BA-AM

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 3 คนสำคัญที่หายไป

ชื่อตอน : Chapter 3 คนสำคัญที่หายไป

คำค้น : โชตะ ยูกิ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 204

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 คนสำคัญที่หายไป
แบบอักษร

01.23 น. 

“นี่ จะไม่กลับบ้านรึไง”เสียงยัยซินนี่ถามฉันคำนี้เป็นรอบที่ล้านดังขึ้นท่ามกลางความคิดโง่ๆของฉันความคิดโง่ๆที่มันหนีไม่พ้นเรื่องพี่โชตะ ความคิดโง่ๆที่ว่า ฉันคิดถึงพี่โชตะ… 

“ไม่”ฉันไม่อยากกลับบ้านตอนนี้เพราะรู้ดีว่ายังไงตอนนี้พี่โชตะกับเฮียโยก็ต้องอยู่ที่บ้านแน่ๆ แล้วใครมันจะโง่ไปเจอกันเล่า 

“ยูกิ มึงฟังกูนะ”ซินนี่แย่งขวดไวน์ในมือฉันไป ฉันขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่พอใจ ให้ตายเถอะยัยบ้า! 

“กูไม่รู้ว่าเรื่องที่มึงเผชิญอยู่มันคืออะไร แต่การทำแบบนี้มันก็ไม่ต่างกับเด็กโง่ที่เอาแต่หนีปัญหา”ซินนี่เริ่มสวมบทเป็นแม่คนที่สองของฉัน ยัยนี่ควรจะมีลูกได้แล้วชอบสอนชะมัด 

“หนีปัญหาตรงไหน กูแค่ยังไม่พร้อม”ฉันเลิกสนใจซินนี่แล้วเดินไปหยิบขวดไวน์ขวดใหม่มาแทนขวดเก่าที่ยังอยู่ในมือเล็กๆของซินนี่ แล้วกลับมานั่งที่เดิม 

“ยูมึงเมาแล้ว ควรกลับบ้าน”ซินนี่เริ่มพูดเสียงดังขึ้น ตอนนี้เราอยู่ในห้องวีไอพีของผับ ยัยบ้านี่เลยไม่แคร์อะไร 

“นี่มันผับกู กูจะนอนนี่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร อึก”ฉันสะอึกเล็กน้อยสงสัยร่างกายต้องการเยอะกว่านี้ ฉันเป็นคอไวน์ไม่ใช่คอเหล้าแล้วอีกอย่างรสชาติของไวน์มันดีกว่าเหล้าเป็นไหนๆ 

“แล้วอีกอย่างกูไม่ได้เมา” 

“อย่ามาโม้หน่อยเลยแก้มนี่แดงเป็นลูกตำลึงไปแล้ว” 

“โอ้ยย! หยิกมาได้เจ็บนะเว้ย”ฉันจับแก้มของตัวเองที่โดนยัยบ้าซินนี่หยิกไปเมื่อกี้ มันหมั่นไส้หรือมันอะไรฉันเนี่ย 

“ก็อยากให้เจ็บ”แล้วมาทำเป็นเชิดใส่ เหอะเป็นฉันมั้ยที่ต้องทำแบบนั้น ชิ 

  

ก๊อกๆ  

“ไอ้บ้าที่ไหนวะ”ฉันยกขาพาดโต๊ะกระจกวงกลมที่อยู่ตรงหน้าแล้วหันไปมองที่ประตู  

“เออๆ เข้ามา”คงจะเป็นลูกน้องซักคนล่ะมั้ง แม่ง เป็นใครก็ไม่สนใจแล้วตอนนี้ รำคาญ! 

“หวัดดี”พอประตูถูกเปิดก็ปรากฏร่างผู้ชายตัวสูงแค่ประมาณ170กว่าๆกรอบหน้าเรียวเต็มไปด้วยหนวดเครา หน้าตาไปทางแนวตะวันตกแต่ก็จัดได้ว่าหล่อเลยทีเดียว แต่ฉันไม่รู้จักหมอนี่ 

“แกเป็นใคร”ฉันกระดกไวน์แล้วมองหน้ามันไม่ได้คิดว่ามันจะมาร้ายหรอก ตอนนี้ไม่คิดแต่อีกสิบวิก็ไม่แน่ ดู เหมือนฉันประมาทแต่เปล่าเลย ฉันแค่กำลังประเมินหมอนี่ต่างหาก  

“ยัยขี้เมา”เอ้า ไอ้นี่ไม่รู้จักกันมาว่าฉันยัยขี้เมาเฉย แต่เดี๋ยวนะ คำนี้มันคุ้นๆเนาะว่ามั้ยพวก?! 

