marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 754

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 06:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 14
แบบอักษร

 

 

 

Chapter 14 : ลูกพี่ลูกน้องที่น่ารำคาญ

 

เจสชี่

1 ชั่วโมงต่อมา

Fuji restaurants

 

“แกจะไม่ช่วยฉันจริงๆใช่ไหม!!”

ฉันนั่งทานข้าวเงียบๆมองผู้ชายสองคนที่คนหนึ่งหล่อเหมือนพระเอกเกาหลี ส่วนอีกคนหล่อเหมือนพระเอกหนังฝรั่ง กำลังเถียงอะไรกันบางอย่างมาเป็นชั่วโมงแล้วที่ลูกพี่ลูกน้องของเขาที่ชื่ออึนซาพยายามขอร้องให้ช่วยแต่ให้ตายเถอะทุกครั้งที่มองหน้าสองคนนี้ฉันคิดถึงตอนที่อยู่ในห้องนั้นละหน้าแดงตลอดอ๊ากกกก!!!!! ตอนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นเหมือนตอนนั้นสติสัมปชัญญะของฉันกลับมามันจึงทำให้ฉันอายมากในตอนนี้ไงละ!!!! แต่ฉันใช้เวลาคิดอย่างถี่ถ้วนละฉันมั่นใจแล้วว่าคุณแอลคือคนที่จะช่วยฉันหลุดพ้นคำสาปเพราะทุกครั้งที่มีแสงสีขาวนั่นมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังได้รับการปลดปล่อย...

“ไม่เอาไปพูดเองเมียแกนะเว้ย”

เสียงของคุณแอลดังขึ้นอย่างไม่ชอบใจเหมือนคุณอึนซาไปทำอะไรผิดมาสักอย่างจึงทำให้ภรรยาโกรธจนไล่ออกจากบ้าน

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนิ!! ลืมไปว่าเมียมีฉันมีบัญชีฉันในมือถือเลยเผอลซื้อให้ลูกอย่างไม่ตั้งใจ”

“ไอ้เวรนี่....ลูกแกพึ่งสามขวบแล้วแกนึกบ้าอะไรไปซื้อสวนสนุกทั้งสวนให้ลูกห้ะ!!!! แล้วไม่ตั้งใจบ้านแกสิเงินหายไปหลายพันล้าน!!!”

“ก็ไอ้แม็กนะสิ!! มันบอกว่ามันจะซื้อให้ลูกมันถ้าลูกมันเกิดมา”

“แล้วไงต่อ อย่าบอกนะว่าแกก็เชื่อมัน”

“แก็พูดว่ามันเป็นมาเฟียมันจะไม่ยอมให้ลูกมันน้อยหน้าใคร!! พอได้ยินแบบนั่นฉันเลยทนไม่ไหวแค่คิดว่ากาอินจะน้อยหน้าคนอื่นฉันเลยซื้อตัดหน้ามันเลย”

“เฮ้อออออ!!!!! แกเป็นบ้าหรือเปล่าซา!!!”

“นี่แกก็ว่าฉันเป็นบ้าไปอีกคนแล้วเหรอ!!!”

ฉันนั่งฟังสิ่งเขาพูดออกมาอย่างไม่เชื่อหูนี่เขาซื้อสวนสนุกให้ลูกเพราะกลัวลูกน้อยหน้าคนอื่นเนี่ยนะ!!! สมควรละที่เมียจะโกรธจนไล่ออกจากบ้านสมองเขาคิดได้แค่นี้หรือไง...สมควรอย่างมากที่ใครจะด่าว่าเขาเป็นบ้าไม่บ้าจริงๆทำไมได้นะเนี่ยยยย!!!

“สมควร...”

“เอ๊ะ!! เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะเธอว่าฉันเหรอ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาที่หันมามองฉันอย่างไม่ชอบใจที่ฉันพูดแบบนั้นก็มันจริงมั้ยละ!!!

