จำปีหอม

เตรียมพบกับรูปเล่มค่ะ

ชื่อตอน : 8 รีอัพ

คำค้น : สายป่าน,ดราม่า,โจนาธาน,ศิวนาถ,จำปีหอม,วาย,นิยายรอตีพิมพ์,ดราม่า,ความรักสีเทา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 62

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2562 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 รีอัพ
แบบอักษร

สายป่านนั้นมีหน้าที่ 

รับช่วงคนไข้ต่อจากจิตแพทย์ หลังจากที่แพทย์ประเมินคนไข้แล้วว่าสมควรได้รับการบำบัด เด็ก ๆ เหล่านั้นจะถูกส่งมาหาสายป่าน ซึ่งงานเหล่านี้เป็นงานระยะยาว เด็กบางคนอาจจะดีขึ้นในเวลาไม่นาน แต่บางคนอาจจะต้องบำบัดต่อเนื่องเป็นปี บางครั้งก็จะมีเด็กที่เกี่ยวข้องในคดีถูกส่งมาบ้าง เช่นครั้งนี้ 

“สายป่าน พี่อยากให้ป่านคุยกับเด็กคนนี้หน่อย แอดมิทมาเมื่อคืน แม่เด็กบอกว่าเด็กตกบันไดแต่พี่คิดว่าแผลมันไม่ใช่ รอยช้ำบางรอยก็มีอยู่ก่อนแล้ว พี่เลยสงสัยว่าอาจจะเป็นความรุนแรงในครอบครัวเลยแจ้งตำรวจไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ทางตำรวจอยากให้สหวิชาชีพไปคุยกับเด็กหน่อย” หมอจินถึงกับเดินมาหาสายป่านที่ห้องทำงานแต่เช้า 

“ได้ครับ ป่านจะลองดู” สายป่านเดินตามหมอจินไปถึงห้องพักคนไข้ สวัสดีคุณตำรวจทั้งสามคนแล้วชำเลืองมองแม่ของเด็กที่นั่งนิ่งอยู่ด้านหนึ่งกับหญิงวัยกลางคนที่สายป่านรู้ว่าเป็นเจ้าหน้าที่ประชาสงเคราะห์ เด็กหนุ่มก็ปรับสีหน้าให้สดชื่นเดินเข้าไปหาเด็กบนเตียง เขาฟังประวัติคนไข้มาจากหมอจินบ้างแล้ว น้องเป็นเด็กหญิงอายุแปดปี แต่เท่าที่เห็นตัวเล็กกว่าวัยมาก ร่างเล็กนอนนิ่งอยู่บนเตียงแววตามองไปที่การ์ตูนในจอโทรทัศน์ดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา แขนเล็กข้างซ้ายใส่เฝือกยาวเพราะกระดูกหักสองที่ รวมถึงรอยช้ำบนใบหน้าอีก ดูอย่างไรก็ไม่ใช่แผลที่ได้จากการตกบันได 

“สวัสดีครับ น้องหนูนาใช่ไหมครับ พี่ชื่อพี่ป่านนะ วันนี้จะมาอยูเป็นเพื่อนเล่นหนูนาทั้งวันเลยดีไหมครับ” สายป่านเริ่มก่อน เด็กหญิงเหลือบมองแม่ก่อนจะมองสายป่านด้วยสายตาลังเล 

“พี่มีของเล่นมาด้วยนะครับ เรามาเล่นด้วยกันนะ” สายป่านหยิบของเล่นที่ถือติดมือมาด้วย ใช้โต๊ะอาหารคนไข้เป็นที่วาง เด็กน้อยดูสนใจตุ๊กตากระต่ายสีขาวมากกว่าอย่างอื่น สายป่านจึงเดินหน้าคุยกับหนูน้อยต่อไป นายตำรวจตั้งกล้องบันทึกไว้ตลอดช่วงเวลาที่สายป่านคุยกับเด็ก กว่าจะทำให้หนูน้อยวางใจได้ก็นานพอสมควร จนผ่านไปสามชั่วโมงใกล้เวลาอาหารกลางวันของเด็กสายป่านจึงจบการพูดคุย ให้หนูน้อยกินอาหารกลางวัน 

