เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

#เยลของยักษ์ เยลเมียผู้ไม่สู้คน แต่ถนัดนักตบผัว!!!

#เยลของยักษ์ ๑๓ [100%]

ชื่อตอน : #เยลของยักษ์ ๑๓ [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2562 18:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#เยลของยักษ์ ๑๓ [100%]
แบบอักษร

#เยลของยักษ์ ๑๓ 

 

 

 

เช้าวันต่อมา เยลลี่อาการดีขึ้นแล้ว วันนี้ผมเลยได้ออกจากห้องไปทำงานกับเขาบ้างครับ แต่กว่าจะได้ออกไปก็เล่นซะสายอยู่เหมือนกันเพราะต้องพายัยนี่ออกไปซื้อของสดก่อน

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” ผมพามาเดินซื้อของสดในแม็กซ์แวลูครับ

“อยากทำอะไรก็ซื้อๆ ไปเถอะ”

“แล้วแพ้อะไรบ้างคะ”

“…” ถึงกับหันขวับไปมองเลยครับ กำลังยืนจ้องหน้าผมทำตาปริบๆ อยู่ ไม่คิดว่าจะสนใจรายละเอียดขนาดนี้

“แพ้ไหมคะ”

“ไม่!”

“ค่ะ” ยิ้มให้ผมก่อนจะหันไปหยิบของต่อ “ซื้อกุ้งได้ไหมคะ”

“อยากกิน”

“ค่ะ”

“ซื้อไปสิ รออยู่ตรงนี้นะ”

“ค่ะ” ผมปล่อยให้เลือกของไปส่วนตัวเองเดินไปเลือกพวกขนมขบเคี้ยวแทน เลือกมาแค่ไม่กี่อย่างเท่านั้นก่อนจะเดินกลับไปหาเยลลี่ “ซื้อไปฝากใครเหรอคะ”

“ซื้อให้มึงกิน”

“อ๋อ…”

“ซื้อครบยัง กูต้องไปทำงานอีก”

“ที่ห้องมีเครื่องปรุงใช่มั้ยคะ”

“มี”

“งั้นก็ครบแล้วค่ะ” ผมเอื้อมมือไปคว้าตะกร้ามาถือเอาไว้ก่อนจะเดินไปต่อคิวเพื่อคิดเงิน เยลลี่แค่เดินตามหลังเท่านั้นจนจ่ายเงินเสร็จพากันเดินไปที่รถเพื่อจะกลับคอนโด แม็กซ์อยู่ไม่ไกลจากคอนโดผมสักเท่าไหร่เลยใช้เวลาไม่มาก

มาถึงห้องยัยนี่ก็หิ้วของเข้าครัว ส่วนผมเข้าห้องไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงาน เป็นเช้าที่วุ่นวายมากและใช้เวลามากพอสมควร

“จะไปแล้วเหรอคะ”

“อืม”

“กินข้าวก่อนไหมคะ หนูทำเสร็จแล้ว”

“สายแล้ว มึงกินเถอะ”

“อ๋อ… ค่ะ”

ผมไม่ได้สนใจเยลลี่เลยก่อนจะเดินออกจากห้อง เวลาไปร้านสักผมจะขับบิ๊กไบค์ไปเพราะมันสะดวกกว่า ผมใช้เวลาในการเดินทางเกือบชั่วโมงก็มาถึงร้าน พอไอ้นายเห็นหน้ามันก็ยังมองแรงเหมือนเดิมนั่นแหละครับ

“คิดว่าติดเด็กจนหาทางมาร้านไม่ถูกซะแล้ว”

“ติดเด็กบ้านมึงสิ!”

“ฮ่าๆ ทำไมไม่พาน้องเยลมาด้วยวะ”

“จะพามาให้วุ่นวายทำไม”

“ครับๆ อ๋อ… ลูกค้ามึงมารอแล้วนะ”

“จะรีบไปไหนวะ”

“พอมึงไลน์มาบอกกูว่าจะเข้าร้าน กูก็โทรไปบอกเขาเลย เชิญตามสบายเลยเพื่อน” ไอ้นายมันยิ้มให้ผม แต่รอยยิ้มเหมือนมีเลศนัยยังไงก็ไม่รู้สิครับ ผมเลิกสนใจมันก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง เข้ามาถึงลูกค้าที่ว่าก็ยืนหันหลังให้ผมอยู่เหมือนกำลังมองสำรวจอะไรบางอย่าง

“พร้อมหรือยังครับ”

“ค่ะ” ทำไมเสียงคุ้นๆ แต่คงไม่ใช่หรอกครับ

“งั้นก็เตรียมตัวได้แล้วครับ” ผมว่าก่อนจะเดินไปเตรียมอุปกรณ์ ทุกอย่างพร้อม ลูกค้าเองก็เช่นกัน เธอเดินไปนอนประจำที่แต่กลับนอนหงายแทน “จะสักทั้งหลังไม่ใช่เหรอ”