“ไม่ได้ว่าใครนะคะ...แต่ถ้าร้อนตัวก็รับไปค่ะ” เขาเบิกตากว้างมองฉันอย่างไม่ชอบใจ

“นี่เธอ!!! เป็นแค่คนควงของไอ้แอลอย่ากล้าให้มากนะเธอไม่รู้เหรอฉันเป็นใคร”

“นี่คุณไม่รู้จักตัวเองละฉันจะรู้มั้ย” เขาขมวดคิ้มมองหน้าฉันอย่างไม่ชอบใจ และ เหมือนจะตะลึงนิดหน่อยที่โดนฉันพูดแบบนั้น

“ให้ตายสิฉันสาบานได้ว่าเธอ....” คุณแอลพูดขึ้นขัดจังหวะที่เขากำลังพูดจนทำให้เขามองหน้าคุณแอลอย่างไม่พอใจเท่าไหร่...แต่ก็ทำเพียงยักไหล่เบาๆ

“เฮ้ออ!! ไอ้ซาหยุด!!! เอาเป็นว่าไว้ค่อยคุยกันเถอะอย่าพูดเรื่องนี้ตอนนี้เลยถ้าแกไม่หยุดฉันไม่รับปากจะช่วยแกแน่....ส่วนเจสเธอก็รีบทานข้าวได้แล้ว” คำพูดขึ้นของเขาทำให้ฉันรีบหันหน้าหนีทันทีก่อนจะรีบทานอาหารในถ้วยตัวเองอย่างไม่สนใจพวกเขาทั้งสองคน...

