เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๑๔ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๑๔ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 09:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๑๔ [100%]
แบบอักษร

#เยลของยักษ์ ๑๔ 

 

 

 

ขับรถมาถึงบ้าน นึกว่ามีงานเลี้ยงครับ ละครฉากนี้จะจบลงยังไงกันแน่นะเนี่ย

“เดี๋ยว!” ผมหยุดเดินตามเสียงเรียกของคนด้านหลังทันที ไม่ได้หันกลับไปมองจนเธอเดินอ้อมมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมแทน “นายคงไม่ทำอะไรหักหน้าคุณป้าหรอกใช่มั้ย”

“หึ!”

“มาถึงขนาดนี้แล้ว นายคงปฏิเสธไม่ได้หรอก ฉัน…”

“พูดมาก น่ารำคาญ” ผมว่าก่อนจะเดินแทรกตัวเข้าไปในบ้านแทน ไม่แปลกใจเลยครับว่าแม่อยากเห็นกินข้าวกับผมทำไมเพราะแขกวันนี้คือพ่อกับแม่ของโรสรินทร์ พ่อก็อยู่นะครับแต่สีหน้าของท่านเหมือนถูกบังคับมากกว่า

“มาแล้วเหรอใหญ่” แม่หันมามองหน้าผมด้วยรอยยิ้มที่โคตรจะเบิกบานพลางขยับตัวลุกขึ้นเดินเข้ามาหาผม

“มีเรื่องน่ายินดีอะไรกันเหรอครับ ทำไมวันนี้คนเยอะเป็นพิเศษ” ผมว่ายิ้มๆ เล่นกับแม่หน่อยละกัน

“มานั่งก่อนมาลูก” แม่ลากผมเข้าไปนั่งตรงกลางระหว่างท่านกับพ่อ ส่วนโรสรินทร์ก็เดินไปนั่งข้างพ่อกับแม่ของเธอ เมื่อก่อนเคยเจอกันบ่อยๆ ครับ ผมก็เป็นเด็กที่มีมารยาทพอสมควร ในเมื่อผู้ใหญ่นั่งอยู่ก็ต้องยกมือไหว้เป็นเรื่องธรรมดา

“ไม่เจอกันนานเลยนะตาใหญ่” แม่ของโรสรินทร์กล่าวทักทายผม

“คงตั้งแต่ผมเลิกกับลูกสาวคุณน้าน่ะครับ”

“ใหญ่!” แม่หันมาปรามผมทันที แล้วผมพูดผิดตรงไหน ตั้งแต่เลิกกันก็ไม่เคยเจอกันอีกเลยครับ เพราะทั้งครอบครัวย้ายไปอยู่ต่างประเทศกัน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ากลับมาทำไม “ขอโทษแทนตาใหญ่ด้วยนะคะ ไหนๆ ก็มากันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว พวกเราไปกินมื้อเที่ยงกันดีกว่าค่ะ”

“ไม่รอไอ้เล็กเหรอครับ”

“น้องไม่ว่างมาหรอก ไปๆ แม่หิวแล้ว” ผมหันไปมองหน้าพ่อ ท่านทำเพียงยักไหล่ส่งสัญญาณมาให้ผมเท่านั้น เป็นอันรู้กันว่าท่านเองก็ถูกบังคับมาเหมือนกันครับ

ผมยิ้มไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากทำตามคำพูดของแม่ เดินตามผู้ใหญ่ไปนั่งร่วมโต๊ะ ที่นั่งถูกจัดวางไว้ตามแบบฉบับคุณหญิงนั่นแหละครับ ผมก็ยอมว่าง่ายนะครับเพราะมีเรื่องสนุกๆ ให้ผมมากกว่านี้อีกเลยไม่อยากโวยวาย มีเหรอที่คนอย่างผมจะยอมทำอะไรง่ายๆ น่ะ

“คิดจะทำอะไร” เสียงคนข้างๆ ถามขึ้น อย่างน้อยๆ โรสรินทร์ก็เป็นอีกคนที่รู้จักนิสัยของผมดี แต่ก็ไม่ทั้งหมดหรอกครับ

“กินข้าว”

“ใหญ่!” ผมไม่ได้สนใจเสียงของเธออีกนอกจากนั่งเงียบ

มื้อนี้ผมคงมีความสุขมากแน่ๆ เลยครับ มีแต่ของโปรดผมทั้งนั้นเลย มือถือช้อนกำลังจะตักกับข้าวเลยครับ แต่กลับมีเสียงรถแล่นเข้ามาในบ้านซะก่อน ทุกคนเลยต้องวางมือและหันไปสนใจแขก รอกันจนแขกเดินเข้ามา ผมยิ้มออกเลยครับ

