AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 58 กลับมาแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 58 กลับมาแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 25

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2562 19:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 58 กลับมาแล้ว
แบบอักษร

ตอนที่ 58 กลับมาแล้ว 

หลังการฉลองเมื่อสร้างที่พักพิงเสร็จ สิ่งหนึ่งที่ทุกคนได้เห็นอีกก็คือไผ่กับฮอปที่ทำการติดตั้งลำโพง และอุปกรณ์อีกหลากหลายอย่าง รวมถึงย้ายปืนไปติดตั้งตามจุดต่าง ๆ เพื่อความปลอดภัยของชาวเมือง ซึ่งใช้เวลาอันสั้น ๆ 2 วันสองคืน เหตุที่ล่าช้าเพราะต้องปรับพื้นที่และพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับฮอป

ทั้งนี้ไผ่ได้ไปหาดอนและกำลังพลอีก 6 คนของเขา ซึ่งกำลังพากันพรวนดินจากอุปกรณ์ที่เพื่อนจากเฟราด้าให้ยืมใช้ กระนั้นงานเหล่านี้ก็ไม่จำเป็นต้องทำอีกต่อไปเมื่อไผ่จะเปลี่ยนที่อยู่ให้กับพวกเขา นั่นคือ การพาไปยังบ้านพักพิงขาประจำของเขานั่นเอง

พอพาไปถึงสิ่งแรกที่ไผ่เจอคือการกระโดดกอดจากนานะที่เธอดูดีใจและโดยหาไผ่เป็นพิเศษ นานะกอดไผ่ไม่ยอมปล่อย ตัวเธอแนบชิดติดกับร่างไผ่ทำเอาดอนและพรรคพวกถึงกับหน้าแดงเป็นรูปตำลึง

ใบหน้าที่สวดสดงดงามปานนางฟ้าที่ลงมาจากสรวงสวรรค์ รูปกายที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่าหญิงใดในโลก แม้แต่รูปกายของเทพเจ้าก็มิอาจจะเปรียบเทียบได้ ดอนไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงที่สวยขนาดนี้อยู่ในโลก สายตาของเธอที่มองทุกคนทำให้ไม่มีใครกล้าบังอาจคิดไปไกล

เพราะเป็นสายที่ที่เฉยชาดั่งมองของไร้ค่า แต่สำหรับชายที่ชื่อไผ่ เธอกลับมองเขาด้วยความโหยหาและอบอุ่นสดใส คงมีเพียงผู้ชายคนเดียวในโลกนี้ที่จะได้รับการโอบกอดและสายตาแบบนั้นจากเธอ

“คิดถึงพี่มากขนาดนั้นเลยเหรอนานะ” ไผ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เป็นน้ำเสียงที่ไพเราะจนดอนไม่คิดว่าจะมีในตัวผู้ชายคนนี้

“อื้อ นานะคิดถึงพี่ชายมาก มาก ๆ เลยด้วย นานะพูดจริง ๆ นะ” เสียงหวานใสของนานะพูดด้วยท่าทีออดอ้อนทำให้โลกทั้งใบของผู้ที่ได้ยินทั้งหมดมีดอกไม้สีสันสวยงามต่าง ๆ เบ่งบานขึ้นภายในจิตใจกันถ้วนหน้า ไผ่เปลี่ยนท่าเป็นอุ้มนานะเพราะเธอคงไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ แน่ ดังนั้นวิธีนี้จึงเป็นวิธีที่คิดว่าดีที่สุดแล้ว

“สวัสดีแพตตี้ แล้วคนอื่น ๆ ล่ะไปไหนหมด” ไผ่เอ่ยถามแพตตี้ที่กำลังจัดเรียงอาหารตามหน้าที่ของเธออยู่ เมนูก็มีขนมปังไส้แยมผลไม้ มีน้ำผลไม้ และอาหารประเภทผัด ทอด และต้ม