“ไอริ!!”ฉันเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วแต่อาการมึนหัวฉับพลันก็ตีขึ้นมา อ่า ฉันคงดื่มเยอะเกินไป 

“Damn it!” 

“เฮ้ย ใจเย็นดิยัยขี้เมา”ไอริเข้ามาหาฉันทันทีที่เห็นฉันลงไปนั่งเหมือนเดิม ร่างกายบ้านี่ทำเป็นอ่อนแอไปได้ แค่นี้ก็จะตายหรือไง อ่อนแอชิบหายวายปวง 

“ยัยบ้านี่หนิ บอกให้หยุดกิน”ซินนี่ส่งสายตาตำหนิมาให้ฉันแล้วพุ่งเข้ากอดไอริ คิดถึงกันเหลือเกินนะ 

ลืมบอกไปว่าไอริมันยอดนักปลอมตัวเลยขอบอก มันปลอมตัวบ่อยจนฉันจะลืมตัวจริงๆของมันแล้วและนี่ก็คงจะเพิ่งกลับมาจากยุโรปตานี่ฟ้ามาเชียว 

“บอกตอนไหน มีแต่บอกให้กลับบ้าน” 

“เมื่อกี้!”แหมม พอเถียงไม่ออกแม่นางก็หน้ามุ่ยเชียว 

“ไม่ต้องกลับหรอกทั้งคู่ อยู่เป็นเพื่อนกู”ไอริกะแย่งไวน์ในมือฉันไปอีกคน ไม่กงไม่กินไม่แล้วโว้ย แย่งๆอยู่นั่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ 

 

 

 

 

@คฤหาสน์คาซึเนะ 

“ยูกิไม่กลับบ้านหรอครับป๊า”โยชิดะหันหน้าไปถามผู้เป็นพ่อที่ยืนถือแก้วนมในชุดนอนอยู่ 

“ไม่รู้ ไม่เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วโทรไปก็ไม่รับ”โยมาดะขมวดคิ้วมุ่นลูกสาวตัวแสบไม่ติดต่อมาตั้งแต่เมื่อวานคงไม่ใช่ว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหรอกหรอ 

“ครับ ป๊าไม่ต้องห่วงมันหรอก ป๊าไปนอนเถอะ”โยชิจ้องหน้าโชตะเขม่งตอนนี้พวกเขาอยู่ข้างสระว่ายน้ำเป็นปกติที่สองพี่น้องต่างสายเลือดคู่นี้จะมานั่งคุยกันแบบนี้ 

“ห้าวว เออ ป๊าไปนอนละม๊าแกรอ หึ”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่บอกก็รู้ว่าลูกๆได้มาจากใครถูกถ่ายทอดออกมาจากริมฝีปากหนาของโยมาดะ 

“ยูไปไหน!”พอโยมาดะเดินกลับเข้าไปในบ้านโยชิดะก็เริ่มเค้นคำตอบจากน้องรักอย่างโชตะทันทีเพราะคนสุดท้ายที่อยู่กับยูกิก็คือไอ้หมอนี่ 

“ผมไม่รู้ ยูออกไปตั้งแต่บ่ายสามแล้ว”ตอนเขากลับบ้านไปก็เห็นรถของยูกิขับออกมาแล้ว 

“เออ! ถ้าน้องกูเป็นอะไรขึ้นมานะ”โยชิดะชี้หน้าโชตะแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นกดโทรหายูกิน้องสาวตัวแสบทันที 

[อื้มม เฮีย] รอไม่นานยูกิก็รับสายแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมามันไม่ดีเอาซ่ะเลย 

“ยู! อยู่ไหน”พี่ชายผู้หวงน้องสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจตะคอกไปตามสายจนยูกิต้องยกโทรศัพท์ออกห่าง กลัวเหลือเกินว่าจะต้องหูหนวกก่อนวัยอันควรเพราะพี่ชายบ้านี่ 

[ยูอยู่ผับอ่ะเฮีย ง่วง] 

“กลับบ้าน”น้ำเสียงที่อ่อนลงของโยชิดะทำให้โชตะที่นั่งดื่มวอดก้าอยู่ข้างๆเงียบฟัง จนโยชิดะต้องเปิดลำโพงเพื่อให้โชตะได้เสือกง่ายๆ 

[แล้วพี่ตะกลับยังอ่ะ] โชตะส่งสัญญาณให้พี่รักเป็นเชิงว่าให้บอกว่าเขากลับแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ายัยยากูซ่าปัญญาอ่อนมันจะทำยังไง 

“อือ กลับแล้ว เราอ่ะรีบกลับบ้านเลย” Good job Bro! 