“ผมยังมีคำถามอีกสองสามคำถาม คุณป่านคิดว่าวันนี้จะทำให้เด็กพูดได้ไหมครับ” นายตำรวจทำหน้ายุ่งส่งกระดาษคำถามให้สายป่าน 

“วันนี้คงไม่ได้แล้วครับ ผมไม่อยากให้น้องเครียดเกินไป อีกทั้งสภาพจิตใจของแม่แด็กก็ไม่ปกติเท่าไหร่ พรุ่งนี้ค่อยมาต่อดีกว่าครับ” สายป่ายอธิบาย 

“ขอโทษครับ ผมใจร้อนอยากจับไอ้เลวนั่นเข้าคุกเร็วๆ” นายตำรวจยอมถอย 

“ผมเข้าใจครับ ยิ่งเป็นเด็กที่ถูกกระทำโดยคนในครอบครัวแบบนี้ด้วย” สายป่านยิ้มสุภาพ นัดแนะกับตำรวจอีกสองสามคำก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ 

“น้องป่าน หมอจินบอกให้แวะไปหาด้วยค่ะ” พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์บอกเมื่อสายป่านเดินผ่านมา เด็กหนุ่มรับคำเลี้ยวไปที่ห้องพักแพทย์ เจอหมอจินนั่งสัปหงกอยู่ เบื้องหน้ามีข้าวกล่องตั้งอยู่สองกล่อง 

“พี่จินครับ” สายป่านแตะแขนหมอหนุ่มเบาๆ หมอหนุ่มก็ลืมตาขึ้น พวกหมอนั้นปลุกง่ายอยู่แล้วเพราะถูกเรียกกะทันหันบ่อยจนร่างกายจำได้ 

“กินข้าวกันครับ” หมอจินหาวจนน้ำตาไหล หยิบกล่องข้าวออกมาแกะ 

“ไม่เห็นต้องรอเลยนี่ครับ ออกเวรแล้วแทนที่จะกลับบ้านไปพักผ่อน” สายป่านบ่น 

“กว่าจะเขียนรีพอร์ทเสร็จก็เกือบสิบโมงแล้วน่ะ พี่เลยออกไปซื้อมารอป่าน กินเสร็จแล้วก็จะกลับไปนอนยาวๆแล้ว” หมอจินยกแก้วกาแฟที่ละลายแล้วขึ้นดื่ม 

“ให้ครั้งนี้ครั้งเดียวนะครับ ป่านเป็นห่วง” คนตัวเล็กบ่น มือสาละวนกับการเปิดขวดน้ำผลไม้จึงไม่ทันเห็นรอยยิ้มกว้างของอีกฝ่าย แบบนี้จะเรียกว่าเขามีหวังได้ไหมนะหมอจินได้แต่คิดในใจ 

สายป่านยังทำการบำบัดเด็กหญิงผู้ถูกพ่อทำร้ายอีกหลายครั้ง แม้ตำรวจจะได้รายละเอียดที่ต้องการครบหมดแล้วแต่เด็กหญิงยังต้องได้รับการฟื้นฟูสภาพจิตใจ เด็กหญิงมาพบสายป่านอาทิตย์ละสองครั้ง ผ่านไปเกือบเดือนแม่ของหนูนาจูงเธอมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เด็กน้อยพยักหน้ารับรู้ที่แม่สั่งก่อนจะยอมให้สายป่านจูงมือเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยตัวการ์ตูนหลากสีสัน มีโต๊ะเก้าอี้ชุดเล็กพร้อมกระดาษและสีไม้ หนูนาเปิดใจให้สายป่านมากขึ้น เมื่อสายป่านชวนเธอเล่นทำให้ไม่รู้สึกกลัวเมื่อต้องมาโรงพยาบาล แต่ระหว่างที่เด็กน้อยนั่งระบายสีนั้นเอง เสียงเอะอะก็ดังมาจากด้านหน้าประตูห้อง เด็กหญิงผู้น่าสงสารโยนดินสอสีในมือทิ้งแล้วลงไปหลบอยู่ใต้โต๊ะทันที สายป่านมองอย่างเป็นห่วงแต่ก่อนจะพาเด็กหญิงออกมาเขาต้องจัดการเสียงเอะอะนอกห้องให้ได้เสียก่อน 

