!ขวัญหทัย2465!
email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน ที่เป็นแบบนี้

ชื่อตอน : ตอน ที่เป็นแบบนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 02:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ที่เป็นแบบนี้
แบบอักษร

ตอน ที่เป็นแบบนี้ 

หลังจากที่กินข้าวเที่ยงเสร็จตอนบ่ายพิญารินทร์เธอก็ต้องไปเจอลูกค้า พิญารินทร์เธอก็เลยเอาปาริฉัตรไปกับเลขาอีกคนด้วย เธอไม่อยากให้ปาริฉัตรจะต้องนั่งทำงานเหงาอยู่คนเดียวในห้อง ซึ่งจริงๆก็เป็นข้ออ้างของเธอนั่นแหละที่ไม่อยากห่างจากปาริฉัตร และตลอดเวลาที่นั่งรถกันไปหาลูกค้านั้นพิญารินทร์ก็คอยจับมือปาริฉัตรไว้ตลอดเวลา ถึงแม้ว่าปาริฉัตรนั้นจะพยายามที่จะดึงมือออกก็ตาม แต่พิญารินทร์ก็ไม่ยอมแล้วก็ยังขู่ปาริฉัตรด้วยว่าถ้าหากไม่ทำตามที่ พิญารินทร์จะดึงตัวปาริฉัตรให้มานั่งที่ตักของตัวเอง แล้วก็จะจูบให้เลขาของพิญารินทร์อีกคนที่มาด้วยกันดูด้วย ปาริฉัตรเธอก็เลยได้แต่นั่งนิ่งๆให้พิญารินทร์จับมืออยู่อย่างนั้นจะถึงสถานที่ที่นัดกับลูกค้าไว้ 

“น่าอิจฉาน้องฉัตรนะคะ” 

“ทำไมหรอคะพี่จูน”ปาริฉัตรเธอก็ถามด้วยความสงสัยที่พี่เลขาอีกคนพูดกับเธออย่างนี้ จะไม่ให้ใครอิจฉาได้ยังไงกันก็ในเมื่อพิญารินทร์แสดงอาการชัดให้คนอื่นเห็นอย่างนี้ 

“ดูเหมือนว่าคุณแพรจะชอบน้องฉัตรนะคะ” 

“มะ...ไม่หรอกนะคะพี่จูน” 

“จะไม่ได้ยังไง คุณแพรไม่เคยมีอาการอย่างนี้กับใครเลยนะ ตั้งแต่ที่พี่มาทำงานที่นี่กับคุณแพร พี่ไม่เคยเห็นคุณแพรทำอย่างนี้กับใครเลยนะ แม้แต่ตอนออกไปเจอลูกค้าข้างนอก ก็มีแต่ผู้หญิงพวกนั้นเข้ามาหาคุณแพรเอง แล้วคุณแพรก็ไล่ตะเพิดไปกันหมดเลย ถึงแม้ว่าคุณแพรจะดูเหมือนคนเจ้าชู้ที่ชอบควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าก็ตามเถอะ แต่คุณแพรก็ไม่เคยแสดงอาการเหมือนกับตอนที่อยู่กับน้องฉัตรเลยนะ” 

“.............”ปาริฉัตรเธอก็ได้ฟังแต่ในสิ่งที่เลขาอีกคนพูดด้วยความตั้งใจ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าตอนนี้พิญารินทร์ก็มีผู้หญิงที่คบด้วยหลายคนอย่างนั้นหรอ จู่ๆปาริฉัตรเธอก็คิดอย่างนี้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ที่พิญารินทร์เจ้าชู้ 

“คุยอะไรกันหรอสาวๆ”พิญารินทร์เธอถามทั้งสองคนเมื่อเห็นว่าเดินเข้ามาใกล้ๆเธอ ที่ตอนนี้กำลังรอลิฟต์ที่จะขึ้นไปชั้นบนกัน ปาริฉัตรเธอก็สะดุ้งเล็กน้อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองเมื่อตอนนี้เธอยืนอยู่ข้างๆพิญารินทร์แล้ว พิญารินทร์จึงยื่นมือของตัวเองไปจับมือของปาริฉัตรไว้ 

“คุณแพรคะ...” 

