OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

ชื่อตอน : 06 :: STAY THE NIGHT :: [1/4]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
06 :: STAY THE NIGHT :: [1/4]
แบบอักษร

CHAPTER 06 

STAY THE NIGHT 

[1/4] 

 

 

พออยู่กับจอมยุทธ์มาประมาณเกือบสองสัปดาห์เห็นจะได้ ตัวผมเองจับจุดนิสัยเขาได้บางอย่างและเป็นสิ่งที่จะทำให้ผมถือไพ่เหนือกว่าเขาไปโดยปริยาย นั่นคือการตามใจเขา... 

ฟังดูงงๆ แต่ผมจะอธิบายให้ฟัง คือน้องมันเป็นคนค่อนข้างเจ้าความคิด ชอบวางแผน เป็นคนที่ดูเจ้าเล่ห์เหมือนในหัวกำลังคิดอะไรตลอดเวลา แน่นอนว่าสิ่งที่เขาจะคิดตอนอยู่ด้วยกันก็ไม่พ้นการกลั่นแกล้งผม อยากจะแหย่ให้ผมโมโห พอผมบ่นหรือแสดงความไม่พอใจน้องมันก็จะสะใจเว้ย เหมือนกวนประสาทผมได้สำเร็จ แต่เดชะบุญที่ผมไม่ใช่คนใจร้อน เป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ ที่ผ่านมาอาจมีหลายครั้งที่ผมรำคาญและต่อต้าน แต่จากนี้ไปจะไม่มีการปฏิเสธจากผมแน่นอน 

เพราะเวลาน้องมันอยากให้ผมทำอะไรแล้วผมทำโดยไม่รีรอ เขาจะหงุดหงิดงุ่นง่านเองอยู่คนเดียวที่แกล้งผมให้ประสาทเสียไม่สำเร็จ ไอ้เรื่องแกล้งก็เรื่องหนึ่งครับ อีกเรื่องที่ผมต้องทำใจให้ชินคือมือหนวดปลาหมึกของเขา จอมยุทธ์เนี่ยชอบถึงเนื้อถึงตัวผมมาก เอะอะเข้ามาคล้องคอ โอบเอว บีบแก้ม ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนตอนยังไม่รู้จักน้องมันผมก็คงจะเอี้ยวตัวหลบสัมผัส แต่ตอนนี้น่ะเหรอ หึ แอ่นสู้ครับ!!  

เพราะเมื่อไหร่ที่ผมนิ่งอย่างสมยอม เขาจะรู้สึกพ่ายแพ้และผละออกไปเอง ฮ่าๆ และเมื่อนั้นแหละผมก็เหมือนได้รับชัยชนะอย่างเงียบๆ ทว่านั่นมันก็ต้องแลกมาด้วยความอดทนของผมซึ่งต้องทำเป็นไม่ตกใจกับสัมผัสต่างๆ ที่เขาจะมอบให้ สำหรับคนแปลกหน้าทั่วไปหรือคนที่ไม่ได้สนิทแล้วเข้ามาโอบมากอดเรา เราจะต้องรู้สึกทำตัวไม่ถูกและอยากเลี่ยงสัมผัสเอามากๆ ใช่ไหมล่ะครับ แต่กับจอมยุทธ์ผมแทบไม่เป็นเลย งงว่าทำไมผมถึงรู้สึกชินไม้ชินมือน้องมันได้ขนาดนี้ 

กลายเป็นว่าเขาอยากจะมาจับมากอดผมตอนไหนก็ได้ ผมกลับรู้สึกชินชาไปกับเขาเสียทุกครั้ง ผมแปลกใจตรงนี้มาก หรืออาจเป็นเพราะเราเคยมีอะไรลึกซึ้งกันมาแล้วก็ได้นะครับ จิตใต้สำนึกของผมมันคงจะคิดปลอบตัวเองว่า เออ ให้มันจับแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ได้กันก็เคยมาแล้วแค่นี้ไม่มีอะไรเสียหาย คงจะบอกตัวเองอะไรไปประมาณนั้นแน่ๆ  

“พี่ติน รายงานของพี่ที่ต้องเขียนอ่ะ เอามาให้ผมนะ เดี๋ยวผมให้เด็กทำให้” 

“จะทำยังไงเหรอ?” 

