KJ Kuroto

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 62 [คัมภีร์ SLGF(1)]

ชื่อตอน : Chapter 62 [คัมภีร์ SLGF(1)]

คำค้น : นักเลง,อันธพาล,เพื่อน,มิตรภาพ,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 269

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2562 19:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 62 [คัมภีร์ SLGF(1)]
แบบอักษร

Chapter 62 [คัมภีร์ SLGF(1)]   

Vodka : Say 

 

05.00 น. ณ เฟียสต้า คอลเลจ 

วันนี้คือวันตัดสินทุกอย่างสินะ... ผมมองดูสภาพตัวเองในกระจก 

 

กะ...ก็น่ารักดีกว่าที่คิดแหะ... 

นี่คือของที่ครูหลงสั่งให้พวกผมไปขนเมื่อวานเพื่อให้สารวัตรนักเรียนทำงานได้สะดวกมากขึ้น ซึ่งก็คือการดูแลความสงบเรียบร้อยภายในงานRoar game  

 

07.30 น. ณ สนามบอลใหญ่ 

เสียงเพลงกราวกีฬาเวอร์ชั่นร็อคดังลั่นสนามแบบเซอร์ราวด์ก่อนเข้าสู่พิธีการเดินขบวนพาเหรดแต่ละโรงเรียนค่อยๆเรียงกันมา 

เปิดตัวมาโรงเรียนแรกคือเอเดนฟอร์ด สีทอง-เลือดหมูประกายวิบวับ แว้บแรกที่เห็นหน้าดรัมเมเยอร์เดินนำขบวน ผมก็รีบสะกิดไอ้ฟิกเพื่อขอ(?)กล้องที่อยู่บนคอมันก่อนกระชากมาห้อยคอผม ทุกตัวที่อยู่ในแถวหันมามองหน้าผมอย่างรู้งานรีบหลบทางให้ผมวิ่งดุ๊กดิ๊กๆจากขบวนท้ายสุดในลำดับการเดินมาโผล่เลียบๆขบวนหน้าเพื่อถ่ายรูปดรัมเมเยอร์อย่างโปรเฟรชนอลยังต้องยอมเรียบร้อยค่อยกลับไปเข้าที่อย่างรวดเร็ว 

รู้สึกว่าตามที่หาข้อมูลมาเมื่อวานเอเดนฟอร์ดจะเป็นตัวเต็งบาสเก็ตบอลถึงจะเป็นทีมใหม่ตั้งเมื่อปีที่แล้วแต่ก็กวาดรางวัลในการแข่งขันใหญ่ๆที่ผ่านมาได้ทั้งหมดเลย 

ต่อมาเป็นโรงเรียนหญิงล้วนสีชมพู-ขาวที่มองทีไรก็กระชุ่มกระชวยใจทั้งขบวนเพราะไม่ว่าจะมองตั้งแต่ต้นขบวนไปจนท้ายขบวนก็มีแต่ผู้หญิง...เอ่อ ถึงบางคนจะหน้าหล่อเกินขบวนต่อไปหลายคนก็เถอะ เอ...ส.ต.ส นี่คงเป็นวอลเล่ย์บอลไม่ผิดแน่ กลุ่มตัวสูงที่อยู่ช่วงกลางขบวนสวมใส่ชุดนักกีฬาวอลเล่ย์บอลเต็มยศ อยู่ตรงนี้ก็แอบเสียวแรงตบแล้วแหะ 

