facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.4 Break Up ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.6k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 02:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 Break Up ?
แบบอักษร

PEACH part 

ค่ายพี่น้องสานสัมพันธ์ 

“ หวังว่าแฟนคุณพีท จะไม่มีถล่มค่ายเราในคืนนี้นะครับ ปีนี้“ เสียงเพื่อนผู้ชายในคณะถามแซะผม 

ส่วนผมก็ทำได้แค่หูทวนลมไป เพราะไม่อยากมีปัญหา ไม่อยากให้ค่ายกร่อย 

“ นั้นดิ โทรขอแม่รึยัง แม่ทูลหัวมึงน่ะ “และอีกหลายคนๆที่แซวกันสนุกสนานอย่างไม่คิดอะไร 

“ แม่ทูลหัว เขาเอาไว้ใช้กับนางฟ้าเว้ย แต่แฟนไอ้พีทนี้...จุด จุดจุด “ อีกเสียงก็ค้านขึ้นทันที 

ผมก็ทำได้เพียงกำหมัดแน่น และเดินหนีแทน ใช่ ทุกคนอาจจะไม่ได้คิดอะไร เพราะในหมู่ผู้ชาย การแซวแฟน สาวๆ ถือเป็นเรื่องปกติไปแล้วมั่ง 

แต่บางทีผมเองก็แอบเซงอยู่บ้างกับคำพูดเหล่านั้น แต่จะให้ไปด่ากราด หรือหาเรื่องคงไม่ทำ เพราะที่พวกมันพูดก็ค่อนข้างจริง 

“ อย่าไปฟังเลยมึง “ ไอ้นาทีตบไหล่ผมเบาๆ 

“ ก็จริงของพวกมันนะ กูเหมือนกลายเป็นตัวตลกไปแล้วหว่ะ “ ผมส่ายหน้าเล็กน้อย เพราะทุกครั้งที่แพรฉีกหน้าผม แพรก็ไม่เคยสนใจเลยว่า คนอื่นจะมองผมยังไง 

แต่ชั่งเถอะ ถึงแพรจะเป็นยังไง ผมก็รักเธออยู่แล้วละ... 

@ชายหาดสุดสวย 

“ เนื่องจากคณะเรามีผู้หญิงจำนวนน้อยมาก พี่ขอให้สาวๆเลือกผู้ปกป้องของได้ด้วยตัวเองเลยนะครับ เพราะกิจกรรมค่อนข้างผาดโผดและเสี่ยงภัย เพราะฉะนั้นมีผู้ชายดูแลคงจะดีกว่า “ เพื่อนในรุ่นประกาศออกโทรโข่ง เสียงดังลั่น 

“ แต่ถ้าใครอยากจะเสี่ยงภัยจริงๆ ผมก็ขอแนะนำไอ้พีท เพื่อนโผมคนนี้เลย ภัยพิบัติแน่นอน “ เสียงไอ้นาทีแย่งโทรโข่งเพื่อนคนนั้นไปแกล้งแหย่ๆแซวผม 

“ มึงก็เวอร์ “ ผมสบถมันออกไป 

“ แต่ใครอยากปลอดภัยให้เลือกพี่นาทีคนนี้ครับ “ ไอ้นาทียังคงโปรโมทตัวเอง และสร้างสีสันให้งานนี้ 

“ ใครอยากอบอุ่นให้เลือกพี่โน้ต... หุ่นหมีอบอุ่นแสนดีคนนี้ “ เสียงผู้ชายในคระเริ่มตะโกนอย่างหยอกล้อ มากมาย 

“ พอๆๆ น้องเขากลัวพวกมึงกันหมดละ เลือกคนทำกิจกรรม ไม่ใช่เลือกคู่ครองไอ้พวกบ้า“ แล้วโฆษกของคณะก็แย่งโทรโข่งคืนทันที 

กิจกรรมค่อนข้างสนุกสนานไปตามประสาวัยรุ่นแหละ เพราะคณะเราไม่ได้มีการรับน้องแบบเคร่งเครียดอะไร เน้นสนุกสนานไปด้วยกัน ด้วยจำนวนคนในคณะที่มีเพียงแค่ 7-10 คนต่อรุ่น ทำให้พวกเราจำหน้าคาตากันได้หมดเลย และปีนี้ก็มีน้องๆผู้หญิงแค่ 3 คน เท่านั้นเอง 