“ไม่ต้องกลัวนะครับ พี่ไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรหนูแน่นอน พี่ป่านออกไปดูข้างนอกแป๊บนึงแล้วจะกลับมานะ” สายป่านคุกเข่าลงกับพื้นพูดกับเด็กน้อยแต่เธอจับมือสายป่านไว้แน่นส่ายหน้ารัวๆ เด็กหนุ่มตบมือเล็กเย็นเฉียบนั้นเบาๆก่อนจะลุกขึ้น เสียงกระแทกประตูดังขึ้นปนกับเสียงห้ามที่ฟังไม่ได้ศัพท์ เด็กหญิงอุดปากตัวเองแน่น ร่างกายขดเป็นก้อนกลมพยายามบีบตัวให้เล็กที่สุด สายป่านมองอาการนั้นอย่างเป็นห่วงก่อนจะก้าวออกไปเปิดประตู 

ผลัวะ จังหวะที่สายป่ายกำลังเปิดประตูก็ถูกกระแทกสวนเข้ามา คนๆนั้นพุ่งเข้าใส่จนสายป่านล้มหงายหลัง ใบหน้าสกปรกของชายคนหนึ่งที่สายป่านไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นในสายตา ก่อนที่มือหยาบใหญ่จะกำรอบคอสายป่านแล้วกระแทกลงกับพื้นสุดแรงเสียงร้องกรี๊ดดังขึ้น สายป่านพยายามดิ้นรนแต่เพราะไม่ทันตั้งตัวแถมเขาก็เป็นผู้ชายตัวเล็กจึงไม่อาจสู้แรงคนคลุ้มคลั่งได้ แรงบีบเค้นทำเอาสายป่านตาเหลือกอึดอัดจนดิ้นทุรนทุรายแม้จะมีพยาบาลหลายคนพยายามช่วยดึงชายแปลกหน้าออกจากสายป่าน แต่พยาบาลเพียงสองคนนั้นทำไม่สำเร็จจนมีเสียงผู้ชายตะโกนบอกให้หลีกไป แรงกดบนคอสายป่านมากขึ้นอีกตามมาด้วยเสียงฟาดของโลหะ 

หมอจินนั่นเอง ห้องตรวจของเขาอยู่ถัดจากสายป่านไปไม่มาก หมอหนุ่มออกมาเข้าห้องน้ำได้ยินเสียงเอะอะจึงรีบวิ่งมาดูเห็นคนกำลังบีบคอสายป่านอยู่ทำให้หมอจินทิ้งจรรยาบรรณแพทย์ไปชั่วคราว คว้าถาดใกล้มือฟาดหัวคนร้ายเข้าเต็มที่ ทำให้ชายผู้คลุ้มคลั่งชะงักไปวูบหนึ่งเปิดโอกาสให้สายป่านสูดลมหายใจเข้าปอด หมอจินเห็นว่าถาดในมือทำให้ชายตรงหน้าชะงักได้จึงฟาดใส่หน้าเขาอีกครั้งทำให้คนเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งเข้าใส่หมอจิน กำปั้นหนักๆ ส่งเข้าหน้าหมอหนุ่มจนเซถลา ถาดในมือหลุดกระเด็น สายป่านพยายามจะเข้าไปช่วยทั้งที่ตัวเองไอโขลกน้ำหูน้ำตาไหลแต่ไม่ทันพยาบาลที่ได้สติเอากระดานเขียนรีพอร์ตตีคนร้ายแต่ถูกมันผลักกระเด็นไปอีกด้านหนึ่งแล้วหันกลับมาหาสายป่าน เด็กหนุ่มถอยหนีไปอีกด้านให้ห่างจากเด็กหญิง จึงกลายเป็นถอยเข้าหาหมอจิน หมอหนุ่มรีบดึงสายป่านไปไว้ข้างหลังทำให้ถูกชกเข้าที่กลางลำตัวอย่างถนัด แต่ก่อนที่คนร้ายจะได้ทำอะไรมากกว่านี้ ยามของโรงพยาบาลและเจ้าที่ชายหลายคนก็กรูกันเข้ามาช่วยรุมสกรัมคนร้ายจนหมอบ ตำรวจมาถึงหลังจากนั้นไม่กี่นาทีเพราะมีญาติผู้ป่วยโทรแจ้งตำรวจตั้งแต่แรกแล้ว 