กลุ่มรองสุดท้ายคือส.บ.ป หรือโรงเรียนโจทย์ผมตั้งแต่ไปค่ายยันงานF.O.F ยังจำไม่เคยลืมเลือนกว่าจะพากันเอาตัวรอดกันได้กับไอ้นุ๊กแทบแหกโค้ง สีแดง-ขาว แสบตากว่าที่คิด สาวสวยๆก็เยอะนี่หว่าโรงเรียนนี้ ถ้าไม่มีไอ้นักกีฬาหน้าไม่เป็นมิตรเวลาเห็นหน้าผมอยู่ตรงนั้นด้วยก็เถอะ น่าแปลกดีที่แม้คนจะมากหน้าหลายตาแต่คนมันมีอำนาจก็มักปิดรังสีความแข็งแกร่งไม่มิด แน่นอนโรงเรียนผมก็เช่นกัน กลุ่มคนถือธงอยู่ข้่างหน้าคือกลุ่มพี่ช้าง มาสเตอร์ถือธงสัญลักณษ์ตราโรงเรียน ส่วนคนที่เหลือถือธงสีเทา-น้ำเงินผืนเล็กกว่าทั้งหมด ขบวนของผมมีสิ่งที่แปลกตากว่าขบวนอื่นตรงที่ถัดจากนักกีฬาชนิดที่สองหรือตรงกลางระหว่างกีฬาสีชนิดมีตุ๊กตุ่น(?)หน้าตาประหลาดเดินขั้นอยู่ 7 ตัว นั่นก็คือพวกผมที่โบกไม้โบกมือเรียงแถวหน้ากระดานอยู่ในขบวน ชุดมาสคอตที่พวกผมใส่คือสัตว์ประจำโรงเรียนน้องหมาป่าหน้าตาเป็นมิตรที่ใส่แล้วกลายเป็นคนตัวใหญ่มีพุงให้ตบปุๆ  

เมื่อพิธีเปิดจบลงเท่่ากับว่าเวลาการแย่งชิงของผมเริ่มขึ้น นั่นเป็นสิ่งที่คนเข้าร่วมหลักในครั้งนี้เข้าใจ ผมเริ่มเหยียดยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมคิด ภาพเหตุการณ์ข้างหน้าคือก่อนจะเข้าสู่การเปิดงานอย่างสุดท้ายตัวแทนนักเรียนแต่ละโรงเรียนจะออกมาตรงกลางเพื่อรวมธงประสานกัน ผมไม่ได้ให้ความสนใจนั่นเท่าไหร่หรอกครับ ที่ผมสนใจน่ะ คือกระบอกทรงกลมสีทองเหลืองขนาดประมาณขวดน้ำดื่มไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไปถูกประดับมาด้วยทั้งสามคนยกเว้นพี่ช้าง งั้นแสดงว่าต้องมีหนึ่งกระบอกที่เป็นของจริง 

"เอาล่ะครับทุกท่าน! หลังจากนี้จะเข้าสู่การแข่งขันกีฬาร่วมกันประจำปี2019 Roar game!!!!!"เสียงอาจารย์พิธีกรประจำโรงเรียนประกาศเมื่อได้รับหน้าที่สานต่อจากผอ. แน่นอนว่าไม่ใช่พ่อไอ้เตอร์ที่มาแต่ว่าเป็นเลขาเขาแทน 

"และยินดีต้อนรับสถาบันเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ทั้งอาชาไนย์ มยุรา และทิชากร มาร่วมทำการแข่งขันกับหมาป่า ในสงครามพงพนาแห่งนี้!!!" 

การแข่งขันทุกอย่างเริ่มขึ้นพร้อมกันในเวลา 09.00 น. ยกเว้นวิ่งผลัดซึ่งเป็นรายการสุดท้าย การแข่งขันจะจัดขึ้นต่างสถานที่กัน เริ่มที่ฟุตบอลคือสนามใหญ่ตอนนี้ วอลเล่ย์บอลกับบาสเก็ตบอลอยู่ในโรงยิม 

ก่อนจะแยกกันไปจากแถวขบวนพาเหรด พวกผมหันหน้ามามองกันครั้งสุดท้ายก่อนจะแยกกันไปทำตามหน้าที่ของตัวเอง  

เสียงกลองทอมกับทำนองร้องเพลงเชียร์ดังขึ้น ก็ได้เวลาที่ผม ไอ้ฟิก ไอ้ฟิวส์ การรวมกลุ่มแปลกประหลาดตรงสนามหญ้าหน้าสแตนด์โรงเรียนผมเอง  

หมับ! 

