Avery Pie
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 16 : ลูกคนแรก

ชื่อตอน : ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 16 : ลูกคนแรก

คำค้น : ฉลามคลั่งรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 19:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 16 : ลูกคนแรก
แบบอักษร

ฉลามคลั่งรักภาคพิเศษ 16 : ลูกคนแรก 

#ฉลามคลั่งรัก 

 

“ผู้ชายเหรอ!?” โนเอลอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างก่อนก้มมองสิ่งที่ซื้อมา ทั้งเสื้อผ้าเด็กผู้หญิง ทั้งตุ๊กตาบาร์บี้ ยังไม่รวมเซ็ตข้าวของอย่างอื่นอีกที่เห็นแล้วเขาคงหมดเงินไปเยอะน่าดูเหมือนกัน “แต่ผมอยากได้หลานสาวนะ คุณช่วยเปลี่ยนเขาเป็นผู้หญิงหน่อยไม่ได้หรือไง”

 

“ท้องเองไหมคุณโนเอล” เจ้าของชื่อทำหน้าเศร้า ถอนหายใจเยียดยาวกับความโก๊ะของตัวเอง หลังๆ มานี้เขาคงจะไม่ค่อยมีเพื่อนคุยมั้ง ไม่ก็ต้องง่วนอยู่กับครอบครัวผมนาน เลยเริ่มเผยนิสัยออกมาให้ได้เห็น ซึ่งบอกเลยว่าเขาเป็นสีสันที่ดี

 

และซีวานเองก็ชอบเหมือนกัน

 

“คุณน่าจะบอกก่อนว่าเป็นผู้ชาย ผมจะได้ซื้อของถูกวัยมา”

 

“ขอโทษทีนะที่ไม่ได้โทรบอก ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าเขาเป็นหญิงหรือชาย”

 

“ของเล่นผมเป็นหม้ายเลย” ผมส่ายหน้าเอ็นดูให้กับเขา ถึงอย่างนั้นดีแลนก็รับของขวัญทั้งหมดไปเก็บไว้ในตู้เก็บของ เราต้องซื้อตู้ไหม และต่อเติมห้องบางส่วนเพื่อไว้เลี้ยงเจ้าตัวน้อยที่ใกล้จะเกิดขึ้นมา คุณหมอโทแวนดูอาการเพิ่มเติมให้ผม ส่วนโนเอลขอไปดูจอมอนิเตอร์ที่ปรากฏภาพของฉลามน้อยเอาไว้

 

เรายังต้องลุ้นอีกว่าตอนคลอดจะเป็นยังไง จะต้องผ่าออกไหม

 

หรือว่าผมสามารถคลอดได้เอง

 

“คุณดูยังไงเป็นผู้ชายเนี่ย” โนเอลพึมพำยังคงขับข้องใจว่าดายเอาหลักฐานไหนมาชี้บอกว่าซีวานเป็นผู้ชาย “บางทีอาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้ เขาเป็นฉลามเราดูไม่ออกหรอกว่าเพศไหน”

 

“แต่เราสื่อสารกันได้”

 

“เขาอาจจะหลอกคุณอยู่ก็ได้”

 

“เหมือนที่คุณหลอกตัวเองน่ะเหรอ”

 

“โซล!” ผมหลุดขำที่เสริมทัพกับดายแกล้งโนเอลต่อ เจ้าตัวส่ายหน้าให้ผม ขมวดคิ้วแน่นให้กับการถูกกลั่นแกล้งไม่รู้จบ ว่ากันตามตรงผมก็ยังไม่เห็นภาพชัดเจนขนาดนั้นว่าเขาเป็นเพศไหน แต่ดายกับดีแลนยืนยันว่าเป็นเพศชาย

 

และเราก็ตกลงกันไว้ว่าจะให้ชื่อซีวาน

 

ถ้าถามว่าทำไมถึงตั้งชื่อนี้...

 

ดายบอกว่าอยากได้ชื่อนี้เพื่อรำลึกถึงดีวาน ฝาแฝดของเขาที่โดนเขาทำร้ายจนต้องตายจากไป ผสานกับชื่อผมเพื่อทดแทนความรักที่อีกฝ่ายควรได้ ตอนเขาพูด ผมสัมผัสได้ถึงความเสียใจที่เขาพยายามซ่อนไว้ ถึงเขาจะเคยบอกว่าเขากับอีกฝ่ายไม่ถูกกันเท่าไหร่

 

แต่เชื่อเถอะว่าดายไม่เคยอยากทำร้ายใคร ทว่าการเป็นฉลามสัญชาตญาณเป็นเรื่องที่ควบคุมไม่ได้

 

ซึ่งผมก็ว่าชื่อซีวานก็เพราะดี

 

เขาเองก็ชอบชื่อนี้เช่นกัน 

 

“แล้วเหลืออีกกี่เดือนถึงคลอด?”