“ใครบอกให้ฉัตรเรียกพี่ว่าคุณคะ อย่างนี้มันน่าลงโทษรู้ไหมคะ” 

“มะ...ไม่นะคะ...”ปาริฉัตรเธอถอยหนีทันทีแต่พิญารินทร์ก็ยังจับมือเธอไว้ไม่ให้ขยับหนีไปได้ไกล เลขาของพิญารินทร์ที่ยืนอยู่ข้างก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เพราะเธอรู้สึกว่าเวลาทั้งสองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วมันน่ารัก อีกคนหนึ่งสวยเซ็กซี่อีกคนก็สวยหวานน่ารัก เธอมองไปแล้วก็เหมาะสมกันไม่น้อยเลยทีเดียว 

“ถ้าอย่างนั้นก็เรียกว่าพี่แพรก่อนสิคะ ไม่อย่างนั้นพี่หอมแก้มให้พี่จูนเขาดูนะ จูนเธออยากเห็นฉันหอมแก้มน้องฉัตรหรือเปล่า” 

“อยากค่ะคุณแพร...” 

“แล้วทำไมพี่จูนเรียกได้ละคะ แล้วทำไมฉัตรเรียกไม่ได้..” 

“เพราะว่าฉัตร...คือคนพิเศษของพี่ คนพิเศษเท่านั้นที่พี่จะให้เรียก...”พิญารินทร์เธอพูดออกไปตรงๆอย่างไม่รู้สึกเขินอายใครเลย ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนเดินมารอลิฟต์กับพวกเธอด้วยหลายคน แต่คนที่เขินนั้นเป็นปาริฉัตรนะสิที่พิญารินทร์พูดจาอ่อนหวานกับเธออย่างนี้ ลิฟต์ก็เปิดออกพอดีพิญารินทร์ก็จูงมือปาริฉัตรให้เดินเข้าไปในลิฟต์ พอเข้าไปแล้วไม่รู้ว่าคนมาจากที่ไหนตั้งมากมาย จึงทำให้ทุกคนเบียดกันแล้วทำให้พิญารินทร์ดึงเอวของปาริฉัตรให้หันหน้าเข้าหาตัวเองแล้วก็กอดไว้ทันที ปาริฉัตรเธอก็ทำอะไรไม่ได้ด้วยเพราะคนเต็มแออัดกันไปหมดเลย พิญารินทร์เธอจึงกดหัวของปาริฉัตรให้ซบกับที่ไหล่ของตัวเอง พร้อมกับจูบที่หัวของปาริฉัตรอย่างถนุถนอมด้วยความอ่อนโยน ปาริฉัตรเธอก็หัวใจเต้นแรงพองโตขึ้นเรื่อยๆอย่างพ่ายแพ้ต่อใจของตัวเองเลยตอนนี้ 

การคุยงานกับลูกค้าเป็นได้ด้วยดีแล้วก็ดูเหมือนว่าจะราบรื่นไม่มีปัญหาอะไรด้วย ก็เพราะว่าวันนี้พิญารินทร์มีคนพิเศษมาด้วย ข้อเสนอที่พิญารินทร์เสนอให้กับลูกค้านั้นก็ดูเหมือนว่าจะพอใจอยู่ไม่น้อย พิญารินทร์ก็ไม่ค่อยชอบที่ลูกค้านั้นเอาแต่จ้องมองปาริฉัตรอยู่หลายครั้ง มันเลยทำให้เธอคิดว่าครั้งต่อไปเธอคงไม่ให้ปาริฉัตรมาคุยงานกับลูกค้าด้านนอกด้วยแล้ว แต่อีกใจหนึ่งของเธอก็อยากมีปาริฉัตรอยู่กับเธอตลอดเวลา 

“ขอบคุณนะครับคุณแพร ผมดีใจนะครับที่ได้ร่วมงานกับคุณ คุณฉัตรด้วยนะครับ...” 