เมื่อเหล่ากำลังพลที่มาใหม่เห็นและได้กลิ่นอาหารเหล่านี้ต้องยกมือขึ้นมาปาดน้ำลายตัวเองที่ไหลไม่ยอมหยุด เชลรีนที่มองเห็นได้เพราะแว่นเธอถึงกับอยากจะพุ่งเข้าไปกินเสียตอนนี้ เพราะกลิ่นและรูปร่างของอาหารมันยั่วยวนมากเหลือเกิน

แพตตี้ละสายตาจากงานที่ทำหันมาตอบไผ่ด้วยน้ำเสียงปกติของเธอ “คิวบิลัสพามีร่าไปฝึกซ้อมต่อสู้ ท่านโนบุอยู่ในห้องนอนอีกเดี๋ยวคงออกมา ส่วนมินิออกไปเล่นกับภูตินอกบ้านสักพักคงกลับมา” แพตตี้ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้เธอจะมีความสวยเป็นจุดเด่นก็จริง แต่ใบหน้าที่เฉยเมยเช่นนั้น สายตาที่มองผู้ชายเหมือนกับอยากจะฆ่าให้ตายตกแบบนั้นเป็นที่สั่นขวัญสะเทือนใจกับชายโสดที่ได้ยล คือ เธอสวยแต่น่ากลัวมาก

“อืม งั้นเหรอ! เดี๋ยวกินข้าวกันเสร็จแล้วช่วยหาห้องพักให้กับสมาชิกใหม่ที และเด็กผู้หญิงคนนี้ชื่อเชลรีน ฉันจะปั้นเธอเป็นนักสู้ การฝึกก็คล้าย ๆ กับที่เธอได้ฝึกนั่นแหละ” ไผ่พูดถึงตรงนี้แพตตี้ถึงกับสั่นสะท้านไปวูบหนึ่ง แก้วผลไม้ที่เธอกำลังจะวางพลันหล่นลงเพราะมืออ่อน แต่ไม่ทันถึงพื้นจู่ ๆ มันก็โผล่ที่มือของเธอท่ามกลางสายตาแห่งความอึ้งของดอนที่มองตามความเร็วของแพตตี้ไม่ทัน

“หระ หรือว่านายท่า… จะให้ข้า ฝะ ฝึกร่วม กับ...”

“เธอไม่ต้องฝึกร่วมหรอก ฉันแค่บอกเฉย ๆ คนที่จะฝึกเชลรีนคือฉัน ส่วนเธอก็มีหน้าที่แค่ช่วยให้คำแนะนำในยามที่เชลรีนไม่เข้าใจจนมาถามเธอนอกเวลาเท่นั้น” ไผ่พูดจบแพตตี้เผลอถอนหายใจ เฮ้อ ด้วยความโล่งอกออกมาจนสมาชิกใหม่ถึงกับ งง ว่าเธอถอนหายใจทำไม คนเฉยชาอย่างผู้หญิงคนนี้เหรอที่ถอนหายใจแค่คำพูดไม่กี่คำของจักรพรรดิ... -มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นสิ ที่ทำให้เธอถอนหายใจ-

แต่แล้วก็ได้แต่ทิ้งไว้ให้สงสัยต่อไป เมื่อแพตตี้จัดโต๊ะเสร็จเรียบร้อย และโนบุก็ออกมาจากห้องพอดีเมื่อเจอไผ่เธอก็ยิ้มหน้าชื่นดีอกดีใจ

“ฮันนี่กลับมาแล้วเหรอ เป็นไงบ้างได้ของครบไหม!” นี่คือคำพูดแรกของเธอตอนเจอหน้า เป็นคำพูดที่ไม่ใช่การทักทาย แต่เป็นคำถามเลยต่างหาก ไผ่ถึงกับส่ายหน้า เพราะโนบุมักจะเป็นแบบนี้เสมอเมื่อได้วางแผนบริหารเมืองขนาดใหญ่ ทั้งยังเป็นความสนุกอีกรูปแบบของเธอที่ได้ควบคุมสภาพการณ์อันเป็นตัวแปรที่จะทำให้โลกเปลี่ยนแปลงไปตามการลงมือของเธอ