“เปลี่ยนใจแล้วค่ะ อยากสักที่หน้าอกข้างซ้ายแทน” น้ำเสียงที่ได้ยินมันชัดเจนกว่าเดิมจนทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นไปมองถึงได้รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร

“นี่มึงเองเหรอ”

“ไม่เคยพูดดีต่อกันเลยนะ”

“นึกยังไงถึงอยากสัก” ยัยนี่คงไม่ได้มาเล่นๆ แน่นอนและดูเหมือนแม่จะจริงจังมากด้วยถึงได้เลือกโรสรินทร์

“มีรูปที่อยากจะสักน่ะ”

“แน่ใจ?” ที่ผมถามแบบนี้เพราะยัยนี่ไม่ชอบรอยสัก

“ลองเปลี่ยนดูบ้าง คงไม่แย่สักเท่าไหร่หรอก”

“คิดให้ดีๆ ก็แล้วกัน ตอนสักกับตอนลบความรู้สึกเจ็บมันต่างหาก”

“แต่สำหรับฉันไม่ว่าจะตอนไหนๆ ก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเจ็บ แต่ก็ยังอยากจะฝืน”

“…” ผมเงียบไม่ได้ตอบกลับอะไรนอกจากมองหน้าเธอแทน ประโยคที่พูดเมื่อกี้คงไม่ได้หมายถึงเรื่องสักหรอกครับ “อืม อยากสักรูปไหนเลือกมาละกัน”

“รูปนี้” เธอว่าก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาตรงหน้าผม ความรู้สึกแรกที่ได้เห็นก็ประหลาดใจเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่ายัยนี่จะยังเก็บรูปนี้เอาไว้ เป็นรูปลายสักที่ผมเคยออกแบบเอาไว้ตอนคบกัน ตอนนั้นผมตั้งใจจะสักให้เธอแต่เพราะเธอไม่ชอบเลยไม่ได้สัก

“อะไรที่เดิมๆ ก็ควรจะลืมไปบ้างนะ”

“ก็อยากจะลืม แต่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม”

“แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าจะสัก”

“อืม”

ผมไม่ได้พูดอะไรต่อ ในเมื่อเธอเลือกจะสักผมก็สักให้ครับ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว รอยสักที่ว่าเป็นชื่อจริงของเธอและรูปหัวใจสองดวง ตัวหนังสือจะเป็นเอกลักษณ์และใส่ลวดลายเข้าไปเล็กน้อย

ในขณะที่ผมก้มหน้าก้มตาสัก คนตรงหน้าก็เอาแต่ยนอนนิ่งๆ และมองผมตลอด ผมรู้ว่าเธอเจ็บและไม่ชอบแต่พยายามจะฝืนตัวเอง รอยสักนี้ใช้เวลาไม่นานหรอกครับ

“เรื่องก่อนหน้านี้พูดจริงหรือเปล่า”

“อะไร?”

“เด็กคนนั้น” ผมนิ่งไป แต่มือก็ยังคงทำงานอยู่อย่างนั้น ผมก็ไม่รู้หรอกครับว่ายัยนี่ต้องการอะไร แต่การจะหลอกโรสรินทร์ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอก “นายคิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ พวกเรารู้จักกันมาตั้งนานแถมยังคบกันและอยู่ด้วยกัน ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายนิสัยเป็นยังไง”

“กูก็บอกไปแล้วนี่ว่าคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้เสมอ”

“แต่ต้องไม่ใช่นาย”

“กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงต้องการอะไร แต่เลิกทำตามที่แม่กูขอเถอะ เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน”

“แล้วถ้าฉันบอกว่าที่ทำไปทั้งหมดเพราะอยากทำเองล่ะ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณป้าเลย”

“จะบอกว่ายังรักกูอยู่งั้นเหรอ ทั้งๆ ที่กูทำให้มึงเจ็บซ้ำๆ ซากๆ”

“อืม”

“เหอะ! มึงเป็นคนบอกว่าเกลียดกูเองไม่ใช่เหรอ”

“ตอนนั้นที่ฉันพูดออกไปเพราะโกรธ แต่…”

“เลิกพูดได้แล้ว กูต้องการสมาธิในการทำงาน”

“ใหญ่…”

ผมเงียบ ไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่ผมก็ยังมั่นใจได้ว่าความรู้สึกที่มีต่อโรสรินทร์มันเปลี่ยนไปแล้ว ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนี้เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

สมาธิของผมแทบไม่เหลือ แต่ก็กลับมาได้ กว่างานจะเรียบร้อยก็ใช้เวลานานพอสมควร สักเสร็จผมก็เดินออกจากห้องทันทีไม่ได้รอให้เธอพูดอะไรอีกและบอกให้ไอ้นายเข้าไปบอกวิธีการดูแลตัวเองและรอยสักแทน ผมเดินออกมาสูบบุหรี่ข้างหลังร้าน รู้สึกว่าใจมันไม่นิ่งเลยอยากสงบสติอารมณ์มากกว่า

“ยังสูบบุหรี่เก่งเหมือนเดิมเลยนะ ไม่คิดจะเลิกบ้างเหรอ”

เฮ้อ!