“ทางเราก็ต้องขอบคุณมากนะคะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมก็แจ้งทางเลขาฉันมาได้เลยนะคะ”พิญารินทร์เธอพยายามเก็บอาการไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังหึงหวงปาริฉัตรอยู่ ที่เจ้าตัวก็ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ว่าตอนนี้กำลังมีคนที่สนใจแล้วก็อยากครอบครองเหมือนกับเธอเพิ่มขึ้นมาอีกคน 

“คนไหนหรอครับ ผมจะได้ขอเบอร์ไว้เลยคุณฉัตรหรือเปล่าครับ” 

“ไม่ใช่ค่ะ จูนเอาเบอร์ของบริษัทให้คุณสินชัยไว้ด้วยนะ” 

“ค่ะคุณแพร...”จูนเลขาของพิญารินทร์เธอก็พอมองออกว่าตอนนี้พิญารินทร์กำลังไม่พอใจให้ลูกค้า ที่ตลอดการคุยงานนั้นก็เอาแต่จ้องมองปาริฉัตรไม่วางตา ก็อย่างว่านั่นแหละคนสวยก็เป็นเรื่องปกติที่คนจะมอง 

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” 

“ครับ เออคุณฉัตรครับนี่นามบัตรของผมนะครับ ถ้าไม่รังเกียจรับไว้ด้วยนะครับ” 

“เออ...ค่ะ”ปาริฉัตรเธอก็รับนามบัตรของลูกค้ามาอย่างงุนงง เพราะเธอไม่รู้ว่าจะเอานามบัตรมาให้เธอทำไม เพราะเธอไม่ได้มีเรื่องอะไรที่จะคุยด้วยเลย เธอก็เลยคิดว่าน่าจะคุยเรื่องงานเธอก็เลยรับไว้ แต่พิญารินทร์เธอกำมือแน่นด้วยความไม่พอใจเอาซะเลยที่ปาริฉัตรไปรับนามบัตรของลูกค้ามาอย่างนี้ ก่อนที่เธอจะเดินออกมานอกห้องด้วยความไม่พอใจ ปาริฉัตรเธอก็รีบเดินตามพิญารินทร์ออกมาเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวนั้นเดินออกมาแล้ว 

“จูนกลับไปที่บริษัทเลยนะไม่มีอะไรต่อแล้ว เอารายละเอียดที่ลูกค้าต้องการเอาไปวางไว้ที่โต๊ะให้ฉันเลยนะ” 

“ค่ะคุณแพร คุณแพรจะไม่เข้าบริษัทอีกแล้วใช่ไหมคะวันนี้” 

“ไม่ล่ะ ฉันจะต้องกลับไปจัดการคนที่มันทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดอย่างนี้”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็หันไปมองปาริฉัตรเล็กน้อยแล้วก็หันกลับ ซึ่งปาริฉัตรเธอก็งงว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมพิญารินทร์ถึงได้หงุดหงิดอย่างนี้ 

“พี่จูนสอนงานให้ฉัตรด้วยนะคะว่าจะต้องทำยังไงต่อ”ปาริฉัตรเธอคิดว่าตัวเองต้องกลับไปที่บริษัทอีก เธอก็เลยขอให้เลขาของพิญารินทร์อีกคนช่วยสอนงานให้กับตัวเอง แต่หารู้ไม่ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นเลยที่เธอจะต้องทำ 

“ใครบอกว่าพี่จะให้ฉัตรกลับไปที่บริษัท เราสองคนมีเรื่องจะต้องคุยกัน” 

“เรื่องอะไรหรอคะ แต่นี่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานนะคะพี่แพร ฉัตรอยากไปเรียนรู้งานกับพี่จูนที่บริฉัตรน่ะค่ะ” 

“พี่ว่าฉัตรไปกับคุณแพรดีกว่านะ ตอนนี้สิ่งที่ฉัตรต้องทำคือต้องเอาใจคุณแพรก่อนนะพี่ว่า”เวลาที่พิญารินทร์โกรธหรือไม่พอใจเธอรู้ดีว่าเป็นยังไง เธอก็เลยอยากจะให้ปาริฉัตรทำให้พิญารินทร์อารมณ์ดีเข้าไว้ 

“ทำไมละคะพี่จูน ทำไมต้องเอาใจพี่แพรด้วยละคะ” 

