ผู้บำเพ็ญเพียรภายในถ้ำ
email-icon

ฝากนิยายด้วยน้า

ตอนที่ 32 ลอบโจมตี

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 ลอบโจมตี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 ลอบโจมตี
แบบอักษร

และแล้วการสอบจูนินรอบแรกก็จบลงโดยไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีก แน่นอนว่าตอนนี้คาซึยะกำลังถูกรังสีอำมหิตของฮินาโมริเข้าโจมตีอย่างหนักหน่วง เพราะเจ้าปากมากโอบิโตะแอบไปรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้เธอฟัง

 

 

 

"ก็รู้อยู่หรอกนะว่าคาซึคุงเสน่แรง แต่ว่าเธอควรจะระมัดระวังตัวในเรื่องนี้บ้าง"

 

 

 

"จ้า ๆ"

 

 

 

คาซึยะพยักหน้าตอบแบบผ่านๆ จะอะไรนักหนาก็แค่หอมแก้มเองปกติเขาก็โดนคาสุมิหอมอยู่ทุกวันแม้ตอนเที่ยงคนที่หอมจะเป็นอาซามิก็เถอะ แต่ไม่เห็นมีอะไรเสียหายแค่เขาไม่ได้เล่นตอบโต้ยัยนั่นก็น่าจะเพียงพอแล้วนี่

 

 

 

'ไม่เข้าใจจิตใจของผู้หญิงจริงๆ'

 

 

 

"ฉันไปทำภารกิจต่อนะ"

 

 

 

"เฮ้อ~ยังไงก็ระวังตัวด้วยละ ถ้าเจอผู้หญิงแบบนั้นอีกหลีกเลี่ยงให้ดีอย่าให้เกิดเรื่องแบบวันนี้อีก"

 

 

 

"เข้าใจแล้ว"

 

 

 

คาซึยะรีบจากไป ถ้าอยู่ต่อเกรงว่าเจ้าแม่จะลงองค์อีก คราวนี้ไม่ได้ทำงานทำการกันพอดี แม้ตอนนี้จะอยู่ในช่วงค่ำมืด แต่เขาก็คิดว่ามันน่าจะเหมาะกับการเคลื่อนไหวลับๆของสองหมู่บ้าน ดังนั้นช่วงค่ำนี่แหละที่ควรจะระวังมากเป็นพิเศษ

 

 

 

ฟึบ

 

 

 

"คาซึยะร่างแยกทางทิศตะวันตกของพึ่งฉันถูกทำลาย"คาคาชิในชุดเอ็นบุมากล่าวบอกข้อมูลด้วยสีหน้าจริงจัง

 

 

 

"เข้าใจแล้วไปกันเถอะ"

 

 

 

ทั้งคู่รีบเดินทางไปยังจุดที่คาคาชิทิ้งให้ร่างแยกเฝ้าไว้ แต่พอมาถึงก็พบว่าจุดที่ร่างแยกหายไปนั้นไร้ร่องรอยของผู้โจมตี เขารีบเปิดใช้เนตรวงแหวนเพื่อค้นหาการเคลื่อนไหวของผู้ลอบเข้ามาแต่ก็ไม่พบอะไรเลยจนกระทั่งมีเสียงเยาะเย้ยดังมาจากด้านหลัง

 

 

 

"ด้านหลังเปิดว่าง ประมาทกันเกินไปแล้วเจ้าหนู ตายซะ Raitō Jutsu: Rakurai(คาถาดาบสายฟ้า : อัศนีสายฟ้า)"

 

 

 

กระแสสายฟ้าสีขาวน้ำเงินไหลออกมาจากดาบคู่รูปทรงแปลกๆพุ่งมาจากด้านหลังทั้งคาคาชิและคาซึยะ ทั้งคู่พยักหน้าให้แกกันและพากันกระโดดแยกตัวจากกัน ทว่าชายที่คล้ายผู้หญิงที่โจมตีพลาดควรไม่สบอารมณ์กลับแสยะยิ้มอย่างชอบใจ

