OLIVIA / CLAZZICAL

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านผลงานของเรานะคะ ♥

05 :: HE’S MY BOSS ?? WTF :: [3/3]

ชื่อตอน : 05 :: HE’S MY BOSS ?? WTF :: [3/3]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05 :: HE’S MY BOSS ?? WTF :: [3/3]
แบบอักษร

05  

:: HE’S MY BOSS ?? WTF ::  

[3/3] 

 

 

“ต่อหน้าคนอื่น น้องจะทำยังไงพี่ไม่เคยบ่น ให้เกียรติและไว้หน้าน้องเสมอ แต่เมื่อไหร่ที่อยู่กันสองคนพี่ก็ไม่เห็นมีความจำเป็นต้องยอมน้องตลอดไปนี่ อย่างน้องจะนั่ง แต่พี่เมื่อยขาอ่ะอยากยกขึ้นมาพาด น้องก็ไปนั่งที่อี่นแล้วกันตรงนี้ไม่สะดวก อยู่ตรงนี้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นจีบกันก็ได้มั้ง”

“พี่หงุดหงิดอะไรเนี่ย ทุกทีผมก็นั่งข้างพี่ตลอดไม่เห็นปฎิเสธ ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยอยู่ด้วยกันสองคนสักหน่อย พี่ไม่ใช่แบบนี้ เป็นอะไรบอกผมมา”

ผมรีบหลบตาเพราะรู้สึกว่าเขาฉลาดเกินไป มองปราดเดียวแล้วรู้ได้ยังไงว่าผมมีเรื่องบางอย่างกำลังกวนใจและหงุดหงิดอยู่จริงๆ อ้อ แต่ผมก็พอรู้นิสัยของเขามาจากชมพู่บ้างแล้วล่ะว่าเป็นคนหัวไว ชอบสังเกต ถ้ามีอะไรผิดปกติเพียงเล็กน้อยเขาจะรู้ทันที

“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร”

“โกหก ผมให้เวลาพี่คิดแล้วตอบผมมาดีๆ แล้วกัน ไม่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไรผมก็ง้อไม่ถูก”

ใครขอให้ง้อกันล่ะ ผมสะบัดหน้าหนีนอนตะแคงหันหลังให้ ก่อนล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากะจะเล่นเกมฆ่าเวลา ส่วนเขาก็คงจะเปลี่ยนชุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ผมได้ยินเสียงกุกกักแต่ไม่ได้สนใจจะหันไปมอง ก็แค่คนถอดกางเกงไม่มีอะไรน่าสนใจขนาดนั้น แต่เรื่องมันซ้ำร้ายตรงที่...พอนอนหันหลังให้เขา หน้าจอมือถือมันก็สะท้อนไปยังด้านหลังน่ะครับ

ผมเห็นตั้งแต่ชุดหมีตัวนั้นถูกถอดลงจากเอวลงมาถึงข้อเท้า ขาเรียวค่อยๆ ยกขึ้นทีละข้างแล้วจัดการหยิบชุดที่เลอะตัวเก่าโยนใส่ถังขยะ จากนั้นเมื่อน้องมันหันมาเจอชุดที่ผมเตรียมให้ใหม่ก็ก้มดมเสื้อตัวเองที่กำลังใส่ เหมือนกำลังตัดสินใจว่าควรเปลี่ยนเสื้อด้วยไหม ไม่ถึงอึดใจเสื้อตัวที่ใส่อยู่ก็ถูกถอดแล้วโยนลงถังขยะตามกันไป

เชี่ย...ตอนนี้เหลือแต่บ็อกเซอร์ตัวเดียว ผมไม่เห็นหรอกว่าผิวภายในร่มผ้าของเขาขาวแค่ไหน ในจอมันไม่ได้สะท้อนสีสันอะไรเลย แต่ที่เห็นชัดคือเงาของเรือนร่างนั้นต่างหาก

อึก...ผมกลืนน้ำลายลงคอก่อนชักมือลง มือถือถูกกอดไว้แนบอกเหมือนคนเสียสติ นี่ผมทำอะไรอยู่วะเนี่ย ไปแอบมองเขาถอดเสื้อผ้าทำสากกะเบืออะไร แล้วทำไมต้องเสียอาการแบบนี้ ผมกับไอ้ยอร์ชเคยอาบน้ำด้วยกันมาแล้วผมยังไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง กับวีวี่ก็เหมือนกัน เพื่อนผมเป็นตุ๊ดแบบตุ๊ดสายสวยเลยนะ ผมเห็นมันใส่กางเกงขาสั้นหรือวันไหนอยากแต่งหญิงขึ้นมาผมยังรู้สึกเฉยๆ เลย รูปร่างผู้ชายในโลกนี้ไม่เคยทำให้ผมถึงกับน้ำลายสอได้