“ไม่ต้องไปถามคนอื่น กลับห้องไปเดี๋ยวก็รู้ว่าต้องเจออะไร มากับพี่...”ปาริฉัตรเธอปลิวไปตามแรงดึงของพิญารินทร์ทันที ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นแล้วพิญารินทร์นั้นเป็นอะไรด้วย ยิ่งปาริฉัตรไร้เดียงสาอย่างนี้มันยิ่งทำให้พิญารินทร์หึงหวงปาริฉัตรมากยิ่งขึ้น ทั้งที่ปาริฉัตรไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิดแต่ด้วยเพราะความไร้เดียงสานี่แหละ มันเลยทำให้พิญารินทร์รู้สึกอยากจะครอบครองปาริฉัตรเร็วขึ้น 

พิญารินทร์พาปาริฉัตรกลับมาที่ห้องด้วยความรู้สึกที่เธอยังหึงหวงปาริฉัตรไม่หาย นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอนั้นรู้สึกแบบนี้กับใคร เธอไม่เคยรู้สึกหึงหวงใครมาก่อนแล้วเธอก็ไม่คิดที่จะรักใครมาก่อนด้วย แต่พอมาวันนี้ปาริฉัตรทำให้เธอรู้สึกเปลี่ยนไป ปาริฉัตรเธอเข้ามาในห้องด้วยความงุนงงไม่เข้าใจพิญารินทร์ เธอถามอะไรก็ไม่ตอบตั้งแต่อยู่บนรถแล้ว แล้วเวลานี้ก็ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเธอก็เลยไม่เข้าใจว่าพิญารินทร์นั้นพาเธอกลับมาที่ห้องทำไม พอเข้าห้องมาแล้วพิญารินทร์ก็ยังไม่คุยกับเธออีกในตอนนี้ 

“จะไปไหน...” 

“ไปเข้าห้องน้ำค่ะ พี่แพรมีอะไรหรือเปล่าคะ”ปาริฉัตรเธอก็ค่อยๆนั่งลงตามเดิมเมื่อพิญารินทร์นั้นคุยกับเธอแล้ว นี่เป็นประโยคแรกเลยที่พิญารินทร์ถามเธอตั้งแต่ที่ออกมาจากบริษัทของสินชัยเลยก็ว่าได้ 

“ชอบคุณสินชัยหรือเปล่า”พิญารินทร์เธออยากรู้ว่าปาริฉัตรนั้นรู้สึกยังไงกับสินชัย แล้วก็คิดถึงตอนที่ปาริฉัตรรับนามบัตรแล้วก็ยิ้มให้กับสินชัย มันเลยทำให้เธอต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา พิญารินทร์เธอไม่ถูกใจกับสิ่งนี้ที่ปาริฉัตรเป็นอย่างมาก ถึงแม้เธอจะพอดูออกว่าปาริฉัตรนั้นไม่ได้คิดอะไรเลยก็ตาม แต่เธอก็อดที่จะหึงหวงปาริฉัตรไม่ได้จริงๆ 

“คะ...ฉัตรไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนะคะ” 

“ไม่รู้สึกแล้วรับนามบัตรเขามาทำไม เอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้...” 

“นี่เบอร์ลูกค้าไม่ใช่หรอคะ แล้วทำไมพี่แพร...”ปาริฉัตรเธอก็งงว่าทำไมพิญารินทร์ถึงได้ให้เธอเอานามบัตรของลูกค้าไปทิ้ง เพราะพิญารินทร์ได้ทำงานกับสินชัยแล้วเธอก็เลยไม่เข้าใจว่าทำไม 

“ไม่ต้องถาม เอาไปทิ้งแล้วก็ไปเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อย แล้วก็ตามพี่เข้าไปในห้องนอน อย่าให้รู้ว่าแอบเก็บนามบัตรนี้ไว้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าพี่ใจร้ายกับฉัตรไม่ได้นะ” 

