คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4: บังเอิญหรือพรหมลิขิต [6] -- จบ

ชื่อตอน : บทที่ 4: บังเอิญหรือพรหมลิขิต [6] -- จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 12:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4: บังเอิญหรือพรหมลิขิต [6] -- จบ
แบบอักษร

 

 “เดี๋ยวก็วูบอีก ผมเป็นห่วงนะครับถึงอยากให้คุณพ่อพักผ่อนเยอะๆ” 

“ภพไม่ต้องห่วงหรอกนะ แม่จะคอยดูแลคุณพ่ออย่างใกล้ชิดเอง จะพาหลานไปด้วย คุณพ่อจะได้พักสายตาบ่อยขึ้น” 

รีบเอาน้ำเย็นเข้าลูบก่อนพ่อลูกชายจะหัวเสีย ตาภพยิ่งเป็นคนหัวรั้นหัวแข็งชอบเอาแต่ใจอยู่ด้วย 

“ภพไม่ต้องห่วงหรอกนะ มีหลานคลานไปคลานมาพ่อไม่เครียดหรอก” 

“ภพกลับมาเหนื่อยๆ กินข้าวด้วยกันก่อนสิ” 

คุณแขไขชวนลูกชายโดยข้ามประเด็นการถามว่าหายไปไหนมาเพราะรังแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ เคยคุยกันหลายครั้งแล้วลูกชายก็ใช้ความเป็นผู้ชายมาอ้างตลอด พูดโน้มน้าวว่าเขามีความต้องการบ้างเป็นธรรมดา แต่ไม่ได้ไปมั่วไม่เลือกหรือไปทำตัวเสี่ยงให้ติดโรคหรือถูกปล่อยท้องเพื่อจับเหมือนกรณีเฟื่องลดาแน่นอน 

แขวะเฟื่องเขาเก่งนัก ท่านขี้เกียจจะเถียงด้วยปล่อยเลยตามเลยไม่สนใจแล้วเลี้ยงหลานดีกว่า วัยกำลังซน กำลังน่ารัก ท่านจะเลี้ยงให้นิสัยดีๆ ไม่ให้เอาแต่ใจ ขี้เหวี่ยง ขี้วีนเหมือนพ่อของแก 

“ขอผ่านดีกว่า คุณแม่กับคุณพ่อกินข้าวกันก่อนเลยครับ ผมอยากขึ้นไปอาบน้ำ อ้าว ไง ลูกพ่อ…” 

บังเอิญป้านงค์อุ้มลูกมาทางนี้พอดีเขาจึงเข้าไปทักทายลูกรัก หอมแก้มเล็กฟอดใหญ่ ก่อนขอตัวขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ 

รณภพผิวปากอารมณ์ดีเดินเข้ามาในห้องนอนถอดเสื้อออก ปั้นเป็นก้อนกลมๆ เหวี่ยงโยนไปใส่ตะกร้าจะเข้าหรือไม่เข้าก็เรื่องของมันเดี๋ยวคนใช้ก็เข้ามาเก็บกวาดให้เรียบร้อยเอง 

มือใหญ่ดึงประตูตู้เสื้อผ้าออกมองหาผ้าเช็ดตัวหยิบมันออกมาพาดบ่า ปลดเข็มขัดกำลังจะรูดซิปถอดกางเกงลงทว่าสายตากลับมองไปเห็นการ์ดแปลกๆ แปะกาวน์สองชั้นหน้าตู้เสื้อผ้า ลามไปถึงหัวเตียง ประตูห้องน้ำ โคมไฟ เรียกได้ว่าทุกที่ที่สายตาเขาสามารถมองเห็นจะมีกระดาษปริศนาติดไว้ทั้งหมด รณภพรูดซิปกลับคืน หยิบเสื้อกลับมาสวม ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปดึงกระชากมันออกมาอ่าน 

“นางสาวเฟื่องลดา มีความยินดีขอเรียนเชิญคุณรณภพเพื่อเป็นเกียรติและร่วมรับประทานอาหารในงานพิธีมงคลสมรส ระหว่างนางสาวอาทิตยากับนายอาชวิน ณ ไร่ส้มสัตยา วันที่…” 

อ่านยังไม่ทันจบแผ่นเส้นเลือดบนแขนก็ปูดโปนขึ้นมา รณภพกำรอบการ์ดเชิญจอมปลอมแผ่นนั้นจนแหลกคามือ ตามไปกระชากทุกแผ่นที่เฟื่องลดาปริ้นมาแปะเดินกระทืบเท้าตึงตัง ชนแจกันดอกไม้บนชุดรับแขกหน้าระเบียงชั้นสองตกแตกจนคนข้างล่างได้ยิน ทว่าเขาไม่สนใจ รีบจ้ำเท้าไปยังห้องนอนของเฟื่องลดาถือวิสาสะรุดกายเข้าไปโยนกระดาษพวกนั้นใส่ตัวหล่อน โยนแรงเสียจนเฟื่องลดาตกใจเอี้ยวตัวหลบไม่ให้กระดาษก้อนนั้นถูกจุดสำคัญ 

“กล้าดียังไงถึงเข้าไปในห้องนอนฉัน แล้วกล้าดียังไงถึงอุปโลกน์เรื่องพวกนี้ขึ้นมา!” 

“ไม่น่าเชื่อนะคะว่าแค่กระดาษไม่กี่แผ่น ข้อความไม่กี่บรรทัดจะทำให้ คุณโกรธมากขนาดนี้ แต่ผิดแล้ว ข้อความทั้งหมดเป็นความจริง เอยเขาได้กำหนดวันแต่งงานแล้วเฟื่องก็แค่บอกข่าวให้คุณทราบ” 

“จะจริงหรือไม่จริงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ไม่ต้องมายุ่ง!” 

“คุณเคยพูดกับเฟื่องว่าเอยกับคุณอาร์มจะคบกันไม่รอด ไม่นานก็เลิกกัน แล้วเป็นยังไงล่ะคะ คราวนี้จะเชื่อเฟื่องได้หรือยังว่าเอยไม่เคยเสียใจ ไม่เคยเสียดายเลยสักนิดที่ไม่เลือกผู้ชายอย่างคุณมาเป็นแฟน! เอยเลือกคู่ชีวิตถูกคนแล้ว เขาฉลาดมากพอที่จะไม่โง่มาคว้าผู้ชายนิสัยอย่างคุณไปทำพันธุ์ คนที่มีดีแค่ฐานะรวยอย่างคุณสู้คุณอาร์มไม่ได้!” 

 

 

 

 

 

ตอนหน้าด่ากันหนักกว่านี้อีกค่ะ พรุ่งนี้มาอัปต่อนะคะ T//T 

ถ้าตอนสั้นไปสามารถเว้นช่วงไว้แล้วกลับมาอ่านรวบได้นะคะ ไรท์อัปนิยายทุกวัน 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น