[ยูกลับไม่ไหวหรอก] 

“ให้ลูกน้องขับมา เฮียให้ 1ชั่วโมง” 

[ฮื่ออ ถ้ากลับเฮียซื้อTom Clancy’s The Division 2ให้ยูนะ] หึ เด็กน้อย 

“เออๆ อยากได้อะไรจะซื้อให้ขอแค่กลับมา” 

[โอ้ยย คือรักเฮียแท้วะ] น้ำเสียงทะเล้นของยูกิทำให้โชตะเผลอยิ้มออกมาให้กับความน่ารักที่ไม่ต้องแต่งเติมของยูกิ แต่โยชิดะผู้ที่แม่งโคตรชอบสังเกตก็ดันเห็นจนได้ เรียวปากสวยเลยต้องหุบยิ้มลงแล้วหันไปกระดกวอดก้าทำลายตับต่อ 

“อย่ามาลาว เร็วๆ” 

ตู้ดๆ 

“เฮียรู้ว่ามันหลบหน้าแก”หลังจากวางสายโยชิดะก็พูดออกมาทันที ใครจะไม่รู้ว่าน้องสาวสุดที่รักของตัวเองจะหลบหน้าไอ้หมอนี่ ยูกิเป็นคนที่ทำใจกับอะไรได้ยากมากๆบางทีก็ทำตัวเหมือนเด็กโง่ที่เอาแต่หนีปัญหาแต่ความจริงยัยน้องบ้าแค่ยังไม่พร้อมที่จะทำร้ายตัวเองไปมากกว่านี้ทางที่ดีที่สุดสำหรับยูกิก็คืออยู่กับตัวเองและคิด ใช่ คิด คิดหาทางออกของปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่ 

“ผมรู้ แต่ผมทำเพราะช่วย ผมไม่อยากให้มันคิดไปมากกว่านี้” 

“เฮียเข้าใจ แต่เรื่องนี้อย่าให้รู้ถึงหูใครในครอบครัว เข้าใจมั้ย”โยชิดะเลิกคิ้วถาม เขารู้ดีว่าถ้าเรื่องนี้ถึงหูใครล่ะก็มิวายสองคนนี้ได้ถูกจับแต่งงานกันแน่ๆ 

“รู้น่าเฮีย” 

 

 

03.45 น. 

“ห้าวว”เสียงหาววอดๆมาแต่ไกลของยัยผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการเซน้อยๆ 

“โห่ บอกให้ 1ชั่วโมงไม่ใช่?”พอได้ยินเสียงน้องสาวโยชิดะก็เปิดประเด็นขึ้นทันที ตอนนี้พวกเขายังนั่งอยู่ที่เดิมแต่ได้ยินเสียงรถเลยตะโกนไปแต่ไกล 

“หา!? ใครว่าไรวะ”เสียงยานๆตะโกนตอบกลับมาทำให้โชตะที่นั่งฟังอยู่นึกหมั่นไส้ 

“ผีหรอ? เอ๋? เธอเป็นผีอะไรอ่ะ” 

“ผีบ้านมึงง่ะ มานี่”โยชิดะตะโกนกลับไปด่าความโก๊ะๆของน้องสาว 

“ไปหนาย เป็นผีอ่ะ ไม่มีสิทธิ์มาสั่งคนนะรู้มั้ย”ปากว่าแต่เท้าเล็กๆก็เดินเข้ามาหา 

“กินไปกี่ขวด”พอยูกิเดินมาถึงโยชิดะก็ถามทันที เขารู้ดีว่ายูกิน้องสาวตัวแสบไม่กินเหล้าแต่ดื่มไวน์และคิกว่าสภาพแบบนี้คงหมดไปไม่น้อย 

“เอ้า! พี่โยตั้วหนิ”ยูกิเบิกตามองพี่ชายตัวเองแล้วขำน้อยๆ 

“นึกว่าผี”ยูกิยังไม่ทันได้สังเกตว่ายังมีบุคคลที่สามกำลังนั่งมองการกระทำของเจ้าตัวอยู่ 

“อย่ามาเพ้อเจ้อ กินไปเยอะแค่ไหนเนี่ย”โยชิดะดึงแขนเล็กๆของน้องสาวให้ลงมานั่งกับตน แต่ด้วยความที่ยูกิอยู่ด้านหลังโซฟาเลยทำให้ร่างน้อยๆหงายหลังลงมานั่งด้วยท่าทางประหลาดๆ 