 

 

 

"Bakutō Jutsu: Happa Rokujūshi(คาถาดาบระเบิด : ระเบิดปลิดวิญญาณ)"

 

 

 

เงาสีดำโผล่ออกมาจากด้านหลังของคาซึยะในชั่วพริบตาระยะประชั้นชิดพร้อมกับบางสิ่งที่มีรูปลักษณ์ค้ายขวานติดยันระเบิดจำนวนนับไม่ถ้วนเอาไว้ฟาดฟันมาที่เขาสุดแรง

 

 

 

ตู้มมมมมมมมม!

 

 

 

เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ดังไปทั่วทั้งป่า ร่างของเงาที่เข้าโจมตีคาซึยะค่อยๆเผยออกมาให้ทุกคนได้เห็นเขาคือชายผ้าปิดตาไว้หนวดเคราราวกับโจรภูเขากำลังยืนมองการระเบิดที่ยิ่งใหญ่อย่างชื่นชม

 

 

 

ทางด้านคาคาชิหลังจากที่กระโดดแยกตัวออกมาเขาก็ถูกเงาหนึ่งเข้าโจมตีด้วยเช่นกัน ด้วยดาบแปลกๆที่ฟาดฟันเข้ามาทำให้คาคาชิถึงกับปลิวไปชนต้นไม้ก่อนจะสลายกลายเป็นควันขาว

 

 

 

ฟึบ

 

 

 

"ค่อนข้างน่าสนใจไม่คิดว่านินจาเยาว์ของโคโนฮะจะมีความสามารถขนาดนี้"

 

 

 

"Shiden(อัสนีบาตสีม่วง)!"

 

 

 

คาคาชิที่โผล่มายังด้านหลังของชายร่างท้วมในมือขวาเต็มไปด้วยสายฟ้าสีม่วงใช้มันฟาดฟันเข้าที่ด้านหลังของมัน เลือดสีแสงฉานสาดกระจายเลอะเต็มหน้าคาคาชิ

 

 

 

"แค่กๆ ไอ้เด็กบัดซบได้ยังไงกัน"

 

 

 

"ลาก่อน Raikiri(ตัดสายฟ้า)"

 

 

 

สวบ~ 

 

 

 

เจ้าอ้วนเบิกตากว้างเขาถูกมือขวาของคาคาชิที่อาบไปด้วยสายฟ้าอันแหลมคมทิ่มแทงจากข้างหลังจนทะลุหน้าอกเขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีวันนี้แถมผู้สังหารเขายังเป็นเพียงแค่เด็ก 

 

 

 

เจ้าอ้วนพยายามหันไปมองหน้าของเด็กชายก็ต้องตกใจเมื่อพบใบหน้าที่ดาบโลหิตมันมาพร้อมกับเนตรสีแดงฉานมีลูกน้ำสามตัวจดจ้องเขาด้วยความเย็นยะเยือก

 

 

 

"มะ ไม่เป็นไปตามข้อมูลเด็กนี่มีเนตรวงแหวนได้ยังไงหรือว่าเจ้าดะ ดันโซจะ..."

 

 

 

ตุบ

 

 

 

ร่างท้วมที่ถือดาบคล้ายหนังฉลามล้มตัวลงนอนคว่ำหน้าแน่นิ่ง สัญญาณชีวิตของเจ้าตัวมอดดับไปอย่างรวดเร็วทำให้คนอื่นๆที่มองเห็นเหตุการณ์ได้แต่รู้สึกหวาดหวั่นอยู่ภายในใจ

 

 

 

"นะ นี่หรือลูกชายของฮาตาเกะ ซาคุโมะ!!"

