ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 38 เจ้าหญิงน้อย

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 เจ้าหญิงน้อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 09:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 เจ้าหญิงน้อย
แบบอักษร

และแล้ววันแต่งงานก็ผ่านพ้นไป งานแต่งของมิโกโตะและฟูงาคุนั้นค่อนข้างยิ่งใหญ่และดังไปทั่วหมู่บ้าน เนื่องจากเป็นคุณอาของประกายแสงทมิฬแห่งโคโนฮะ แต่ผู้ร่วมงานส่วนใหญ่มักเป็นในตระกูล งานจึงครื้นเครงกันสนุกสนาน

 

 

 

แม้จะมีคนนอกตระกูลเช่นคุชินะ มินาโตะและกลุ่มเพื่อนนินจาในรุ่นเดียวกันรวมกันไม่ถึงสิบคน แต่ก็ไม่ได้ทำให้งานเลี้ยงในวันนานกร่อยลงแต่อย่างใด มันค่อนข้างเต็มไปด้วยสีสันจนเขาเริ่มอยากมีงานเช่นนี้กับฮินาโมริบ้าง

 

 

 

แต่นึกถึงคนกลุ่มหนึ่งภายในงานเขาก็ค่อนข้างรู้สึกแย่ คนจากตระกูลอุจิวะที่เข้าร่วมกับฟูคาเสะพยายามจะสร้างปัญหาให้กับคาซึยะอยู่เสมอตอนแรกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่พอนานๆเข้าเขาก็เริ่มรำคาญ

 

 

 

หลังจบงานจึงอาละวาดละเลงเลือดเจ้าพวกนั้นเสียหมอบจมธรณีทุกตัว แถมยังเรียกร่างแยกมาลุมสะกำเจ้าฟูคาเสะจนหน้าตาปากเปิกบวมเปร่งจนลูกน้องจำหน้าแทบไม่ได้คิดถึงวันนั้นเขาก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งตัวราวกับได้ปลดปล่อยอารมณ์

 

 

 

"แต่หลังจากนี้สิ เฮ้อ~!"

 

 

 

ช่วยไม่ได้ที่คาซึยะจะถอนหายใจ พอนึกถึงภารกิจเดินทางไกลเพื่อไปส่งเจ้าหญิงน้อยสู่แดนฮิมะเขาก็รู้สึกหน่าย แม้จะดีที่ได้ออกเดินทางท่องโลกกว้าง แต่การไปที่นั่นน่ะเป็นข้อยกเว้น

 

 

 

แม้ไดเมียวคาซาฮานะ โซเซ็ตสึแห่งแคว้นจะยังไม่เสียชีวิตเหมือนในต้นฉบับแถมยังเหลือเวลาอีกหลายปีก็ตาม แต่ถ้าไดเมียวมาเสียชีวิตจากการลอบสังหารในช่วงที่คาซึยะไปส่งเจ้าหญิงน้อยละ ?

 

 

 

'ความยุ่งยากจะบังเกิดทันที'

 

 

 

แม้จะบ่นในขณะที่เดินไปหน้าหมู่บ้านเพื่อไปหาคาคาชิและรับเจ้าหญิงกับผู้คุ้มกันของเธอ งานนี้อาจจะดูสบายแต่ผู้จ้างวานเป็นถึงเจ้าหญิงแห่งแคว้น ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมันจะมีปัญหาระดับแคว้น

 

 

 

พอเขาเดินทางมาถึงหน้าหมู่บ้านก็พบคาคาชิในชุดเสื้อกั๊กเขียวที่กำลังยืนกอดอกพิงต้นไม้รอด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมพร้อมกับแสงอรุณยามเช้าที่ชี้นำทางคนในหมู่บ้าน

 

 

 

"คาคาชิขบวนเจ้าหญิงละ"

 

 

 

"นั่นไงมาแล้ว"

 

 

 

คาคาชิชี้ไปยังกลุ่มขบวนของเจ้าหญิงก่อนจะเกาหัวชักชวนคาคาชิ เขาพาเดินไปหาผู้คุมกันเพื่อติดต่อประสานงาน กับชายผู้หนึ่งซึ่งเป็นผู้นำองค์รักษ์พิทักเจ้าหญิงตัวน้อย

 

 

 

"โอ้ท่านคงเป็นประกายแสงทมิฬแห่งโคโนฮะกับอัสนีบาตสีม่วงใช่ไหม ?"

