ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เป็นผีก็มีเรื่องที่ทำให้ลำบากใจเหมือนกัน

ชื่อตอน : เป็นผีก็มีเรื่องที่ทำให้ลำบากใจเหมือนกัน

คำค้น : วาย ผี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 649

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 14:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นผีก็มีเรื่องที่ทำให้ลำบากใจเหมือนกัน
แบบอักษร

"แด๊ด ข้าขอถามเจ้า เศษผ้าชิ้นนี้เอาไว้ทำอะไร"  

เจมส์ หันไปมองสิ่งที่อยู่ในมือของวิญญาณหน้าสวยในชุดคลุมอาบน้ำเป็นวิญญาณที่แปลกมากจริงๆอาบน้ำก็ได้ กินข้าวก็ได้ ใส่เสื้อผ้าก็ได้ด้วยเหมือนคนปกติทุกอย่าง ยกเว้นคนอื่นหรือยกเว้นบางคนที่พลังวิญญาณแข็งพอสามารถมองเห็นได้ แต่คนที่จับต้องได้มีเพียง แด๊ดดี้คนนี้ 

เมื่อเร็วๆนี้ เจมส์ ไปช็อปปิ้งกว้านซื้อเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่น่าจะเหมาะกับเบบี้ของแด๊ด เจ้าชิ้นผ้านั้นก็ไม่ใชช่ของถูกนะ นั้นมัน jockstrap สำหรับผู้ชาย ยี่ห้อนี้ราคาตัวหนึ่งก็ประมาณ 1200-1300 บาท เชียวนะ  

"นั้นเรื่องว่ากางเกงในผู้ชายเค้าใส่กันทั้งนั้น เบบี้อย่างเรื่องมากสิ เป็นวิญญาณนะเรา เผาอะไรไปให้ก็ใส่ไปเถอะ"  

เจมส์ลุ้นว่าเมื่อไหร่ว่าเบ๋บี๋จะใส่เสียที อยากเห็นจะมีใครบ้าอบบเขาไหมนะที่ไปกว้านซื้อของพวกนี้แล้วเผาส่งไปให้ นึกถึงตอนที่พวกลูกน้องเห็นเขาขนของที่ไปเดินซื้อมาครึ่งค่อนวันเผาทั้งที่ยังไม่ได้เตะต้องด้วยซ้ำ 

"ข้าชื่อหยวนเหยา ไม่ได้ชื่อเบ๋บี๋" 

ส่วนหยวนเหยาคลี่เจ้าชิ้นผ้าที่ไม่น่าจะปกปิดอะไรได้ คนที่นี่ใส่ของแบบนี้กัน เศษผ้าขี้ริ้วถึงมันจะลื่นและนุ่มมือ ขอบของมันหนาผ้าสามเหลื่ยมที่ปิดเป้าแต่ด้านหลังกลับเป็นเส้นเชือกเล็กสองเส้นที่พาดเอาไว้เท่านั้น เหมือนช่วยประคองแก้มไม่ได้ปกปิดด้วยซ้ำ ถึงแม้ผ้าเตี่ยวที่เคยใช้จะคล้ายกันแต่ว่ามันไม่โหวงเหวงแบบที่อยู่ในมือ  

ร่างเล็กปลายตามองไปยังเศษผ้าอีกเกือบสองโหลที่ต่างกันออกไป บางตัวเป็นผ้าลูกไม้เนื้อบางเบามีมากกว่าเจ็ดสี บางตัวก็เป็นเพียงเส้นเชือกบางๆสามเส้นที่มีผ้าสามเหลี่ยมปิดด้านหน้าผืนเล็ก อุจาดตาเสียจริง  

ทั้งที่เป็นเพียงวิญญาณแล้วคนที่ตายแล้ว ยังรู้สึกหิว รู้สึกเจ็บ ยังอยากอาบน้ำ ยังต้องนอนหลับ เอาเถอะเรื่องนี้ยังมีเวลาที่จะคิดได้อีกเพราะข้าตายแล้ว แต่ตอนนี้ไอ้เศษผ้าพวกนี้จะทำอย่างไร ใส่หรือไม่ใส่ ข้าก็ยังมองเจ้าเศษผ้าไม่วางตา  

"มาใส่ให้ จ้องจนจะละลายแล้ว เอาตัวนี้แล้วกัน เอ้า ยกขา"  

เจ้าคนต่างชาตินั้นเดินเข้ามาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หยิบกางเกงในลูกไม้สีแดงตัวบางขึ้นมา คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าทำท่าจะจับเท้าขาวให้ยกขึ้นเพื่อใส่เจ้าผ้าบางเบานั้น  

"เจ้าทำอะไร บังอาจนัก แม้ข้าจะตายแล้วแต่ก็เป็นถึงท่านอ๋องเก้า นี่!!ฟังที่ข้าพูดบ้างไหม 

""อย่าดื้อ ยกขาขึ้น  

""ไม่ปล่อยนะ นี้อย่ามาจับตัวข้า เจ้าคนหัวทอง" 