 

~~~~~~

 

“เอาเป็นว่าไปรอฉันที่ห้องละกันไว้คุยกันเดี๋ยวฉันตามไป”

หลังจากที่ทานข้าวเสร็จเราสองคน (ฉันไม่อยากนับลูกพี่ลูกน้องเขา) ก็เดินมาที่รถโดยเขาบอกว่าไว้วันหลังจะพามาซื้อของใหม่วันนี้เขาจะไปคุยธุระกับ (กลอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย) อึนซา!!!!

“แกกลับพร้อมฉันเลยสิจะได้คุยกันเร็วขึ้นไง” นี่หมอนั่นยังพยายามดึงตัวคุณแอลไปจากฉันตลอดเวลาจริงๆตอนแรกก็มองว่าหล่ออยู่นะแต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่ถูกชะตากับหมอนี่ละ!!! ฉันยิ่งเดินลำบากอยู่ด้วยคุณแอลก็เดินประครองฉันตลอดหมอนี่ไม่มีตาหรือไงนะ!!

“แกกลับไปก่อนไม่เห็นหรือไงว่าเธอเดินไม่ได้ฉันจะพาเธอไปส่งก่อน” ฉันเบ๊ปากใส่หมอนั่นพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยกับคุณแอลนั้นทำให้หมอนั่นมองค้อนใส่ฉัน

“ให้มันจบแค่ส่งเถอะแกอย่าต่ออะไรละไม่งั้นฉันไปถล่มแกที่นั้นแน่” จิ๊!!! ทำเป็นขู่ใครจะกลัวกันคอยดูเถอะฉันจะออดอ้อนคุณแอลทำให้หมอนั่นรอเก้อไปเลยจิ๊!!!

“เออรู้แล้ว...รีบไปเลยไป๋” ฉันมองค้อนใส่หมอนั้นเหมือนไล่ให้รีบไปหมอนั่นก็มองฉันอย่างไม่ชอบใจก่อนจะเดินขึ้นรถที่มีคนยืนรอประมาณสี่ห้าคน..

“ชิ!! ทำตัวอย่างกับเจ้าพ่อมีคนติดตามอย่างกับคนสำคัญอย่างงั้นแหละ” ฉันพึมพำออกมาอย่างหมั่นไส้ให้ตายเถอะสองคนนี้เป็นพี่น้องกันได้ไงนะคุณแอลไม่เห็นโอเวอร์เหมือนหมอนั่นเลย!!! แต่ก่อนหน้านี้เหมือนจะได้ยินอะไรเฟียๆนะจำไม่ได้เลย...

“ไปขึ้นรถกันเถอะเดี๋ยวหมอนั่นรอนานละบุกมาถล่มห้องเธอจริงๆแน่” ฉันมองหน้าเขาทันทีที่พูดแบบนี้

“นี่คุณแอลกลัวเขาเหรอค่ะ”

“เปล่า...มันน่ารำคาญ” เขาก้มหน้ามองฉันก่อนจะตอบมาเหมือนเป็นเรื่องที่น่ารำคาญจริงๆ

“หมายความว่าไงค่ะ”

“ก็เธอเห็นมันเคาะห้องลองเสื้อตอนเราทำกันมั้ย...แบบนั้นแหละมันน่ารำคาญ” คำพูดของเขาทำให้ฉันนึกภาพออกทันทีแต่ 0/////0

“หน้าแดงอีกละ...เธอนี่สมองช้าจริงๆฮ่าๆ” เขาพูดขึ้นอย่างขำๆก่อนเขาจะหยุดพยุงฉันจนฉันต้องมองหน้าเขาว่าเป็นอะไรก่อเขาจะย่อตัวลงซ้อนฉันขึ้นมาอุ้มด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างของตัวเอง...

“อร้ายยย!!! คุณแอล!! ฉันตกใจนะ”

“ก็ขี้เกียจพยุงละอุ้มเอาง่ายกว่าตัวเธอเล็กนิดเดียวเอง...แต่ตรงนั้นไม่เล็กนะฮึๆ”

“คุณนี่ลามกจริงๆ!”

“ฮึๆ” ฉันหมุดหน้าเข้าแผงอกของเขาอย่างเขินๆให้ตายเถอะ!!!

“คนบ้า!!!” เขาก้มหน้ามองฉันอย่างยิ้มๆแต่ไม่ตอบอะไรก่อนเขาจะรีบเดินไปที่รถแล้วพาฉันตรงดิ่งกลับคอนโดด้วยความเร็ว...

 

ยี่สิบนาทีต่อมา

 

“เจสทีหลังอย่าไปพูดแบบนั้นกับอึนซาอีกนะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาหลังจากที่เขาพูดจบในขณะที่กำลังอุ้มฉันขึ้นมาส่งบนห้อง...

“ทำไมค่ะ”

“หมอนั่นมันอันตราย ฉันอยู่กับอึนซามาตั้งแต่เด็กฉันรู้นิสัยหมอนั่นดีอย่าทำให้มันโกรธเลยนะมันจะแน่กับเราทั้งคู่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนเบื่อๆไงไม่รู้ไม่ใช่กลัวแต่เหมือนเบื่อหน่ายแบบนี้มากกว่า

“แย่กับเรา...?? คุณแอลหมายความไงค่ะ?”

“เฮ้ออ...” เขาถอนหายใจออดมาเบาๆก่อนจะส่งสัญญาณให้ฉันกดรหัสประตูก่อนเจ้าตัวจะเดินเข้าไปในห้องฉันแล้ววางฉันนั่งลงบนโซฟาเบาๆ เขานั่งมองหน้าฉันเล็กน้อยพร้อมยื่นมือขึ้นมาลูบหัวฉัน

“เจส...อย่าทำตัวแบบนั้นอีกเข้าใจมั้ย”

“แต่...เขาก็ทำตัวสมที่เมียเขาโกรธนิ”

“ใช่ฉันรู้...แต่ลืมอะไรไปมั้ยหมอนั่นอายุมากกว่าเธอตั้ง9ปีนะ เขาเป็นพี่ฉันอีกด้วย...อย่าทำตัวไม่น่ารักแบบนั้นอีกนะเจส” เขาพูดพร้อมกับมองฉันด้วยแววตาอ่อนโยนราวกับกำลังพูดกับเด็กน้อย ฉันอาจเป็นเด็กสำหรับเขาจริงๆก็ได้

“ก็ได้ค่ะ” พอได้ยินฉันรับปากเขาก็คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ดีมาก...งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปหาหมอนั่นก่อนนะแล้วจะมาหา” เขาพูดจบก็ทำท่าจะลุกขึ้นนั้นทำให้ฉันรีบคว้าแขนเขาเข้ามากอด

“คุณแอลค่ะ....รีบไปจริงๆเหรอ” ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ก็เดี๋ยวเสร็จธุระละจะลงมาหา หรือ จะย้ายขึ้นไปอยู่ห้องฉันดี” ฉันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยกับคำพูดของเขาคือใครบ้างจะไม่ตกใจจู่ๆจะได้ย้ายไปอยู่กับเขาบนห้องเขา!!!

“เออ..คือ..”