 

“คาดไว้ว่าอีกสามเพราะดายกับดีแลนคลอดตอนแปดเดือนเหมือนกัน” ผมบอกพร้อมดื่มน้ำ ให้หยาดใสเข้าไปหล่อเลี้ยงเจ้าเด็กที่กำลังนอนหลับ ช่วงนี้ซีวานกินเก่งมาก เล่นเอาคุณพ่อต้องออกล่าแทบทุกอาทิตย์ มันทำให้ผมแอบคิดว่าถ้าเขาโตขึ้นมาจะล่าเก่งเหมือนพ่อตัวเองขนาดไหน

 

ภาวนาขอให้สัตว์ทะเลอย่าเพิ่งตายหมดไป

 

ผมอาจต้องเปิดศูนย์วิจัยใหม่ อนุรักษ์สัตว์ทะเลไม่ให้สูญพันธุ์

 

“แต่คุณหมอบอกว่ามีความเป็นไปได้ที่จะคลอดเร็วกว่ากำหนด เพราะซีวานตัวโตแล้วก็แข็งแรงมาก”

 

“ทำคุณเหนื่อยเลยสิท่า คุณดูอ่อนเพลียจากครั้งล่าสุดที่เราเจอกันมากนะ”

 

“นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้อ่อนเพลียขนาดนั้น”

 

“ซีวานโตเร็วกว่าที่คิดไว้ โซลเลยไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองเท่าไหร่” ดีแลนพูดพร้อมพยุงผมให้นั่งพิงกับหมอน คุณหมอโทแวนขอตัวกลับก่อนมีดายไปส่งที่รถ คราวนี้ผมไม่ต้องให้ใครไปส่งเขาที่โรงพยาบาลแล้ว เขามีรถขับเอง และกำลังไปได้ดีกับงานวิจัยใหม่ “ลูกฉลามจะพัฒนาการไวมากในช่วงสามเดือนให้หลัง และน้ำหนักตัวก็จะมากกว่าพวกลูกมนุษย์ทั่วไป”

 

“แบบนี้คุณก็เดินไม่ค่อยคล่องสิ ได้เดินบ้างไหม?”

 

“ต้องเรียกว่าเอาแต่ว่ายน้ำมากกว่า ซีวานชอบอยู่ในน้ำมากกว่าให้โซลพาเดินไปไหนต่อไหน”

 

“โฮ้ แสบใช่ย่อย”

 

“แต่ก็น่ารักนะ เขาเลี้ยงง่ายถ้าตัดเลือกกินจุออกไป” ผมพูดแทนดีแลน ถึงจะบอกว่าน้ำหนักตัวมากกว่าลูกคน แต่ท้องของผมก็ไม่ได้ป่องใหญ่อะไรมากมายจนผมแทบสงสัยไม่ได้ ว่าเจ้าตัวเล็กไปแอบอยู่ตรงไหนทำไมท้องผมถึงป่องแค่นี้ “ต้องเติบโตขึ้นมาอย่างดีแน่เลย”

 

“แน่นอน ทั้งคุณ ทั้งสามีคุณให้ความรักขนาดนี้ มีเหรอว่าจะไม่เติบโตขึ้นมาอย่างดีน่ะ” โนเอลทำหน้าจริงจัง เรียกรอยยิ้มจากผมกับดีแลนได้เป็นอย่างดี ร่างสูงกดจูบลงบนกลุ่มผม จัดแจงผ้าห่มให้คลุมตัวเรียบร้อย ลูกจะได้อบอุ่นดี “ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง บอกตามตรงว่าผมยังแอบคิดว่านี่เป็นความฝัน มันเหมือนจะเพิ่งเมื่อวานนี้เองที่เราเพิ่งรู้ความจริงว่าสามีคุณเป็นฉลาม”

 

“เรื่องมันผ่านมาจะเกือบสองปีแล้วนะ”

 

“ใช่ไง แต่ผมรู้สึกเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน” เขากอดอก ทำหน้าครุ่นคิดชวนขบขัน “แต่ยิ่งคุณบอกว่าใกล้คลอดแล้ว ผมกลับตื่นเต้นพอกัน ทั้งที่ไม่ใช่ลูกผมด้วยซ้ำ แถมผมยังซื้อของเล่นมาผิดอีก”

 

“ผมดีใจนะที่คุณยินดีไปกับเรา นอกจากคุณแล้วเราก็ไม่มีที่พึงที่อื่นอีก”

 

“เราเป็นเพื่อนกันอย่าลืมสิ” ผมยิ้ม “ถึงเป็นแบบการบังคับก็เถอะ”

 

เสียงหัวเราะดังขึ้นด้วยความตลก ช่วงนี้ผมค่อนข้างกังวลอะไรหลายๆ อย่างเลยไม่ค่อยได้ยิ้ม ได้หัวเราะเท่าไหร่ แน่นอนซีวานเองก็สนุกไปด้วย เขาดูจะชอบโนเอล อาจเพราะเวลาที่อีกฝ่ายมาหาทีไหร่จะพกความขบขันมาให้

 

คิดไม่ออกเลยว่าถ้าขาดใครไป ชีวิตเราจะเป็นยังไง

 

ทุกคนล้วนเป็นส่วนประกอบให้กับชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นมา

 

“เดี๋ยวผมลงไปตักซุปมาให้นะ คุยกันไปก่อน”

 