“ แก้วขอเลือก พี่โทนี่แล้วกันคะ เพราะพี่โทถ่ายรูปเก่งที่สุด “ น้องแก้วเดินเข้าไปหาโทนี่ที่ยืนถือกล้องยิ้มอย่างผู้ชนะ 

ไอ้โทนี่ก็คือคนถ่ายรูปเก็บภาพกิจกรรมประจำคณะเรา  

เหลือพลอยกับซินที่ยังคงยืนปรึกษาหารือกันอยู่ 

“ พลอยขอเลือก พี่นาทีค่ะเพราะพี่ตลกดี นึกว่านาที สามช่า “ น้องพลอยก็เดินเข้ามายืนข้างไอ้นาที พลอยจะออกแนวห้าวๆหน่อย แต่ก็ไม่ได้ดูทอมมาก 

“ เดี๋ยวๆไอ้น้อง!! “ นาทีก็ยักคิ้วและโอบไหล่เล็กน้อย แบบพี่น้อง แมนๆ ผมรู้ไอ้นาทีไม่ได้คิดะไรหรอก เพราะมันไม่ใช่คนหื่นกาม 

“ เออ  ...แล้วน้องซินละครับ เลือกใครดี “ โฆษกคณะหันไปถือโทรโข่งพูดใส่หน้าน้องซิน อย่างหยอกๆ และเร่งรัด 

ซินเองก็ยืนนิ่งๆ มองมาทางผม เหมือนเธอค่อนข้างลำบากใจที่จะเลือกผม ผมเลยพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเชิงอนุญาต 

ซินค่อยยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามายืนข้างๆผม 

“ ขอเลือกพี่พีทนะคะ “ ซินหันไปบอกกับทุกคนเสียงเบาๆ 

……… 

….. 

“ ก็ดีเลย เป็นสายรหัสกันก็ต้องสนิทกันมากกว่าคนอื่นอยู่แล้วเนาะ แหะๆๆ “ เสียงคนที่ถือโทรโข่งพูดอย่างหัวเราะกลบเกลื่อน 

หลังจากที่เร่ิมกิจกรรมทันที เพราะกลัวว่าแสงแดดจะหมดซะก่อน 

“ กิจกรรมแรก เป็นขับเจ็ทสกีไปคว้าเอาธงสีแดงนั้น ใครคว้าได้ก่อนคือฝ่ายชนะ “ เสียงเพื่อนในรุ่นประกาศเริ่มกิจกรรมแรกทันทีที่เราแบ่งกลุ่มออกเป็นสองฝั่ง 

ไอ้นาทีกับน้องพลอย  ผมกับซิน ก็ขึ้นเจ็คสกีที่ถูกเช่าเอาไว้ เพื่อทำกิจกรรมแรกทันที 

เส้นทางคว้าธงก็จะมีกรวย มีสิ่งกีดขวางบ้าง และก็ต้านกับคลื่นน้ำทะเล 

บนเจ็คสกี 

“ พลอย ถ้าพลอยคว้าธงไม่ได้ พี่จะถีบพลอยลงไป “ เสียงไอ้นาทีที่พูดกวนๆหยอกล้อกับน้องพลอยที่แสนห้าวหาญของมัน 

“ อิพี่นาที พลอยเป็นผู้หญิงนะเว้ย “ พลอยก็กระโดดขึ้นซ้อนท้ายไอ้นาทีทันที 

“ อ้าว ลืมๆๆ” ไอ้นาทีหยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย 

“ ไม่ต้องเครียดมากนะซิน ถ้าซินคว้าธงไม่ได้ พี่ไม่ถีบลงไปแน่น “ผมหันไปบอกซิน 

“ แล้วพี่พีทจะทำยังไงหรอคะ ? “ ซินใส่ชูชีพและขึ้นซ้อนท้ายผม 

“ พี่จะถีบเจ็ทสกีข้างๆ เพื่อให้ซินหยิบธงง่ายๆ “ ผมหันไปพูดจาข่มๆ ไอ้นาที 

“ ปีก่อนกูแค่ยอมให้มึงหรอกนะ “ ไอ้นาทีที่เจ็บฝังใจจากปีที่แล้ว เพราะมันแพ้ผมในเกมส์นี้ 

เริ่ม!!! 

