ลาวาเดือด

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2562 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

เยลลี่!!!! ผมภาวนา ชื่อนี้....ผมหันหน้าไปมองหน้าคลาส เสียงกระดูกคอลั่นดังกรอบ...แทบจะเคล็ดเหมือนจะหัก ผมตาโตมองร่างโปร่งหน้าห้อง เธอยืนหน้าซีดขาสั่น มือเท้าโต๊ะพยุงตัวเอง ไม่ไหวแล้วยังไม่ดูตัวเอง 

บลูจ้องเขม็งตาสีดำวาว เยลลี่ตาโตยืนขาสั่นดิกเห็นเขาแล้วตัวเธอจะล้มพับได้ทุกเมื่อ หัวใจเต้นแรงเยลลี่โลกกลมของเเท้ ฮือๆ 

 

ผมจ้องเยลลี่ แม่งคนทำผมใจหาย หาเธอตามซอกตู้ใต้เตียง ในตู้เสื้อผ้าห้องน้ำ วิ่งบ้าหาไปทั้งคอนโด โมโหโทษตัวเองควบคุมไม่ได้แล้วเป็นเมียผมเเล้วเว้ย หนีไป หนีไป แม่งผู้หญิงอะไรวะ ผมหาแทบตาย เชี้ยมาอยู่หน้าห้องในคลาสผม...ได้ไง?!

 

เยลลี่หน้าซีดหลบสายตาเมินไปมองทางอื่นเรียกกำลังใจ เยลลี่ทำอะไรผิด ตึก ตัก มือเยลลี่สั่นเหงื่อออกยื่นยิ้มเเหยให้ลูกศิษย์ในคลาส เสียงเพื่อนของบลูพูดขึ้น บลูยังยืนจ้องเยลลี่ เพื่อนๆก็คิดว่าบลูคงตะลึงความสวยเยลลี่ เลยพูดยุให้บลูช่วย

 

" ไอ้บลูมึงช่วยพูดกับอาจาย์เยลลี่ของกูให้หน่อย "

 

" เอออาจารย์เยลลี่ของกูไม่ยอมสอนต่อจบคาบนี้กูจะไม่ได้เห็น..."

 

ผมตวัดตาไปต้องไอ้กาลิคเขม็งมึงพูด...อะ...ไร

 

" ของมึงที่ไหนของกู " 

 

" เห้ยยยยย!!!!! " เพื่อนผมผู้ชายทั้งห้องผสานเสียง

 

เฮือก!   เยลลี่สะดุ้งเลยครับ หึ ผมเดินดุ่มๆเหวี่ยงกระเป๋าลงโต๊ะก้าวจะเดินไปหาเยลลี่ เยลลี่ถอยหล้งไปสองก้าวหน้าเสีย

ไอ้ธรอยู่ใกล้สุดกระชากแขนผมไว้ ทั้งห้องยังอึ้งตาเเตกอยู่ดีๆ ผมตะคอกใส่มันกระชากให้ผมนั่งลงเก้าอี้ว่างข้างมันแล้วแม่งก็เสือก...

 

" ผมขอโทษแทนไอ้บลูด้วยครับอาจารย์เยลลี่คนสวยาอนต่อเลยครับ ปกติมันไม่พูดมากมันเมาขี้ตา เห้ยตั้งใจเว้ย " ไอ้ธรยิ้มหวานให้เยลลี่ เอียงตัวมากระซิบถาม ' มึงใจเย็นอาจารย์กลัวมึงแล้ว เป็นเหี้ยอะไรเพิ่งมาหลงเสน่ห์อาจารย์เยลลี่คนสวยของกูหรอวะ ' ผมไม่ตอบส่งสายตาดุดันไปให้มัน

เพื่อนทุกคนก็โฮ่ ว่าผมมาใหม่อย่ามาแย่งพวกมัน ถึงทำหน้าว่าผมเป็นอะไรคนนี้อาจารย์คนนี้ของพวกกู ผมมาช้าเอง ' กูมาก่อนพวกมึงอีกไอ้พวกลูกหมา !'

