ตัวร้าย เงาดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ข้าโดนบังคับให้มาเป็นสนมของฮ่องเต้(เหตุการณ์)

ชื่อตอน : ข้าโดนบังคับให้มาเป็นสนมของฮ่องเต้(เหตุการณ์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ย. 2562 18:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้าโดนบังคับให้มาเป็นสนมของฮ่องเต้(เหตุการณ์)
แบบอักษร

“ถอดชุดเจ้าออก”

“ห่ะ!!!!!”

“ถอด”หลานจ้านพูดย้ำอีกครั้ง

“ไม่พะยะค่ะ ข้าไม่ถอด”เว่ยอิงพูดบอกไปพร้อมขยับขึ้นไปนั่งหัวเตียงเเละกอดตัวเองไว้เพื่อป้องกันตัว

“เจ้ามันช่างดื้อด้าน น่ารำคาญ”หลานจ้านพูดพร้อมกระชากเว่ยอิงเข้ามาหาตน ทำให้เว่ยอิงที่ยังไม่ได้ตั้งตัวเพราะความตกใจถลาเข้ามาปะทะกับอกเเกร่งที่นั่งอยู่บนเตียง

“หลานจ้าน!!!!”เว่ยอิงเผลอเรียกชื่อฮ่องเต้ออกมาโดยมิได้ตั้งใจ เว่ยอิงได้เเต่อ้อนวอนในใจตนว่าอย่าให้ฝ่าบาทได้ยินที่ตนพูดไปเลย พระองค์ทรงกริ้วเเน่เว่ยอิงคิดในใจ

“ท่านมิทรงกริ้วใช่หรือไม่”เว่ยอิงถามออกไปแผ่วเบา

“หึ....ข้าจักให้เจ้าเรียกข้าว่าหลานเเต่เรียกก็ต่อเมื่ออยู่สองคนเเต่หากไม่เขื่อฟังหรือหลุดปากไปเจ้าจักโดนลงโทษ”หลานจ้านบอกข้อตกลงกับเว่ยอิง

หลานจ้านไม่พูดอะไรเเต่จะกระชากชุดของสนมตนเเต่เว่ยอิงกลับห้ามไว้

“นี่หลานจ้านจักทำอะไรข้า”เว่ยอิงรีบถามหลานจ้านทันที

“เจ้าไม่ถอดเดียวข้าถอดให้”หลานจ้านพูดขึ้น

“ทะ...ท่านนน...... ข้าจักถอดเอง”เว่ยอิงรีบถอดชุดตนออกดเผยให้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยรักของหลานจ้าน ทำให้ฮ่องเต้ผู้ที่ร่ำลือว่าเย็นชาหนักกลับยิ้มอย่างพอใจกับผลงานตน

เเต่เว่ยอิงนั้นนั่งหน้าเเดงปานลูกมะเขือเทศพยายามจะดึงผ้าห่มมาคลุมช่วงล่างไว้เเต่หลานจ้านกลับดึงออกเเล้วโยนทิ้งไปที่ข้างเตียง

“อ้าขาออก”หลานจ้านสั่งเว่ยอิง

“ไม่ข้าไม่ทำเยี่ยงนั้นเด็ดขาด”เว่ยอิงลั่นวาจาออกมาเด็ดขาด เพื่อให้หลานจ้านเลิกยุ่งกับตน

“น่ารำคาญ”หลานจ้านพูดเเล้วจับเว่ยอิงเเยกขาออก

“โอ๊ย!!!ข้าเจ็บ”เว่ยอิงร้องขึ้นมาเพราะเเผลเก่าที่หลานจ้านทำยังไม่หายดีเลย เว่ยอิงได้เเต่ภาวนาในใจไม่ให้ตนโดนรังเเกอีก

หลานจ้านเอื้อมมือไปหยิบยาที่ขอหมอหลวงมา เเล้วนำมาทาที่บริเวณช่องทางของเว่ยอิง

“ซี๊ดดด....จะ เจ็บ.....หลานจ้าน”

“ทนหน่อย”หลานจ้านบอกเว่ยอิงเเล้วทายาให้เว่ยอิงอย่างเเผ่วเบาการกระทำนี้ทำให้เว่ยอิงหน้าเเดงใจเต้นเเรงเมื่อได้อยู่ใกล้ฮ่องเต้ผู้นี้เเล้วจ้องหลานจ้าน

หลานจ้านที่รู้ว่าตนกำลังมองอยู่จึงเเกล้งสนมตนเล็กน้อย

“อื้อออ....หลานจ้าน”หลานจ้านเเกล้งเว่ยอิงโดยการเเกล้งกดนิ้วไปที่ช่องทางของเว่ยอิงทำให้เว่ยอิงตกใจมิน้อย

เพี๊ยย!!

