ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 42 : บังเอิญสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 42 : บังเอิญสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 42 : บังเอิญสุดซี๊ด
แบบอักษร

 

Chapter 42 

บังเอิญสุดซี๊ด 

 

“เจ้…” เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นมา ขณะที่อันดานอนเงยหน้าอยู่ข้างสนามกีฬาของโรงเรียนในยามเช้า อันดาจึงค่อยๆปรือตาขึ้นมองและก็เห็นหน้าน้องชายอยู่คู่กับพระอาทิตย์เบื้องหน้า

“ว่าไง…” อันดาถามแบบส่งๆและหลับตาต่อ

“มาทำอะไรตรงนี้”

“นอนไง…”

“หนีเรียนคาบเช้ามานอนเล่นข้างสนามบอลเนี่ยนะ” ออกัสมองไปรอบๆสนามบอลที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย

“ก็มัน…เบื่อๆอ่ะ” อันดาพยายามชำระล้างเรื่องมากมายออกจากตัวเองโดยมีแสงพระอาทิตย์เป็นตัวช่วย ยิ่งกว่าดอกไม้ที่กำลังสังเคราะห์แสง เธออยากจะข้ามผ่านเรื่องน่าเบื่อแบบนี้ไปซะ และก็กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมสักที แต่ดูเหมือนว่าปัญหาพวกนี้มันจะไม่ได้แก้ได้ง่ายๆอย่างที่ใจเธอหวังเอาไว้

“เออ…เรื่องฟาร์” ออกัสเอ่ยออกมาและนอนลงข้างๆพี่สาว แต่เมื่ออันดาได้ยินชื่อฟาร์เธอก็ยกมือขึ้นปิดหูทันที

“ไม่เอาน่า อย่าทำงี้สิ” ออกัสดึงมือพี่สาวออก

“ก็ฉันไม่อยากได้ยินชื่อนี้นิ ฉันกำลังพักผ่อน อย่าเพิ่งเอาเรื่องเครียดยัดใส่สมองฉันเลย” อันดาบอกแล้วยกมือปิดหูอีกครั้ง

“เมื่อวาน…ทะเลาะกันใช่ไหม” ออกัสพูดต่อและเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์แทน อันดาที่ปิดหูอยู่ ปิดยังไงก็ไม่สนิท เธอจึงได้ยินเสียงออกัสพูดแล้วถอนหายใจออกมา

“รู้ได้ไงอ่ะ”

“ก็เสียงเจ้กับฟาร์ทะเลาะกันอ่ะ ดังลงมาถึงชั้นล่างเลย ดีนะที่คนอื่นกลับกันหมดแล้ว เหลือแค่ฉัน ไอ้ธีม และก็แพม” ออกัสพูดต่อ

“ฉันคุยกับฟาร์ไม่รู้เรื่องเลยว่ะ ถ้าแกได้ยินเรื่องทั้งหมดที่ฉันทะเลาะกับฟาร์เมื่อวาน แกคงเข้าใจว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง”

“เข้าใจสิ ถึงได้มาหานี่ไง”

“ฉันพยายามคุยกับฟาร์แล้วนะ แต่ว่าก็ไม่เป็นผลอะไรเลย กลับยิ่งทะเลาะกันไปใหญ่”

“นั่นสิ แล้วเจ้จะทำยังไงต่อไปล่ะ” คำถามของน้องชายทำให้อันดาส่ายหน้าไปมา

“ออกัส…ฉันว่าแกพูดถูกว่ะ ฉันมันใจอ่อน” อยู่ๆอันดาก็พูดต่อขณะที่ตัวเองยังหลับตาอยู่

“หมายความว่าไง” ตอนนี้ออกัสก็หลับตาลงเช่นกัน

“ก็ตอนนั้นไง ที่ธีมแกล้งเป็นแฟนฉันอ่ะ ฉันควรจะทำให้ทุกอย่างจบลงวันนั้น ฉันควรจะใจแข็ง บอกเลิกฟาร์ซะ ฉันไม่น่ายื้อมาจนถึงทุกวันนี้เลย” อันดาส่ายหน้าเบาๆ

“แต่ก็เพราะเจ้ไม่อยากทำให้ฟาร์เสียใจไง เลยตัดสินใจทำแบบนั้น”

“บางที…การเห็นใจคนอื่น แต่กลับทำให้ตัวเราเดือดร้อนมันก็ไม่ดีนะ”

“ก็ใช่ ถ้าเจ้ไม่สงสารฟาร์ เจ้คงไม่ต้องมาปวดหัวแบบนี้” ออกัสเสริม

“ฉันอยากจะเดินไปบอกฟาร์จังเลยว่ะ บอกถึงสิ่งที่ฉันรู้สึก บอกว่าฉันรักเขาแค่ในฐานะเพื่อน ความรักที่ฟาร์มอบให้มันไม่ใช่สิ่งที่ฉันอยากได้ ฉันอยากให้ฟาร์มีความรักให้ฉันเหมือนเมื่อก่อนตอนที่ยังเป็นเพื่อนกัน ฉันยอมรับนะว่าฟาร์คือเพื่อนที่ดีมากๆ แต่ว่าพอมาอยู่ในฐานะแฟน…เธอกลับทำชีวิตฉันวุ่นไปหมด” อันดาบ่นออกมาอย่างอัดอั้น