“1 2 3 4 ไม่รู้ 3ลังมั้ง”ยูกิทำท่ายกนิ้วขึ้นมานับแต่ก็ดูเหมือนมันจะไม่ได้เรื่องเลย เพราะ ณ ตอนนี้การนับเลขแบบเด็กอนุบาลของเธอแทบจะเป็นศูนย์ 

“นั่งดีๆ”โชตะที่อดไม่ได้ที่จะพูดดุขึ้นทำให้ยูกิที่ยังนั่งท่าเดิมอยู่นิ่งไปในทันที ทำไมเขาถึงยังอยู่ ไหนเฮียโยบอกว่าเขากลับไปแล้วไง ไอ้พี่บ้าเอ้ย! 

“ยูไปนอนก่อนนะ”พอรู้ว่าโชตะยังอยู่ยูกิก็รีบตะเกียกตะกายลุกออกไปทันที ไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้เลยจริงๆ 

“อือ”โยชิดะก็พอจะเข้าใจสถานการณ์เลยไม่ได้ค้านอะไร 

“พรุ่งนี้ยูต้องไปอังกฤษแต่เช้าฝากเฮียดูผับให้ทีนะ”ยูกิหันมากระซิบข้างหูพี่ชายไม่ให้คนที่อยู่ตรงข้ามได้ยิน เดี๋ยวเขาจะหาว่าเธอหนี แต่เธอไม่ได้หนีซักหน่อยแค่มีเรื่องที่จะสะสาง 

“ไปทำอะไร”โยชิดะถามออกมาเป็นโทนเสียงปกติไม่ได้กระซิบแต่ก็ไม่ได้คิดที่จะให้ใครได้ยิน แต่คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับขมวดคิ้วมุ่นทันที ไปไหน อะไรกัน 

“ไปฆ่าคน”คำตอบสั้นๆแต่ได้ใจความของยูกิทำให้โยชิดะถึงกับถึงบางอ้อเลยไม่ได้ซักถามอะไรปล่อยให้น้องสาวเดินกลับเข้าไปในบ้าน 

“อะไรเฮีย คือไรวะ”โชตะคิ้วขมวดเป็นปมทันทีที่ยูกิเดินออกไป 

“อะไรมึง เรื่องของพี่น้องคนอื่นไม่เกี่ยว” 

“อะไรเนี่ยเฮีย เออ ไม่อยากรู้ก็ได้”โชตะทำเป็นเมินไม่สนใจ แต่ในใจนี่อยากจะรู้เต็มแก่ว่าสองพี่น้องมหาประลัยคู่นี้กระซิบกระซาบอะไรกัน 

Rrrrrr 

เสียงโทรศัพท์เครื่องบางแผดเสียงสั่นอยู่บนโต๊ะแก้วใสทรงสี่เหลี่ยมตรงหน้าเบนความสนใจของคนที่มีความสงสัยอยู่ในใจให้หันมาจดจ่ออยู่กับมัน 

“อืม” 

[โชโว้ยย!] เสียงตะโกนมาตามสายทำให้โชตะยกโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทัน ห่านี่ เป็นควยไร 

“เป็นเหี้ยไร” 

[เกิดเรื่องแล้วว่ะ] 

“เรื่องห่าไรอีก”โชตะทำเสียงไม่สบอารมณ์ใส่ปลายสาย ‘คิจิ’ ไอ้เพื่อนเวร 

[พรุ่งนี้มึงบินมาอังกฤษด่วนเลย]   

“ทำไมกูต้องไป”เลิกคิ้วถามปลายสายอย่างสงสัย เรื่องอะไรจะไปกันเล่างานที่ญี่ปุ่นมีให้ทำเยอะแยะเขาไม่ได้ ว่างเหมือนมันซักหน่อยที่จะได้ล่องไปล่องมาทั่วโลกแบบนี้  

[ก็เพราะมันเรื่องสำคัญไงล่ะโว้ย]  

“แล้วมึงจะพูดหรือไม่พูดว่าเรื่องอะไร ไม่งั้นกูวางละสัส” 

[เอสเธอร์ ไอ้เหี้ยนั่น] คิจิเอ่ยชื่อผู้ชายที่เป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งออกมาเสียงดังฟังชัด จนคนฟังรู้สึกได้ถึงความโมโห  

“มันทำเหี้ยไร”น้ำเสียงเย็นๆถามกลับไป จนโยชิดะที่นั่งฟังยังรู้สึกขนลุกกับน้ำเสียง ตอนนี้โชตะมันน่ากลัวจริงๆ 

