Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2562 07:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

《Milk》

ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวด เพราะกว่าเขาจะปล่อยให้ฉันได้นอนก็เช้าแล้ว ตามตัวมีเพียงเสื้อเชิ้ตปกปิดร่างกายอยู่คงจะเป็นเขาที่ใส่ให้ฉัน หันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่ผนังห้องขณะนี้เวลาบ่ายโมงแล้ว คนที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ไม่รู้ว่าเขาไปไหน

 

"โอ้ย.." ฉันพยายามลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ แต่ก็ลุกไม่ไหว มันปวดไปหมดทั้งตัว

แอด..

เสียงเปิดประตู ฉันจึงหันไปมองเห็นเขาเดินเข้ามา

"ตื่นแล้วเหรอ.." คำแรกที่เขาเอ่ยถามฉัน

"ค่ะ.." ฉันพยักหน้า แต่ไม่ได้มองหน้าเขา

"แล้วจะไปไหน.." เขาถามฉันอีกครั้ง

"ห้องน้ำค่ะ.." ฉันก็ตอบกลับเขาไป

"ลุกไหวเหรอ..หึ.." คำถามนั้นทำให้ฉันนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบกลับเขาไป

"ไม่ไหวก็ต้องไหว.."

"แล้วแต่เธอ..กูไปรอด้านนอกนะ..เร็วๆด้วยล่ะ.." เขาทำท่าจะเดินออกจากห้อง ฉันจึงเรียกเขาไว้ก่อน

"ดะ..เดี๋ยว"

"..." ไม่พูดอะไรแต่เลิกคิ้วให้

"ช่วยฉันหน่อยสิ.." ฉันจึงเอ่ยของความช่วยเหลือจากเขา

"ดีๆดิ" คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วมองมาที่ฉัน

"เฮียคะ..ช่วยพามิลล์ไปเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ.."ฉันจำใจต้องพูดเสียงหวาน เพื่อให้เขาพาฉันไป แล้วมันก็ได้ผล

"ก็แค่นี้.." เขาจึงรีบเข้ามาอุ้มฉันเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

พอฉันทำธุระเสร็จ จึงพยุงตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วมองหากระเป๋าของตัวเอง กลัวแม่และเพื่อนจะโทรมาหา ไม่อยากให้เป็นห่วง

"หาอะไร.." เสียงเขามาจากด้านหลังฉันไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

"กระเป๋าค่ะ.." ฉันหันกลับไปตอบ ก่อนจะมองหาต่อ

"อยู่ที่กูนี่.." เขาชูขึ้นมาให้ดู

"เฮีย..มิลล์ขอกระเป๋าคืนด้วยค่ะ.." ฉันจึงทำสายตาอ้อนๆขอกระเป๋าจากเขา

"อ่ะ..มีสายเข้ามากูรับสายให้แล้ว.." เขาก็ยื่นให้ฉัน ก่อนจะพูดต่อ

"เฮียสิงห์..!!" เมื่อได้ยินแบบนั้นฉันจึงตกใจเรียกชื่อเขาเสียงดัง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดู

"มึงจะเสียงดังทำไม.."

"ก็เฮียมารับสายให้ทำไม..ป่านนี้แม่คงคิดว่ามิลล์.."ฉันคิดว่าถ้าแม่รู้เรื่องนี้จะทำยังไง

"แม่มึงไม่ได้โทรมา..คนที่โทรมาชื่อขิง.." พอเฮียพูดมาแบบนั้นฉันก็สบายใจขึ้นมาหน่อย แต่นี่ก็เพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน

"ตายแน่ๆ..แล้วเฮียคุยอะไรไป.." ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะหันไปถามคนตรงหน้า

"เขาถามว่ากูเป็นใครทำไมถึงได้รับโทรศัพท์มึง..กูเลยตอบไปว่า..เป็นผัวมึงแค่นั้น.." เขาพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆเขาจะรู้ไหมว่ามันคือเรื่องใหญ่สำหรับฉันเลยนะ

"เห้อ.." ได้แต่ถอนออกมาเฮือกใหญ่

"มึงจะถอนหายใจทำไม..เพื่อนของมึงยังมีผัวได้เลย.." ฉันเงยหน้ามองเขาทันที เมื่อได้ยินที่เขาพูด

"เฮียรู้ได้ยังไง.." ฉันสงสัยจึงถามเขาไป

"กูเจอบ่อย..เพราะผู้ชายคนนั้นก็เพื่อนกูนี่แหละ..เมื่อวานกูก็เห็นอยู่ที่ผับของเพื่อนกู..เพื่อนของมึงสถานะเดียวกับมึง.." สถานะเดียวกับฉันอย่างงั้นหรอ เป็นคำพูดที่ทำให้เจ็บจี้ดที่สุด เขาไม่คิดบ้างหรอว่าฉันก็มีหัวใจ ฉันมองหน้าเขานิ่งรู้สึกว่าน้ำตาตัวเองเริ่มคลอเบ้า

"เอ่อ.." เค้ากำลังจะพูด

"ฉันขอตัว.." ฉันรีบตัดบทเขาทันทีก่อนจะวิ่งออกจากห้องนั้นมาโดยไม่สนใจว่าตัวเองไม่ได้ใส่ชุดชั้นในเลยมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวยาวปกคลุม น้ำตาเจ้ากรรมเริ่มไหลลงมาอาบแก้ม ได้แต่ปาดออกลวกๆ

"เดี๋ยว.! ใครอนุญาตให้มึงไป..กูยังไม่ได้สั่ง..กลับมาเดี๋ยวนี้นะ" เสียงเขาตะโกนตามหลัง แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่นิด

พอมาถึงห้อง ฉันเดินเข้าไปเห็นขิงนั่งกอดหมอนเล็กๆอยู่ที่โซฟา

"แหม๋..มีผัวแล้วก็ไม่บอกกันเลยนะ.."เมื่อเห็นฉันเดินเข้ามา นางหันมาพูดกับฉันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

"แล้วมึงล่ะ.." ฉันมองหน้านางนิ่งๆ ก่อนจะถามนางกลับไป

"เอ่อ..เขาไม่ใช่แฟนกู..เขาเป็นแค่.." นางเปลี่ยนสีหน้าทันที นางพยายามจะพูดออกมา มันคงยากนะที่จะเล่าเรื่องแบบนี้ให้ใครฟัง แม้กระทั่งคนที่สนิท

"กูรู้แล้ว..ไม่ต้องพูด..กูเองก็เป็นเหมือนมึง.."ฉันเข้าไปสวมกอดนางทันที น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง

"ฮึก..ตอนนั้นกูจำเป็นจริงๆ..ตะ.แต่..ตอนนี้กูมารู้ตัวเองว่ารักเขาไปแล้ว..ฮือๆๆ.." นางกอดฉันแน่นพลางพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงบนหลังของฉัน

"กูเข้าใจมึงนะ..ฮึก.."ฉันเองก็สงสารเพื่อน ได้แต่กอดกันร้องไห้อยู่แบบนั้น

 

หลังจากฉันกับขิงได้ระบายความทุกข์ของตัวเองให้กันและกันฟัง เราสองคนจึงแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเอง ฉันเดินเข้ามาให้ห้องแล้วมองดูตัวเองผ่านกระจก ทำให้เห็นรอยแดงจ้ำๆที่เขาได้ทำเอาไว้

"จะรอดไหมเรา.."

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น