“ท่านเเกล้งข้า”เว่ยอิงตีไปที่ไหล่หลานจ้านเล็กน้อย เเต่หลานจ้านก็ไม่ได้ว่าอะไร

“ฝ่าบาทพะยะค่ะ”เสียงหลี่กงกงเรียกหลานจ้านอยู่ที่ด้านนอก

“มีอันใด”หลานจ้านถามหลี่กงกงคนสนิทของตน

“เกิดเรื่องเเล้วพะยะค่ะ...เหล่าขุนนนางรอท่านไปที่ท้องพระโรงพะยะค่ะ”

“เจ้ากลับไปที่ตำหนักเสีย”หลานจ้านพูดเเค่นั้นเเล้วเดินออกไปเพื่อไปที่ท้องพระโรง

ณ.ท้องพระโรง

“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงหลี่กงกงประกาศขึ้น เเล้วก็ปรากฏฮ่องเต้ในชุดมังกร เดินไปนั่งที่บรรลังก์อย่างน่าเกรงขามเสนาบดีน้อยใหญ่ต่างก้มน้อมทำความเคารพ

“ถวายบังคมพะยะค่ะฝ่าบาท”

“มีเรื่องอันใดใยจึงมาประชุมกะทันหันกัน”หลานจ้านเอ่ยถามเหล่าเสนาบดี

“ฝ่าบาทพะยะค่ะ...เมืองอี้ที่พระองค์ให้นำประชาชนออกมากระหม่อมนำประชาชนออกมาเเล้วพะยะค่ะเเต่เกิดบางอย่างขึ้นที่เมืองอี้พะยะค่ะ”เสนาบดีหลิว เหว่ย กราบทูลสิ่งที่ตนร้อนใจจึงชักชวนเหล่าเสนาบดีทุกคนมาประชุม

“เรื่องอันใด”หลานจ้านถามเสนาบดี

“เอ่อ.....คือเรื่องลี้ลับพะยะค่ะ ยามดึกจะมีพวกหุ่นเชิดออกมาเดินบนถนนในหมู่บ้านพะยะค่ะซ้ำยังทำร้ายคนที่ขวางทางเเต่ทหารที่เป็นเวรยามมิอาจทราบได้พะยะค่ะว่าหุ่นเชิดพวกนี้มาจากไหน”

“ฝ่าบาทกระหม่อมเห็นว่าควรให้ตระกลูหลานเเห่งกูซูเข้าไปตรวจดูพะยะค่ะ โปรดพิจารณาด้วยพะยะค่ะ”

“โปรดพิจารณาด้วยเทอญพะยะค่ะ”เหล่าเสนาบดีน้อยใหญ่ต่างพูดขึ้นพร้อมกัน

“ท่านอาท่านจักว่าอย่างไร”หลานจ้านเอ่ยขึ้น

“ข้าจักไปตรวจดูให้”

หลานซีเฉินหรือผู้ดูเเลตระกลูหลานเเห่งกูซูท่านอาของหลานจ้าน

ณ.สวนหลวง

“เวินหนิงข้าขอเดินเล่นสักพัก”เว่ยอิงที่กำลังจะกลับตำหนักเเต่ตนเเวะมาเดินเล่นที่สวนหลวงเสียก่อนค่อยกลับไปที่ตำหนักตนตามคำสั่งของหลานจ้าน

“ขอรับคุณชาย”

เว่ยอิงที่กำลังจะเดินข้ามสะพานไปที่กรงกระต่ายก็พบเข้ากับ.........

“ถวายบังคมพะยะค่ะฮองเฮา เต๋อเฟย”เว่ยอิงทำความย่อทักทาย

“ลุกขึ้นเถิดไฉเหริน”เต๋อเฟยพูดขึ้น

“หึ....เจ้าคิดว่าฝ่ายาทจักโปรดเจ้าตลอดไป”ฮองเฮาทรงพูดขึ้น

“ไฉเหรินเเบบเจ้าอีกสักพักฝ่าบาทก็ทรงเบื่อเจ้าเเล้ว หึ....ระวังตัวไว้ละ”

“พี่หญิง....ไปกันเถอะเพคะ”เต๋อเฟยพูดขึ้นเพื่อไม่ให้ฮองเฮาทรงกริ้ว

“กระหม่อมจะจำไว้พะยะค่ะ....ทูลลาฮองเฮา เต๋อเฟย”เว่ยอิงพูดขึ้นเต๋อเฟยทรงยิ้มให้เล็กน้อยเเต่พอมองไปที่ฮองเฮาพระองค์ทรงเชิดหน้าขึ้น เว่ยที่กำลังจะเดินผ่านเเต่เหมือนจะสะดุดอะไรสักอย่าง ทำให้ตั้งตัวไม่ทันจึงเซไปด้านข้าง

ตุ๊มมมมมม!!!!!

