ฉันรักสีขาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 สู่ปลายทางสีขาว (ตอนจบ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 สู่ปลายทางสีขาว (ตอนจบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 19

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 22:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 สู่ปลายทางสีขาว (ตอนจบ)
แบบอักษร

“มนัสการครับหลวงพ่อ” สุทัศเอ่ยมนัสการพระชรารูปนั้นในขณะที่มือพนมไหว้ 

“เจริญพรโยมสุทัศ ไม่อยากอยู่กับคู่แท้ของโยมแล้วฤา”? พระชรารูปที่เดินสวนมานั้นเอ่ยถามสุทัศด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแบบช้าๆและเต็มไปด้วยความเมตตา 

สุทัศทำหน้าสงสัย ในคำถามที่พระชรารูปนั้นถาม 

           “กระผมไม่มีคู่ครับ กระผมไมได้แต่งงาน กระผมเป็นโสด” สุทัศตอบพระชรารูปนั้นด้วยอาการนอบน้อม 

           “มีสิ นั่นไง ฟังเสียงนั่น” แล้วพระชรารูปนั้นก็หันไปทางด้านหลังที่สุทัศและพ่อเดินมา สุทัศมองตามที่พระชรารูปนั้นให้มองที่ด้านหลัง ทุกอย่างเงียบงัน ทันใดนั้น 

“พี่ทัดตื่นนะ พี่ทัด วาอยู่ตรงนี้แล้ว” ภาวารินเรียกสุทัศด้วยเสียงสะอื้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา 

สุทัศได้ยินเสียงร้องเรียกให้สุทัศตื่นขึ้นพร้อมกับภาพของภาวารินที่กำลังร้องไห้ ใบหน้าเอ่อนองไปด้วยน้ำตา ในขณะที่มือของภาวารินกำลังกำมือของสุทัศเอาไว้แน่น บนร่างของสุทัศชุ่มไปด้วยเลือดซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงรถเข็นในโรงพยาบาล 

           “อาตมาทำตามที่โยมขอได้เพียงเท่านี้” พระชรามองไปที่สุทัศและเอ่ยบอกแก่สุทัศในขณะที่สุทัศกำลังมองดูภาพภาวารินที่กำลังร้องไห้และส่งเสียงร้องเรียกสุทัศอยู่ตลอดเวลา 

สุทัศมองดูภาพนั้นด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา ปากก็เรียกแต่ชื่อ วา วา อยู่โดยตลอดเช่นกัน สุทัศมองดูภาพตามที่พระชราบอกอยู่นั้นด้วยความโศกเศร้าและคิดถึงภาวารินเป็นที่สุด ภาวารินกำลังเดินตามรถเข็นที่เข็นร่างของสุทัศ ในขณะที่ด้านหลังของภาวารินนั้นก็มีแม่ของภาวาริน เดินตามไปด้วยไม่ห่างมากนัก แต่งกายดูดีตามแบบของผู้มีฐานะที่ร่ำรวย 

           “นั่นคือคู่แท้ของโยม โยมอยากกลับไปหรือไม่”? พระชราเอ่ยถามสุทัศด้วยความเมตตา 

สุทัศยืนมองดูภาพนั้นด้วยน้ำตาที่ยังคงไหลเอ่อล้น แล้วจึงก้มหน้าลง ก่อนที่จะตัดสินใจบอกกับพระชรารูปนั้น ด้วยเสียงอันสั่นเครือ ไปว่า 

           “กระผมขอกราบขอบพระคุณหลวงพ่อเป็นอย่างยิ่ง แต่กระผมคงไม่มีวาสนาเพียงพอ และคงไม่คู่ควรที่จะได้เป็นผู้ดูแลคู่แท้ของผมได้เป็นแน่ครับหลวงพ่อ กระผมขอให้เธอผู้เป็นที่รักยิ่งของผม จงได้พบเจอแต่สิ่งดีๆด้วยเถิดครับหลวงพ่อ” สุทัศบอกกับพระชราด้วยเสียงอันสะอึกสะอื้นกับความอาภัพแห่งวาสนาในความรักที่มีต่อภาวาริน....เมื่อสุทัศพูดจบ เสียงร้องเรียกของภาวารินก็ค่อยๆเงียบลง ภาพที่สุทัศเห็นก็เลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบ แล้วร่างของพระชรารูปนั้นก็ค่อยๆเลือนหายไปท่ามกลางความเงียบนั้นเช่นกัน สุทัศตั้งสติให้เป็นปกติและยินดีกับคำพูดและการตัดสินใจของตน แล้วจึงเดินตามผู้เป็นพ่อไปตามทางสีขาวที่มีปลายทางอันสว่างสดใสนั้นโดยไม่หันกลับมามองด้านหลังอีกเลย 

 สุทัศผู้เกิดมาบนความอาภัพแห่งความรัก ผู้ที่ถูกความรักความอบอุ่นมองข้าม ผู้ที่ต้องเรียนรู้และอยู่ให้ได้กับความโดดเดี่ยวอ้างว้างของชีวิตมาตั้งแต่วัยเด็กจวบจนเป็นผู้ใหญ่ จะเป็นด้วยเวรกรรมหรือเหตุอันใดก็ตามที่ทำให้สุทัศต้องพบเจอกับสิ่งที่ไม่อยากมีผู้ใดต้องการประสบพบเจอกับสิ่งเหล่านั้น บัดนี้ สุทัศได้หันหลังให้กับโลกที่แสนจะอ้างว้าง โลกที่เต็มไปด้วยความน่ากลัว เสียแล้ว สุทัศกำลังจะพบกับชีวิตใหม่ที่อาจทำให้สุทัศได้พบแต่ความรักความอบอุ่นในชีวิตใหม่ก็เป็นได้  

 

 

            

                                                                                                           จบบริบูรณ์ 

ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น