แรงบีบหนักๆบ่าข้างซ้าย เมื่อผมหันไปมองถ้านี่เป็นในอนิเมะซักเรื่องคงเห็นมันหางตกหูลู่หน้ามีแต่เส้นขีดๆทะมึน ประมาณว่ากูต้องทำจริงๆใช่มั้ยครั้งสุดท้ายแล้วก็เหมือนมีเดจาวูที่มันทำกับผมส่งไปที่ตัวมันเองคือไอ้ฟิวส์ที่พยักหน้าพร้อมกับจับหัวตัวเองไม่ให้ร่วงลงมา 

 

"มะหมี่ 3! 4!" 

สเต็ปเท้าไฟมากันเต็มสำหรับหลีดโจ๊กอย่างพวกผม เมื่อเริ่มเชียร์การแข่งขันฟุตบอล เสียงหัวเราะและรัวชัตเตอร์ดังอยู่รอบๆเป็นเสียงเซอร์ราวด์ ยิ่งกว่าดาราเซเลปและในยุคสมัยนี้จะขาดไม่ได้เลยคือการถ่ายลงสตอรี่ แหมะ โทรศัพท์หลายเครื่องถูกเล็งมาทางพวกผม 

ทุกอย่างเริ่มเนียนๆเข้าที่เข้าทางพวกผมก็ดำเนินแผนการไปด้วยการสอดแนมว่าตอนนี้คัมภีร์อยู่กับใครโดยการแยกกันไปเต้นหน้าสแตนด์อีกสามโรงเรียน สแตนด์สี่โรงเรียนจะเรียงกันจากซ้ายไปขวาคือสุบรรณฯไอ้ฟิวส์ไปประจำที่ ถัดมาคือเฟียสต้า ต่อมาคือเอเดนฯไอ้ฟิกไปประจำที่ สุดท้ายคือสตรีฯ แน่นอนว่ามาหาสาวๆก็ต้องพี่วอดก้าสิครับผม!!! ล้อเล่นน่า ไม่ใช่อะไรหรอกครับผมมีคนรู้จักอยู่ที่นี่แต่อายก็คงร่วมมือกับพี่ช้างแน่เพราะว่าตอนนี้เธอเป็นมาสเตอร์สินะ 

"เฮ้ย! วิสทำอะไร!?"เสียงพี่ใหญ่ดังขึ้น แต่ไม่ค่อยมีใครสนใจนักเพราะเสียงรอบข้างดังกว่ามาก 

"โมเดล! รับ!" 

"ส่งให้พี่ก้าเหรอ!? แล้วนี่พี่เป็นใครครับ? ใช่พี่วอดก้ารึเปล่า?"X2 สองเสียงประสานกัน ไม่รู้ว่าคัมภีร์ที่วิสฉกมาจากพี่ใหญ่อยู่ในมือใครระหว่างโมกับเดล 

เมื่อไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ไอ้ฟิกจึงแสดงท่าทางบ่งบอกตัวตนโดยการทั้งเต้นทั้งชี้ทั้งสองคนแล้ววนกลับมาชี้ตัวเอง มันจะไม่น่าตลกเท่าไหร่หรอกครับถ้าไม่ใช่ว่าเหตุการณ์ทั้งหมดจากตอนที่วิสฉกมานั้นมันเกิดขึ้นเร็วมาไม่ถึงสิบวิ เพราะต้องรีบส่งให้ถึงตุ๊กตุ่นก่อนที่พวกพี่ใหญ่จะมาแย่งกลับไป  

 

ในช่วงเวลาเดียวกันทางด้านสแตนด์ไอ้ฟิวส์กำลังโชว์สเต็ปอย่างเมามันส์โดยไม่ลืมกวักมือเรียกพวกไอ้โซดาลงมาเต้นด้วย แล้วก็เป็นไปตามคาดคัมภีร์อยู่ในกระเป๋ากางเกงนักกีฬาไอ้โซดาที่ถูกไอ้ฟิวส์ล่อลวงให้เต้นยับกำลังเพลินจนไม่ได้ระวังตัว ไอ้ฟิวส์สบโอกาสก็ใช้ไหวพริบฉกมาไว้ในมืออย่างรวดเร็ว! 

