คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5: ระเบิดอารมณ์ [3]

ชื่อตอน : บทที่ 5: ระเบิดอารมณ์ [3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2562 02:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5: ระเบิดอารมณ์ [3]
แบบอักษร

 

 

เฟื่องลดาอ้างว้างใจมองไปทางไหนก็ไม่เหลือใครให้กอดเลยใบหน้าเปื้อนน้ำตาร้องไห้กอดลูก สอนลูกให้ลุกขึ้นยืนแม้หัวใจดวงน้อยจะกำลังแหลกสลายกลายเป็นผุยผง แต่ก็ฝืนยิ้มเพราะมีลูกคอยเป็นกำลังใจให้ ใบหน้าสวยหันไปมองประตูหนีไฟที่ถูกเปิดออกด้วยฝีมือป้าแม่บ้าน “ป้านงค์ คุณท่านฟื้นหรือยังคะ หมอว่ายังไงบ้าง” 

“ฉันจะไม่ตอบอะไรทั้งนั้น ถ้าท่านเป็นอะไรไปขอให้รู้ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของนังกาฝากอย่างแก! และถ้าหากแกละอายใจก็ไปจากชีวิตของเจ้านายฉันซะ อยู่ต่อไปก็มีแต่สร้างปัญหา ฉันเกลียดแกมากพอๆ กับที่คุณภพเกลียด รู้ไว้ซะด้วย” ด่ากราดก่อนจะแย่งคุณหนูน้อยขึ้นมาอุ้ม 

“อย่า ป้าจะเอาลูกเฟื่องไปไหน” 

“คุณภพให้ฉันมาพาคุณหนูไปพักข้างใน ส่วนหล่อนจะไปไหนก็ไปไม่ต้องโผล่หน้าไปให้คุณๆ เขาเห็นอีก!” ป้าแกตะคอกใส่อุ้มเด็กไป ทิ้งแม่ของเด็กให้นั่งร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังอยู่ในชั้นบันไดหนีไฟ ให้มันนั่งอยู่นั่นแหละเผื่อไฟไหม้มันจะได้หนีไปคนแรก หนีไปไกลๆ แล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่นี่อีกก็ยิ่งดี 

เฟื่องลดาไม่กล้าเข้าไปสู้หน้ากับใครตามที่ป้านงค์ขู่ไว้ คอยแอบยืนมองจากมุมไกลหรือไม่ก็ถามอาการจากนางพยาบาลที่เดินเข้าๆ ออกๆ บริเวณนั้น ใจหล่อนบางและชาไปหมด เริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นตัวปัญหาของทุกคน เฟื่องลดาเดินร้องไห้ออกมาจากโรงพยาบาลตามข้างถนนไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย คอยคิดถึงอนาคตว่าชีวิตตัวเองจะเอายังไงต่อดี และในช่วงหนึ่งของการเดินสายตาหล่อนก็มองไปเห็นป้ายเล็กๆ ประกาศขายประกันหอพักจ่ายห้าพันพร้อมเข้าอยู่ได้ทันที หล่อนดึงกระดาษแผ่นนั้นมาพับเก็บใส่ถุงเสื้อ เก็บไว้… เผื่อเร็วๆ นี้จะย้ายออกมา 

  

หัวใจและความรู้สึกของหล่อนช่างอ่อนแอเหลือเกิน วันนี้ทั้งวันเฟื่องลดาขอลางานขังตัวเองไว้ในห้องนอน คอยโทรศัพท์หาน้องยมสลับกับลุงคนขับรถถามถึงอาการของท่านเจ้าสัววิทยา ร้องไห้ ทุรนทุรายเสียใจที่เป็นต้นเหตุทำให้ผู้มีพระคุณต้องนอนในห้องไอซียู เฟื่องลดาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองร้อยเปอร์เซ็นจึงไม่กล้าบากหน้าเข้าไปหา กลัวคุณแขไขจะทุบตีหรือขับไล่ออกไปให้พ้นจากบ้าน 

เฟื่องลดาร้องไห้ฟุบตัวหลับบนโต๊ะทำงานตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเย็น โทรหายมอีกครั้งถึงรู้ว่าท่านได้สติแล้ว เฟื่องลดาสองจิตสองใจระหว่างย้ายออกไปกับหน้าด้านอยู่กับลูกต่อไป ราวๆ หัวค่ำได้ยินเสียงป้านงค์กับคนอื่นกลับมาบ้านจึงจะไปขอลูก ทว่ารณภพเองก็กลับมาด้วยทำให้เฟื่องลดาเปลี่ยนใจไม่กล้าเข้าไป 