“อย่าไปนานนะครับ” ดีแลนพยักหน้า หอมหัวผมอีกรอบแล้วลงไปข้างล่าง ทิ้งให้ผมอยู่กับโนเอลสองคน พูดคุยกันมากมายราวกับว่าไม่เจอกันนาน ทั้งที่ความจริงเหมือนจะเพิ่งอาทิตย์ก่อนเองที่เขามาหา เอาเครื่องรางแก้ฝันร้ายมาให้ บอกว่ามันจะช่วยดักฝันร้ายไม่ให้เด็กน้อยพบกับความไม่สบายใจ

 

อีกนัยนึงเขาคงรู้ว่าผมกังวล

 

“คุณแม่ไม่ควรคิดเยอะคุณรู้ใช่ไหม” เขาพูดขึ้นมาเมื่อเห็นผมนั่งเหม่อ คิดอะไรไปเรื่อยแม้จะคุยอยู่กับเขา “ผมรู้ว่าคุณกังวลเรื่องเขานะ แต่เชื่อสิ ทุกอย่างมันจะผ่านไปได้ด้วยดี คุณเข้มแข็ง หนักกว่านี้ก็เคยผ่านมาแล้ว”

 

“คุณพูดเหมือนดาย เขาก็เพิ่งพูดกับผมไปเมื่อวานนี้”

 

“เราต่างรู้ดีว่าคุณเครียด โซล”

 

“…”

 

“และไม่มีใครอยากให้คุณแบกรับความรู้สึกแย่ๆ ไว้คนเดียวหรอกนะ” ผมฝืนยิ้ม อยากจะหัวเราะที่เขาเดาถูกหมด หลังๆ มานี่ผมงอแงน้อยลง เก็บทุกความคิด ทุกความรู้สึกไว้กับตัวเองเพื่อหาทางแก้ปัญหา ดายกับดีแลนออกล่าบ่อยครั้ง พวกเขาง่วนอยู่กับการดูแลลูกในท้องผม ผมไม่อยากร้องไห้ ทำตัวงี่เง่า หยิบทุกอย่างมาต่อว่าเพียงเพราะควบคุมอารมณ์ไม่ได้

 

บางครั้งแอบร้องไห้คนเดียวก็มี แต่นั่นไม่ได้เกิดเพราะผมรู้สึกว่าซีวานเป็นภาระ

 

ผมแค่รู้สึกเหนื่อย และกังวลกับการคลอดมาก ถึงจะเริ่มชินกับการมีเขาอยู่ในร่าง ทว่าพัฒนาการที่ไวเกินเด็กทำให้ผมอดกลัวไม่ได้...

 

กลัวว่าจะเผลอทำอะไรไม่ดีแล้วเขาจากไป

 

“ผมคิดถึงพ่อแม่มากเลย คุณรู้ไหม” ผมเค้นเสียงบอกเขา ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังร้องไห้ “เหมือนซีวานคอยทำให้ผมระลึกถึงพวกท่านตลอดเวลา เขาอาจอยากเจอหน้าตายายของเขา รวมถึงพ่อแม่ของดายกับดีแลนที่จากเราไป”

 

“โซล”

 

“ผมพยายามเข้มแข็ง บอกตัวเองว่าอย่างี่เง่า อย่าร้องไห้ ลูกของเราจะได้ไม่เป็นแบบนั้นตอนคลอดออกมา” ผมลูบท้องสื่อสารกับเขาที่นอนอยู่ “แต่ยิ่งใกล้วันนั้นมากขึ้นผมยิ่งกังวล ผมดีใจที่เขาร่างกายสมบูรณ์ แต่ทุกครั้งที่หลับตานอกจากเห็นภาพพ่อแม่ตัวเองที่จากไป ผมจะนึกถึงวันที่เราต่างถูกตามล่า”

 

“…”

 

“ผมไม่อยากให้เขาเป็นแบบนั้น ผมอยากให้เขา...มีชีวิตที่ดีกว่านี้”  

 

“เฮ้ เขามีชีวิตที่ดีอยู่แล้วคุณไม่เห็นเหรอ” โนเอลบอกพร้อมเอื้อมมือมาบีบมือผมไว้ ใช้การกระทำนั้นรั้งให้ผมหันไปสบตาเขา ส่งมอบความรู้สึกผ่านความอบอุ่นนั่น “การที่มีคุณ มีดาย มีดีแลน พวกคุณสามคนคือชีวิตของเขา เป็นโลกทั้งใบที่ทำให้เขาเกิดมาได้ คิดว่าบนโลกนี้มีผู้ชายกี่สิบล้านคนกันที่อยากท้องเหมือนคุณ คุณไม่รู้หรอกว่าคุณโชคดีแค่ไหน”

 

เขาพยายามให้กำลังใจ

 

“เขาเองก็โชคดีที่มีแม่เก่งๆ แบบคุณ แทนที่จะกลัวว่าจะมีคนตามล่าเขาไหม ทำไมคุณไม่คิดล่ะว่าคุณเจ๋งแค่ไหนที่ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากขนาดนั้นมาได้”

 

“โนเอล”

 