“ของได้ครบแล้ว แต่ตอนนี้กำลังจะหมดเพราะแปลนร้านของโนบุน่ะแหละ ร้านที่ไม่ใช่ร้าน อืม อันที่จริงควรเรียกว่าห้างมากกว่านะ นี่กว่าจะสร้างเสร็จเปลืองแรงมาก พลังเวทที่ใช้ก็ถูกสูบไปกับการควบคุม การแปรรูปธาตุและไม้ไปตั้งเยอะแยะ นี่คาดว่าเมื่อกินข้าวเสร็จจะพักหลับสักสามวัน ให้หายเหนื่อยก่อนแล้วเริ่มงานต่อ ว่าแต่ซินดี้ล่ะนอนมากี่วันแล้วล่ะนั่น” โผ่ตอบคำถามแถมคำบ่นและตบท้ายด้วยการไถ่ถามโนบุเหมือนรู้ว่าเธอทำอะไรมา ซึ่งก็เป็นไปตามที่ไผ่พูดจริง ๆ โนบุชูนิ้วทำสัญลักษณ์ที่บ่งบอกถึงเลขหก อันหมายความว่าเธอนอนติดต่อกันมาแล้ว 6 วัน

“โธ่ ฮันนี่ ก็ถือว่าทำเพื่อผู้คนสิ ไถ่โทษที่ฮันนี้ฆ่าล้างบางคนจำนวนมากไง ตอนนี้ก็เปลี่ยนบทเป็นพระเอกบ้างสิ อืม อันที่จริงเค้าก็คำนวณไว้อยู่แล้วนะ ว่าฮันนี่อาจต้องการเวลาพักหลังจากสร้างร้านค้าที่โนบุบอกให้ฟรานซ์ช่วยวาดแปลนเสร็จ ส่วนการจัดสิ่งของและหาคนงั้นเดี๋ยวให้เป็นหน้าที่ของเค้าเอง ไม่ต้องห่วง ก่อนฮันนี่จะนอนพักก็เอาของออกมาจากแหวนด้วยนะ เดี๋ยวโนบุจัดการเอง คาดไม่เกินสามวันเสร็จสิ้นแน่นอน และตรวจเช็กความเรียบร้อย รวมถึงหาพนักงาน และให้ฟรานซ์ลงระบบอีก 2 วัน ก็เป็น 5 วัน อืม ฮันนี่กับไอ้หมาฮอปหลับยาวไปเลย 5 วันก็ได้นะ แบบนี้โอเคมั้ย” โนบุอ้อนไผ่แถมยื่นข้อเสนอดี ๆ ให้ มีหรือที่ไม่จะไม่ตอบรับ

“ตกลง!” ไผ่ตอบรับโดยไม่ต้องคิด ส่วนฮอป

“เฮ้ย ๆ ๆ อาเจ้ อย่าเติมคำว่าหมาสิเฮ้ย นี่ฮอปเสียหายนะ เค้าออกจะดูดีขนาดนี้มาเรียกกันว่าหมาไม่ได้” ฮอปแย้งทันควันแต่โนบุไม่ได้สนใจ ทำเหมือนกับคำพูดของฮอปเป็นเพียงอากาศธาตุ ส่วนฮอปได้แต่พูดคำว่า ชิส์! คำเดียว

จากนั้นทีมสมาชิกเดิมก็จัดการทานอาหารอย่างรวดเร็วเพราะไผ่ต้องการเวลาพัก ส่วนแพตตี้นั้นเธอยังไม่ทาน แต่กำลังจัดโต๊ะเพิ่มอีกโต๊ะ สำหรับทีมของดอนอยู่ ซึ่งของกินก็ไม่ต่างกันมากเท่าไร่ แต่แค่นี้ก็มากพอสำหรับมื้ออาหารที่หาได้ยากสำหรับชีวิตพวกเขาแล้ว เมื่อแพตตี้จัดเสร็จเธอก็เก็บโต๊ะของไผ่แล้วขอตัวไปเก็บจานเพื่อให้ทีมของดอนได้ใช้เวลานี้ในการรับประทานอาหารกัน และแน่นอนว่าเมื่อมีแต่พวกพ้องตัวเอง