นึกถึงเรื่องหนึ่งที่ไอ้ยอร์ชเคยเล่าให้ผมฟัง มีครั้งหนึ่งน้องเทียนอาบน้ำแล้วออกจากห้องน้ำไม่ได้ ลูกบิดเกิดเสียขึ้นมา จากนั้นน้องเลยกลัวการปิดประตูห้องน้ำ ทำให้การอาบน้ำแต่ละครั้งต้องแง้มประตูไว้ ทีนี้ไอ้ยอร์ชเพื่อนผมมันก็ชอบไปแอบดูเมียตัวเองอาบน้ำเป็นประจำจนน้องเทียนจับได้ การแก้ปัญหาของสองคนนั้นคือให้อาบน้ำด้วยกันเลยจะได้ไม่ได้แอบมองให้เสียเวลา หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง

หรือผมจะหันไปมองดีวะ หนามยอกต้องเอาหนามบ่งไง อยากมองก็ต้องแก้ปัญหาด้วยการหันไปมองแม่งเลย ที่จริงไม่เห็นต้องรู้สึกอะไรเลย ก็ผู้ชายด้วยกัน จอมยุทธ์ยังไม่เห็นมีท่าทีเขินอายอะไรผมเลยด้วยซ้ำ เขาก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองทั้งที่ผมนอนอยู่ตรงนี้ได้ แล้วนี่ผมเป็นอะไร

ขณะที่ผมตบตีกับความคิดตัวเองอยู่นั้นก็ตัดสินใจได้ว่าจะหันไปมองให้รู้แล้วรู้รอด เพื่อจะพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าอาการเมื่อกี้ผมแค่คอแห้งเพราะไม่ได้กินน้ำเท่านั้น ไม่ได้คิดหื่นอะไรเลย เอาล่ะ จะหันแล้วนะ หนึ่ง สอง ซั่ม...

จุ๊บ!

“เฮ้ย! นะ น้อง!!”

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากครับ ผมยังไม่ทันจะเอี้ยวตัวหันหลังกลับไป จู่ๆ ก็มีริมฝีปากบางโฉบเข้ามาหอมแก้มผม เจ้าตัวส่งยิ้มหวานมาให้เล่นเอาผมแทบหยุดหายใจ ต้องรีบหยัดตัวลุกขึ้นนั่งเพื่อถดตัวหนีเขา ก็น้องมันยื่นหน้าเข้ามาหาผมไม่หยุดเลยนี่หว่า เป็นใครใครก็กลัว

“พี่ไม่พอใจอะไรผม บอกมา”

เชี่ย นี่มันเป็นวิธีการคาดคั้นหาคำตอบที่น่ากลัวที่สุดเลยโว๊ย ผมทั้งหดคอหนีก็แล้ว เบี่ยงตัวหลบก็แล้ว ยังไงก็ไม่พ้นเด็กกวนประสาทที่มันทำท่าเหมือนจะจูบผมตลอดเวลา ผมรู้ว่าน้องมันแกล้งเพราะเขาหัวเราะใหญ่เลยแต่ผมขำไม่ออกนะ โดนหอมแก้มไปทีหนึ่งเมื่อกี้ยังตกใจไม่หายเลย

“บอกแล้วๆ ถอยไปก่อน! คือพี่ไม่ชอบให้น้องไปเล่าอะไรที่มันไม่เป็นความจริงให้สองคนนั้นฟัง หรือคนอื่นก็ช่าง พี่ไม่ชอบให้เขามายุ่ง เรื่องของเราก็ปล่อยให้เป็นเราสองคนจัดการแค่นั้นไม่ได้เหรอ คนอื่นจับจ้องทุกการกระทำแบบนี้พี่อึดอัดว่ะ ไม่ชอบ”

“อ้อ ได้ เดี๋ยวผมจัดการให้ จะไม่มีใครมาทำให้พี่รำคาญใจอีกแน่นอนแต่พี่ต้องสัญญากับผมมาอย่างหนึ่งก่อน ว่าจะไม่บอกเรื่องคืนนั้นกับใคร ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่าผมเป็นรับ ไม่สิ ผมรุกมาตลอดว่ะพี่ จู่ๆ มารับให้พี่ผมก็ทำใจไม่ได้ ถ้าผมไม่เป่าหูคนอื่นให้เชื่อผม เกิดวันหนึ่งพี่ปากโป้งขึ้นมากลัวคนอื่นจะสงสัยน่ะสิ”