“คุณเก่งมากนะโซล ผมสิบคน แม้กระทั่งดายกับดีแลนยังสู้คุณไม่ได้” เขายิ้มทำหน้าจริงจังให้ผมเข้าใจ “เพราะงั้นอย่ากังวลเลยว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีอะไร แค่คุณให้กำเนิดเขา มอบความรักให้เขาได้ก็พอแล้ว ผมคิดว่านี่แหละคือชีวิตที่ดีที่ลูกคุณต้องการ”

 

ซีวานดิ้นไปมารับคำพูดของพ่อทูนหัวเขา เป็นการกระทำที่เรียกน้ำตาผมได้มากขึ้น ทั้งที่คำพูดของโนเอลก็ไม่ต่างจากคำพูดของคนอื่น แต่เขากลับทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น อาจเพราะบางครั้งการได้ฟังคนอื่นพูด มันสบายกว่าการระบายให้คนใกล้ตัวฟัง

 

ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เคยมองข้ามความรู้สึกของคนในบ้าน เราเตรียมความพร้อมมาขนาดนี้แล้ว คงถอยหลังไม่ได้ ผมก็ไม่ได้ถอยแค่ต้องการใครสักคนมาตบกะโหลกให้เลิกคิดเรื่องไร้สาระมากเกินไป

 

โนเอลยีหัวผม ลูบบ่าเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ

 

“เข้มแข็งหน่อยนะคุณแม่ อีกสามเดือนเอง สู้ๆ”

 

“ขอบคุณนะโนเอล”

 

“ขอบคุณตัวเองและสามีของคุณเถอะ”

 

“…”

 

“พวกเขาทำให้เรามีวันนี้นะ” เจ้าตัวยักคิ้วยียวนให้ผมหัวเราะ โนเอลพูดถูกถ้าไม่มีดายกับดีแลน เราจะไม่มีชีวิตรอดอยู่ถึงตอนนี้ เขาอาจโดนพ่อจัดการ หนีหายสาบสูญไปไกลสิ้น ส่วนผมก็อาจจะตายไปตั้งแต่วันที่พ่อแม่จากไป

 

ไม่ได้อยู่อุ้มท้องให้แบบนี้หรอก

 

“จริงสิ ผมมีเรื่องจะขอร้อง”

 

“ว่าไง”

 

“ผมมีเพื่อนที่รออยู่ที่เกาะสวรรค์” ร่างโปร่งเลิกคิ้วใส่ “มันเป็นที่ที่ผมไปฮันนีมูนกัน เป็นบ้านเก่าของดายที่เพื่อนของผมถูกช่วยไว้ เขาเป็นคนที่เคยทำงานกับผมตอนอยู่ศูนย์วิจัย คุณพอจะให้เรือไปรับเขากลับมาบนฝั่งหน่อยได้ไหม ผมคิดว่าตัวเองทิ้งเขาไว้ที่นั่นนานพอแล้ว”

 

“ก็ได้อยู่หรอก แต่ผมจะรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร”

 

“เขาชื่อสตีฟ เป็นคนดูแลอยู่ที่เกาะนั่น” ว่าพร้อมหยิบรูปถ่ายที่เคยถ่ายไว้ด้วยกันสมัยอยู่ศูนย์วิจัยส่งให้เขา “ส่วนทางไปคุณต้องไปถามดายเอานะ เขาน่าจะบอกทางคุณได้”

 

“ไม่มีพิกัดที่ใช้จีพีเอสดูได้หรือไง?”

 

“ไม่มีเพราะมันเป็นเกาะที่ไม่ได้รับการบันทึกไว้”

 

“...”

 

“ฝากด้วยนะโนเอล” ได้ยินเสียงถอนหายใจจากคนที่ถูกไหว้วาน พร้อมกับการบ่นอุบอิบที่เขาต้องมารับภาระในการเดินเรือต่อ ใจจริงผมก็อยากให้ดีแลนไม่ก็ดายไปรับสตีฟอยู่หรอก แต่ช่วงนี้ผมติดคุณพ่อทั้งสองคนมาก ไม่อยากห่างกันจึงต้องรบกวนโนเอลให้ไปแทน อีกอย่างต่อให้ส่งไป ความเป็นห่วงจะทำให้พวกเขาย้อนกลับมาก่อนไปถึงเกาะ แบบนั้นสตีฟก็ต้องรอหนักเข้าไปอีก

 

ให้โนเอลไปแทนนั่นแหละดี อย่างน้อยก็สบายใจได้

 

เราคุยกันอีกสองสามประโยคก่อนที่เขาจะขอตัวกลับ บอกว่าอีกสามสี่วันจะไปรับสตีฟให้ ก่อนไปก็ถามลู่ทางจากดายเรียบร้อยจะได้ไม่หลงทางตอนไป ภาวนาขอให้สตีฟไม่หนีกลับไปซะก่อน ผมอยากให้เขาได้เห็นหน้าหลานที่กำลังจะเกิดในช่วงเวลาใกล้ๆ

 