 

 

 

"ใช่แล้วคุณลุง"

 

 

 

"ละลุง ? เจ้าเด็กบ้าฉันพึ่งอายุยี่สิบห้าปีเองนะ เจ้าควรจะเรียกพี่ชายสิถึงจะถูก"

 

 

 

หัวหน้าหน่วยองค์รักษ์ถึงกับน่าแดงดูเต็มไปด้วยความอับอายและพยายามพูดแก้ตัวด้วยสีหน้าย่ำแย่ ผิดกับคาซึยะที่รู้สึกสยองขวัญ เขาไม่คิดเลยบนโลกนี้จะมีคนหน้าแก่ขนาดนี้ด้วย อายุยี่สิบห้าหนังหน้าปาไปสามสิบเก้า

 

 

 

"อรุณสวัสดิ์ท่านคาซึยะ ท่านคาคาชิ ยินดีที่ได้รู้จัก"

 

 

 

เสียงของเด็กหญิงที่กำลังเดินแหวกฝูงองค์รักษ์รอบตัวจนเป็นทางเดิน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เด็กหญิงตัวเล็กมีออร่าความสูงศักดิ์แบบเฉพาะตัว ผมสีดำผูกหางม้าต่ำสองข้างกำลังเดินเข้ามาหาทั้งสองด้วยรอยยิ้มเอียงอาย

 

 

 

""อรุณสวัสท่านโคยูกิ""

 

 

 

คาคาชิทักทายเจ้าหญิงน้อยอย่างเฉยชาดูไร้อารมณ์ ในขณะที่คาซึยะทักทายเธอด้วยรอยยิ้มบางๆเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขามองสำรวจเด็กน้อยว่าที่ดาราดังดูเหมือนเธอจะยังร่าเริงแจ่มใส

 

 

 

"ท่านจะเดินทางกลับเลยหรือไม่ ?"

 

 

 

"ใช่ฉันเที่ยวชมที่นี่มากพอแล้ว และจะกลับไปพบกับท่านพ่อไวๆ"

 

 

 

คาคาชิพยักหน้าส่วนคาซึยะยืนกุมคางก่อนจะพยักหน้า ยังไงก็หลีกเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้ และเขาก็อาจจะคิดมากเกินไป ยังไงก็มีเวลาอีกนานหลายปีกว่าโดโทลุงของโคยูกิจะก่อกบฎและยึดอำนาจไดเมียวจากโซเซ็ตสึ

 

 

 

"ท่านคงจัดเตรียมพาหนะแล้วใช่ไหมคุณลุง"

 

 

 

"อย่าเรียกฉันลุงสิเฟ้ย!! เฮ้อฉันเตรียมไว้หมดแล้ว"

 

 

 

"ดีเช่นนั้นก็ออกเดินทางได้เลย ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมท่านโคยูกิ"

 

 

 

"แน่นอน"

 

 

 

ดังนั้นการเดินทางด้วยรถเกวียนไปที่ท่าเรือจึงเริ่มต้นขึ้น คาคาชิแยกตัวออกไปสำรวจเส้นทางด้านหน้าเพื่อรักษาความปลอดภัยโดยรอบนอก ในขณะที่คาซึยะระวังเฝ้าอยู่แถวบริเวณรถม้าของโคยูกิ

 

 

 

เจ้าหญิงน้อยพยายามเอ่ยปากให้คาซึยะและคาคาชิมานั่งคุ้มกันเธอในรถม้า น่าเสียดายที่ทั้งคู่ปฏิเสธ เพราะทั้งสองเข้าใจถึงความคิดในเรื่องนี้ดี ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหญิงในแคว้นแห่งไฟ มีหวังชื่อเสียงของโคโนฮะป่นปี้แน่

 

 

 

ดังนั้นเด็กหญิงจึงหน้ามุ้ยอารมณ์เสีย เพราะทุกอย่างไม่ได้ดั่งใจตามที่เธอคิด เธออุส่าลงทุนลงแรงให้ท่านพ่อแจ้งเรื่องคุ้มกันกับไดเมียวของแคว้นไฟโดยตรง ทว่าน่าเสียดายคาคาชิและคาซึยะสนใจแต่ความปลอดภัยของเธอเท่านั้น

