาหายูคยอมก่อนจะดึงข้อมือออกอย่างเนียนๆ 

 

"ผมยูคยอมครับ" ยูคยอมเริ่มแนะนำตัวเอง 

 

"เอ่อผมแบมแบมครับ" แบมแบมแนะนำตัวบ้าง 

 

"โห คนก็น่ารักชื่อก็น่ารัก" ยูคยอมเอ่ยปากชม 

 

"อ่ะแฮ่มม" มาร์คที่ทนดูเมียตัวเองโดนจีบอยู่จึงทนไม่ไหว 

 

"อะไรติดคออ่ะเฮีย" ยูคยอมเอ่ยมาถามมาร์คที่ขัดขึ้นมา 

 

"แบมไปทำงานได้แล้ว" มาร์คไม่ตอบยูคยอมแต่หันไปไล่แบมแบมให้ไปทำงานของตัวเองแทน 

 

"ครับ" แบมแบมถือโอกาศนี้รีบชิ่งออกไปทันที 

 

"ทำไมเฮียต้องขัดด้วย" ยูคยอมหันไปโวยมาร์คทันทีที่แบมแบมเดินออกไปจากห้อง 

 

"ก็กูบอกว่าผัวเค้าดุมึงก็ยังจะจีบเค้าอยู่ได้"  

 

"ดุแล้วไงผมไม่กลังหรอก" ยูคยอมทำหน้าขัดใจ 

 

"กูจะดูว่ามึงไม่กลัวจริงมั้ยถ้าได้เจอผัวเค้า" มาร์คว่าก่อนจะหันมาเซ็นเอกสารที่ค้างอยู่ 

 

"ไม่คุยกับเฮียละออกไปเที่ยวดีกว่า" 

 

"ก็ใหนว่าจะมาช่วยงานฉัน" มาร์คเอ่ยถามคนตรงหน้า 

 

"ก็ไว้พรุ่งนี้แล้วกันวันนี้ยังไม่มีอารมณ์" ว่าจบร่างสูงก็เดินออกไปทันที 

 

 

 

 

 

 

 

70 % อ่านแล้วเป็นยังไงมาคอมเม้นคุยกันนะคะแนนรออ่านอยู่ค่ะ ยังไม่ได้ตรวจคำผิดมีตรงใหนผิดบอกนะคะเดี๋ยวจะเข้าไปแก้ให้  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น