ดายกับดีแลนขึ้นมาดูแลผม เดี๋ยวนี้ดีแลนอ่านนิทานก่อนนอนให้ซีวานฟังทุกคืน บางคืนหลับคาท้องผมเลยก็มี เป็นโมเม้นต์ที่ผมแอบถ่ายรูปเก็บไว้เหมือนกัน ผมรู้สึกว่าตั้งแต่ที่ท้อง ทุกช่วงเวลากลายเป็นสิ่งที่มีค่าเกินจะปล่อยปละละเลยไปได้

 

แม้การกระทำที่เล็กน้อย ล้วนมีผลต่อจิตใจ

 

“แล้วฉลามก็กินโลมาหมดทะเลเลย”

 

“ฉากนี้ไม่ให้ผ่าน”

 

“ได้ไงกัน นี่มันเป็นฉากไคล์แมกซ์นะที่รัก!” ดีแลนโวยวายหลังอ่านนิทานจบ ฉากใหม่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาทำให้ผมส่ายหน้าเป็นการไม่ยอมรับ ชื่อเรื่องบอกว่าโลมาน้อยผู้กล้า ทว่าในเรื่องกลับมีแต่ฉากฉลามไล่กินมัน

 

ดูรู้เลยว่าใครแต่งมาเล่าให้ซีวานฟัง เล่นเอาดายที่นอนอยู่ข้างๆ ต้องส่ายหัวไปมาเป็นเชิงว่า

 

“ฉันบอกแล้วว่ามันไม่เวิร์ค” คนน้องยู่ปากใส่ ขมวดคิ้วแน่นกับการเอาใจเมียของคนพี่ “เปลี่ยนฉากใหม่ซะ ทำให้เรื่องมันน่าอ่านกว่านี้สิ”

 

“นี่แหละของดี ตอนผมยังเด็ก พ่อชอบเล่าให้ฟังจะตาย” ตอบกลับพร้อมพองลมในแก้ม เป็นภาพที่เห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้ “แต่ลูกเราอาจจะชอบก็ได้นะ ผมเชื่อว่าในท้องคุณจะต้องมีโลมามากมาย”

 

“จะมีได้ยังไง?”

 

“ก็คุณกินอยู่ทุกวันนี่น่า” ผมบีบจมูกคนเถียงเก่ง ที่ผมต้องกินก็เพราะอยากให้ลูกมีชีวิตรอดเถอะ ไม่ได้อยากกินแบบเขาสักหน่อย ดีแลนย่นจมูกใส่ผม แกล้งกระซิบกับซีวานให้เอาคืนให้พ่อหน่อย เลยโดนผมหยิกแก้มไปอีกทีด้วยความหมั่นไส้

 

นอกจากจะเสี้ยมลูกให้ออกไปล่าวาฬ ล่าโลมาแล้ว ยังจะเสี้ยมให้ดื้อกับผมอีก

 

สงสัยจะต้องหาไม้ไว้ตีคุณพ่อบ้างแล้ว

 

“แม่ฉลามใจร้ายจัง ไหนบอกว่าไม่ค่อยมีแรงสู้ใครไง”

 

“ผมมีแรงสู้คุณได้ก็แล้วกัน”

 

“ไหน สู้ได้จริงเหรอ มาหอมหน่อยครับ” ผมหัวเราะให้การยื่นหน้ามาหอมแก้มผมหนักๆ ตั้งแต่หน้าผาก ดวงตา แก้มทั้งสองข้าง สุดท้ายคือริมฝีปากที่ไม่ได้ลุกล้ำมากนัก ก่อนจะไล่มาที่ท้องขาว กดจูบแสดงความรักให้กับตัวเล็กที่ดิ้นไปมาตอบรับการกระทำนั้น ผมสางเส้นผมดีแลนเล่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ดายหอมหัวผมเบาๆ

 

มันจริงอย่างที่โนเอลว่า การที่มีพวกเขาเท่ากับว่าซีวานมีชีวิตที่ดีแล้ว

 

“ตื่นเต้นไหมที่จะได้เจอเขา อีกสามเดือนไม่ก็น้อยกว่านั้น”

 

“มากเลยครับ ผมคงนอนไม่หลับไปอีกหลายวัน” ผมหันไปตอบดายระคนสนุกกับลูบหัวดีแลน “แล้วพวกคุณล่ะตื่นเต้นไหม?”

 

“ตื่นเต้นสิ ถ้าผมคลอดเองได้ผมจะทำ”

 

“นายก็ตื่นเต้นนำเราตลอดนั่นแหละ” ยิ้มขำให้กับการหยอกล้อของพี่น้อง แต่ก็จริงอย่างที่ดายบอก ยิ่งใกล้วันคลอด ดีแลนยิ่งตื่นเต้นมากกว่าใคร บางครั้งเขาก็เอาไม้บรรทัดมาวัดท้องผมด้วยว่ายื่นกว่าแต่ก่อนขนาดไหน รวมถึงเอาสายวัดตัวมารัดรอบกาย

 

ล่าสุดก็ไปซื้อเสื้อโอเวอร์ไซซ์มาให้ผมใส่ ทำทุกอย่างแทนคุณแม่หมดเลย

 

“แล้วคุณโอเคไหม ผมเห็นคุณคุยกับโนเอลอยู่นานสองนาน”