 

กรอดดดดดด~~~~ กัดฟัน มึง มึง พวกมึง

 

เชี้ย ' อาจารย์เยลลี่คนสวย ' ผมมองให้ธรเคืองๆ มันยิ้มมุมมันตบไหล่ เพยิดหน้าไปหน้าห้องมองเยลลี่ตาเชื่อม ไม่สนใตสายตากู มองแต่อาจารย์เยลลี่ของผม

สัสเมียกู!  เยลลี่ยิ้มหวานเเจกจ่ายผู้ชายทั่วห้อง อ่อย อ่อยผัวคนเดียวก็พอมั่งผมกำหมัดเเน่นขึ้น 

เยลลี่เมินบลูทำให้สั่นสู้เสื้อ

เยลลี่ดูตั้งสติได้แต่มือไม่สั่นพลิกกระดาษเปิดไปสูดหายใจจะเริ่มสอน ไม่สบตาผมเมินเก่ง 

 

บลูจ้องเยลลี่มองมือเรียวสั่น หน้าซีดรวบรวมสติ เริ่มสอนทามกลางสายตาวาววับของเพื่อนบลูทั้งห้อง บลูสะบัดไหล่ออกจากมือธร จ้องเยลลี่ไม่วางตามือกำวางบนโต๊ะ

 

เยลลี่ สอนต่อเยลลี่คิดพยายามคิดเขาเป็นนักศึกษาเป็นเหมือนทุกคนในห้องนี้ 

เยลลี่เป็นอาจายร์เขาจะทำอะไรเธอไม่ได้แต่คำพูดเขาหัวใจเธอหยุดเต้นได้เลย 

' ของมึงที่ไหนของกู ' ตึกตัก ตึกตัก

กรี๊ดดดดดดด สมาธิลูก!!!!! เเละบลูเป็นลูก ลูกศิษย์อ่อนกว่าเธอ อุแม่!!!

เยลลี่ใตสั่นหมดแล้ว ตกใจไข่สั่นเอ้ยขาสั่นทั้งกลัว บลูหน้ากลัว อกยลลี่จะหยุดเต้น บลูจะป่างประกาศออกมาไม่ได้ขอร้อง

ฉันกลั้นใจสอนไป พูดเป็นไฟ แต่ก็หยุดถามคนไหนตามไม่ทันให้เธอทวนไหมดีที่ทุกคนพยักหน้า ยิ้มดูละเมอเข้าใจไม่เร็วฉันยิ้มพูดขอบคุณ เสียงแผ่ว

บลูมองฉันเขาจะฆ่าฉันหรอ คืนนั่นจบๆกันไปได้ไหม บลูมีทางเลือก...แล้วไม่มีทางเลือกฉัน อายุปาจะสามสิบ คือเยลล์ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ มันดูเยลลี่เป็นคนผิด เยลลี่ต้องโทษเขาสิ

ฉันเมินบลู เขากำหมัดเส้นเลือดปูนไล่ตามเเขนแกร่งดูน่ากลัว ฉันจะต้องสอนให้จบเร็วๆ 

ผมจะทนนั่งมองเยลลี่ที่สวมบนเป็นอาจารย์สอนหน้าคลาส ตัวเกร็งหมดทั้งตัวพวกเพื่อนสนิทก้มหลับเป็นตาย จะมาเอาเลือดออกหัวพวกมันทีหลัง ไอ้จุงกิ มึงเป็นมึงมันกระตุกยิ้ม ผมเห็นตอนเข้ามาในห้อง ตอแหลนอนหลับ!

 

" ขอให้โชคดีนะคะทุกคนอาจารย์คงไม่ได้สอนในคาบต่อไปขอให้ทุกคนตั้งใจเเละจบปีสุดท้ายอย่างสวยงามนะคะ "

 

' โฮ่ อาจารย์เยลลี่ '

 

' โฮ่อาจารย์คนสวย '

 

' ผมต้องตายแน่ๆ '

 

' สอนต่อเถอะ '

เยลลี่โกยค่ะยิ้มให้ทุกคนครั้งสุดท้าย รีบเอาของเเนบข้างตัว จ้ำอ้าวออกมาเสียงโอดครวญดังออกมาข้างนอกเลย

 บลูเห็นร่างโปรงเยลลี่ออกไปก็รีบลุกตาม ยิ้มหยันจะไม่ให้พวกเพื่อนได้มาพูดแซว แทะโลมผู้หญิงเขาอีกมองไอ้จุงกิคาดโทษไว้แค่ผมดำๆของมัน