ก็แร้งลงสิครับ ของหมดเกลี้ยงกับการแย่งดื่มน้ำเพราะอาหารติดคอ มื้อนี้เกือบจะมีคนตายเหตุการณ์อันไม่น่าจะเกิดแบบนี้ถึง 2 ราย

เมื่อมื้ออาหารเสร็จสิ้นแพตตี้ก็มาเก็บโต๊ะพร้อมกับพาพวกเขาไปยังที่พัก และแน่นอนเธอได้กำชับคำสั่งของโนบุว่า ให้อิสระ 5 วัน จะเที่ยว จะชมเมือง หรือไปไหนก็แล้วแต่ในช่วงนี้ เมื่อใดไผ่ตื่นขึ้นก็คงต้องทำภารกิจกันแล้ว ครานั้นอาจไม่ได้พักแบบนี้อีกแล้ว

และแล้ว เวลา 5 วันสำหรับดอนและพรรคพวกคือการเดินดูเขต 3 และ เขต 2 ซึ่งภาพที่เห็นก็ทำให้อึ้งไม่แพ้กัน เป็นภาพของการอยู่ร่วมสังคมที่มีแต่ความแบ่งปัน แค่เดินดูรอบ ๆ 5 วันนี้ดอนและพวกพ้องก็ได้ของ และได้รู้จักคน ได้เพื่อนบ้านมากกว่า 100 คน เขาไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมแบ่งปันกันตั้งมากมาย แต่ของกลับไม่หมด และไม่เห็นมีขอทาน หรือคนจนคนอดอยากแม้แต่คนเดียว

นั่นเพราะที่นี่มีสวนผลไม้ สวนผัก และวัตถุดิบต่าง ๆ มากมายที่เป็นของส่วนรวม สามารถกินได้ เก็บได้ ผลใหญ่ ของดี เก็บยังไงก็เก็บไม่หมด สิ่งนี้ก็สร้างความแปลกใจให้ดอนเช่นกัน เพราะตามปกติแล้วผลไม้มันต้องออกดอกออกผล เมื่อเก็บแล้วก็ต้องหมดไปแล้วรอช่วงเวลาการออกผลของมันอีกทีซึ่งใช้เวลาเป็นปี ๆ กว่าจะออก

แต่ที่นี่ไม่ใช่อย่างนั้น ดอนเคยจำกิ่งผลไม้กิ่งหนึ่งที่เขากับพวกพ้องเด็ดมากินกันจนหมด สิ่งที่น่าแปลกใจเกิดขึ้นเมื่อวันรุ่งขึ้นเดินผ่านมาแล้วเหลียวมองอีกครั้ง ปรากฏภาพกิ่งที่เขาเคยเด็ดนั้น ออกดอกเต็มกิ่งแล้ว และกำลังจะกลายเป็นผลในไม่ช้า ไม่ใช่ว่าไม่รู้จักพันธุ์และชนิดของผลไม้

เพราะอดีตดอนก็อยู่ที่อาณาจักรนี้ ภารกิจของจักรพรรดิองค์ก่อนหน้า ก่อนที่เฟลเลี่ยมจะปกครองได้มอบภารกิจให้เขามาสอดแนมผู้ต้องสงสัยกลุ่มหนึ่ง และเมื่อสอดแนมแบบลับ ๆ เขาต้องทำงานแบบที่ชาวบ้านทำเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริง ซึ่งงาน ๆ หนึ่งก็คือปลูกต้นผลไม้พวกนี้ และกว่าที่มันจะออกดอกอีกรอบหลังจากเด็ดไปแล้วก็ใช้เวลาถึง 11 เดือน