“ตาเล็ก” เสียงของแม่ดังขึ้น คงแปลกใจละมั้ง แต่คงต้องแปลกกว่านั้นแน่นอนเพราะไอ้เล็กไม่ได้มาคนเดียว

“ไม่คิดจะชวนผมบ้างเหรอครับ” ไอ้เล็กว่ายิ้มๆ หันมามองทางผม ส่วนคนข้างๆ มันก็เอาแต่ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาใครเลยครับ

“แม่คิดว่าเล็กไม่ว่างน่ะ แล้วนั่นพาใครมาด้วย” สงสัยมัวแต่ก้มหน้าแม่เลยไม่รู้ว่าใครมั้งครับ ผมเลยจะลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินไปหาเธอแทน

“จะทำอะไรน่ะใหญ่”

“เดี๋ยวก็รู้” ผมว่าก่อนจะเดินเข้าไปหาไอ้เล็กกระชากเอวของคนข้างๆ มันมากอดเอาไว้แทน “มึงจะก้มหน้าทำไมวะ” ก้มลงไปกระซิบถาม

“จะทำอะไรคะ” น้ำเสียงสั่นๆ เชียวครับ

“จำที่คุยกันไว้ได้ไหม แต่มึงคงลืม เอาเป็นว่าทำตามที่กูบอกก็พอ…”

“อยากกลับแล้วค่ะ” เอาแต่ส่ายหัวปฏิเสธ จนผมต้องกระชับกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

“เชื่อใจกูไหมเยลลี่” ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงถามแบบนี้ มาถึงขนาดนี้แล้ว ผมเองก็ไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกันครับ “กูจะไม่ทิ้งมึง”

“ตาใหญ่! นี่มันอะไรกัน แล้วนั่นลูกไปกอดเอวใคร” เสียงของคุณหญิงดังขัดขึ้นมา สงสัยจะเหลืออดแล้วครับ

“ไหนๆ วันนี้ทุกคนก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกครับ” ผมหันไปกวาดสายตามองรอบๆ บริเวณพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะหันกลับมามองคนที่เอาแต่ก้มหน้าอยู่ มือข้างหนึ่งยื่นไปเชยคางเยลลี่ขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม “นี่เยลลี่ เมียผมครับ” 

เงียบกริบเลยครับ!

ฮ่าๆ แม่ผมจะเป็นลมไหมเนี่ย แล้วผมจะบาปหรือเปล่า แต่ที่ผมทำลงไปทั้งหมดก็เพราะตัวเองทั้งนั้น ผมไม่ต้องการให้แม่มาบังคับหรือหาเมียให้หรอกครับ เมียผม… ผมมีปัญญาหาเองได้

“ลูกพูดอะไรน่ะใหญ่”

“พูดความจริงครับ อันที่จริงผมต้องขอบคุณแม่มากกว่าที่ส่งเยลลี่ไปให้ผม… ผมชอบมากเลยครับ” บอกแม่พร้อมกับรอยยิ้ม แต่สีหน้าของท่านไม่ยิ้มตามนะสิครับ

“นี่มันอะไรกันคะคุณพี่” แม่ของโรสรินทร์ว่าขึ้น สีหน้าของท่านดูตกใจไม่ใช่น้อยเลยครับ ส่วนพ่อของเธอก็ดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดหรือแย้งอะไรออกมาเป็นเสียง

“อย่ามาล้อแม่เล่นนะใหญ่”

“ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ เยลลี่เป็นเมียผม”

“แม่ไม่เชื่อ!”

“งั้นต้องพิสูจน์สักหน่อย” ผมว่ายิ้มๆ เรื่องกวนตีนไว้ใจผมจริงๆ เลยครับ ผมไม่ได้แคร์สายตาของใครเลยด้วยซ้ำ จับเยลลี่หมุนตัวให้หันหน้ามาเผชิญหน้ากับผม ประคองสองข้างแก้มของเธอให้เชิดหน้าขึ้นมา คนตรงหน้าดูตกใจเล็กน้อยครับ เอาแต่กะพริบตาถี่ๆ จนกระทั่งผมก้มลงไปจูบที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา

“ใหญ่!” เสียงอันทรงพลังของแม่เปล่งขึ้นมา ผมผละออกห่างจากเยลลี่ก่อนจะหันไปมองหน้าท่านพร้อมกับรอยยิ้ม

“ครับ”

“ทำแบบนี้คิดว่าแม่จะเชื่อเหรอ แม่รู้จักนิสัยของใหญ่ดี อย่ามาหักหน้าแม่แบบนี้! อ่อนพาหลานของเธอออกไปซะ”

“ค่ะๆ” น้ำเสียงของป้าอ่อนดูไม่สู้ดีนักและแน่นอนแม่กำลังโกรธกับการกระทำของผมในครั้งนี้มาก ป้าอ่อนเดินเข้ามาหาเยลลี่ “ไปเถอะลูก”

“ค่ะ” นี่ก็ตามน้ำไปอีกคน ทั้งๆ ที่ผมบอกไปแล้วว่าให้เชื่อใจ

หมับ! 

ผมเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเยลลี่เอาไว้จนทำให้เธอกับป้าอ่อนต้องหยุดเดินไปด้วย

“ป้าอ่อนไม่ต้องหรอกครับ ผมจะพาเยลกลับแล้ว”

“ใหญ่!” เสียงของแม่ยังทรงพลังเสมอ นานๆ ผมจะได้เห็นท่านโกรธครับ “ถ้ากล้าก้าวออกจากบ้านหลังนี้ พวกเราได้เห็นดีกันแน่นอน”

“ผมว่าแม่ต้องลืมไปแล้วแน่ๆ เลยครับ อันที่จริงผมก้าวขาออกไปจากบ้านหลังนี้ตั้งนานแล้ว ผมโตแล้วไม่ใช่เด็กๆ ที่แม่จะบังคับยังไงก็ได้ ถ้าแม่รู้จักนิสัยของผมดี แม่ก็น่าจะรู้ว่าผมทำอะไรได้มากกว่านี้อีก” พูดจบผมก็ลากข้อมือเยลลี่ออกมาเลยครับ หลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ยัยนี่ต้องมีศัตรูเพิ่มอย่างแน่นอน เป็นเมียผมแบบงงๆ แถมยังต้องรับมือกับใครอีกหลายคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือแม่ของผม

“แม่ไม่ยอมรับหรอกนะ” แม่เดินตามผมออกมาติดๆ พร้อมกับประกาศเสียงดังออกมา

“ขอบคุณที่เตือนครับ เพราะฉะนั้นแม่ก็ห้ามมายุ่งกับเมียผมด้วยเหมือนกัน สวัสดีครับ” ยังมีมารยาทยกมือไหว้แม่ครับก่อนจะยากเยลลี่ไปที่รถ ผมให้เธอใส่หมวกกันน็อคจนได้สบตากันเพิ่งรู้ว่ายัยนี่ร้องไห้ “ร้องทำไมวะ”

“อึก…”

“เรื่องนี้มึงไม่เกี่ยวหรอกนะ”

“แต่คุณหญิงโกรธ คุณหญิงต้อง…”

“กูจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง เพราะฉะนั้นไม่ต้องร้อง” พูดพร้อมกับรอยยิ้ม ใส่หมวกกันน็อคให้เสร็จก็อุ้มขึ้นไปนั่งเลยครับ ตัวเล็กและเบามาก

บรื้น 

โลกใบใหม่ของเยลลี่กำลังจะมีผมเข้าไปอยู่ด้วยและโลกใบใหม่ของผมกำลังจะวุ่นวายมากกว่าเดิม ผมไม่รู้ว่าหลังจากวันนี้จะมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรับรู้ก็คือผมเลือกทุกอย่างด้วยตัวเอง เลือกโดยไม่แคร์ใครเลยด้วยซ้ำ

ขับรถมาถึงคอนโดก็พากันกลับขึ้นห้อง เข้ามาในห้องเสียงโทรศัพท์ผมก็ร้องดังขึ้นมา หยิบออกมาดูถึงได้รู้ว่าไอ้เล็กมันโทรหา

“เข้าห้องไปล้างหน้าก่อนไป”

“ค่ะ”

หลังจากเยลลี่เดินหายเข้าไปในห้องผมก็กดรับสายไอ้เล็กทันที

“พี่ใหญ่”

(เออ!)