 

 

 

"ท่านคาคาชิดูเย็นชาแต่ภายในกลับดูอ่อนโยน ผิดกับท่านคาซึยะที่แม้จะดูอ่อนโยนในภายนอกแต่ลึกลงไปเขาเป็นคนที่ค่อนข้างน่ากลัว"

 

 

 

เธอเป็นเด็กหญิงที่ชอบการเสาะหา ยามมองออกไปทางหน้าต่างและจดจ้องมองเด็กชายที่กำลังเคลื่อนไหวกระโดดไปตามต้นไม้หัวใจก็เต้นระรัวอย่างช่วยไม่ได้ 

 

 

 

'ท่านเป็นคนที่วิเศษมาก ประกายแสงทมิฬเด็กชายที่ทำลายอุกกาบาตต่อต้านพระเจ้าเพื่อช่วยหมู่บ้านให้รอดพ้นจากหายะนะ'

 

 

 

ที่เธอมาที่แคว้นไฟก็เพราะอยากมาเห็นคาซึยะโดยเฉพาะ เธออยากรู้จักผู้กล้าในรุ่นเดียวกับเธอที่ช่วยหมู่บ้านจากหายนะระดับพระเจ้า เธออยากรู้เรื่องของเขาทุกอย่าง ทว่าพอนึกถึงข้อมูลที่บอกว่าเขามีคู่หมั่นก็ใจแทบแตกสลาย

 

 

 

'หรือฉันจะใช้อำนาจจากท่านพ่อดี ? ไม่ถ้าทำเช่นนั้นท่านคาซึยะคงเกลียดเรา'

 

 

 

เด็กหญิงได้แต่ถอนหายใจ เธอทำได้แต่ยอมรับความผิดหวังนี้ เพราะเธอมาช้าเกินไป มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่ก็ต้องยอมรับมันให้ได้ ทำได้เพียงเฝ้ามองเขายิ่งใหญ่ต่อไปก็น่าจะสนุก

 

 

 

สวบ!

 

 

 

เสียงแปลกๆดังจากข้างนอก โคยูกิหลุดออกจากภวังค์และรู้สึกสงสัยจึงแง้มผ้าม่านกระจกออกดูและก็ต้องตื่นตกใจเมื่อพบว่าองค์รักษ์คนหนึ่งของเธอกำลังใช้ดาบแทงหน้าอกขององค์รักษ์อีกคน

 

 

 

เท่านั้นยังไม่พอองค์รักษ์กลุ่มด้านหลังหลายสิบคนก็ชักดาบและพุ่งเข้าฟาดฟันองค์รักษ์ประมาณสี่คนที่เฝ้าระวังความปลอดภัยให้แก่เธอ ตอนนี้เธอรู้สึกหวาดกลัวอย่างช่วยไม่ได้ ทำไมพวกเขาถึงทำร้ายกันเองแบบนี้ ?

 

 

 

"พวกแกทำไมถึงทำแบบ ?"ชายหน้าแก่ที่ถูกล้อมไปด้วยกลุ่มองค์รักษ์กล่าวถามด้วยความสงสัย ใบหน้าดูโกรธเคืองอย่างปิดไม่มิด

 

 

 

"ฮ่าๆ คนจะตายไม่จำเป็นต้องรู้ ขอโทษนะอิสึยะวันนี้นายต้องตายเพื่อโลกนินจา...!"ชายหนุ่มในชุดซามูไรหัวเราะเยาะชายหน้าแก่อย่างชอบใจและเตรียมเหวี่ยงดาบสะบั้นหัวชายหน้าแก่

 

 

 

ฉัวะ

 

 

 

ศีรษะที่ถูกตัดขาดสะบั้นลอยขึ้นฟ้าก่อนจะกลิ้งลงมาอยู่ที่ฝ่าเท้าของเด็กชายที่กำลังเหยียบลงบนกองศพกลุ่มลอบสังหารที่เข้ามาโจมตีกลุ่มองค์รักษ์ ดาบโชคุโตะในมือถูกสะบัดโลหิตสีแดงที่อาบใบดาบสาดกระจายลงพื้น ซึ่งหัวนั้นไม่ใช่ของชายหน้าแก่แต่เป็นของชายหนุ่มที่เตรียมจะเหวี่ยงดาบ