“ฉันจะให้เวลาเธอคิดนะว่าเธอจะย้ายไปอยู่ข้างบนกับฉันหรือเปล่าห้องนั้นกว้างกว่าห้องเธออีกด้วย ถ้าเธอจะไปอยู่ด้วยฉันจะจ้างคนมาทำความสะอาดให้ใหม่หมด แล้วก็ตกแต่งใหม่เอาแบบที่เธอชอบก็ได้ จากนั้นฉันก็จะยกห้องนั้นให้เธอ” คำพูดของเขายิ่งทำให้ฉันอึ้งกว่าเดิมให้ตายเถอะนี่นะเหรอคนรวย!!! พวกเขาทำแบบนี้ได้ง่ายๆเลยงั้นเหรอเนี่ย!!! ถึงครอบครัวฉันพอมีอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เหลือใช้แบบนี้!!! แต่ใครมันจะยอมทำเหมือนอยากได้ละเดี๋ยวเขาก็หาว่าฉันอยากเข้ามาหาเขาเพราะเงินนะสิ!!

“แต่...”

“เดี๋ยวฉันลงมาหา...รอก่อนนะ”

“ก็ฉันไม่อยากห่างคุณแอลเลยนิ...”

“ก็ไม่ได้ห่างสักหน่อยฉันแค่ไปคุยธุระเองเดี๋ยวก็มา”

“คุณแอล...จะทิ้งฉันไปตอนนี้จริงๆเหรอคะ” ฉันพูดพร้อมกับดันตัวเองขึ้นไปกอดเขาพร้อมพูดน้ำเสียงออดอ้อนเงยหน้ามองเขาทำตาปริบๆมองอย่างเว้าวอน...ฉันไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆหรอก!!!!

“เจส...”

“คุณแอลก็รู้นิว่าฉันต้องการคุณ...” ฉันซ้อนตาขึ้นมองเขาพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าเล็กน้อยนั่นทำให้คนตรงหน้าเบิกตากว้างอย่างตกใจเล็กน้อย...

“โว้ววววว!!!! ทำไมเธอถึงขี้อ้อนแบบนี้กันนะแม่แมวน้อยของฉัน....” เขาเอื้อมมือขึ้นมาจับหน้าฉันเบาๆก่อนจะโน้มตัวลงมาบดจูบริมฝีปากบางของฉันอย่างเร่าร้อน ดุดันแบบสุดๆเนิ่นนานที่เรามอบสัมผัสที่ลึกซึ้งให้แก่กัน เขากำลังจะดำดิ่งมากับฉันแล้ว...ยิ่งฉันได้อยู่ใกล้เขามากเท่าไหร่เหมือนร่างกายของฉันมันเริ่มจะเบาโหวงขึ้นเรื่อยๆ...ฉันจะไม่มีทางทำเขาหลุดมือเป็นอันขาด!!!

 

Rrrrrrr Rrrrrrr

 

แต่ในขณะที่เราทั้งสองกำลังมอบจูบอันแสนหวานให้แก่กันนั้น เสียงโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วผละตัวออกจากริมฝีปากฉัน...

เขามองหน้าฉันอย่างเสียดายแตาก็ยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับโดยมองเบอร์ที่โทรเข้ามาแค่แวบเดียวก่อนจะหันมากระซิบฉันเบาๆ

“นี่เบอร์สำคัญฉันต้องรับเดี๋ยวมานะ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปทางระเบียงพร้อมกับกดรับสาย

“สวัสดีครับพ่อ...ว่าไงครับ”

 

 

แอลฟ่า

 

 

‘เมื่อไหร่จะกลับมาทางนู้นยังไม่เสร็จเหรอ’

ผมหันหลังมองเข้าไปข้างในห้องทันทีที่พ่อถามแบบนี้...

“เสร็จแล้วครับอีกไม่นานก็กลับ” ใช่แล้วอีกไม่นานผมจะกลับเกาหลี...ผมมองไปยังเจสที่ตอนนี้เธอยังนั่งอยู่บนโซฟามองมาทางผมด้วยแววตาขี้อ้อน...เมื่อกี้ผมก็เผลอไปกับเธอแล้วครั้งหนึ่ง เธออันตรายสำหรับผมจริงๆเพราะเวลาที่อยู่กับเธอเหมือนผมโดนควบคุมตลอด!!!

‘อึนซาโทรมาหาพ่อบอกว่าลูกไปติดสาวที่นู่น...ใครเหรอ’ ไอ้เวรซาจะเล่นกันแบบนี้ใช่ไหมเนี่ยยยย!!!!

“ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ...ผมก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ไว้ถ้าผมมั่นใจละผมจะพาเธอไปที่บ้านเราเองครับ” ผมตอบพ่อตามตรงเพราะตอนนี้ยังไม่มั่นใจจริงๆผมยอมรับว่าผมรู้สึกดีกับเธอแต่มันก็ยังมีบางอย่างที่ยังค้างคาใจผมเหมือนอะไรสักอย่างที่ผมก็ไม่แน่ใจ...

‘เหรอ....อย่าเลือกมากหนักละปีนี้ก็ 34 ละนะนี่ใจคอแกจะให้พ่อตายก่อนเห็นหน้าลูกแกหรือไงไม่เห็นเหรอว่าพี่น้องเขามีครอบครัวกันหมดละ’

“ก็อึนโฮก็ยังไม่มีนิครับ”

‘ไม่รู้แหละ...ยังไงก็ตามรีบๆหาเมียมาให้พ่อดูหน้าได้ละ...แล้วก็กลับมาเคลียร์งานทางนี้ด้วยเจ้าไรอันจะตายละโยนงานให้มันทำคนเดียวนะ’

“ครับๆ จะรีบกลับให้เร็วที่สุด” สิ้นสุดคำพูดพ่อผมก็กดวางสายไปผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะมองตามเข้าไปข้างใน...

“ขอพิสูจน์อีกสักนิดเถอะนะแล้วจะตัดสินใจอีกที”

ผมเดินเข้าไปหาเธอในห้องนั่งเล่นอีกครั้งแต่ครั้งนี้ให้ตายเถอะแม่ตัวดีนอนอยู่บนโซฟาในสภาพที่วาบหวิวแบบสุดๆ!!!! ชุดเดรสที่หลุดลุ่ยนั่นมันอะไรกันเนี่ยยยยยย!!!! ถ้าไอ้เวรซาไม่อยู่ข้างบนนะผมไม่กลับห้องแน่วันนี้!!!! แต่ผมต้องไป!! ผมถอดเสื้อคลุมตัวเองออกมาคลุมให้เธอด้วยความจำใจทั้งๆที่อยากสัมผัสตัวเธอจะตายห่าละ!!! แต่ผมต้องอดทนแล้วถอยก่อนไว้เธอย้ายขึ้นห้องผมเมื่อไหร่ผมจะจัดการกับเธอให้หนำใจไปเลย!!!!

“เดี๋ยวฉันมานะเจส...” ผมโน้มตัวไปกระซิบเธอเบาๆก่อนจะรีบออกไปจากตรงนี้ก่อนจะทนไม่ไหว!!!

 