“ทำไมไม่บอกผมก่อนว่าต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้น่ะ” น้ำเสียงของมันเหมือนคนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยครับ อย่าว่าแต่ไอ้เล็กเลย ขนาดผมยังไม่อยากเชื่อว่าจะพูดแบบนั้นออกไป

(ถ้าเบาๆ แม่ก็ไม่ยอมหยุดนะสิ)

“พี่รู้หรือเปล่า แม่ของพี่โรสดูไม่พอใจพี่มากๆ เลยนะ ส่วนพ่อของเธอน่ะโกรธจนเดินหนีออกไปรอที่รถเลยด้วยซ้ำ”

(ไหนๆ ก็คุยเรื่องนี้กันแล้ว มึงช่วยสืบให้กูหน่อยสิว่าทำไมจู่ๆ ครอบครัวนี้ถึงกลับมา)

“หืม?”

(กูว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่นอน)

“โอเคพี่”

(เออ! งั้นแค่นี้นะ)

“เดี๋ยวพี่”

(อะไร)

“พี่ยังไม่มีอะไรกับเยลลี่ใช่มั้ย”

(ยัง!)

“โอ้โห! ผมนับถือพี่เลยจริงๆ เล่นได้โคตรเนียน นี่ถ้าไม่บอกว่าพี่แกล้ง ผมคิดว่าพี่รู้สึกแบบนั้นกับเยลลี่จริงๆ ซะอีก… ทำอะไรก็นึกถึงความรู้สึกของเยลบ้างนะพี่ แต่ถ้าวันไหนพี่เกิดตกหลุมรักเด็กขึ้นมาจริงๆ นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแทน”

(ไม่มีวัน!)

“รอให้ถึงวันนั้นก่อนดีกว่าครับ สวัสดีครับ”

(เฮ้ย! ไอ้เล็ก)

มันไม่รอฟังผมเลยครับ กดตัดสายไปซะแล้ว เป็นผมเองที่ยืนหัวหมุนกับคำเตือนของมันก่อนจะหันไปมองที่ประตูห้องของตัวเองแต่กลับมีเยลลี่ยืนอยู่ด้วย

“พี่ยักษ์คะ”

“…” ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากยืนมองอยู่เท่านั้น รอว่าเธอจะพูดอะไรต่อมากกว่า

“หลังจากนี้ต้องทำยังไงเหรอคะ” ถือว่าเป็นคำถามที่ดีครับ

“เดินมานี่ดิ” เยลลี่เงียบไป เธอทำตามที่ผมบอกก่อนจะเดินเข้ามาหา พวกเรานั่งคุยกันที่โซฟาคนละฝั่งกัน “กลัวหรือเปล่า”

“กลัวค่ะ”

“เชื่อใจกูหรือเปล่า” คำถามนี้เธอคิดนานครับ ไม่ยอมตอบทันที “เชื่อใจไหม”

“เชื่อค่ะ”

“งั้นก็ไม่ต้องกลัว หลังจากวันนี้ถ้าใครถามก็บอกไปว่าเป็นเมียกู”

“แต่พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ” ดันมาซื่อบื้อตอนนี้อีกแล้วครับ

“ก็บอกอยู่นี่ไงว่าเมียกู”

“มะ เมีย… กู”

“ไม่ใช่บอกแบบนี้ บอกว่าเมียพี่ใหญ่ค่ะ”

“คะ?”

“ลองพูดดิ เมียพี่ใหญ่ค่ะ” ขุนลุกเลยครับ ทำไมต้องมาพูดอะไรแบบนี้ให้ยัยนี่พูดตามด้วยเนี่ย

“มะ เมียพี่ยักษ์ค่ะ”

“กูชื่อใหญ่!”

“บอกแบบนี้ไม่ได้เหรอคะ” เงยหน้าขึ้นมามองสบตาผมเหมือนกำลังอ้อนวอนอยู่

“แล้วแต่มึงละกัน บอกยังไงก็ได้ให้คนอื่นเข้าใจว่ามึงเป็นเมียกู”

“ค่ะ”

หลังจากวันนี้ผมจะมีเมียแล้วครับ เมียแค่ในนามและดูเหมือนเมียคนนี้จะเข้าใจอะไรยากมากๆ คงต้องสอนกันอีกเยอะกว่าจะลงตัว

เฮ้อ!

ใหญ่ซะอย่าง ทุกอย่างต้องรอดครับ

 

 

 

--100%--

เป็นเมียไม่รู้ตัว 5555555555555

ไว้ใจพี่ยักษ์นะคะทุกคนนนนนนนนนนนนนน ไม่มีพลาดค่ะ เชื่อเอสสิคะ 55555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น