“..............”ปาริฉัตรเธอก็ยิ่งงงไม่เข้าใจมากขึ้นไปกว่าเดิมอีก พิญารินทร์เธอพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องนอนทันที ปาริฉัตรมองดูที่นามบัตรของสินชัยด้วยความงง แล้วเธอก็ลุกเอานามบัตรนั้นไปทิ้งถังขยะตามที่พิญารินทร์บอกกับตัวเอง ก่อนที่เธอจะเดินไปเข้าห้องน้ำตามที่พิญารินทร์บอกกับตัวเอง พิญารินทร์เธอเดินเข้ามาในห้องนอนแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างพยายามควบคุมตัวเอง ยิ่งไม่กี้นี้ที่ปาริฉัตรถามเธอว่าทำไมต้องเอานามบัตรทิ้ง พิญารินทร์เธออยากจะจับปาริฉัตรตีก้นเหมือนเด็กที่ทำผิดจริงๆ จนเธอสงสัยว่าปาริฉัตรจะไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นอะไร แต่เธอก็พยายามเข้าใจว่าปาริฉัตรนั้นอาจจะไม่รู้จริงๆก็ได้ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“ทำไมต้องเคาะห้องด้วย ที่นี่มันห้องนอนของฉัตรนะ” 

“ฉัตรกลัวว่าพี่แพรจะทำธุระส่วนตัวอยู่น่ะค่ะ”ปาริฉัตรเธอเดินเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกที่ทำตัวไม่ค่อยถูกเหมือนกัน เพราะว่าตอนนี้ทั้งใบหน้าแล้วก็สายตาของพิญารินทร์มันทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา 

“พี่ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น แต่ตอนนี้พี่กำลังจะทำโทษฉัตร” 

“ฉัตรทำอะไรผิดหรอคะ”ปาริฉัตรเธอดันพิญารินทร์ไว้แล้วก็ถามพิญารินทร์ทันทีเมื่อพิญารินทร์นั้นกำลังก้มลงมาจูบตัวเอง เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเธอนั้นทำผิดอะไรพิญารินทร์ถึงจะได้ลงโทษเธอ 

“ทำผิดสิคะ หลายข้อหาด้วยแล้วพี่ก็จะลงโทษคนที่ทำให้พี่รู้สึกอารมณ์ไม่ดีอย่างนี้”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็อุ้มปาริฉัตรให้ขึ้นไปนอนอยู่บนเตียง ปาริฉัตรเธอก็ตกใจเหหมือนกันที่จู่ๆพิญารินทร์อุ้มเธอขึ้นมานอนบนเตียงอย่างนี้ 

“พะ...พี่แพรคะ ฉัตรไม่เข้าใจที่พี่แพรพูด พี่แพรบอกให้ฉัตรเข้าใจกว่านี้ได้ไหมคะ แล้วฉัตรทำอะไรให้พี่แพรไม่พอใจคะ” 

“นี่ฉัตรไม่รู้จริงๆหรือว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ พี่หึงฉัตรไงคะฉัตรไม่รู้จริงๆหรอคะ” 

“.............”ปาริฉัตรเธออึ้งแล้วก็ส่ายหน้าไปมาด้วยความงงทันที เธอไม่รู้ว่าทำไมพิญารินทร์นั้นถึงได้หึงเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้มีใครแล้วก็ไม่มีใครมายุ่งกับเธอด้วย แต่ปาริฉัตรเธอไม่รู้ว่าสินชัยนั้นสนใจในตัวเธอ และใครๆก็รู้ว่าสินชัยนี้เจ้าชู้ใช่เล่น และถ้าเขาต้องการผู้หญิงคนไหนก็จะต้องได้ 

“สินชัยมันชอบฉัตร ฉัตรดูไม่ออกเลยหรอคะมันถึงได้ให้นามบัตรกับฉัตรมาไงคะ เพราะมันคิดว่าฉัตรก็น่าจะอยากยุ่งกับมันเหมือนกัน มันทั้งรวยแล้วก็หน้าตาดีผู้หญิงก็เข้าหามันตลอด เข้าใจหรือยังคะว่าทำไมพี่ถึงหึงฉัตร พี่ไม่อยากให้ใครมายุ่งกับฉัตร แล้วพี่ก็หวงรอยยิ้มที่ฉัตรยิ้มให้กับมันด้วย” 

“ฉัตรไม่รู้ค่ะ ฉัตรเห็นว่าเขาเป็นลูกค้าบริษัท ฉัตรก็เลยรับนามบัตรเขามา ฉัตรไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยนะคะพี่แพร” 