 

 

 

"กะ แกทำไม ไม่ใช่ว่าคาโต้..."มือสังหารชายอีกคนหนึ่งรู้สึกตกใจเมื่อเห็นเด็กชายกำลังยืนยิ้มดูไร้พิษภัยก็อดที่จะสั่นกลัวอย่างช่วยไม่ได้

 

 

 

"หมายถึงเจ้านี่น่ะหรอ"คาซึยะหรือเด็กชายที่ว่าโยนศีรษะไร้ร่างตาเบิกกว้างไปที่กลุ่มลอบสังหารที่ปัจจุบันเหลือเพียงไม่ถึงสิบคน

 

 

 

"กะแก!! ฮ่าๆ ถ้ารู้อยู่แล้วแกน่าจะหนีไปนะเจ้าหนูถึงแกจะแข็งแกร่ง แต่ด้วยจำนานที่มากกว่ายังไงแกก็ต้องตาย โอ้ลืมบอกไปป่านนี้เจ้าหนูอัสนีบาติสีม่วงคง..."แม้มือลอบสังหารจะรู้สึกกลัวแต่พอมองกลุ่มตัวเองโดยรอบก็เริ่มยิ้มและรู้สึกมั่นใจในตัวเองขึ้นมา

 

 

 

เปรี๊ยะ ๆ ๆ

 

 

 

สวบ

 

 

 

"ขอโทษที่มาสาย ทางนั้นศัตรูเยอะหน้าดู"

 

 

 

ชายที่พูดมากรู้สึกตกใจและพบว่าตนถูกมือข้างหนึ่งที่อาบไปด้วยสายฟ้าสีม่วงแทงทะลุเข้าที่หัวใจอย่างเลือดเย็น ชีพจรที่ชีวิตค่อยๆแผ่วเบาลงแม้เขาจะอยากพูดอะไรสักคำแต่ยังไม่ทันได้พูดหัวของเขาก็กลิ้งตกลงที่พื้น เลือดสาดกระจายอาบร่างของเด็กชายที่ยืนอยู่ด้านหลังของคาโต้

 

 

 

ก่อนจะตามมาด้วยอีกเจ็ดถึงแปดร่างที่หัวกลิ้งตกลงสู่พื้นแบบพร้อมเพรียงราวกับมันนัดหมายกันไว้ โลหิตจากร่างไร้หัวพุ่งสาดใส่เด็กชายที่อยู่กลางวงล้อมจนเปียกชุ่มไปด้วยโลหิตทั่วทั้งตัว บอกได้เลยว่าเจ้าคาคาชิดวงโครตซวย

 

 

 

"คาซึยะไอ้นี่!! นายสังหารพวกมันไปแล้วทำไมไม่บอกกันก่อน ?"

 

 

 

"แล้วใครจะคิดว่าจู่ๆนายก็จะโผล่มาแบบนี้"

 

 

 

คาซึยะยักไหล่กล่าวแบบไม่ใส่ใจ เขาไม่ผิดจริงๆนี่นาจริงๆเจ้าพวกนี้น่ะถูกเขาตัดคอทั้งหมดแล้ว แต่ที่ยังพูดคุยด้วยกันได้นั่นก็เพราะวิชาดาบที่เขาพัฒนามาตลอดทั้งปีมันเร็วและแรงแบบศัตรูไม่ทันได้รู้สึกเจ็บ ถ้ามองดีๆจะพบว่าที่ดาบยังหลงเหลือประกายสายฟ้าสีดำสถิตโผล่ออกมาให้เห็นเป็นเส้นบางๆ

 

 

 

ทั้งคู่พูดคุยกันแบบไม่สนสภาพแวดล้อมโดยรอบ แม้แต่ชายหน้าแกยังรู้สึกสั่นกลัวไม่ได้ องค์รักษ์ระดับสูงจากแคว้นยูกิถูกสังหารในชั่วพริบตาเดียวด้วยฝีมือเด็กน้อยที่มีอายุเพียงเก้าถึงสิบขวบปี

 

 

 

'แถมทั้งคู่ยังสังหารคนแบบไม่กระพริบเลยแม้แต่ครั้งเดียว!'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น