ไม่สิต้องเรียกว่าเป็นช่วงเวลาในการออกดอกออกผลของมันมากกว่า มันไม่ได้เป็นแบบที่เห็นในตอนนี้ ที่หลายต้นมีดอกและผลในระดับที่ไม่ใกล้เคียงกันเอาเสียเลย ผลไม้ผลไหนที่โดนเด็ด วันต่อไปกิ่งนั้นจะออกดอก เหมือนกับว่ามีสิ่งลึกลับคอยดูแลเอาใจใส่ทุกวัน ดอนไม่ได้สงสัยแค่นั้น เรื่องของแมลงก็เช่นกัน

เขาเห็นว่ามีแมลงชนิดหนึ่งซึ่งมันจะชอบกินผลไม้ชนิดนี้มาก และแน่นอนถ้ามันกินแล้วผลไม้จะเสียหายทั้งต้น แต่ว่าสำหรับปัจจุบันนี้ จะเห็นว่าในแต่ละต้นจะมีผลไม้ที่ถูกกินประมาณ 10 ผลต่อต้น และไม่มีตัวไหนลามไปยังผลอื่น ๆ เลย นี่จะไม่ให้คิดว่ามีสิ่งลึกลับดูแลได้อย่างไร

ผลไม้ขนาดใหญ่ รูปร่างผลงดงามไร้ที่ติ ยิ่งกว่าคำว่าดูแลมันทุกวัน แต่ควรใช้คำว่าดูแลผลทุกนาทีมากกว่า หากนำไปขายย่อมแน่นอนว่าจะได้เงินมหาศาล ซึ่งตรงนี้ดอนยังไม่รู้ข้อมูลว่าจะนำไปขายกันในรูปแบบไหน

 

................................

 

หลังจากที่ร้านค้า หรือห้างสรรพสินค้าของอาณาจักรเฟราด้าเสร็จสิ้นแล้ว เหล่าผู้คนของอาณาจักรก็ถูกฝึกปรือฝีมือให้เป็นพนักงานต้อนรับ คิดเงิน และให้บริการต่าง ๆ ฝึกกันเสร็จภายใน 1 วัน แต่เป็น 1 วันที่ต่อให้ตายก็จะไม่ขอกลับไปฝึกอีก มันคือนรกชัด ๆ เมื่อเห็นโนบุเปลี่ยนโหมด

ข่าวคราวร้านค้าขนาดใหญ่ที่มีขายทุกอย่างของอาณาจักรเฟราด้าแพร่กระจายไปเกือบทั่วทุกมุมของเขตแดนเทพ เหล่าชนชั้นสูง ระดับกลาง และระดับผู้มีเงินมีอันจะกินทั้งหลายต่างเดินทางเข้าไปยังเฟราด้า

เมื่อเห็นเครื่องวาร์ปก็ต้องตกใจกัน (ความจริงเครื่องวาร์ปติดตั้งนานแล้วแต่คนไม่ค่อยเดินทาง เพราะคิดว่ามันช้า และเปลืองเงิน) ในราคาอันย่อมเยาที่ไม่มีวันเก็บเกิน 1 เหรียญเงินสำหรับเดินทางไปอาณาจักรเฟราด้าเฉพาะ ผู้คนจึงอัดแน่นและอยากจะไปเยือนเฟราด้าไวไว และเครื่องวาร์ปก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ผู้คนนับพันจากการรอ 1 เครื่อง สามารถเดินทางจนครบทุกคนในเวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง

และปัญหาใหญ่ของเฟราด้าก็คือที่พัก ซึ่งโนบุต้องห่อไปปลุกไผ่ถึงห้องและสั่งให้สร้างที่พักในเวลาอันเร่งด่วนที่สุด ซึ่งไผ่กับฮอปก็ต้องแหกขี้ตาตื่น ทั้งโนบุเร่งไผ่ว่าต้องสร้างเสร็จภายใน 1 วัน 1 คืน กับที่พัก 20 แห่ง