 

“เขาช่วยไล่ความกลัวไร้สาระของผมออกไป”

 

“โซล”

 

“ขอโทษนะครับที่บางเรื่องผมเอาแต่เก็บไว้ ผมแค่ไม่อยากงี่เง่ากับพวกคุณน่ะ” หลุบตาต่ำตอนสารภาพความผิด บางทีพวกเขาอาจจะเอียนกับคำขอโทษของผมแล้วก็ได้ “มีหลายอย่างเลยที่ผมเก็บไว้คนเดียวไม่พูดออกไป พยายามเข้มแข็งเพราะไม่อยากให้พวกคุณเหนื่อยอีก”

 

“พวกเราไม่เคยเหนื่อยเรื่องคุณเลยนะที่รัก”

 

“ถึงจะบอกแบบนั้น ผมก็อดคิดไม่ได้” ดีแลนขยับมานอนหนุนท้องผม ระมัดระวังไม่ลงน้ำหนักมากเกินไป ส่วนดายก็ยอมให้ผมพิงหลังกับอกแกร่งไว้ “มันเหมือนคิดไปเองน่ะครับ อยากเลิกคิดเหมือนกันแต่ห้ามมันไม่ไหว คิดหมดเลยว่าตอนคลอดจะเป็นยังไง ถ้าพ่อแม่ผมยังอยู่จะเป็นยังไง ถ้าเกิดมีคนตามล่าลูกเราจะเป็นยังไง มันเหมือนยิ่งใกล้วัน ผมก็ยิ่งคิดไม่หยุด”

 

“ผมเข้าใจนะว่าคุณกังวล แต่ผมไม่อยากให้คุณเครียดมากเกินไป” ดายลูบบ่าพาให้ผมยกยิ้มให้ “ถ้าคุณมีอะไรไม่สบายใจก็บอกเราดีกว่า เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เราคุยกันได้”

 

“มันไม่ดีหรอกนะถ้าคุณเอาแต่เก็บไว้ แบบนั้นเราจะไม่สบายใจไปด้วยนะโซล” ดีแลนเสริมทัพพี่ชายเขา ทำหน้าจริงจังให้ผมเกลี่ยแก้มเขา ผมรักพวกเขามาก นับวันยิ่งเพิ่มพูนความรักจนล้นทะลักออกมาจากหัวใจ

 

และเพราะรักมาก บางครั้งเราถึงกังวลตามความรักไง

 

“และห้ามพูดว่าขอโทษแล้วรู้ไหม เราต้องมีความสุขและเต็มไปด้วยคการขอบคุณที่รักกันแล้ว” คนน้องบีบจมูกผมเบาๆ หยอกเย้าตามประสาให้ผมรู้สึกดีขึ้น “ผมไม่อยากเห็นคุณร้องไห้แล้ว อยากเห็นคุณยิ้ม บอกว่าพวกเราจะมีความสุขกันตลอดไป”

 

“ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับพวกคุณทุกวันแล้วดีแลน มันมากจนผมไม่รู้จะทำไง”

 

“นั่นก็เพียงพอแล้วที่คุณไม่ต้องกังวลอะไร”

 

“ผม...”

 

“คุณแม่ต้องมีความสุขมากๆ รู้ไหมครับ เราสัญญากันแล้ว” ผมฮึบตัวเองไม่ให้ร้องไห้อีก วันนี้ผมร้องไห้มาเยอะพอแล้ว ดีแลนจูบมือผมเช่นเดียวกับดายที่กดจูบลงบนบ่าเล็ก ผมจึงรั้งพวกเขามาหอมแก้มเป็นรางวัล “นี่แหละชีวิตที่พวกเราต้องการ ได้ดูแลคุณกับลูก ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว”

 

“พวกเราต้องมีความสุขด้วยกันดีแลน จะไม่ใช่แค่ผมหรือซีวานที่เป็นฝ่ายได้รับ”

 

“ที่รัก”

 

“เราจะสู้ไปด้วยกัน ผมจะเลิกคิดมาก มองแต่เรื่องดีๆ ให้เราสามคน ไม่สิ สี่คนมีความสุข จะไม่เอาเรื่องบ้าบอมาคิดอีกแล้วเพราะผมรู้ว่าสิ่งที่ดีที่สุดคือพวกคุณ” ทั้งสองยกยิ้ม พวกเขาดูมีความสุขที่ผมพูดแบบนั้น “อีกสามเดือนเราจะเอาแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิตกัน ซีวานจะต้องเป็นเด็กน่ารัก เขาจะต้อง...”

 

“เติบโตขึ้นมาอย่างดี” ดายชิงพูดก่อน เขาระบายยิ้มลูบท้องผม “เราสามคนจะทำให้เขามีชีวิตที่ดีโซล จะไม่มีใครมาทำร้ายเขาได้”

 

“...”