~~~~~~~~

 

“กว่าจะมาได้นะ!!” ทันทีที่ผมก้าวเท้าถึงห้องไอ้ซาก็นั่งหน้าบึ้งรอผมที่โซฟาราวกับมันเป็นเมียที่กำลังรอผัวกับบ้านประมาณนี้

“ก็มาแล้วไงแกจะอะไรหนักหนาฉันยังไม่คิดบัญชีกับแกเรื่องที่ห้องลองเสื้อนะ แถมเรื่องที่แกเอาไปบอกพ่อฉันอีก” ผมมองหน้ามันอย่างเอาเรื่องนั้นทำให้ไอ้จอมวางแผนอย่างมันชะงักไปเล็กน้อย

“ไม่รู้ละแต่ว่าแกต้องช่วยฉันไม่งั้นฉันกวนแกกับยัยเด็กนั้นจนอยู่ไม่สงบแน่...ฉันรู้นะว่าแกชอบยับเด็กนั้นนะ”

“ไม่ถึงขนาดนั่นแค่กำลังสนใจโว้ย!!!!”

“เหรออออ....กำลังสนบ้านแกสิอยู่ด้วยละทำหน้าระรื่นแบบนั้นใครก็ดูออกว่าแกนะหลงยัยเด็กนั้น”

“อย่าพูดมากถ้าแกอยากให้ฉันช่วย”

“เออไม่พูดก็ได้!!! รีบโทรไปหามินเลยเล่าความทุกข์ระทมให้มินฟังบอกว่าฉันใกล้ตายละถ้าไม่ได้เข้าบ้าน” ผมยื่นมองไอ้ลูกพี่ลูกน้องอย่างปลงๆ....ไม่น่าขึ้นมาหามันเลยน่าจะอยู่นอนกอดยัยแมวน้อยอยู่ข้างล่างน่าจะดีกว่า...พึ่งขึ้นมาเองแต่คิดถึงชะมัด

“ไอ้แอลแกฟังอยู่หรือเปล่าว่ะแกจะยิ้มทำไม!!!”

“โว้ยยย!!! รู้แล้ว!!! วุ่นวายจริงๆคนอื่นไม่ช่วยแกหรือไงนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

อิพรี่ซาวุ่นวายเขาไปทั่วนะเนี่ยมีไปขู่เขาด้วยน่าตีจริงๆให้มินโทรไปด่าอีกสักรอบดีม่ะฮ่าๆ

ความคิดเห็น