 บรื้นนนนน บรื้นนนนน บรื้้นนนนนน 

ผมกับไอ้นาทีก็ขับสูสีๆ กันมาเรื่อยๆ ก่อนจะวันตามด่านต่างๆของตัวเอง 

บรื้นนนนนนนนนนน 

บรื้นนนน 

ก่อนที่เราจะดับเครื่องชน เพื่อที่จะคว้าเอาธงนั้นมา 

ผมปัดเหวี่ยงด้านหลังของเจ็ทสกีเพื่อให้ซินหยิบมันมาได้...และ... ขณะที่ไอ้นาทีก็ทำแบบนั้นเช่นกัน... 

และ... 

….. 

ฟุ๊บบบบบบบ !!! 

ฟุ๊บบบบ 

CIn (Sin) PART 

 ธงสีแดงนั้นอยู่ห่างจากฉันแค่เอื้อม...แต่มือของพลอยกลับได้ครอบครองมันก่อนเพียงเสียววินาทีเดียว 

ฟุ๊บบบบบบ.... 

 ฉันตัดสินใจกระชากมันคืนมาสุดแรง.... 

และในสุด... 

“ ได้มาแล้วพี่พีท “ ซินตะโกนขึ้นอย่างดีใจยื่นหน้าไปบอกพี่พีท ที่จอดเจ็ทสกีรอ 

“ ดีมาก “ ผมยกนิ้วโป้งให้ ฉันก็ค่อยๆนั่งลงที่เดิม  

“ เย้ๆๆๆ “ ฉันก็ชูธงโบกไปโบกมา ให้คนที่ฝั่งเรา 

มืออีกข้างก่อนเผลอกอดเอวพี่พีทแบบลืมตัว....ทำไมเวลาแข่งขันมันสั้นจังเลยนะ 

“ น้องซินเยี่ยมยอดที่สุด “ เสียงรุ่นพี่ในฝั่งของฉันกับพี่พีท เดินเข้ามาช่วยจับเจ็ทสกี และยกนิ้ว ให้ฉันันทุกคน 

“ พี่พีทขับเก่งมากเลยนะคะ “ ฉันหันไปยิ้มๆกับพี่พีท 

“ แฟนพี่ชอบมาทะเลนะ พี่ก็....ทำได้หมดทุกอย่างที่เขาต้องการ “ พี่พีทถอดเสื้อชูชีพและยิ้มๆ ก่อนจะเดินกลับไปในวงเพื่อนๆของเขา และรีบไปหยิบโทรศัพท์ที่ฝากไว้ที่เพื่อนของเขา เพื่อโทรหาใครบางคนทันที 

“ กิจกรรมน่าสนุกนะ แต่แดดแรงไปนิดเนาะ “ แก้วเพื่อนอีกคนในคณะก็เดินเข้ามาพร้อมกับขวดน้ำ ยื่นให้ฉัน 

จริงๆเราก็เพิ่งสนิทกันที่นี้นั้นแหละ เพราะทั้งคณะมีแค่เราสามคนที่เป็นผู้หญิง ในรุ่นนี้ จึงเหมือนเลือกไม่ได้ที่ต้องคบกัน แต่พวกเขาก็นิสัยดีนะ 

“ พลอยๆ มากินน้ำก่อนเร็ว “ แก้วตะโกนเรียกพลอยที่เดินมาพร้อมกับพี่นาที 

พลอยก็เดินตรงเข้ามาหยิบน้ำที่แก้ว ก่อนจะดื่มไปพลางๆ และมองฉันแบบแปลกๆไป 

“ เดี๋ยวไปช่วยพี่โทนี่ถ่ายรูปแปปนะ เรียกอีกแล้ว “ แล้วยัยแก้วก็เดินไปตามที่พี่โทนี่เรียกนาง 

ทำให้เหลือแค่ฉันกับพลอย ซึ่งพลอยเงียบกว่าปกติไปมาก ปกติพลอยจะชวนฉันคุยโน้น คุยนี้ 