รีบตามเยลลี่ออกไป เยลลี่ตั้งใจหนีผมจะโกรธผมเกลียดผมเมินผม แต่ห้ามหนีไปจากผม

 

" เยลลี่ ! "

 

เกลียด เกลียด เกลียดๆ สภาพร่างกายตัวเองฉันเดินออกจากห้องได้ไม่เกินสิบ ร้อนจนเหงื่อชุ่มเสื้อฉันลืมตั้งหลายอย่างที่ต้องทำ 

บลูจะตามมาเอาอะไรอีกให้ไป...แล้ว

 

เยลลี่เดินเร็วๆเยลลี่ ตึกๆ โอ้ย สภาพสังขารเอื้ออำนวยหน่อยพลีสสสส มาเจอบลูที่นี่ให้โรมิโอรักกับจูเลียต ฮือๆๆ เเต่จะหนีเขา เขาสนใจฉันหรอฝันเยลลี่

ฉันลดความเร็วลง คือไม่ได้ลดหรอกก้าวขายังยากสังขารไม่เที่ยง จะเดี้ยงยังฝืน คือความรู้สึกเยลลี่ยังไม่อยากจะเจอหน้าเขาขอระยะเวลาทำใจ

 

" เยลลี่ หยุดเยลลี่จะหนีผมทำไม "

 

" หืมอะไรหรอบลู ไม่ได้หนีจะกลับบ้านสอนเสร็จเเล้วรู้สึกไม่สบาย บลูมีอะไรรึเปล่า " ฉันพูดหน้านิ่ง เยลลี่ร้องโยเยข้างใน

 

บลูขมวดคิ้วหน้าบึ้งเขาบีบต้นเเขนเยลล์เเรงจนนิ่วหน้า ขาสั่นๆยืนไม่อยู่จะทรุดลงฝืนมาสุดๆเเล้ว บลูยืนนิ่งน้ำราบเรียบมันตอกผมหน้าชา เยลลี่ลืม? เเขนเยลล์อุ่นเธอไม่สบาย แล้วจะยื่นไหวผมจะเดินเข้าเยลลี่ถอยหนี

 

" เยลลี่ออกมาทำไมไม่บอกบลู เเล้วไม่สบายมาสอนฝืนร่างกายตัวเองทำไมเยลลี่ " บลูพูดน้ำเสียงเข้ม เยลลี่ตีหน้านิ่งใส่เขาตาเธอสั่นๆ หลบตาเขาตลอด

เยลลี่จำได้เเต่ทำเป็นลืม ผมแน่นในอก ผมอยากกอดเเต่ยืนจับได้แค่เเขน จะพูดอะไรเยลลี่ยังนิ่งไม่ตอบผมทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเจอรู้จักกัน เเม่งเอ้ยเยลลี่

 

ผมเป็นบ้าวิ่งหาทั่วห้องรอบคอนโดถามลุงยามเเม่บ้านรีเซฟชั่นนิส เขาบอกเยลลี่กลับไปเเล้ว เเม่งตื่นมาเเล้วไม่เจออกผมโคตรโหวงเหวง เเต่ต้องมาเข้าคลาสขาดเรียนวิชานี้ไม่ได้ เเต่ก็สายอยู่ดี ไม่คิดว่าอาจารย์พิเศษจะเป็นเยลลี่ ตอนนี้เเม่งน่าจับมากอดกระชากมาจูบลงโทษ ปล่อยให้ผมนอนคนเดียวผู้หญิงที่ไหนเคยทิ้งผมไหม...ไม่ ' เยลลี่คนแรก '

 

" เรื่องเมื่อคืนคือ... " บลูทำาหน้าลำบากใจจะพูดแต่พูดออกมาเลิ่กลั่ก

 

" บลูคุยเรื่องนี้ในมหาลัยมันไม่เหมาะเยลล์โตเเล้วเยลล์โอเคไม่เรียกร้องให้บลูรับผิดชอบถ้าบลูห่วงเรื่องนั่น เราก็วินๆจบกันไปเยลล์รู้บลูไม่ได้ตั้งใจ "

 