ได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับโรสรินทร์อีกครั้ง เธอยืนมองหน้าผมพร้อมกับรอยยิ้ม แล้วมันน่ายิ้มตรงไหน

“มะ…”

ครืด ครืด 

ยังไม่ทันได้เถียงกลับเลยครับ โทรศัพท์ผมก็มีสายเข้ามาซะก่อน ผมหยิบออกมาดูพอเห็นว่าเป็นเบอร์ของแม่ก็เงยหน้าขึ้นไปมองสบตากับโรสรินทร์ทันที

“ถ้านายไม่รับสาย คุณป้าคงไม่เลิกโทร” คงไม่ต้องบอกว่าเพราะใครสินะ

ครืด ครืด

ก็อย่างที่ยัยนี่ว่าไว้นั่นแหละครับ แม่ผมท่านชอบตื้อไม่เลิก ผมเลยต้องยอมทิ้งบุหรี่แล้วกดรับสายท่านแทน

“สวัสดีครับ”

(คิดว่าจะไม่รับสายของแม่ซะแล้ว)

“แม่โทรมาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ”

(แม่อยากให้ใหญ่กลับมากินมื้อเที่ยงที่บ้านหน่อยน่ะลูก พาหนูโรสมาด้วยนะ) ผมหันไปมองหน้ายัยนั่นทันที กำลังยืนยิ้มมองมาทางผมอยู่เลยครับ (ใหญ่คงไม่ปฏิเสธแม่ใช่มั้ยลูก)

“ผมมะ…”

(ถ้าเยลลี่น่ะ ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แม่บอกเธอให้แล้ว)

“บอก… บอกยังไงครับ”

(หืม? ปกติใหญ่ไม่เคยสนใจคนอื่นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอและอีกอย่างเยลลี่ก็แค่คนใช้ที่แม่ส่งไปดูแลลูกเท่านั้นเอง)

“ครับ”

(ตกลงตามนี้นะใหญ่ แม่จะรอ)

“ครับ”

กดวางสายจากแม่เงยหน้าขึ้นไปมองใครอีกคนทันที

“ฉันรอไปพร้อมนายเลยละกัน วันนี้ฉันไม่ได้เอารถมาน่ะ”

“…” ผมเงียบไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินเข้าร้านไปแทน วันนี้ช่วงเช้าผมมีหลายคิวแต่เป็นงานที่ไม่ได้ลงรายละเอียดเยอะเลยใช้เวลาแค่ไม่นาน ส่วนยัยนั่นผมไม่รู้ว่านั่งรออยู่ตรงไหนเพราะผมไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

ผมตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่ข้างในห้องจนถึงคิวสุดท้าย ช่วงบายผมยกเลิกเหมือนเดิมครับ ถ้าได้กลับบ้านมีเหรอที่แม่จะยอมให้ผมกลับออกมาง่ายๆ คงไม่มีทาง

“เสร็จแล้วเหรอ”

“กูกลับก่อนนะ” ผมไม่ได้สนใจโรสรินทร์เลือกจะหันไปคุยกับไอ้นายแทน

“เออๆ แล้วคืนนี้ไปร้านหรือเปล่า”

“ไป ไว้เจอกัน”

“เค”

ผมหยิบหมวกกันน็อคเดินออกจากร้านทันที ไม่ได้สนใจยัยนั่นหรอกครับจนมาถึงรถ

“จะรีบไปไหนของนายเนี่ย”

“จะไปก็รีบขึ้นมา”

“หมวกกันน็อคของฉันล่ะ”

“ไม่มี!” สงสัยยัยนี่จะเตรียมตัวมาดีครับเพราะชุดที่ใส่อยู่เป็นกางเกง เหมือนเตี้ยมไว้เรียบร้อยแล้ว

บรื้น 

นี่แค่เริ่มต้นครับ มีเหรอที่คนอย่างผมจะยอมเดินตามเกมใครง่ายๆ โดยที่ไม่ทำอะไรเลย ในเมื่ออยากเปิดสงครามประสาทกับผม ต่อให้เป็นแม่ผมก็ไม่สนใจหรอกครับ เดี๋ยวรู้กัน…

 

 

--100%--

ตอนนี้ยกให้พี่ใหญ่กับเมียเก่าเลยค่ะ 55555555 ถ่านไฟเก่ากอนี้จะติดง่ายไหมนะ ก๊ากกกกกกกกกกกก

เจอคำผิดบอกด้วยนะคะ... ขอบคุณค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น