1 แห่งมี 10 ชั้น กินพื้นที่ถัดจากที่ชาวซีเรียสอยู่ นับว่าเป็นการขยายอาณาเขตที่กว้างไปอีก ไผ่ต้องสร้างเครื่องวาร์ปอีกนับ 10 เครื่อง ต้องติดตั้งอุปกรณ์ต่าง ๆ อีก จึงต้องเรียกนานะ คิวบิลัส และแพตตี้ไปช่วย ซึ่งก็เสร็จใน 1 วัน 1 คืนจริง ๆ แต่ว่าผู้ทำถึงกับหลับคาที่

โดยเฉพาะไผ่กับฮอปที่ฝืนแหกขี้ตาจึงฟื้นฟูไม่เต็มที่หลับไปทั้งอย่างนั้นไม่อาบน้ำไม่กินข้าว และอีกประการที่ทำให้คิดหนักคือ คนงาน และทรัพยากรของไผ่ที่ไปสรรหาถึงซีเรียสดันหมดแล้วไม่เหลือสักอย่าง

การอบรมของโนบุเสร็จสิ้นไปอีกครั้งกับพนักงานที่จะได้เงินดี และตั้งปณิธานว่าจะไม่ขอกลับไปอบรมแบบนั้นอีก

ไผ่ยังคงไม่ได้หลับไม่ได้นอน ฟรานซ์อีกก็เช่นกันที่ถูกดึงตัวมาด้วย

พวกเขาต้องมาเป็น

*ไผ่ พนักงานคิดเงิน ผู้จัดการชั่วคราว เด็กขนของ ล้างจานที่พัก เป็นเจ้าของที่พักต้องดูแลถึง 10 แห่ง

*ฮอป ไม่ต่างจากไผ่เลยแม้แต่น้อย

โน บุ ฟรานซ์ ก็เช่นกัน ต้องมาทำงานนี้เป็นแกนนำเสียก่อน ไม่งั้นแบบอย่างที่ดีก็จะไม่มี และก็ตามด้วยการไม่ได้หลับไม่ได้นอนเช่นเคย

สิ่งที่คนอื่นแสวงหาคือ มาเยือนเฟราด้า มาหาความสุข มาหาความสดใส มาหาสีสันของชีวิต มาเที่ยวทั้งวันทั้งคืนอย่างสนุกสนาน

แต่สำหรับ ไผ่ ฮอป โนบุ ฟรานซ์ นานะ แพตตี้ เอ่อ รวมถึงดอนและพรรคพวกที่ต้องไปเป็นพนักงานขนของชั่วคราว ซึ่งในแต่ละวันย่อมแน่นอนว่า ขนเป็นพัน ๆ ลังจนหลังเคล็ด

พวกคนอื่นกำลังสนุก แต่พวกไผ่นี่สิ

-อย่างน้อยก็ขอให้ได้พักสัก 1 วันบ้างเห๊อะ-

 

.........................................

 

ณ อาณาจักรเดลิโอล่า อาณาจักรที่ฝึกปรือฝีมือผู้กล้า

“ว่าไงนะ!! เฟราด้ามันมีของแบบนี้ด้วยเหรอ! ไปบอกอีกสองคนเร็ว เราต้องรีบไปเฟราด้า ฉันอยากจะรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำแบบนั้น!!” เมื่อคนส่วนตัวปลีกตัวไปรายงานผู้กล้าอีกสองคน เขาปัดกระถาง และเครื่องแก้วน้ำชาทิ้งไม่ไยดี

“โธ่ เว้ย! ขนาดกูยังได้แต่คิดและวางแผน แบบแปลนที่กูวาดก็ไม่มีช่างคนไหนเข้าใจ ตอนนี้ก็ทำได้แต่เรื่องง่าย ๆ แต่มันก็เปลี่ยนแปลงสภาพสังคมให้ก้าวหน้าขึ้นมากมาย แล้วคนที่ทำเรื่องแบบนี้ในเฟราด้าคือใครวะ ไม่สิ มันคือผู้กล้าหน้าไหนกัน!!!”

 

..............................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น