 

ตัดมาทางฝั่งผมในเวลาเดียวกัน อายกำคัมภีร์ไว้ในมือแน่นพร้อมกับเป็นผู้นำเชียร์ไปด้วยอย่างแข็งขันตั้งแต่ที่ผมยืนเต้นมาเธอยังไม่หันมามองผมเลย จะทำยังไงให้เธอหันมามองทางผมดีนะผมคิดพร้อมกับยืนให้สาวๆกอดและเวียนกันมาถ่ายรูป กำไรจริงๆ แน่ะ อย่ามองผมแบบนั้นซี่ นิดๆหน่อยๆเองน่า ในระหว่างที่ผมเริ่มเครียดการดำเนินงานของคนอื่นกำลังผ่านอย่างราบรื่นจะมาสะดุดที่ผมไม่ได้! เอาวะ คงต้องลองเสี่ยงกันดูซักตั้ง! 

"อาย!"ผมตะโกนผ่านหน้ากากเธอรีบหันมาเกินไปไม่ได้ระวังตัวว่าตัวเองอยู่บนสแตนด์ชิดราวกั้น จึงทำให้เธอเสียหลักร่วงลงมา แน่นอนว่าด้วยสกิลพระเอกทำให้ผมไปรับตัวเธอไว้ได้พอดิบพอดีหยั่งกะจับวางในท่าเจ้าหญิงอย่างสวยงาม 

"วอดก้า...!"ถึงจะเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางตกใจแต่เสียงกลับเบาเหมือนกระซิบ ผมจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่าใช่ นี่ผมเอง นั่นชื่อผม 

"เดี๋ยวนะ ใช่ตัวจริงรึเปล่า?"เธอขมวดคิ้วมองอย่างจับผิด 

"ใช่ วอดก้าเอง"ขอบคุณที่เธอยอมเชื่อเมื่อผมเอ่ยตอบ  

"วางเราลงได้แล้ว"ผมรีบวางเธอลงทันที อาจจะรีบมากไปจนคัมภีร์ที่เหน็บตรงเอวเธอหลุดติดมือผมมาด้วย ผมยืนถือมองของในมือก่อนหันไปมองหน้าเธอ 

"โอ๊ะ! ถือว่ามันเป็นอุบัติเหตุแล้วกันนะ"เธอกล่าวก่อนขยิบตาให้ผมหนึ่งข้างเป็นสัญญาณให้ผมรีบไปได้แล้ว 

กลับมาที่ปัจจุบันรวมเวลาทั้งหมดไม่เกิน 10 นาที ทั้งผม ไอ้ฟิวส์ ไอ้ฟิก ก็ได้คัมภีร์มาไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็วิ่งสิครับ! มีหลายคนอาฆาตวิ่งตามเราอย่างกับแฟนคลับ! 

จากเสียงที่ตะโกนตามหลังมาดูเหมือนว่าจะได้ยินเสียงไอ้โซดาดังสุด ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฝีตีนหลายคู่มาจากกลุ่มมันแน่ ชุดมาสคอตนี่ทำให้วิ่งลำบากเป็นเท่าตัว ดูท่าคงต้องรีบเข้าแผนขั้นต่อไปได้แล้ว เสียงตุบตับฝุ่นตลบลอยฟุ้งทุกที่ที่พวกเราวิ่งผ่าน ใช่ เพราะนี่ก็อยู่ในแผนด้วยไงล่ะ  

"แค่กๆ ฮัดเช่ยย!!"หลายเสียงไอตามมาด้านหลัง  

"เชี้ยเอ้ย! พวกแม่งหายไปไหนกันแล้ววะ!?"คนเกรี้ยวกราดหัวหน้าทีมเริ่มหัวเสีย ก่อนมองไปยังทางขึ้นตึก 

"ลูกพี่! นั่นไงผมเจอมันแล้ว"ไอ้โซดามองตามปลายนิ้วลูกน้องมัน ก่อนแสยะยิ้ม 

"ดี ตามมันไป!---" 

"เดี๋ยวๆมึง ตรงนู้นก็มีตัวนึง!" 

"ตรงนั้นก็มีนี่หว่า!" 