แต่อยู่ๆพลอยก็พูดขึ้นทำลายความเงียบระหว่างเรา 

“ ดีนะ ที่มันเป็นแค่เกมส์ “ พลอยหันมาพูดนิ่งๆ ทำให้ฉันนิ่งและหันไปรับฟัง 

“ เราเลยไม่คิดมาก ที่ซินแย่งธงนั้น ไปจากมือของเรา ทั้งที่เราคว้าไว้ได้ก่อน.....“ พลอยพูดขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าฉัน น้ำเสียงเหมือนจะเคืองๆฉันอยู่บ้าง 

ในความคิดของฉัน ฉันกลับรู้สึกว่า สิ่งที่พลอยพูดมา มันไม่ค่อยถูกหนัก...เพราะเอาจริงๆแล้ว... 

“ ที่เราหยิบธงนั้นมาได้  ไม่ใช่เพราะว่าพลอยถือมันเอาไว้ไม่แน่นพอหรอกหรอ??“ ฉันตอบไปตามความความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง เพราะตอนนั้นฉันคว้าเอาไว้ช้ากว่าพลอยแค่เสี้ยววินาที เพียงแต่ฉันออกแรงกระชากมากกว่าเท่านั้น 

" ดีนะที่มันแค่ ธงโง่ๆอะ แต่ถ้าเป็นอย่างอื่น ระวังจบไม่สวยนะซิน แค่เตือนเพราะหวังดีจริงๆ ไม่ได้เคืองอะไร " พลอยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะ เดินไปทันที 

PARIS PART 

ขณะที่ฉันกำลังนั่งทำเล็บอยู่กับ ทั้งยัยเอม ยัยลิปดา.... 

และมือีกข้างก็ปัดเล่นไอจีสตอรี่ไปเรื่อยๆ... 

ก็เจอเข้ากลับรูปถ่ายของคนในคณะพีท  เพราะว่าฉันมีรหัสอินสตราแกมของพีท  

วิดีโอคลิปสั้นๆ 

เป็นคลิปที่พีทขับรถเจ็ทสกีเข้ามาจอดเทียบฝั่ง...โดยมีใครอีกคนซ้อนท้ายมาด้วย...พร้อมกับธงสีแดง 

“ น้องซินเยี่ยมยอดที่สุด “ เสียงคนในคณะต่างโห่ชม คนที่ซ้อนท้ายพีทมา 

“ พี่พีทขับเก่งมากเลยนะคะ “ ยัยเด็กหันยิ้มหน้าบานไปทางพีท 

พีทตัวเปียกเล็กน้อย และฉีกยิ้มเล็กน้อย 

ฉันบรรจงกดไลค์ไปเบาๆ  

“ เห็นคลิปแล้วยังใจเย็นได้อยู่อีกหรอ?? นี่มึงแพรริส จริงปะเนี้ย “ ยัยลิปดามองฉันอย่างะแวงๆ และทำท่าจะสวดมนต์ 

“ ตอนแรกก็เย็นแล้วนะ แต่ตอนนี้เย็นยะเยือกเลยละ “ ฉันแบะปากเล็กน้อย 

“ แปลกที่มึงไม่ชวนพวกกูไปตามล่าพีท ปกติตอนนี้มึงโน้น พังงานคณะไอ้พีทเป็นราบกองแล้ว ถ้าเจอคลิปแบบนี้“ เสียงยัยเอมแบะปากมองมาทางฉัน ที่ยังคงนั่งทำเล็บอย่างสุขสบายใจ 

“ ตามไปทำไมละ? “ ฉันหันไปถาม ด้วยใบหน้าตอแหลนิดๆ 

“ มึงไม่กังวลเลยจริงดิ คนขี้หึง เป็นช้างตกมันแบบมึงเนี้ยนะ... “ ยัยลิปดาหันมาถามด้วยเสียงที่ประหลาดใจ 

“ แล้วมึงว่าค่ายคณะนั้น กับแพริส อะไรที่พีทขาดไม่ได้ “ ฉันถามอย่างอมยิ้มเล็กน้อย 

“ อิแพร มึงมีแผนอะไร??? เล่ามาเดี๋ยวนี้ “ ยัยตุ๊ดเอมหันมาตาขวางใส่ฉันทันที 

ชู่ววว ฉันเอานิ้วชี้แตะปากตัวเองเล็กน้อย 

“ แพร !!! “ ยัยเอมเริ่มจริงจังมากขึ้น 

“ เดี๋ยวคืนนี้ พีทก็ต้องกลับมาเองแหละ... “ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลังจากเล็บแห้งสนิทแล้ว 

“ ทำเล็บเสร็จแล้ว ไปต่อขนตาดีมั้ย คืนนี้จะได้สวยๆไง “ ฉันหยิบบัตรเคดิตยื่นจ่ายค่าทำเล็บและชวนพวกนางไปเสริมความงามกันต่อ... 