“แล้วก็พี่ละคะ...ฉัตรรู้สึกอะไรหรือเปล่า” 

“..............”ปาริฉัตรเธอต้องนิ่งเป็นรอบสองแล้วก็ตองดูพิญารินทร์อย่างเขินอาย เมื่อพิญารินทร์นั้นจับมือเธอขึ้นไปหอมอย่างอ่อนโยน สายตาก็จ้องมองดูเธออย่างไม่วางตาเลย ปาริฉัตรเธอก็ต้องหันหน้าหนีเล็กน้อยเมื่อพิญารินทร์นั้นก้มลงมาหอมแก้มของตัวเอง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกแล้วด้วยความหวั่นไหวที่พิญารินทร์ทำอย่างนี้กับเธอ 

“ว่ายังไงคะ...ฉัตรรู้สึกยังไงกับพี่คะ” 

ตึก...ตึก...ตึก 

“หัว...หัวใจเต้นแรงค่ะ”ปาริฉัตรเธอก็บอกออกไปตามตรงว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง ซึ่งมันก็เต้นแรงมากขึ้นเรื่อยๆด้วยในเวลานี้ ที่ตอนนี้พิญารินทร์เหมือนกำลังซุกไซ้ตามซอกคอของเธออยู่ ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามดันไม่ให้พิญารินทร์ทำอย่างนี้กับตัวเอง แต่ก็เหมือนกับว่าแรงดันที่เธอดันไปนั้นจะไม่ได้มีผลอะไรเลย เพราะพิญารินทร์ไม่ได้รู้สึกว่าปาริฉัตรนั้นกำลังดันไหล่เธอให้เธอหยุดเลย พิญารินทร์เธอก็ไม่พูดอะไรต่อนอกจากสุดกลิ่นหอมของปาริฉัตรเข้าปอดตัวเอง มือเรียวของเธอก็ลูบไล้ไปตามตัวของปาริฉัตรมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งตอนนี้พิญารินทร์เธอก็ยิ่งได้ยินเสียงหัวใจของปาริฉัตรชัดเจนมากขึ้นด้วย 

“หัวใจน้องฉัตรเต้นแรงจัง เป็นอย่างนี้เฉพาะอยู่กับพี่หรือเปล่าคะ หรือว่าเป็นกับคนอื่นด้วย”พิญารินทร์เธอเงยหน้าขึ้นมาถามปาริฉัตรด้วยความที่อยากรู้ แล้วตอนนี้เสื้อเซิ๊ตของปาริฉัตรที่ใส่ไปทำงานกระดุมก็เริ่มหลุดออกไปแล้วสองเม็ด จนมันโชว์ให้เห็นเนินอกของปาริฉัตรมากขึ้น แต่ปาริฉัตรเธอยังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เสื้อของตัวเองนั้นถูกพิญารินทร์ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก 

“มะ...ไม่ใช่ค่ะ ฉัตร...ฉัตรไม่เคยเป็นอย่างนี้กับใคร”ปาริฉัตรเธอเริ่มรู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้องเท่าไหร่แล้ว ที่ตอนนี้ลูบไล้มือเข้ามาใต้เสื้อของตัวเอง 

“ต่อไปอย่ายิ้มหวานแบบนั้นให้กับใครอีกนะคะนอกจากพี่คนเดียว รับปากกับพี่สิคะ...พี่เป็นคนขี้หวงนะคะรู้ไหม”พิญารินทร์เธอจ้องมองดูอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของปาริฉัตรอย่างไม่วางตา เพราะเป้าหมายต่อไปของเธอที่จะทำก็คือปากอวบอิ่มนี้ 