“ทำแบบที่เด็กฝึกงานคนอื่นทำกันนั่นแหละ อ้อ ส่วนอันนี้เป็นการทำงานของโรงงานด้านในโดยละเอียด พี่เอาไปอ่านให้คุ้นเคยก่อนไว้ผมจะพาเข้าไป” 

จอมยุทธ์มีสิ่งหนึ่งที่ผมประทับใจในตัวน้องมัน คือไม่ว่าผมจะขออะไรเขาจะให้แทบทุกอย่าง ไม่ว่าผมบอกเขาว่ารำคาญลูกสมุนของเขาที่คอยสอดส่องจับตามองผม หลังจากวันนั้นไอ้เด็กสองคนนั้นก็ไม่สนใจเรื่องของผมอีกเลย กลายเป็นพูดคุยกันปกติไม่กวนประสาท แต่ดูจะฝืนๆ กันมาก พวกมันเกร็งผมก็เกร็งตาม พอผมรู้สึกไม่สบายใจเลยบอกน้องมันอีกรอบว่าผมชักจะเกร็งกับความไม่เหมือนเดิมของสองสมุนแล้ว เท่านั้นแหละ จนวันนี้ผมก็ยังไม่เห็นหน้าพวกมันอีกเลย 

หรือจะเป็นเรื่องที่ผมอยากรู้เกี่ยวกับการทำงานในโรงงานประกอบอะไหล่รถยนต์ของที่นี่ คือผมชอบเครื่องยนต์ เครื่องจักร ผมอยากเห็น อยากทำงานคุ้นเคยกับอะไรประเภทนั้นแต่น้องมันไม่ให้ผมไปเพราะบอกว่าในนั้นเขาทำงานกันเคร่งครัดมาก จะเข้าไปต้องรู้เรื่องรู้ราวก่อน แล้วเขาก็เอารายงานการทำงานในนั้นแบบละเอียดมาให้ผมนี่แหละ ส่วนเรื่องรายงานการฝึกงานของผม ผมบ่นให้เขาฟังว่าผมเขียนไม่ได้เลยเพราะไม่ได้ทำงานจริง วันนี้เขาก็จะเอาไปจัดการให้ 

อยู่กับคุณจอมขอแค่เอ่ยปากน่ะครับ เขาพร้อมจะช่วยเหลือตลอดนั่นแหละ... 

ผมมองเขานั่งกินขนมหวานหลังจากที่เราเดินไปกินข้าวกลางวันกันมาแล้ว พอรู้ว่าผมมองอยู่น้องมันก็ยักคิ้วให้ผมทีหนึ่งก่อนจิ้มทองหยอดในจานยื่นมาให้ แน่นอนว่าผมก็ยื่นหน้าเข้าไปอ้าปากงับมาอย่างไม่รีรอ  

“น้อง รถคันนี้อีกไม่เยอะก็เสร็จแล้ว เราทำให้เสร็จวันนี้เลยไหม?” 

ขณะที่ยืนเคี้ยวทองหยอดที่น้องมันป้อนอยู่ผมได้เหลือบมองรถแข่งคันนี้ที่มีแนวโน้มว่าจะเสร็จก่อนคันอื่น เราสองคนงมมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ ผมได้ช่วยน้องเต็มที่เพราะไม่มีลูกสมุนที่ไหนมาที่นี่เลย ตรงไหนผมทำไม่เป็นน้องมันก็สอนนะ แถมอธิบายละเอียดอย่างใจเย็นด้วย ตอนเขาสอนงานนี่จริงจังขึงขังเหมือนผู้ใหญ่เลยล่ะ เขาเป็นคนรักรถของเขามาก อะไรเกี่ยวกับรถดูเขาจะจริงจังเป็นพิเศษ 