“ป้านงค์ ฝากลูกที” เขาอุ้มตาหนูน้อยส่งให้แม่บ้าน ป้านงค์มองหน้าคล้ายไม่พอใจแต่เถียงไม่ได้จึงยอมอุ้มร่างเด็กชายไว้ รณภพจึงรีบจ้ำเท้าตามขึ้นบันไดมากระชากข้อศอกดึงกลับมาจนหล่อนสะดุดบันไดเกือบตก 

“เฟื่องเจ็บ” หัวเข่ากระแทกลงขอบบันไดอย่างแรง เจ็บจนน้ำตาเกือบไหล 

“เจ็บก็เรื่องของเธอ ทำผิดไว้เยอะก็เลยไม่กล้าสู้หน้าฉันงั้นสิ!” 

“เฟื่องขอโทษ เฟื่องไม่ได้ตั้งใจ” 

มือเขาบีบลงมากลางข้อศอกดึงให้ยืนขึ้น 

“ไม่ได้ตั้งใจยังไง เอาที่ไหนมาพูดว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ! ถ้าเธอเจียมตัวเองสักนิดว่าเอาชนะฉันไม่ได้ก็คงไม่ต้องโง่สร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา ก็รู้อยู่ว่าพ่อฉันท่านไม่สบายหมอห้ามไม่ให้มีเรื่องเครียด! ถ้าท่านเป็นอะไรฉันไม่เก็บเธอไว้แน่!” 

“คุณภพอย่าโกรธเฟื่องเลยนะคะ ต่อไปเฟื่องจะไม่ทำอีกแล้ว เฟื่องขอโทษ…” 

รณภพมองด้วยแววตาเย้ยหยัน เพิ่มแรงบีบข้อศอกหล่อนให้หนักขึ้นอีก หล่อนส่งเสียงร้องบอกว่าเจ็บแต่เขาไม่แคร์ 

“แค่นี้จะไปเจ็บอะไร พ่อฉันเจ็บมากกว่าเธอหลายเท่า! แล้วที่บีบน้ำตาก็เพราะกลัวถูกไล่ออกจากบ้านมากกว่ามั้ง! คนอย่างเธอใครจะเป็นจะตายเคยสนใจด้วยเหรอ  แม้กระทั่งลูกตัวเองยังไม่สนใจเลย ร้องไห้ซะ! ร้องให้พอ ฉันไม่มีวันหยุดขยี้เรื่องนี้ ไม่มีวันลืมว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง และคนอย่างเธอ ต่อให้สำนึกผิดหรือทำดีชดเชยแทบตายมันก็ยังไม่พอ! ครั้งนี้โชคดีที่ท่านไม่เป็นอะไรมาก แต่ถ้าเธอยังสร้างเรื่องไม่ยอมหยุดฉันไม่เอาเธอไว้แน่ เห็นความสูงของบันไดไหม…” 

มองลงไปเชิญชวนให้เฟื่องลดามองตาม 

“ระวังจะตกลงไปอย่างบังเอิญ ไสหัวไปได้แล้ว ไปขลุกอยู่ก้นครัวหรือห้องนอนก็ตามใจเธอ แต่อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก นับจากนี้เป็นต้นไปฉันจะเป็นคนดูแลลูกเอง!” 

มือใหญ่จับโยกข้อศอกบอบบางไปข้างหน้า แรงมากจนร่างอรชรทรุดฮวบลงไปกองบนขั้นบันได ดีที่จับราวไว้ได้ทันจึงไม่กลิ้งตก 

“ถอยไป ไม่อยากเห็นหน้า!” รณภพตวาดใส่ซ้ำจากนั้นรณภพก็เดินย้อนลงรับลูกคืนจากป้าแม่บ้าน 

ป้านงค์เลิกทำหน้าบึ้งตึงนานแล้วเดินตามหลังเจ้านายต้อยๆ คอยประจบประแจง เฟื่องลดามองตามเขาทั้งสองคนจนกระทั่งลับสายตา ทั้งที่ลูกก็มองอยู่ตรงนั้นทำไมเขาถึงทำกับหล่อนได้ถึงขนาดนี้ เขาไม่แคร์บ้างเหรอว่าหากแกรู้ความแล้วจะเสียใจมากแค่ไหน 

 

 

 

 

คำเตือน:  พระเอกเลวระดับ 10 แต่จะค่อยๆ ลดลงในอนาคตค่ะ >//< 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น