 

“เขาจะต้องโตมาเป็นคนที่เราภูมิใจ เป็นทั้งคนและฉลามที่ดี” คำพูดนั้นสร้างความสุขจนต้องดึงพวกเขามากอดเอาไว้ ผมชอบเหลือเกินการตื่นมาเจอพวกเรา ได้ฟัง ได้ทำอะไรร่วมกันกระทั่งนอนหลับฝัน การได้อยู่ด้วยกันในทุกๆ วันเป็นเรื่องที่วิเศษกว่าอะไรเป็นไหนๆ

 

เราจูบกัน แลกเปลี่ยนความรัก เรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในใจ

 

รวมถึงคำสัตย์สาบานว่าเราจะไม่ทอดทิ้งใคร

 

เราจะเป็นพ่อแม่ที่ดี

 

“อดทนอีกนิดนะ อีกไม่นานก็จะได้เจอปลาทูน้อยแล้ว”  

 

การได้เคลียร์ใจเป็นเรื่องที่ดี เราสามคนเข้าใจกันมากขึ้น และลดความคิดมากน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ผมกลับมามีความสุขกับกาขีดฆ่าตัวเลขบนปฏิทินอีกครั้ง หัวใจเต้นแรงหนักเมื่อนับวันรอการเกิด เราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ไปคลอดที่โรงพยาบาล อย่างที่เคยบอก ผมค่อนข้างกังวลกับการถูกพูดถึง อีกอย่างถ้าไปทำจริงๆ ผมกลัวว่าต้องผ่าคลอดอย่างเดียวเท่านั้น

 

ซึ่งมันอาจไม่ดีเท่าไหร่ถ้าเราตั้งใจจะมีลูกอีกคน

 

อ่าใช่ เราคุยกันแล้วว่าถ้าทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี อีกสักครึ่งปีที่เราชินกับการเลี้ยงลูก เราอาจจะมีน้องอีกคนถ้าเกิดมีได้

 

ผมไม่อยากให้ซีวานเหงาเกินไป อีกนัยคือการมีพี่น้องเป็นสิ่งที่ผมใฝ่หามาตลอด

 

ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับน้ำเชื้อของคุณพ่อ

 

และการก้าวข้ามอุปสรรคชิ้นใหญ่ของผม 

 

“เจ็บ...อึก!” ผมกัดฟันแน่น เล็บจิกลงกับแขนของดายที่กอดผมไว้จากด้านหลัง ในท้องผมเจ็บหนักรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวชวนให้น้ำตาไหล ช่วงเวลาสามเดือนผ่านไปเร็วกว่าที่เราคิดไว้ ผมนึกว่าเราจะมีเวลาอีกสักอาทิตย์ถึงคุณหมอโทแวนจะชี้ชัดแล้วว่าซีวานพร้อมออกมาดูโลกแค่ไหน

 

กระทั่งช่วงฟ้ามืดที่เวลาตีห้ากำลังจะผ่านไป

 

ผมถูกพาตัวมาที่อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เปิดน้ำเต็มอ่างกรีดร้องขณะที่มีดีแลนกับดายช่วยจับไว้ ความเจ็บปวดกระจายไปทั่วทุกสัดส่วน ผมสะอื้นฮักพยายามอดทนกับการให้กำเนิดลูกคนแรกที่เราคาดหวัง

 

“ใจเย็นที่รัก เราจะสู้ไปด้วยกันโอเคไหม” ดีแลนลูบแก้มผม ให้สัญญาแม้ใบหน้าจะวิตกหนัก น้ำในอ่างกลายเป็นสีแดงฉาน ไหลออกมาจากช่องทางที่เปิดออก ผมหอบหายใจ เชิดหน้าขึ้นพร้อมกับกัดฟันเบ่งพาเจ้าตัวเล็กมาดูโลกภายนอก

 

เนื้อตัวสั่นไหวมีดายให้ใช้กายเป็นที่พัก ดีแลนโทรตามคุณหมอแล้ว แต่เขายังไม่มา

 

การรอเขามันช้าไป ซีวานพร้อมแล้วที่จะลืมตาดูโลก

 

“คุณหมอยังไม่มาอีกเหรอ”

 

“ผมว่าเขาน่าจะมาไม่ทัน” ดีแลนตอบกลับ ดายกดจูบบนเรือนผมของผม ปลอบประโลมความเจ็บเจียนตาย “เข้มแข็งไว้นะโซล อดทนหน่อยนะทูนหัว”

 

“ไม่ไหวดาย ผมรอหมอไม่ไหว”

 

“ที่รัก”

 

“ช่วยผมพาเขาออกมา ช่วยผม ช่วยผมที” ผมสะอื้นดิ้นพล่านไปกับการคลอดเขา สองหนุ่มมือสั่น เขาก็ไม่รู้วิธีการเหมือนกัน แต่เขาไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่น กลับกันพวกเขาพยักหน้า ดายเอามือมาจับท้องผม ส่วนดีแลนก็จับขาผม ดูรู้เลยว่าเขาค่อนข้างกังวลกับการเห็นเลือดเยอะขนาดนี้

 

ใจนึงผมกลัวเขากลายร่าง งาบผมกินไปตอนที่ท้องอยู่ อีกใจคือกลัวเขาจะเป็นลมไปก่อน

 

เป็นฉลามมาตั้งแต่เกิด จะมาหน้าซีดกลัวเลือดตอนนี้ไม่ได้นะคุณพ่อ

 