“ หวังว่ามึงจะไม่ทำอะไรแผลงๆนะ “ ยัยตุ๊ดเอมชี้หน้าคาดโทษฉันเอาไว้ 

หกโมงเย็น 

@คอนโด 

“ วันนี้หนูไปนอนติวหนังสือที่ห้อง วีโอเลตนะพี่แพร กลับดึกๆ “ ยัยมิลาถือหนังสือเล่มใหญ่เดิมสะพายเป้ออกไป  

วีโอเลตก็คือเพื่อนสนิทของยัยมิลา ที่อยู่คอนโดตรงข้ามกันนี้แหละ ฉันเลยไม่ต้องเป็นห่วงมาก แต่ที่ห่วงคือน้องอาจจะตายเพราะอ่านหนังสือนี้แหละ 

“ อื้ม อย่าอ่านเยอะมากหนักละ เดี๋ยวตายก่อนสอบเอนทรานพอดี “ ฉันลูบหัวยัยน้องสาวจอมเนริ์ดไปเบาๆ 

“ พี่ก็อ่านหนังสือบ้างนะ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน และไม่สร้างเรื่อง “ ยัยมิลายักคิ้วเล็กน้อย 

“ นี่ฉันพี่แกนะ ยัยหนอนหนังสือ“ ฉันก็ตอบก่อนจะดันตัวมิลาออกจากห้องไป 

ปัง !! เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น   

“ เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า “ ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ก่อนที่จะ.... 

ตุ๊บบบบ ตั่บบบ ฟุ่บบบ เคร้งงงง ...เพล้งงงง 

ปัดข้าวของในห้องให้กระจัด กระจายไปทั่ว... 

“หรือฉันควรย้ายไปเรียนนิเทศ ตอนปีสี่ดีนะ.. “ ฉันพูดอย่างยิ้มแย้มเล็กน้อย 

“ จัดฉากเก่ง!!! “ ฉันเริ่มถ่ายภาพจำลองเหตุกาณ์เลวร้ายในจินตนาการของตัวเอง 

ก่อนจะเริ่มถ่ายรูปสภาพห้องที่เหมือนโดนปล้น.... ทั้งข้าวของเครื่องใช้กระจัดกระจายไปหมด 

LINE 

PARIS : PHOTO 

PARIS : PHOTO 

PARIS : PHOTO 

PARIS : PHOTO 

_____Read____ 

PEACH : เกิดอะไรขึ้นแพร มีใครเป็นอะไรมั้ย ทำไมห้องเป็นแบบนั้น  

ยังไม่ทันที่ฉันจะพิมตอบข้อความพีท พีทก็โทรกลับมาทันที 

ฮื้อออ ฮื้อออ 

ติ๊ด ฉันก็กดตัดสายทันที ก่อนจะเดินไปอาบน้ำ และเริ่มเก็บของที่ตกระเนระนาดไปหมดอย่างเป็นระเบียบตามเดิม 

สามชั่วโมงผ่านไป... 

ติ๊งต่องๆๆ ปังๆๆๆๆ เสียงเคาะประตูดังสนั่นไปทั้งห้อง 

พอฉันเปิดประตูออก ในขณะที่ฉันอยู่ในชุดทำครัวสุดน่ารัก ก่อนจะฉีกยิ้มหวานๆให้พีท 

“ แพร...เป็นอะไรมั้ย ทำไมโทรหาไม่รับเลย นี้พีทโทรหาทุกคนเลยอะ เกิดอะไรขึ้น แพรไม่เป็นไรใช่มั้ย?? แล้วมิลาละ พีทโทรหาก็ไม่ติดเลย “ พีทพูดออกมาแบบสติแตก และดูอิดโรยมาก ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ 