 

 

 

ชายผ้าปิดตาค่อนข้างสั่นไหวถึงจะกำจัดตัวปัญหาไปได้แล้วก็ตามแต่ก็ยังเหลือเจ้าเด็กนี่ที่ไม่ต่างจากสัตว์ประหลาดอีกตัว เขาหันไปหาชายหน้าหญิงซึ่งทั้งคู่พยักหน้าให้แก่กันเตรียมพร้อมจะเข้าลุมโจมตีเด็กชายหัวเงิน

 

 

 

"Amaterasu(เทวีสุริยา)"

 

 

 

ฟูมมมม

 

 

 

"อ๊ากกก บัดซบเกิดอะไรขึ้นเพลิงสีดำนี่มันอะไรกัน!"

 

 

 

ชายผู้สวมผ้าปิดตาถูกเพลิงสีดำเผาไหม้ที่แขนขวาจนเขาเผลอปล่อยอาวุธแปลกในมือล่วงสู่พื้น แน่นอนเด็กชายเจ้าของเพลิงสีดำที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดหลังถูกลอบโจมตี ก็เดินไปหยิบอาวุธชิ้นนั้นมาเหวี่ยงเล่นไปมา

 

 

 

"เป็นดาบที่ดีใช้ได้ นายคงเป็นมุนาชิ จินปาจิ ที่ใช้ดาบแห่งระเบิดส่วนทางนั้นคงเป็นอาเมะยูริ ริงโกะ ผู้ใช้ดาบสายฟ้าคมเขี้ยว ส่วนเจ้าอ้วนที่ตายแบบโง่ๆ นั่นคงจะเป็น ฟูกูคิ ชูอิคาชัน ผู้ใช้ดาบหนังฉลาม ซาเมฮาดะ"

 

 

 

"กะ แกไอ้เด็กเวร!!"

 

 

 

ชายสวมผ้าปิดตาหรือินปาจิถึงกับมีเส้นเลือดผุดขึ้นมาบนใบหน้ายามมองไปทางเด็กชายที่ควรจะตายไปแล้ว แม้เพลิงจะยังกัดกินที่แขนแต่เขาก็เริ่มสงบนิ่งลงและหันไปกล่าวกับเพื่อนร่วมงานด้วยสีหน้าจริงจัง

 

 

 

"ริงโกะตัดแขนฉันซะ!"

 

 

 

"จะดีหรอจินปาจิ"

 

 

 

"ทำตามที่สั่งสิโว้ย!"

 

 

 

"ก็ได้"

 

 

 

"ใครจะยอมกันเล่า Konoha Senpū"

 

 

 

เห็นริงโกะกำลังเข้าไปตัดแขนจินปาจิก็มีเสียงๆหนึ่งพุ่งเข้ามาหมุนตัวราวลูกข่างเตะเข้าเต็มหน้าของริงโกะสุดแรงเกิดเลือดจากจมูกและใบหน้าสาดกระเซ็นเต็มหน้าที่ถูกหุ้มด้วยผ้ายางกันกระแทกสีเหลือง

 

 

 

ตุ้มมม

 

 

 

ร่างของริงโกะปลิวไปพุ่งชนต้นไม้จนหักโค่นหลายสิบต้นก่อนจะหมดสตินั่งคอพับอยู่ที่ต้นไม้ ส่วนอีกด้านเผยให้เห็นร่างผู้เตะในชุดเขียวรัดรูปที่กำลังเตะท่าใช้นิ้วโป้งปัดปลายจมูกโดยไม่สนเลือดของริงโกะที่อาบไปทั่วทั้งขา

 

 

 

"ขอโทษที่มาช้า พวกนายปลอดภัยใช่ไหม"

 

 

 

"อาสบายๆ แล้วเจ้าโอบิโตะละ อย่าบอกนะว่ากำลังช่วยคุณยายข้ามถนนอยู่ ?"