ฉันตอบไปเสียงนิ่งๆ เเต่มัน...จุกอยู่ลำคอมองตาบลูเขาโกรธมองเหมือนผิดหวัง บลูจะรู้สึกเสียใจได้ยังไงรู้สึกรักข้ามคืนเพราะเซ็ก มันไม่มีเเค่กายเเค่มีให้กัน ถ้าเขาห่วงเรื่องนั่นรับร้องเธอไม่ปากโป้งทำร้ายตัวเองทำลายอาชีพครูและตัวบลู บลูจะไม่มาเสียหายเพราะฉัน

 

 

" เยลลี่ บลูไม่ได้หมายถึงบะ... "

 

" ขอตัวนะบลูตั้งใจเรียนนะปีสุดท้ายเเล้วสู้ๆนะ เยลลี่เป็นกำลังใจให้ อาจารย์เข้าห้องเเล้วคนมองเเล้วบลูเดี๋ยวจะดูไม่ดี " ฉันรีบพูดขัดขึ้นบิดหมุนเเขนไปด้านหลังให้หลุดจากมือบลู ฉันกลัวอย่าให้เขาพูดออกมาจะดีกว่า

 

เยลลี่หน้าซีดรีบหลบตาฉันจะสบตาเขาอกฉันมันสั่นระรัว เยลลี่ต๋องๆ ไม่เคยเครียดเรื่องอะไรต้องไม่ไปหวาดหวั่นสิ

 

เขาดูอึ้งมือยอมปล่อย ฉันหันหลังให้เขาค่อยๆเดินออกมาช้าๆเพราะฉันร้อนหน้าร้อนตามันเหมือนจะเป็นไข้หรือจะร้องไห้เข้าไปทุกที

 

เยลลี่ไม่เสียใจเลยบลู เสียซิงนิ่งบนคานต่อไป คูลๆ สบายมาก

 

'ของมึงที่ไหนของกู ' ใจกระตุกทุกทีที่คิดอร๊ายย มโนว่าเขาหวงฉัน -///- ฉันเลือกออกมาแล้วไม่ต้องกลัวเจ๊เยลลี่สตรองพอ จี๊ด หัวใจมันเจ็บจัง

 

' เจ็บที่รักแต่ไม่อาจให้เธอรู้...เจ็บที่ฉันต้องปิดบังซ่อนอยู่

 

.

.

.

 

" มึงไอ้จุงมึงใส่ยาลงไปใช่ไหมวะ " ผมกระชากคอมันขึ้นมาถาม เพื่อนออกจากคลาสไปหมดแล้วเหลือ ไมดัส ซาฟาร์นั่งนิ่งมองเฉยๆ จุงกิยิ้ม แม่งยังเล่นหน้าเล่นตา

 

" ปล่อยกูก่อนดีกว่าเอาเวลาไปตามเมียดีไหม กูช่วยมึงอยู่นะ " จุงกิพูดเสียงปกติสยตาผมไม่ได้กลัว สายตามันกำลังสนุก ยิ้มให้ปมโคตรเป็นต่อพูดเรื่องมีขึ้นมาแล้วโมโห ผมกระชากคอเสื้อมันจนมาหน้ามันกับผมเกือบชิดกัน

 

" ไอ้เหี้ยเอ้ย มึงเพื่อนหรือศัตรูกูกันแน่วะ " ผมผลักมันออก จุงกิยิ้มร่าล้วงมือไปในเป๋ากางเกงเอาแผ่นกระดาษออกมา ผมโกรธมองมันเขม็ง มองกระดาษบนโต๊ะพับขนาดฝ่ามือ คือเหี้ยไรล่ะสัส

ไมดัส ซาฟาร์รอให้พวกผมเคลียร์กันเองมันไม่เข้ามายุ่งเรื่องใครเรื่องมันแต่ถ้าคนนอกมามีเรื่องคือเรื่องของเรา

 

" ที่อยู่เมียมึง อ่อ กูขอโทษ " จุงกิเอานิ้วชี้กดกระทรงสี่เหลี่ยมผืนเลื่อนขึ้นมาให้ผม มันยิ้มให้สำนึกน้อยมากในตามัน ควายเอ้ย

ผมกำหมัดจนตัวเกร็ง แต่ก็พยักหน้ารับคำขอโทษ จะชกชกมันไม่ลง ผมเลยคว้ากระดาษสีขาวหมับเข้ามาในกำมือ หมุนตัวเเตะเก้าอี้ดัง โครม คราม ออกมา