“พระสนม!!!!”เวินหนิงที่อยู่ด้านหลังคว้าตัวเว่ยอิงไว้ไม่ทัน จึงกระโดดลงไปตามเว่ยอิง

เว่ยอิงที่ว่ายน้ำไม่เป็นทำให้กำลังจมลงไปก้นลึกของสระในสวนหลวงเเต่เเล้วเวินหนิงที่กระโดดลงมาตามก็คว้าตัวของพระสนมไว้ได้จึงพาขึ้นมา

“พระสนมพะยะค่ะ พระสนม”เวินหนิงเรียกเว่ยอิงที่เปลือกตาหลับสนิท เวินหนิงจึงอุ้มเว่ยอิงขึ้นฟาดบ่าเเล้วเขย่า

“เเค่กๆๆๆ......”เว่ยอิงสำลักน้ำออกมาพอเวินหนิงเห็นเว่ยอิงตอบสนองจึงโล่งใจเเล้วค่อยๆวางเว่ยอิงลง

“ไฉเหริน!!!!เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”เป็นเต๋อเฟยที่เดินเข้ามาประคองเว่ยอิงด้วยท่าทีที่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ไปตามหมอหลวงมา”เต๋อเฟยพูดบอกบ่าวของตนเพื่อให้มาดูเว่ยอิงส่วนฮ่องเฮาก็เเสยะยิ้มยืนมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างมีชัย

“เกิดอันใดขึ้น”เเล้วอยู่ๆก็มีเสียงของเจ้าของชุดมังกรปรากฏตัวขึ้น

“ฝ่าบาท ไฉเหรินพลาดท่าตกน้ำเพคะ......เจ้าเป็นเช่นไรบ้างไฉเหริน”พอฮ่องเฮาเห็นว่าเป็นฮ่องเต้ที่เดินมานางก็รีบเข้ามาในเหตุการณ์ทันที

หลานจ้านเดินเข้าไปหาเว่ยอิงทันทีเเล้วหลานจ้านก็อุ้มเว่ยอิงขึ้นเเล้วพาเว่ยอิงเดินออกไปทำให้ฮ่องเฮาหน้าเสียที่ฝ่าบาทเมินตน

“เต๋อเฟยเจ้าบอกให้หมอหลวงตามมาที่ตำหนักข้า”ก่อนหลานจ้านจะเดินออกไปก็สั่งเต๋อเฟย

“เพคะฝ่าบาท”เต๋อเฟยน้อมรับ

“ข้าเดินเองได้ปล่อยข้าได้เเล้ว”เว่ยอิงพยามดิ้นออกจากการอุ้ม หลานจ้านเลยก้มไปปรามว่าอย่าดิ้น

“ข้าเป็นบุรุษมิใช่สตรีที่จะอ่อนแอ.....ปล่อยข้า”เว่ยอิงยังคงดื้อทำให้หลานจ้านนอยากจักเเกล้ง

“ตุบบบบ!!!!!!.......โอ๊ยยยยย ท่านนน!!ปล่อยข้าลงมาเเบบนี้ได้ยังไง”

“ดื้อด้าน.........รีบตามมาก่อนที่ข้าจะลงโทษ”หลานจ้านพูดเเค่นั้นเเล้วเดินนำเว่ยอิงไป. เวินหนิงก็รีบไปพยุงเว่ยอิงขึ้นมา

“คุณชายท่านเดินไหวหรือไม่”เวินหนิงถามเว่ยอิง

“ให้พระสนมเดินเอง.....ใครเข้าไปยุ่งจักโดนตัดหัว”หลานจ้านพูดขึ้นทำให้เวินหนิงทำหน้าลำบากใจเว่ยอิงจึงพยักหน้าให้เวินหนิงออกไปเวินหนิงจึงเดินตามหลังเว่ยอิงไป

“บ้าอำนาจที่สุด”เว่ยอิงพูดบ่นขึ้นมา ซี๊ดดดด เจ็บเสียจริงเว่ยอิงได้เเต่ร้องไห้อยู่ในใจ

 

จบตอน

เว่ยอิงต้องเอาคืนเเล้วนะ!!!!!

ฝ่าบาททรงรุนเเรงจังเพคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น