"บนตึกตรงนั้นด้วย!" 

"แล้วตัวไหนเป็นตัวจริงวะเนี้ย!!?" 

 

แชะ! 

เป็นไปตามแผนอย่างงดงาม บ้าเอ้ยยังไม่หายหอบเลย แฮ่กๆ วิ่งไปได้ยังไงวะ รู้สึกว่าจะบ้าบิ่นเกินไปแล้วแหะ 

"เฮ้ย เดี๋ยวกูจะอัดสตอรี่ลงเพจโรงเรียน เอาท่าลั้นลาที่สุดเท่าที่เคยทำมากับป้ายโรงเรียน"ผมพยักหน้าหงึกหงักให้เฮียเดย์ประจำห้องประจายเสียงคนเดิม อ้อ แน่นอนว่าเขารู้ว่าผมเป็นใคร และเขาอยู่ข้างผม 

ว่าแต่... ท่าลั้นลามันทำยังไงวะ? 

"เฮ้ย! มึงคือคนที่เอาคัมภีร์ไปใช่มั้ย!?"ผมรีบยกมือขึ้นเหนือหัวพร้อมส่ายหัวหวืดเมื่อได้ยินเสียงดุคุ้นหู ไม่ใช่ว่ากลัวแต่เดี๋ยวไม่เนียน 

"ไอ้ใหญ่มึงจะทำไร นี่มึงกำลังรบกวนการทำงานของกูนะ"เฮียเดย์ค้ำแงเอวข้างนึงแสดงท่าทีไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักที่พี่ใหญ่มาสเตอร์เอเดนฯ กำลังเข้าข่มขู่ผม 

"นั่นสิคะ ไหนบอกว่าที่ให้ช่วยมองหาเพราะจะได้ถ่ายรูปคู่ให้ตัวเล็กไวๆไง"เสียงเล็กเอ่ยพร้อมพองแก้มกอดอก น่ารักจริงๆ..เอ้ย! นั่นตัวเล็กนี่อยู่ในเครื่องแบบชุดพละโรงเรียนสตรีฯ เป็นพี่น้องกันจริงๆสินะ  

"โอ๋เอ๋น้าอย่างพึ่งหน้างอสิคะ ขอพี่เช็คดูอะไรบางอย่างก่อนแปบนึงนะ โทษทีที่มารบกวนแต่กูขอค้นตัวเพื่อความมั่นใจว่ามันไม่ได้เอาไปจริงๆ" 

"เออๆก็ได้ เร็วๆ"เฮียเดย์กอดอกขมวดคิ้วเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม เล่นใหญ่สมจริงสุดๆคนๆนี้ 

พี่ใหญ่เขาก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ ผมก็ยืนให้คนนิ่งๆเหมือนตำรวจตรวจค้นผู้ร้าย ก่อนจะเงยหน้ามามองตาผมเขม็ง แอบขนลุก ขนาดช่องตาตุ๊กตุ่นนี่ถี่มากเขายังมองมาตรงตาผมพอดี  

"มึงคือไอ้กากรึเปล่า?" 

ผมรีบส่ายหน้าหัวสั่น กูไม่ใช่ไอ้กากกูชื่อวอดก้าครับพี่มึง! 

"เหรอวะ? ไหนมึงถอดหน้ากากซิ"พี่มันเลิกคิ้วมองด้วยท่าทางเอาเรื่อง ไม่มีแววว่าจะเชื่อซักนิด 

"เอ้ยๆ ห้ามๆอันนี้กฎโรงเรียนกูว่าคนใส่มาสคอตห้ามเปิดเผยหน้าตาเด็ดขาด ถอดหน้ากากตอนปิดงานเท่านั้น"หืมมมม มันมีด้วยเหรอเฮีย? 

"...นั่นสินะ โรงเรียนพวกมึงชอบมีกฎต่างจากชาวบ้านชาวช่องเขาตลอด"เชี้ย มีจริงๆด้วยเหรอวะกฎนี้ ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย 

"ถือว่าแม่งฉลาดมาก ที่เลือกแต่งตัวแบบนี้..."เสียงเย็นๆปิดท้ายความดื้อด้านที่เขาพยายาม 

"พี่ตัวใหญ่ ตัวเล็กจะถ่ายรูป!" 