วันนี้เจมส์ต้องถ่ายหนังทำให้ต้องย้อมผมสีทอง แต่ก็เป็นช่วงบ่าย เช้านี้จึงมีเวลาที่จะเล่นสนุกกับผีส่วนตัว สีแดงเหมาะกับผิวขาวเสียจริง หยวนเหยาทั้งทุบทั้งตีเจ้าผมทองที่พยายามจะใส่เข้ามาจนร่างสูงจับร่างเล็กกว่าหงายลงไปบนเตียงแล้วรวบข้อเท้าทั้งสองข้างยกสูง  

โดยที่เจ้าของร่างขาวดีดดิ้นไม่หยุดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เสื้อคลุมสีขาวร่นขึ้นไปกองอยู่ที่หน้าอก ส่วนขาวเนียนปรากฏต่อหน้าหนุ่มใหญ่ที่มองตาไม่กระพริบ เจมส์รู้สึกเลือดลมกำลังพุ่งพล่านเหมือนหนุ่มวัยทอง วูบวาบไปทั้งตัวโดยเฉพาะส่วนที่กำลังพองดันกางเกงจนอึดอัดช่วงนี้ไม่ค่อยจะได้ปล่อย เพราะไม่วางและอีกอย่างหมดอารมณ์ ยังคิดว่าตัวเองตายด้านเสียแล้ว เห็นมานักต่อนักแต่เจ้าวิญญาณตัวน้อย มันน่า.... 

."ปล่อยนะเจ้าคนโรคจิต ข้าจะฆ่าเจ้าซะ อีก!!"  

หยวนเหยานิ่งตัวแข็งเมื่อปลายนิ้วอุ่นๆกำลังสวมผ้าเนื้อบางลงมา จนกระทั้งมาหยุดที่ขาอ่อนอีกนิดก็จะถึงสะโพกมน ใบหน้างามเห่อร้อนด้วยความอับอายอยู่ เจ้าผมทองก็จับร่างของหยวนเหยาคว่ำหน้า ขาที่ถูกรวบถูกปล่อยกำลัง จะขยับตัวลุกขึ้นแต่ว่า 

"อ๊ะ!! อย่านะ ไม่เอาแด็ดปล่อย" 

"อยู่นิ่งๆสิเด็กน้อย " 

เสียงแหบพล่าดังอยู่ด้านหลัง มืออุ่นจับส่วนน่ารักให้เข้าที่แล้วสวมกางเกงลูกไม้นั้น เจมส์ไม่อยากปล่อยแลยมันนิ่มและกำลังเหมาะมือ แต่ผลงานตรงหน้าก็ทำให้พอใจเป็นอย่างมาก เด็กน้อยของเขาเหมาะกับสีแดงจริงๆ ก้มกลมไร้ตำหนินั้น  

เจมส์สูดหายใจเข้าลึกๆหักห้ามใจตัวเองไม่ให้เผลอขึ้นคล่อม ยังเหลืออีกชิ้น ว่าแล้วเจมส์ไม่รอช้ารื้อเอาเสื้อชั้นในสีเดียวกันแต่นุ่มลื่นมันเป็นของที่ผู้หญิงใช้้กันคล้ายเสื้อสายเดี่ยว ต่อที่เห็นและซื้อมาก็คิดว่าตัวเองนักจะมาชอบแนวนี้ได้ เอาเถอะถึงอย่างไรก็ไม่มีใครรู้นอกจากคนที่พยายามหนีและดูท่าจะไปไหนห่างจากที่นี้ไม่ได้ ร่างบางที่เสื้อคลุมอาบน้ำหลุดหลุ่ยมากองอยู่ที่ศอก 

"ตั้งใจยั่ว"  

เจมส์พึมพำกระดิกนิ้วเรียกแต่ร่างนุ่มนิ่มสั่นหัวดิ๊กๆตะกายจะออกไปข้างนอก กลัวอะไรขนาดนั้นนี้เจมส์สุดหล่อพิมพ์นิยม ไม่มาใช่ไหม ไปเองก็ได้ 

"ใส่กางเกงแล้วต้องใส่เสื้อซับในด้วย" 

"ปล่อยข้า ไม่เอา ม่ายยยย" 

เสียงร้องโหยหวนอาจจะดังมากแต่คนที่ได้ยินมีเพียงเจมส์คนเดียว ร่างสูงยืนออกมามองผลงานชิ้นเอก เหมาะเกินไปแล้ว ใจที่แข็งดังหินผากระตุก ร่างนวลเนียนขาวผ่องในชุดลูกไม้ ไม่ไหวแล้ว เจมส์จะไม่ทน จะไม่ทนอีกต่อไป  

"นั้น หยุดอยู่ตรงนั้นนะ อย่าเข้ามา " 

"ไม่ไหวแล้ว ฉัน ฉันขอไปห้องน้ำแป๊ป / พริ้ว!!!" 

ความคิดเห็น