“น้องอายมากเลยเหรอที่เป็นเมียพี่”

คำถามนี้สะท้อนใจผมพอสมควร ผมเห็นเขาต่อต้านและรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้นสักเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่ารับไม่ได้กับการมีเซ็กส์นะ ดูน้องมันไม่ได้อะไรกับจุดนี้ แต่เขาไปซีเรียสกับตำแหน่งที่มันเกิดขึ้นต่างหาก เป็นรับแล้วยังไง? ไม่ดีตรงไหน?

“พี่ ผมไม่เคยรับใครไง ผมรุกมาตลอดแล้วพี่เป็นใครจู่ๆ มาทำผม คิดว่าผมจะทำใจได้เหรอในเมื่อผมก็มั่นใจว่าผมก็รุกได้”

“พี่ขอโทษ เรื่องนั้นพี่รับผิดเองขอโทษจริงๆ แต่ขอให้เป็นเรื่องของเราสองคนได้ไหม พี่อยากไถ่โทษแค่กับน้อง ไม่ได้อยากทำให้ใครเห็น”

เราสองคนสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ต่างคนจะหลุดยิ้มออกมาอย่างไร้เหตุผล คือผมรู้สึกว่ามันโล่งอกที่ผมได้พูดออกไปน่ะ ผมทนอยู่กับสภาพแวดล้อมที่โดนคนจับตามองแทบตลอดเวลามาตั้งหลายวัน มันอึดอัดแต่ผมไม่รู้ว่าควรบอกน้องดีหรือเปล่า ทว่าวันนี้อาการผมคงออกมากว่าหงุดหงิด เมื่อน้องมันถามเข้าประเด็นผมจึงกล้าที่จะบอก

อยากให้เข้าใจตรงกันว่า เรื่องของเราสองคนก็ปล่อยให้มันดำเนินไปโดยไม่มีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องจะดีที่สุด ผมต้องการแค่นั้น แค่อยากให้น้องเห็นคนเดียวก็พอว่าผมเป็นผู้ชายที่รับผิดชอบการกระทำของตัวเอง ต่อให้เขาคิดว่ามันเป็นความผิดพลาดแต่ผมก็ไม่อยากให้น้องรู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้น อย่างน้อยผมก็จะดูแลเขาให้ดีเพื่อทดแทนกับทุกสิ่งอย่าง ทั้งการโดนรุกล้ำ ทั้งเสียคนรัก ทั้งรู้สึกแย่ ผมอยากไถ่โทษเขาทุกอย่าง โดยที่มีแค่ผมกับเขาที่รู้

“พี่ติน ตอนพี่...ก็น่ารักดีเนอะ”

“หืม ว่าไงนะ?”

ได้ยินไม่ถนัด จู่ๆ เขาก็ก้มหน้าพูดอะไรก็ไม่รู้อยู่คนเดียว พอผมเอียงหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้เขาพูดซ้ำอีกครั้งทว่าสิ่งที่ได้กลับมากลับไม่ใช่คำตอบเดิมที่ผมต้องการ แต่เป็นการ...

จุ๊บ!

ริมฝีปากบางโฉบเข้ามาหอมแก้มผมอีกครั้ง ก่อนที่ใบหน้าเขาจะเคลื่อนเข้ามาใกล้ใบหูของผม

“พี่ทำให้ผมอยากได้พี่ขึ้นมาจริงๆ แล้วว่ะ”

ผมนั่งบนโซฟา เขานั่งยองๆ อยู่ที่พื้น ความสูงต่างระดับกันทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมองผม จากมุมนี้ที่ผมก้มมองน้องมันดันเป็นมุมที่ได้เห็นแววตาหวานนั่นมองผมอย่างออดอ้อน ผมไม่เคยเห็นเขาทำหน้าแบบนี้มาก่อนเลย แม้แต่รอยยิ้มมุมปากนั่นผมก็เพิ่งจะเคยเห็นรอยยิ้มจริงใจแบบไม่กวนประสาทครั้งแรก เอาจริงปะ น้องมันน่า...