“เดี๋ยวผมขับไปลองก่อน ถ้าโอเคแล้วค่อยกลับมาประกอบ ถ้าจะงมให้เสร็จก็คงงมกันถึงค่ำเลย พี่อยู่กับผมได้ไหมล่ะ” 

“อยู่ได้” 

“งั้นไปลองรถที่สนามกับผมดีกว่า ผมไม่เคยพาพี่ไปเลยสักครั้ง” 

ก็ไม่เคยพาไปจริงๆ นั่นแหละ ได้ยินแต่เขาพูดเรื่องการแข่งรถ พูดถึงสนามแข่ง แต่ผมไม่เข้าใจหรอกครับ บอกตามตรงทั้งชีวิตผมไม่เคยแข่งรถเลย ผมไม่ใช่คนที่รักความเร็วและความท้าทายอย่างน้องมัน ผมสายนักดนตรีมากกว่า เป็นนักร้องนำของวงดนตรีตั้งแต่มัธยม ขึ้นมหาวิทยาลัยก็รับงานร้องเพลงตามร้านเหล้า มีกีต้าร์กับไมค์สักตัวแค่นี้ผมก็ทำงานได้แล้ว ชีวิตวนเวียนอยู่กับอะไรแบบนั้นมากกว่า การได้มารู้จักกับน้องมันถือเป็นการเบิกเนตรให้ผมเหมือนกันนะเนี่ย อะไรที่ไม่เคยได้สัมผัสก็จะได้เคย 

ผมคว้าเสื้อแจ็คเกตหนังตัวโปรดมาพาดไว้บนบ่าเตรียมตัวจะออกไปข้างนอกกับเขา ส่วนเจ้าตัวก็ยังคงนั่งกินขนมหวานเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างใจเย็น แต่พอหันมาเห็นว่าผมพร้อมแล้วเขาก็ถอนหายใจแล้วถือจานขนมหวานไปแช่ตู้เย็นไว้ ก่อนหยิบกุญแจรถแล้วจูงมือผมเดินไปที่รถในทันที อ๊ะๆ อย่าตกใจที่น้องมันจะจูงมือผมแบบนี้ ที่จริงผมก็โดนจูงเป็นประจำ อย่างตอนเดินไปกินข้าวมื้อเที่ยงเมื่อกี้เขายังควงแขนผมเดินเลย ผมก็ไม่ได้อะไรนะครับ อยากควงก็ควงไป  

จอมยุทธ์สตาร์ทรถและขับออกไปสู่ท้องถนน สภาพรถก็ยังไม่สมประกอบเท่าไหร่นะเอาจริงๆ ยังไม่ได้ประกอบภายนอกให้เหมือนรถปกติเลย ด้านหน้านี่ยังไม่ได้ปิดฝากระโปรงเลยด้วยซ้ำ ดูรวมๆ แล้วเหมือนซากเหล็กที่ขับได้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สตาร์ทติดและเหมือนจะขับได้ดีในความเร็วคงที่ เห็นว่าคันนี้เป็นรถแข่งทางตรงนะ ไม่รู้ว่าไปลองในสนามจริงจะได้สักกี่วินาทีกัน  

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมได้นั่งรถกับน้องมัน ทุกทีไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันนอกจากเดินไปหาอะไรกินแถวๆ อู่ ผมเหลือบมองมาดการขับรถของเขาก็คงต้องบอกจากใจว่าเท่ไม่เบา กับการควงพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว ส่วนแขนอีกข้างก็วางพาดไปกับประตูรถที่เปิดประจกไว้ ยามต้องเปลี่ยนเกียร์เขาก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว มือและเท้าทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างว่องไว ผมมองแล้วรู้สึกได้ถึงความเท่ครับ เขามีออร่าบางอย่างออกมา มันเป็นจอมยุทธ์ในรูปแบบที่ผมไม่เคยเห็นตัวตนเขาในมุมนี้มาก่อน 

“ชอบรถมากเหรอ ดูน้องคุ้นเคยกับรถมาก คุ้นเคยเหมือนเป็นส่วนหนึ่งเลย คงชอบมากเลยสิ” 

“รถก็ชอบ แต่ชอบพี่มากกว่า” 