“กลัวติดคุกน้อยไปหรือไง” ตำรวจพูดกับคนร้ายที่ถูกใส่กุญแจมือ มันยังด่าทอไม่หยุด สายป่านเพิ่งมารู้ว่าเขาคือพ่อของเด็กหญิงผู้เป็นเหยื่อของการทารุณกรรมในครอบครัวนั่นเอง พวกเขาทำแผลกันอยู่แถวนั้นนั่นเอง 

“จากหมอกลายมาเป็นคนไข้เสียแล้วนะครับ” หมอจินยังยิ้มได้แม้หน้าจะบวมอย่างน่ากลัวและนั่งกุมท้องที่ถูกต่อยอยู่ สายป่านเห็นตอนที่หมอจินเปิดเสื้อให้ผอ.ดู ท่านลงมารักษาให้เองเลยหลังที่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น 

“ผมส่งคุณไปเอกซเรย์ดีกว่า ศีรษะถูกกระแทกด้วยใช่ไหม” ผอ.นีล คุณหมอใหญ่ผู้อำนวยการถามสายป่านที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ 

“ไม่ต้องหรอกครับ แค่กๆ แค่.. แค่ก.. เจ็บเท่านั้นเอง” สายป่านเจ็บคอมากกว่าหัวเยอะ 

“ไปเอกซเรย์เสียหน่อยเถอะ เพื่อตัวคุณเอง แค่นี้ผมก็รู้สึกผิดมากแล้วที่ปล่อยให้พวกเราถูกทำร้าย พรุ่งนี้ผมให้คุณหยุดได้นะ ไม่ต้องกลับมาจนกว่าจะหาย รอยที่คอน่าจะระบมมากขึ้น กินแต่อาหารอ่อนล่ะ” ผอ.นีลสั่งอีกหลายคำ พี่พยาบาลที่เข้ามาช่วยเพียงฟกช้ำดำเขียว มีสายป่านที่เจ็บหนักสุด 

“แล้วน้องล่ะครับ” สายป่านยังอดห่วงเด็กหญิงไม่ได้ มัวแต่ชุลมุนเขาเลยไม่รู้ว่าเด็กหญิงไปไหน 

“ไม่ต้องห่วง ประชาสงเคราะห์จะนำตัวเด็กไปชั่วคราวจนกว่าแม่เด็กจะพิสูจน์ว่าเธอสามารถดูแลลูกได้ จากนี้นักจิตวิทยาของทางนั้นจะดูแลต่อเอง” ผอ.นีลอธิบาย สายป่านนึกเป็นห่วงเด็กหญิงแต่นี่น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้แล้ว 

ผอ.นีลให้รถของโรงพยาบาลมาส่งสายป่านที่บ้าน หลังจากตระเวนส่งคนอื่นๆที่เจ็บแล้ว ตอนแรกหมอจินจะขับรถมาส่งแต่ถูกผอ.นีลมองแรงใส่ ทำให้คุณหมอหนุ่มจำต้องกลับไปพักฟื้นที่บ้านโดยไม่ลืมสั่งสายป่าน 

“ถ้ารู้สึกไม่ดี หรืออยู่คนเดียวไม่ได้โทรหาพี่ทันทีนะครับ พี่จะรีบมาหา” คนพูดไม่คิดจะปิดแววตาลึกซึ้งที่มองมาทำเอาคนถูกมองหน้าแดง ได้แต่รับคำอุบอิบอยู่ในลำคอเพราะพี่พยาบาลสองคนมองด้วยสายตาล้อเลียน 

สายป่านเดินลากขามาถึงชั้นสี่ เข้าห้องปุ๊บก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียง พักนิดหน่อยก็กัดฟันลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจากนั้นก็คลานขึ้นเตียงหลับยาว 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น