"จ้าๆ พี่รู้แล้ว" 

พอทุกอย่างผ่านพ้นไปผมก็เดินไปรับคัมภีร์จากพี่เดย์มาเก็บไว้ที่ผมตามเดิมก่อนจะขอตัวไปสถานที่ที่พวกผมนัดกันไว้ นั่นก็คือห้องสารวัตรนักเรียน  

 

เมื่อผมไปถึงก็พบพวกมันนั่งรอกันอยู่ก่อนแล้ว ถึงจะไม่เห็นหน้าแต่ดูจากอิริยาบทก็พอเดารู้ว่าใครเป็นใครกัน หืม 1 2 3 4 5..? อีกตัวนึงไปไหนถ้านับผมก็ 6 ขาดหนึ่งคน 

ครืด.... 

มองหน้ากันไปมายังไม่ได้ถ้าว่าใครเป็นใคร จู่ๆก็มีอีกตัวโผล่มาก่อนรีบล็อกประตู ผมไม่ได้ตกใจท่าทีมันเท่าไหร่แต่ผมตกใจสิ่งที่ลอยมาบนหัวมันมากกว่า 

รุ่นพี่...มาได้ไง? 

ผมขมวดคิ้วมองอย่างไม่ไว้วางใจ เขาติดต่อกับพวกพี่ช้่างได้รึเปล่านะ มีจุดประสงค์อะไรโผล่มากลางวันแสกๆ เขาหันมาสบตาผมก่อนระบายยิ้มเจ้าเล่ห์  

"ไม่ได้ทำอะไรแบบที่เอ็งคิดหรอก" 

"เฮ้ยกาก! มึงไอ้กากป่าววะ?!"แรงสะกิดที่ไม่น้อยทำผมหันควับไม่มอง 

"เออกูเอง ไหนเอาคัมภีร์มาดูดิ่ อยู่ที่ใครกันบ้าง"ผมควักที่ตัวเองมีอยู่ออกมาวางกลางโต๊ะด้วย  

"ใน 3 อันนี้ต้องมีของจริงซักอันแหละว่ะ" 

ไอ้ฟิกเปิดที่มันถือมาอยู่ก่อนคนแรกอย่างเงียบๆ ปรากฏ ว่าเป็นกระดาษเปล่าโล่งๆไม่มีอะไร 

"กูเปิดต่อเลยนะ"ไอ้ฟิวส์เอ่ยทั้งเทกระดาษออกมาจากกระบอก เป็นกระดาษเปล่าเหมือนกัน 

"งั้นแสดงว่าที่อยู่กับมึงเป็นของจริงวอดก้า"ผมเทออกมาดูบ้าง... 

"เฮ้ย! นี่ก็ของปลอมเหรอวะ!!?"X6 

>>โปรดตติดตามตอนต่อไป<< 

วอดก้า : แล้วคัมภีร์ของจริงอยู่ไหนกันวะเนี้ย!!!?? 

ปล่อยกากมันบ้าคลั่งไปก่อนนะครับ กราบขออภัยที่แต่งไม่จบตอนซักที กว่าจะได้เอามาลงก็สามเดือนอีกแล้ว ขอโทษนะครับขอโทษจริงๆแงT^T ดุ ด่า ตบ ตีผมเลยครับ ยอมจำนนแต่โดยดี ขอแค่ทุกคนอย่าเพิ่งทิ้งน้องกากไปก็พอ ตามช่วยลุ้นกากต่อไปเถอะน้า โระจะพยายามทำตัวดีขึ้นกว่านี้ แล้วมาอัพเร็วๆนะครับ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาส่องว่าอัพรึยัง ขอบคุณทุกคนที่ย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าๆ ขอบคุณทุกยอดไลค์ ทุกคอมเม้นท์นะครับ ขอบคุณมากจริงๆ:)

เจอกันตอนหน้านะครับ : KJ Kuroto 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น