อื้ม...ริมฝีปากของเราดึงดูดเข้าหากันราวกับเป็นแม่เหล็กคนละขั้ว ไม่ต้องรอให้ใครส่งสัญญาณความต้องการออกมาเลย ต่างฝ่ายต่างทำตามใจจนเรียวปากของผมกับน้องบดเคล้ากันเป็นหนึ่งเดียว เรียวลิ้นอุ่นนุ่มสอดประสานอย่างนุ่มนวล เสียงครางต่ำในลำคอดังสลับกันเหมือนคนพออกพอใจกับการกระทำตัวเอง ผมใช้สองมือประคองใบหน้าของเขาเอาไว้แผ่วเบา ส่วนมือของน้องมันก็ซุกซนสอดเข้ามาภายใต้เสื้อของผม ปลายนิ้วลูบผ่านหน้าท้องจนลงไปถึงแอ่งสะดือ ผมต้องเกร็งหน้าท้องหนีสัมผัสนี้เพราะเริ่มหายใจไม่ค่อยทั่วท้องกับความซุกซนของน้องมัน

จนเวลาผ่านไปพักหนึ่งน้องมันเป็นฝ่ายผละออกไปก่อน จู่ๆ เราสองคนก็สบตากันแล้วเมินหน้าหนี คือผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร ทำตัวไม่ถูก ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ไม่คิดว่าตัวเองจะยั้งใจกับเรื่องพวกนี้ไม่อยู่ ปกติผมไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย

“เอ่อ...โกรธไหมที่จูบ พี่ขอโท..”

“ไม่ต้องขอโทษ มันไม่ใช่ความผิดพลาด ผมตั้งใจ”

จอมยุทธ์ตอบเสร็จก็รีบลุกแล้วเดินออกจากห้องไปเลย ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาแต่งตัวเสร็จแล้วนะเนี่ย เมื่อกี้มองแต่ตากับปากไม่ได้มองที่อื่นเลย เฮ้อ อะไรวะมาร์ติน ผมปล่อยให้อะไรมันเลยเถิดอีกแล้ว แต่จังหวะที่ผมเห็นน้องมันเผยอปากน้อยๆ ตอนนั้นผมก็อดใจไม่ไหวเหมือนกันว่ะ ไม่รู้ทำไม

เฮ้ย! นี่ผมจูบกับผู้ชายเหรอวะ เชี่ยยยยยยย เคลิ้มจนลืมคำนึงถึงเพศสภาพ ไม่ได้นึกในหัวเลยว่าคนตรงหน้าเป็นชายหรือหญิง รู้แค่ว่าน้องคือจอมยุทธ์แค่นั้นผมก็โฉบเข้าไปจูบน้องมันเฉยเลย

_______________________ 

TALK 

เฮ้ย!! ใจอ่อนกันแล้วเว้ยยยยยยยย เปิดใจคุยกันครั้งแรกเลยมะ เฮ้ยยยยยยย ตะไมน่ารักอ่ะ ไอ้ต้าวววว 

 

นิยายเรื่องนี้ตัวละครเป็นเพื่อนกับเรื่อง 'KNOCK OUT ENGINEERING วิศวะเกียร์มัว' นะคะ 

ฟีลกู๊ด น่ารัก ฟินจิกหมอน และมีความโซแดมฮอตเหลือเฟือมาก เพราะพระนางโซหลัวทั้งคู่เลย อิอิ 

 

มาหวีดกันได้ที่แฮชแท็กทวิตเตอร์ #วิศวะเกียร์พยศ 

นิยายเรื่องนี้รูปเล่มออกงานหนังสือเดือนตุลาคม 

 

ติดตามนักเขียนได้ที่  

FACEBOOK FANPAGE : CLAZZICAL[สำหรับผลงานนิยายวาย] 

FACEBOOK FANPAGE : OLIVIA [สำหรับผลงานนิยายนอมอล] 

TWITTER : @SiraClazzical 

 

คอมเมนต์มีผลต่อกำลังใจนักเขียนเสมอ 

1 คอมเมนต์ 1 กำลังใจนะคะ 

(คอมเมนต์เยอะจะมาอัปให้ไว) 

 

*เนื้อหาส่วนที่อัปนี้ยังไม่ได้ทำการแก้คำผิดใดๆ  

โดยปกติจะพิมพ์จบเรื่องแล้วส่งพิสูจน์อักษรทีเดียว  

ดัังนั้นหากอ่านไปแล้วเจอคำผิดทำให้หงุดหงิดใจต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ* 

ความคิดเห็น