[มาดามหลิวหุ้นส่วนรายสำคัญของบริษัทเราโดนลักพาตัวไป เอสเธอร์มันเป็นคนทำ] มาดามหลิว หุ้นส่วนคนสำคัญของบริษัทค้าอาวุธที่มีโชตะ คิจิและเคนจิ เป็นหุ้นส่วนร่วมกันและมาดามหลิวสำคัญต่อธุรกิจมากเพราะเป็นขาใหญ่จากจีน พวกเขาต้องใช้มาดามหลิวเป็นทางผ่านในการขนอาวุธ 

“แล้วไอ้เคนล่ะ” 

[อยู่นี่แหละ มึงรีบมา] 

ตู้ดๆ 

“เฮียผมขอกลับก่อนนะครับ”โชตะรีบลุกขึ้นยืนทันทีที่วางสาย เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว 

“เกิดไรขึ้น”โยชิดะขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย ก็จู่ๆก็ลุกพรวดพราดขึ้นแบบนี้ มันต้องมีเรื่องไม่ดีเป็นแน่ 

“เอสเธอร์ไอ้หัวดอมันจับตัวมาดามหลิวไป”ตอบอย่างไม่ปิดบัง พวกเขาไม่มีความลับต่อกันอยู่แล้วเพราะยังไงก็คานตามก้นกันมาถึงจะคนละมดลูกก็เถอะ 

“ฝากฆ่าแม่งให้กูด้วย บังอาจมาวางยาน้องกู”โยชิดะรู้ดีว่าไอ้คนที่วางยายูกิเป็นคนของใคร และมันกล้าทำน้องเขาขนาดนั้นมันไม่ตายดีแน่ ถ้าเขาไม่ติดงานที่ญี่ปุ่น เขาเนี่ยแหละจะเป็นเอาเลือดหัวมันออกเอง 

“ได้ครับเฮีย” 

 

 

 

 

@Safe HouseXX 

Uki Talk 

กึกๆ แกร๊ก 

“พวกมึงพร้อมนะ”ซินนี่ที่ยืนถือแม็คบุ๊คถามออกมา ตอนนี้พวกฉันอยู่ที่เซฟเฮาส์กำลังจะเตรียมตัวไปฆ่าไอ้หน้าตัวเมียนั่น เมื่อคืนหลังจากที่ไอริกลายเป็นไอริคนเดิมฉันก็ได้เห็นตามเนื้อตัวยัยนั่นที่มีแต่ร่องรอยการถูกทำร้าย พอถามยัยนั่นก็บอกว่าที่ไปยุโรปเพราะต้องดูแลคนพิเศษแต่คนพิเศษที่ยัยนั่นไปดูแลมันถูกห่าเอสเธอร์จับตัวไป ไอ้เหี้ยนั่นแม่งเป็นเหี้ยไรนักหนาก็ไม่รู้ 

“เออ”ฉันตอบไป ทั้งที่กำลังยัดอาวุธไปตามร่างกาย ปืนพกสามกระบอก คารัมบิตอีกสองเล่ม ระเบิดมือสองลูกและที่ขาดไม่ได้คือซามูไร ของสิ่งนี้ติดต่อฉันมาตั้งแต่เด็กป๊าบอกฉันว่ามันคือสิ่งที่คุณปู่มอบไว้ให้ก่อนท่านเสีย 

“กูขอโทษนะที่เอาแต่ปัญหามาให้พวกมึงอ่ะ”ไอริที่ตอนนี้กลับไปเป็นไอ้ผู้ชายตาฟ้าหน้ากวนตีนเหมือนเดิมพูดขึ้น มันไม่ได้เอาปัญหามาให้พวกฉันซักหน่อย เพื่อนกันมีอะไรก็ต้องช่วยกันอยู่แล้วป่ะวะ 

“ดึงดราม่าทำเหี้ยไร”ฉันคว้าตัวมันมากอดถึงจะรู้สึกแปลกๆก็เถอะ ก็ตอนนี้มันเหมือนฉันกอดผู้ชายอยู่น่ะสิ ปกติกอดแต่ป๊า เฮียโยแล้วก็……พี่โชตะ 

“เออ เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนอยู่แล้ว อีกอย่างเอสเธอร์มันก็ศัตรูเรามาแต่ไหนแต่ไร” 

“เออ ถือโอกาสฆ่าแม่ง”ฉันตบบ่ามันเบาๆแล้วผละออก 

“ไปกันเถอะ” 

ไปฆ่าคนกันเถอะ!!! 

 

 

Safe House 

ความคิดเห็น