ฉันหัวเราะและยิ้มตามใบหน้าวิตกของพีท เพราะดีใจที่อย่างน้อย ฉันก็สำคัญกว่าค่ายโง่ๆนั้น 

แต่พีทนะสิ...จากใบหน้าที่วิตกกังวลของพีทเริ่มเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งๆและค่อยมองฉันอย่างสำรวจ 

“ แพรแค่อยากทานดินเนอร์กับพีทนะ แพรทำอาหารเองเลยนะ...“ และฉันก็เฉลย ก่อนจะเดินจับมือพีทเข้ามาในห้องที่มีสภาพเป็นปกติ 

พีทนิ่งไปและมองสำรวจไปรอบๆห้อง  

“ แพรไม่ได้อยู่ในอันตรายอะไรใช่มั้ย ห้องนี้ปกติทุกอย่าง แต่แพรแค่...หลอกให้พีทมาหาแพรเท่านั้นนะหรอ? “ พีทหันกลับมาถามฉันด้วยใบหน้าที่ซีเรียส 

“ ก็แพรคิดถึงพีทนิ ทำไมพีทจะมาหาแพรไม่ได้ละ หรือพีทอยากจะใช้เวลากับคนอื่นมากกว่าแพร “ ฉันขึ้นเสียงเล็กน้อย เถียงกลับอย่างไม่ยอม 

“ พีทต้องขับรถไปมาไปมา ระยะเป็นร้อยๆกิโลเนี้ยนะ แค่สองคืนเท่านั้นที่พีทต้องไปค่ายของคณะ แค่สองคืนที่เราไม่ได้เจอกัน “ พีทก็โต้กลับมาด้วยใบหน้าเหน็ดเหนื่อย 

“ ก็ขับไป ขับกลับสิ แพรก็ต้องการเวลาจากพีทเหมือนกัน“ ฉันเริ่มอ้างเหตุผลที่ฟังแทบไม่ขึ้นอย่างคนเอาแต่ใจ 

พีทปล่อยมือของฉันและกุมขมับตัวเองด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ 

“ พีทขับรถมา จากเกาะนั้นเกือบ 3 ชั่วโมง ทั้งที่พีทเองโคตรจะล้าจากกิจกรรมต่างๆของคณะ แต่พีทฝืนขับมาตั้งไกล เพราะพีทเป็นห่วงแพร ห่วงจนแทบบ้า ห่วงแพรที่สุด “ พีทเงยหน้าและมองฉันอย่างผิดหวัง แววตามีน้ำตาคลอเล็กน้อย 

“ ทำไมถึงเอาความรู้สึกของพีท มาล้อเล่นแบบนี้!! “ พีทถามกลับมาอย่างขึ้นเสียงด้วยอารมณ์โกรธ  

“ แพรรู้ตัวปะ ว่าแพรอะ...แคร์แต่ตัวเองจริงๆ “ พีทถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปจากประตูห้องทันที 

ปัง! 

ฉันวิ่งตามพีทกลับที่รถของพีท 

“ พีทจะไปไหนอีก กลับมาแล้วก็กลับมาเลยสิ “ ฉันวิ่งตามพีทที่วิ่งกลับที่รถของตัวเอง 

“ ก็แพรบอกเองไม่ใช่ ว่าให้พีทขับไปขับกลับ  นี่แพรก็เจอหน้าพีทแล้วไง....งั้นพีทกลับไปได้แล้วสินะ “ พีทหันมาพูดเสียงดังใส่ฉัน ก่อนจะเปิดประตูขึ้นไปบนรถ 

​“ ไม่ได้ แพรไม่ให้กลับไป“ ฉันตะโกนกึ่งกรี้ดใส่พีทที่นั่งอยู่บนรถ แต่พีทไม่ได้สนใจ 

“ ถ้าขับออกไป เราเลิกกัน !!! “ฉันตวาดเสียงแหลมปรี้ดลั่นอย่างไม่อายใคร 

พีทนั่งนิ่งในรถอยู่สักพัก....ก่อนที่รถของพีทจะค่อยๆเคลื่อนผ่านหน้าของฉัน 

“ พีทททท พีทททท “ฉันตะโกนเรียกพีทลั่น ขณะที่รถของพีทขับออกจากคอนโดไป.... 

ความคิดเห็น