 

คลี่กระดาษในมือดู คอนโดxx เอกมัย ซอยxx

 

คอนโดไม่ไกลจากผม เยลลี่ทำผมอึ้ง คว้าตัวไว้ลากกลับบ้านก็สิ้นเรื่อง เยลลี่เป็นผู้หญิงพิเศษเสียซิงให้ผมแล้วไม่ร้องโวยวาย ให้รับผิดชอบ ไอ้ผู้หญิงซิงก็เสีย ไม่รู้จะจำได้ไหมว่าตัวเองเคยซิงเรียกร้องผมจัง

 

ผมไม่ได้อยากจะพูดเรื่องคืนนั่นเเล้วเขี่ยเธอทิ้งปะวะ เอออออ พูดขัดขึ้นมากลัวใครเเย่งพูดผมจะขอโทษ รับผิดชอบได้จะบอกว่าจบๆกันไปวินๆ เชี้ยทำไมผู้หญิงถึงได้ดูดคำนี้มาได้ มันแบบผู้ชายจะพูดแล้วมันไม่มีในหเวผมเลยที่จะคิดแบบนั่น Never !

 

ผมช็อคจุก ตาผมมองเยลลี่ตลอดจุกที่เธอพูด เยลลี่ตาแดงๆเยลลี่ดูจะร้องให้ แล้วหน้าตาทำให้มันดีหน่อยคิดว่าผมจะเชื่อหรอวะ เยลลี่จะยืนไม่อยู่อยู่แล้ว ไม่น่าปล่อยไปเลยโว้ยยย เจอบลูเเน่เยลลี่

 

ผมกระโดดขึ้นออดี้สีขาว วางกระดาษที่ยู่ที่ไอ้เหี้ยจุงให้มาลงที่วางมือ เหยียบคันออกตัวรถ

 

ผมเบร็ครถ เอี๊ยดดดดด มองคนยืนออต่อเป็นแถวยาวเป็นหางว่าวเถาวัลย์.......ไม่คนแห่มาซื้อคอนโดเเต่เป็น

^

^

^

^

' โจ๊กเยาวราช ' ผมรอคิวซื้อจนได้โจ๊กร้อนแสนอร่อยมาตอนนี้เวลาเท่าไหร่เเล้ววะ ใจจดใจจ่อรอต่อคิว ร้อนเหงื่อออกจนเสื้อนศ.เปียกแล้วเป็น ชม. กว่าจะได้

 

เวลา 19:01 น.

 

เห้ยๆ ตายๆ รีบๆ ต้องรีบไป ผมเบร็ครถเอี๊ยดอีกครั้งถึงเเล้ว

^

^

^

^

^

' เภสัช ร้านขายยา ' ถึงแล้วที่รองสุดท้ายผมซื้อยา แก้ปวดลดไข้ แก้อักเสบยาทาตรงอะ เอ่อ จุดซ่อนเร้น

 

บึ่งไปคอนโด xx เอกมัย ซอย xx เวลา 19 :45 น.

 

เอี๊ยด~~~

 

ถึงเเล้วผมถึงเเล้ว คุณคิดว่าผมทำอะไรเดินดุ่มๆ ขึ้นลิฟต์ไปเคาะห้องเยลลี่

 

เปล่าครับขออภัย ผมเดินไปที่ Reception มีพนักงานชายหญิงยื่นทำงานคู่กันยกไหว้ยิ้มต้อนรับ

 

 

 

" ขอโทษครับผมรบกวนตอดต่อเรียกคนที่พักอยู่ชื่อ...เลขห้อง 117*ได้ไหมครับบอกคนชื่อธีรออยู่ข้างล่าง "

ผมขอบคุณเดินมานั่งกดโรศัพท์รอตรงโซฟา วางถุงสองถุงไว้บนโต๊ะ ให้เกียรติผู้หญิงถึงใช้วิธีนี้ ถ้าเยลลี่จะหนีผมแต่รับของจากผมไปก่อน ผมจะไป

 

 

 

 

 

🗨 ถูกใจ 3 M.