“................”ปาริฉัตรเธอก็ได้แต่พยักหน้าตกลงเหมือนกับถูกต้องมนต์อยู่ในเวลานี้ ไม่ว่าพิญารินทร์จะพูดหรือว่าทำอะไรความรู้สึกของเธอนั้นก็ยินยอมทุกอย่างเลย พิญารินทร์เธอยิ้มอย่างพอใจก่อนที่เธอจะก้มลงไปจูบที่ปากอวบอิ่มนั้นอย่างตั้งใจ ปาริฉัตรเธอก็เงยหน้าขึ้นนิดหนึ่งให้พิญารินทร์จูบอย่างไม่รู้ตัวเลย พิญารินทร์เธอก็ค่อยๆสัมผัสริมฝีปากอวบอิ่มนี้อย่างช้าๆแล้วก็ใจเย็น ความหวานที่เธอได้รับพอลิ้นของตัวเองสัมผัสกับปากอวบอิ่มของปาริฉัตรนั้น มันทำให้พิญารินทร์นั้นต้องการปรารถนาปาริฉัตรขึ้นมามากกว่าเดิมอีก มือเรียวของพิญารินทร์นั้นก็ลูบไล้สัมผัสขึ้นไปหาทรวงอกของปาริฉัตร แล้วเธอก็บีบคลึงเคล้นสัมผัสทรวงอกของปาริฉัตรทันที ปาริฉัตรนั้นเองก็ควบคุมตัวเองยากลำบากเหลือเกิน ทั้งที่ในใจของเธอนั้นบอกให้ห้ามความรู้สึกหวั่นไหวนี้ไว้ แต่ร่างกายของเธอกลับอ่อนเป็นขี้ผึ้งรนไฟยอมแพ้ให้กับพิญารินทร์ทุกอย่างเลย 

“อื้อ...”ปาริฉัตรเธอครางเสียงออกมาแผ่วเบาเมื่อเธอนั้นรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเริ่มรู้สึกขึ้นเรื่อยๆแล้ว พิญารินทร์เธอก็ยิ่งชอบที่ปาริฉัตรว่านอนสอนง่ายกับเธออย่างนี้ ในตอนแรกเธอแค่อยากจะบอกให้ปาริฉัตรรู้เท่านั้นว่าเธอหึงหวงเจ้าตัว ไม่อยากให้ใครมายุ่งมาใกล้มาเห็นรอยยิ้มหวานๆของปาริฉัตร แต่กลายเป็นว่าเธอควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วในเวลานี้ จากที่เธออยากอยู่ใกล้ๆปาริฉัตรตลอดเวลา กลายเป็นว่าตอนนี้นั้นเธอต้องการปรารถนาร่างเล็กนี้ตลอดเวลามากกว่า ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลงเมื่อเธอได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง 

ตื๊ด...ตื๊ด...ตื๊ด... 

“..............”พิญารินทร์เธอถอนจูบออกจากปากอวบอิ่มนั้นอย่างเสียงดาย ก่อนที่เธอจะจับโทรศัพท์มาดูว่าเป็นใครถึงได้โทรมาในเวลานี้ 

“มีอะไรกัส...”พิญารินทร์เธอกดรับสายบอดี้การ์ดของตัวเองอย่างอารมณ์เสียนิดหน่อย แล้วก็รีบคว้าร่างเล็กไว้ไม่ให้ลุกไปไหนจากเธอ ก่อนที่เธอจะเอนตัวพิงที่หัวเตียงแล้วก็กอดปาริฉัตรไว้แอบอกตัวเอง 

“นายรออยู่ตรงนั้นเดี๋ยวฉันออกไป”พิญารินทร์เธอบอกคนของตัวเองแล้วก็กดวางสายทันที แล้วเธอก็ก้มมองปาริฉัตรที่ตอนนี้ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดตัวเอง 

“โชคดีนะคะที่กัสโทรมาหาพี่ก่อน ไม่อย่างนั้นฉัตรคง...ได้นอนเปลือยให้พี่เห็นทุกอย่างแล้ว” 

“..............”ปาริฉัตรเธอก็ได้แต่ก้มหน้าซุกเข้าที่อกของพิญารินทร์อย่างเขินอาย ที่เธอหวั่นไหวกับพิญารินทร์ได้ง่ายอย่างนี้ 