“เจ้ก็ไปบอกฟาร์สิ บอกว่าคิดกับฟาร์แค่เพื่อน เจ้ไม่ได้รักฟาร์ในแบบที่เธอคิด”

“แกไปบอกแทนฉันไหมล่ะ” อันดาพูดประชด

“แต่เจ้คือเจ้อันนะ เจ้อันดาที่ไม่เคยกลัวอะไร วิ่งชนทุกอย่าง แต่ตอนนี้เจ้กำลังเป็นอะไร กลัว กังวล คิดมากอะไรอยู่ได้”

“ก็เพราะความรู้สึกคนมันเหมือนเส้นด้ายบางๆไงล่ะออกัส แกไม่เคยคิดเลยเหรอว่าถ้าฉันบอกเลิกฟาร์ ฉันจะได้ฟาร์กลับมาในฐานะเพื่อน…ดูก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้”

“ว่าแต่ว่า…การเสียเพื่อนดีๆไปเพราะเราปฏิเสธเขา มันก็แย่จริงๆแหละเนอะ” ออกัสบ่นตาม เพราะคิดถึงเพื่อนผู้สวมแว่นตาของเขา และเพราะเขาปฏิเสธธันเตอร์ไปนี่แหละ เขาถึงเสียเพื่อนดีๆแบบนั้นไป ตอนนี้ออกัสจึงรับรู้ได้แล้วว่าอันดาอึดอัดแค่ไหนกับเรื่องของฟาร์

“แกกำลังคิดถึงเรื่องไอ้ธันเตอร์อยู่ใช่ไหม” อันดาถาม เมื่อเห็นน้องเงียบไป และได้รับเพียงเสียงถอนหายใจกลับมา

“ฉันว่าไอ้ธันเตอร์มันไม่โกรธอะไรแกหรอก แต่มันแค่ยังเคลียร์ตัวเองไม่ได้ มันอาจจะแค่ไม่รู้จะเข้าหน้าแกยังไง หรือไม่ก็ยังอายๆอยู่ แต่ฉันก็รับรู้ได้นะ ว่ามันไม่ได้เกลียดแกหรือคิดจะเลิกเป็นเพื่อนกับแกเลย” อันดาเป็นฝ่ายปลอบน้องบ้าง

“ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นแหละ อยากให้ธันเตอร์มันกลับมาเป็นเพื่อนที่ดีเหมือนเดิม แต่ไม่รู้ว่าจะอีกนานแค่ไหน”

“ฉันคิดว่าอาจจะเร็วๆนี้แหละ” เสียงพูดของใครคนหนึ่งทำให้ทั้งสองพี่น้องลืมตาขึ้นมาพร้อมกันด้วยความตกใจ และภาพที่ทั้งสองเห็นคือ…ใบหน้าของธันเตอร์ที่กำลังก้มลงมองพวกเธออยู่ สองพี่น้องจึงรีบลุกขึ้นนั่งด้วยความงุนงง

“ไอ้ธันเตอร์!!” ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมๆกัน ขณะที่ธันเตอร์นั่งลงข้างๆ

“อย่างที่เจ้บอกแหละ ฉันแค่ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับแก ขอเวลาฉันอีกนิดนะ” ธันเตอร์พูดออกมาขณะที่สองพี่น้องหันมามองหน้ากัน

“ก็ได้…ฉันจะรอแก” ออกัสไม่รู้จะพูดอะไรเลยพูดแบบนี้ออกไป

“แล้ว…แกมานานยังวะ” อันดาถามต่อ

“ก็นานพอจะเห็นอะไร และรู้เรื่องอะไรบ้าง” ธันเตอร์มองหน้าอันดา ทั้งสองพี่น้องจึงเบิกตากว้างเมื่อเธอทั้งสองเพิ่งพูดเรื่องที่เกี่ยวกับฟาร์ไป และมันคงพีคมากสำหรับธันเตอร์ เมื่อรู้ว่าอันดากับฟาร์…คบกัน

“ฉันจะไม่บอกใคร…แต่ว่า”

“แต่ว่า…” ทั้งสองพี่น้องทำหน้าอยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่ธันเตอร์จะพูด

“เรื่องที่เจ้จะบอกฟาร์อ่ะ ไม่ต้องบอกแล้วนะ เพราะว่าเมื่อกี้…ฉันเห็นฟาร์วิ่งร้องไห้ไปทางโน้น” ธันเตอร์ชี้ไปยังสนามด้านข้าง ออกัสและอันดาจึงอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้รับรู้

“ฉันว่าฟาร์คงได้ยินทุกอย่างที่เจ้อยากจะบอก…หมดแล้วแหละ”

 

เอาแล้ว!!!!!!!!!! 

ในที่สุดฟาร์ก็ได้รู้ความจริงจากปากอันดาสักที 

แถมอันดายังบอกแบบไม่ได้ตั้งใจอีกนะ 

แล้วครั้งนี้…อันดาจะตัดสินใจยังไง 

วิ่งไปปลอบฟาร์ หรือว่า…ถึงเวลาปล่อยมือจากฟาร์สักที 

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ 

^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น