I'M BLUE Only you, I would love to say please stay by my side @Y #Y

 

MIDUSH กูจะอ้วก @JOONG'KI @SAFA'T

JOONG'KI ให้มันเป็นสีชมพูเพื่อนข่มๆของกูหวานเลี่ยนไปคนหนึ่งเเล้ว ฮี้ววว ปิดผับเลี้ยงๆ #Y คนสวยเอาอยู่ เฝ้าไว้ๆ @MIDUSH มึงรายต่อไปไอ้เอสเปรสโซ่

MIDUSH ควย @JOONG'KI

BAIMIN. บลูตอบเเชทมิ้นไม่ตอบไปกกอีตัวที่ไหน #Y ชื่อย่อมันคืออีตัวที่ไหน

JOONG'KI โทษนะฮะตัวขัดบรรยากาศสีชมพู #Y คือที่สุดฮะ อีตัวที่บลูไม่เอาคือคุณแต่ควรใช้ผู้หญิงที่ไอ้บลูเลือกคือ #Y นะครับ @BAIMIN.

BAIMIN. กรี๊ดดดดดดด ไอ้ผู้ชายปากเสีย บลูจะต้องแต่งงานกับฉันอีตัวมันจะสู้พ่อแม่บลูที่จองตัวฉันไว้เลือกฉันไว้เป็นลูกสะใภ้ได้ยังไง เหอะตื่น!!!

JASSI บลูกลับมาหาเจส

FAFA บลูขาทิ้งฟาไปมีคนอื่นหรอ?!!!

 

.

.

.

 

" ขอโทษนะคะคือคุณปาลิตาเชิญคุณธีขึ้นไปบนห้องได้เลยค่ะ "

 

ผมเงยขึ้นฟังรีเซฟชั่นสาวบอก มือกำโทรศัพท์เเน่น พอดีลงรูปไอจีเสร็จพอดี เยลลี่ให้อาจารย์ธีขึ้นห้อง?! ไอ้จุงมันเรียนก่อนผมมันเห็นว่าใครสอนแทนอาจารย์ธีคือเยลลี่ จุงมันก็ให้ไอ้ซาฟาร์หาข้อมูลให้หลานมาเฟียหาคนแปปเดียวก็เจอ อาจารย์ธีสนิทกับเยลลี่แล้วลึกซึ้งขนาดไหนวะ

 

" ครับขอบคุณครับ ชั้น 11 ห้อง1177 " ผมลุกขึ้นยืนขอบคุณพนักงานมือคว้าถุงติดมือมา หูหิ้วผมกำจนยับนิ้วมุ่นแน่น นิ้วกดลิฟต์เเรงๆไปสองสามที มองตัวเลขเเสดงบนจอมอนิเตอร์ ชั้น 1 2 3 4...

 

เยลลี่สนิทกับอาจารย์ให้ขึ้นห้องส่วนตัวตัวเองกี่ครั้งเเล้ววะอยู่ด้วยกันสองต่อสองบ่อยไหม ปึง เท้าผมเตะไปที่ประตูลิฟต์ ช้า!!!

 

 

ติ๊ง~

 

ถุงสีใสอีกถึงสีขุ่นจากร้านยา ตาผมมองเลขห้องซ้ายขวาไปเลขเรียงกันห้องเลขคู่อยู่ด้านขวา ห้องเลขคี่อยู่ด้านซ้าย ขาผมก้าวพรวดเดียวใจเต้น ตื่นเต้น ขึ้นห้องตัวเองใจไม่ได้เต้นปกติๆ

 

ห้อง 1177

 

ผมยกมือเคาะประตูห้อง

 

ก็อกๆๆ

 

เคาะรัวๆ มาถึงเเล้วอยากกลับเยลลี่พูดตัดรอนผมตอนอยู่มหาลัย ผมจะไม่ปล่อย กึกๆ ผมกระดิกเท้าอยากถามเปิดเร็วๆดิเยลลี่

 

ก็อกๆๆ

 

/ มาเเล้วค่ะพี่ธี / เสียงเยลลี่พูดเบามากเสียงเหมือนจะหมดแรง พี่ธีๆ เรียกผมบลูๆ เออชอบ

 

ตึก ตักๆ เชี้ยใครตีกลองเปิดเพลงดังๆแถวนี้ ผมใจเต้นแรงตามเลย แค่อึดใจผมยืนตัวเเข็ง บลูความเป็นบลู ฮึดไว้ตอนเสียงประตูเปิดเสียงอ่อนเเรงเยลลี่พูดทัก ผมก็หน้าแดงกำถุงในมืออยากจะฟาดทิ้ง