“เดี๋ยวพี่ออกไปหากัสที่ข้างนอกแปบหนึ่งนะคะ ฉัตรนอนพักผ่อนอยู่ในห้องไปก่อนนะคะเดี๋ยวพี่กลับมาหา อย่าคิดถึงพี่มากนะคะรู้ไหม...พี่ยิ่งคุมตัวเองไม่อยู่ด้วยเวลาที่ได้กลิ่นหอมๆจากฉัตร”พิญารินทร์เธอจูบที่หัวของปาริฉัตรแล้วก็เดินออกไปจากห้องทันที ปาริฉัตรเธอก็มองตามพิญารินทร์ด้วยความรู้สึกหลายความรู้สึกในตัวเองเลยตอนนี้ 

“เฮ้ย!...”ปาริฉัตรเธอเห็นเสื้อตัวเองเปิดออกจากกันก็ตกใจทันที ก่อนที่เธอจะรีบปิดไว้ด้วยความเขินอายว่ามันหลุดตั้งแต่ตอนไหน ทำไมเธอไม่รู้สึกตัวเลยตอนที่พิญารินทร์นั้นปลดกระดุมเสื้อของตัวเองออก ก่อนที่เธอจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองไว้อย่างรู้สึกอาย ที่ตัวเองยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้กับพิญารินทร์อย่างไม่รู้ตัว ยิ่งคิดเห็นเมื่อกี้นี้ก็ยิ่งทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวหัวใจเต้นแรงขึ้นมามากกว่าเดิม 

“นายแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นไอ้สินชัย” 

“ครับคุณแพร ไอ้เอิร์ทมันอยู่ข้างล่างบอกว่ามั่นใจว่าใช่ แล้วผมก็ลงไปดูด้วยว่าจริงไหมมันก็เป็นอย่างที่ไอ้เอิร์ทบอกครับ แต่ผมไม่รู้คุณสินชัยตามมาทำไม” 

“ฉันพอรู้ว่าทำไม ต่อจากวันนี้ไปนายมาคอยเฝ้าดูแลน้องฉัตรที่นี่เข้าใจไหม อย่าให้ใครมายุ่งกับน้องฉัตรได้ เดี๋ยวฉันให้เอิร์ทคอยดูแลฉันเอง ตอนเวลาที่น้องฉัตรไปทำงานนายก็กลับไปพักที่บ้านเหมือนเดิม”พิญารินทร์เธอคิดว่าสินชัยจะต้องตามมาดูแน่ๆว่าปาริฉัตรนั้นพักที่ไหน คนอย่างสินชัยถ้าเขาอยากได้ผู้หญิงคนไหนเขาก็จะตามจนกว่าจะได้ จากสายตาที่เขามองปาริฉัตรอยู่ที่บริษัทของเขาเธอก็รู้แล้วว่าต้องการปาริฉัตร 

“ครับคุณแพร” 

“ถ้าอย่างนั้นนายกลับไปนอนพักผ่อนเอาแรงก่อนก็แล้วกัน ถ้าฉันจะกลับบ้านแล้วเดี๋ยวฉันโทรไปบอก นายก็ค่อยมาเฝ้าน้องฉัตร อ้อแล้วนายก็พาคนมาด้วยสักสองคนจะได้อยู่เป็นเพื่อนนาย ถ้ามีอะไรจะได้ช่วยกัน” 

“ครับคุณแพร”พิญารินทร์เธอก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนหาปาริฉัตรอีกครั้งหลังจากที่พูดจบแล้ว ลูกน้องของเขาก็รับคำสั่งแล้วก็ไปทำตามที่เจ้านายบอก ซึ่งมันก็ดีเหมือนกันที่เขาจะได้มีอะไรท่าทายทำบ้าง จากที่ฟังพิญารินทร์พูดเขาก็พอทายได้ว่าต้องเกี่ยวกับปาริฉัตรแน่ๆ แต่เขาก็ไม่แปลกใจหรอกถ้าหากว่าพิญารินทร์จะชอบปาริฉัตรมากอย่างนี้ ก็ปาริฉัตรทั้งสวยแล้วก็น่ารักใครเห็นก็เป็นอันต้องหวั่นไหวทั้งนั้น แม้แต่เขาที่เห็นปาริฉัตรยังรู้สึกหวั่นไหวเลย แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะผู้หญิงคนนี้คือคนของเจ้านาย 

จบตอน 

ความคิดเห็น