“ผมเคยดูคลิปคลอดลูก เอ่อ...เราก็นับสามกัน พี่จับโซลไว้ ผมจะดูซีวานอยู่ข้างล่าง” ดายจับแขนผมไว้แน่น ไม่บ่นเลยที่ผมจิกเล็บลงไป ดีแลนเอาผ้าขนหนูมาให้ผมกัดไว้ จูบหน้าผากอีกรอบเป็นการให้กำลังใจพร้อมปาดน้ำตา “เอาล่ะที่รัก ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เรามานับถึงสามกันแล้วคุณก็เบ่ง ตกลงไหม”

 

“อื้อ” ผมพยักหน้า กัดผ้าแน่นเตรียมใจสุดความสามารถ

 

“เอาล่ะนะ หนึ่ง สอง สาม เบ่ง!”

 

“อื้อออ!” ผมบิดกายเร่า กัดผ้าหนักชนิดเกือบกรามหัก ส่งแรงทั้งหมดในการพาเจ้าตัวเล็กที่ล่าสุดอัตราซาวน์แล้วพบว่าเขาเป็นมนุษย์ออก ไม่มีใครรู้ว่าทำไมซีวานถึงกลายร่างตอนอยู่ในท้อง รู้แค่ว่าการเป็นมนุษย์จะทำให้ผมคลอดเขาง่ายขึ้นกว่าการเป็นฉลาม

 

ดีแลนพยักหน้ากับดาย เขานับถึงสามใหม่อีกครั้ง ให้ผมอดทนเบ่งจนกว่าตัวน้อยจะหลุด ผมรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง เชิดหน้าขึ้นเพิ่มแรงเท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้ สายน้ำกระเซ็นไปมาเวลาพวกเราขยับกายตามการลุ้น

 

ดายต้องเปลี่ยนมากอดผมไว้ คอยจับท้อง ออกแรงดันบ้างช่วยเหลือเจ้าปลาทูที่กำลังจะมาดูโลก

 

ผมไม่รู้เลยว่าตัวเองใช้เวลาไปกับการให้กำเนิดเขาขนาดไหน รู้แค่ว่าจังหวะนึง ผมนึกถึงใบหน้าของพ่อแม่ อยากกอดพวกท่านสุดหัวใจ

 

‘ลูกทำดีแล้วรู้ไหม’

 

‘ลูกเข้มแข็งมากเลย’

 

“อื้อออ!”

 

“ได้แล้วโซล ซีวานออกมาแล้ว!”

 

“อุแว!” ราวกับแรงเฮือกสุดท้ายก่อนวิญญาณจะหลุดลอย ผมทิ้งตัวลงนอนพิงอกดาย หูตาพร่าเลือนแทบไม่ได้สติ เสียงของคนรักกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบ ภาพตรงหน้าก็เบลอไปหมดจนไม่รู้ว่าคุณพ่อกำลังทำสีหน้าแบบไหน ความเจ็บเสียดผันเป็นช้าหนึบ ผมไม่รู้สึกอะไรเลยคล้ายเสียต่อมรับความรู้สึกไปเมื่อกี้

 

จนวินาทีที่ได้ยินเสียงร้อง วินาทีที่ดีแลนอุ้มใครบางคนที่อยู่ใต้น้ำขึ้นมาหายใจ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขาร้องไห้ เขามือสั่นเช่นเดียวกับดายที่เอื้อมมือมารับเด็กมากอดไว้ ผมกะพริบไล่น้ำตา เหม่อมองเจ้าลูกปลาทูที่มาพร้อมกับแสงแรกของวัน

 

นาฬิกาตีบอกเวลาเจ็ดโมงเช้า แสงสว่างอาบไล้มาต้อนรับ ผมรู้ได้ทันทีว่าเขาคือแสงสว่างที่จะนำพาความสุขมาให้พวกเรา

 

มันทำให้ผมร้องไห้ กอดเจ้าตัวเล็กซ่อนทับกับแขนของดาย

 

แล้วเค้นเสียงสุดท้ายก่อนที่จะหมดสติไป

 

“อรุณสวัสดิ์ซีวาน”  

 

ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ว

 

LOADING 100 PER 

ลูกคนแรกน่ารักเกินทนไหว เป็นฉลามน้อยที่มาพร้อมกับความรักทั้งใจ 

สามคนรวมกันเป็นหนึ่ง เป็นความรักที่ไม่มีใครห้ามใจได้ 

ก่อเกิดชีวิตใหม่ ให้คุณแม่ยิ้มกว้างที่ได้รับความรักมากมายจากใครทุกคน 

เจ้าตัวน้อยคือสายใยครอบครัว เป็นโซ่คล้องใจให้อยู่ด้วยกัน 

ถึงเวลาเตรียมตัวเป็นเครือญาติ 

อรุณสวัสดิ์ซีวาน ได้เจอกันแล้วนะเจ้าลูกปลาทู :) 

สกรีมลงแท็กหวีดความรุนแรงของเรื่องนี้ 

#ฉลามคลั่งรัก 

ความคิดเห็น