 

แอ็ด~~~

 

" พี่ธีมาดึกจัง...บะ บลูมาได้ไง พี่ธีละ "

 

 

" ในหัวมีแต่คนชื่อธีไงเยลลี่ "

 

 

" ไม่ใช่ก็เขาบอกพี่ธีมาหา "

 

 

" บลูเองแหละแล้วเยลลี่ให้ผู้ชายขึ้นห้องตัวเองง่ายๆได้ไงฮะ! "

 

 

" บลูมาทำอะไรคอนโดไม่ได้อยู่ที่นี้ แอบอ้างชื่อพี่ธีขึ้นมาเป็นโรคจิตหรอ"

 

" พี่ธีมันสำคัญมากหรอ โรคจิตตรงไหนทำไมผัวอย่างบลูจะขึ้นมาหาเมียไม่ได้แล้วผู้ชายคนอื่นขึ้นห้องได้ "

 

" บลูพูดเสียดังทำไมมานี้ "

 

เยลลี่กระชากคอเสื้อบลูดึงเข้ามาในห้อง จากเเรงหน่อยแค่จิ๋มหมดมีแรงดึงบลูตัวก็สูงเข้ามาในห้อง หน้าร้อนผ่าวๆ

บลูพูดเสียงแล้วเน้นเสียงผัวเมียโคตรดังให้ได้ยินกันแทบทั้งคอนโด

 

 

ฉันดึงบลูเข้ามาข้างในเขาหน้าบึ้งเดินเข้าไปในครัว เทอะไรลงถ้วยแล้วเอาเข้าเวฟรออุ่นเสร็จถือเดินออกมาฉันตามมานั่งบนโซฟานึกว่าบลูจะกินเอง แต่บลูบอกซื้อมาให้ฉัน และยื่นยาให้ฉันพูดขอบคุณกินอย่างว่าง่ายอิ่มจนพุงกางกินยาดื่มตามแล้วตาปรือ ง่วงขึ้นมาทันที รู้สึกดีมีคนดูแลฉันคุยโต้กับบลูไปมาเรื่องที่เขาขึ้นมาห้องฉันได้เพราะแอบอ้างเขาดูอารมณ์เสียเพราะอะไรไม่รู้

บลูเดินไปล้างถ้วยเองฉันบอกจะล้างเองเขาไม่ยอม หน้าบึ้งใส่บอกให้ฉันอยู่นิ่งๆ ฉันยิ้ม ใจเต้นเเรง มีคนดูแลแบบนี้มันดีแบบนี้ อุ่นใจรู้สึกปลอดภัยทำไมนะ ฉันถึงไม่มีบ้าง เพื่อนฉันมีความสุขเพราะแบบนี้นี้เอง :)

ฉันนอนหลับบนโซฟาอย่างทนไม่ไหวยาออกฤทธิ์แล้ว เพลียมาก

 

เยลลี่หลับไปร่างบางถูกอุ้มอย่างเบามือบลูเครียด เรื่องเยลลี่ไม่ระมัดระวังตัว เดินอุ้มร่างบางกินอิ่มนอนหลับปุ๋ย บลูมองหน้ามีเลือดฝาดแดงระเรื่อ ปากอิ่มแดงะน่าจุ๊บเยลลี่ อย่าหลงไหล ผมหลงอาจาย์คนสวยของผมแล้วทำตัวเป็นเด็กกินอิ่มนอนหลับ ดีที่เป็นผมเป็นคนอื่นเยลลี่จะได้หลับสบายใจไหม ไม่รู้จักห่วงตัวเองบ้างอยู่คนเดียวแทนที่จะระวังตัวกว่านี้

 

ผมวางเยลลี่ลงบนเตียงห่มผ้าห่มให้ อาบน้ำเปลี่ยนเป็นบ็อกเซอร์ของเยลลี่ มีบ็อกเซอร์เยอะมากโชคดี ผมสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มเดียวกับร่างบางให้เธอหนุนแขนดึงเข้ามาซบอกล่ำเปลือยเปล่าของผมและหลับตามเธอไป

 

# คือมันหายไปไหนไม่รู้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น