น้องมันขยิบตาใส่ผมทีหนึ่งเป็นการโปรยเสน่ห์ ผมนี่ถึงกับกรอกตามองบนเลยครับ ชอบมาพูดอะไรแบบนี้ใส่ผมอยู่เรื่อย ผมก็ไปไม่ถูกเลยสิ ได้แต่นั่งเงียบกระทั่งมาถึงที่หมาย 

สนามแข่งรถที่อยู่ในพื้นที่ลึกลับทว่าเมื่อมาถึงตัวสนามกลับใหญ่โตเอาเรื่อง แต่มองไปเหมือนมีหลายส่วนกำลังต่อเติมอยู่ นอกจากถนนส่วนกลางเอาไว้ให้แข่งรถแล้ว รอบนอกก็ยังทำไม่เสร็จเรียบร้อยเท่าไหร่ 

“ที่นี่เพิ่งสร้างเหรอน้อง” 

“เปล่า ผมทำไว้นานแล้ว แต่จะทำดีๆ ไว้จดทะเบียนเป็นสนามแข่ง จริงๆ ตอนนี้ยังเป็นสนามเถื่อนอยู่” 

“เดี๋ยวนะ นี่สนามของน้องเองเหรอ? ทั้งหมดเนี่ยนะ?” 

“อืม ของผมเอง ที่จริงผมสั่งทำแค่ถนนส่วนที่แข่งกับตัวจับความเร็ว ป้ายนับเวลา แล้วข้างๆ ก็กั้นเอาไว้ไม่ได้ทำอัฒจันทร์ให้คนนั่งดู ใครจะดูก็ยืนดูหลังรั้วตาข่ายเหล็กที่กั้นไว้ แต่มันอันตราย ตอนนี้ทำดีแล้วพี่” 

รวยจัด หลายสิ่งหลายอย่างผมได้รู้มาอย่างต่อเนื่องว่าครอบครัวเขาเป็นเจ้าของโน่นนั่นนี่เยอะแยะไปหมด แต่ส่วนของสนามแข่งเขาบอกว่าเป็นของเขา นั่นหมายความว่าเป็นทุนส่วนตัวของตัวเองเหรอ? โอ้โห รวยมากน้อง ถ้ามองย้อนมาเปรียบเทียบกับตัวผมเองล่ะก็ ลำพังเงินเก็บที่ผมมีคงมีปัญญาซื้อได้แค่ป้ายไฟบอกเวลาเท่านั่นแหละ ฮือ จนฉิบหาย 

พอขับเข้ามาในถนนทางตรงในการแข่ง หรือที่เรียกว่าแดร็กเรซซิ่ง ผมก็ไม่รู้รายละเอียดนะ เห็นป้ายข้างหน้าบอกไว้แบบนี้น่ะ ผมมีความรู้สึกว่าตรงนี้มันขลังยังไงบอกไม่ถูก เพิ่งเคยได้มาเห็นจุดสตาร์ทในการออกตัวแข่งรถอยู่ตรงหน้าผมห่างไปไม่กี่เมตรครั้งแรกเหมือนกัน ผมนี่เท้าจิกเลยครับเพราะไม่รู้ว่าน้องมันจะพุ่งออกไปตอนไหน ส่วนจอมยุทธ์น่ะเหรอ นั่งผิวปากฮัมเพลงอย่างสบายใจพร้อมกับเบิ้ลรถบรื้นๆ ไปเบาๆ  

 

__________________ 

TALK 

น้องมันก็ชัดเจนของมันอ่ะ รถก็ชอบ แต่ชอบพี่มากกว่า... ฮื่อ พี่ตินมาไง เด็กมันรุกขนาดนี้แล้ว จะยอมโดนกดหรือจะพลิกเกมดีพี่ ลุ้นนนนน 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

กิจกรรมพิเศษ! 

แวะไปหวีดได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

สุ่มแจกนิยายเรื่องนี้ฟรี 2 เล่ม ระยะเวลาของกิจกรรมตั้งแต่วันนี้-31ธันวาคม 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น