 

 

 

คาคาชิที่เห็นว่าเจ้าตัวแสบยังไม่มาก็ถามอย่างสงสัยส่วนไกก็ส่ายหัวเพราะเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้าบ้านั่นบอกจะไปหารินแล้วก็หายยาวเลย

 

 

 

"คงป้อรินอยู่ละสิ ช่างเถอะเหลือแค่คนเดียวเองไม่เกินมือฉันหรอก เอาละพวกนายอย่าลืมเก็บอาวุธอีกสองชิ้นมาให้ฉันด้วยตอนนี้ฉันกำลังสะสมดาบอยู่ ไม่คิดเลยว่าหลังจากได้ดาบเข็มร้อยด้ายเมื่อสี่ปีที่แล้ว จะได้ดาบใหม่ๆมาเพิ่มอีกแบบนี้"

 

 

 

จินปาจิได้ยินคาซึยะกล่าวแบบนั้นก็ได้แต่ตัวสั่น ยิ่งได้เห็นเข้าเด็กนั่นนำดาบเข็มร้อยด้ายออกมาเจ้าตัวก็ยิ่งสั่นไหวอย่างช่วยไม่ได้ ไอ้เด็กนี่คือผู้สังหารเจ้าคุชิมารุนั่นเอง!

 

 

 

แต่ทำไมข่าวเรื่องนี้ถึงถูกปิดเงียบ ? แล้วทำไมเจ้าดันโซที่รู้เรื่องนี้ถึงไม่บอก แบบนี้อันตรายภารกิจลอบสังหารเกรงว่าจะล้มเหลวไม่เป็นท่าและต่อให้หัวหน้ามาเองก็เกรงว่าหนึ่งในเจ็ดดาบอาจจะล่มสลายในวันนี้

 

 

 

'ต้องหนีไปบอกข้อมูลกับท่านมันเงสึ'

 

 

 

ฉับบ!

 

 

 

"เอ๊ะ ทะ ทำไมละ"

 

 

 

"ก็เพราะนายไร้ประโยชน์ต่อหมู่บ้าน การกำจัดนักดาบที่เสียแขนไปจนไร้ประโยชน์คือสิ่งจำเป็น"

 

 

 

จินปาจิทำหน้าสับสนร่างของเขาค่อยๆแยกตัวออกเป็นสองส่วนอย่างเท่าเทียม เลือดสีแดงสาดกระจายทำให้เด็กสามคนที่กำลังคุยกันถึงกับขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้ สายตาทั้งสามคู่จดจ้องไปยังชายผมเงินผู้หนึ่งที่ถือดาบทรงคล้ายปลากระเบน 

 

 

 

และอีกคนผู้ที่สังหารจินปาจิแบกดาบใหญ่พาดไหล่และจ้องมองเด็กสามคนด้วยรอยยิ้ม ข้างกายของเขามีชายวัยกลางคนผมยาวสลวยยืนปิดตาอยู่ตลอด ซึ่งชายคนนี้ก็คือมิซึคาเงะรุ่นที่สามที่คาซึยะไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเขาเลย

 

 

 

"เธอใช่ไหมอุจิวะ คาซึยะผีน้อยแห่งโคโนฮะ"

 

 

 

คำพูดหลุดออกมาปากของชายผมยาว แรงกดดันที่มาจากไหนก็ไม่ทราบแผ่พุ่งมายังกลุ่มของคาซึยะ แต่ด้วยพลังระดับนี้ไม่ได้ทำให้เขาสั่นไหวหรือเกรงกลัว มันเหมือนกับลมที่พัดมาแบบนิ่มๆเสียมากกว่า

 

 

 

มีเพียงไกและคาคาชิที่รู้สึกเกร็งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ออกอาการอะไรมากมาย ดูท่าหลังจากมีพลังระดับคาเงะทั้งสองจะเริ่มค่อยๆมีประสบการณ์มากยิ่งขึ้น

 

 

 

"ก็นะ ไม่คิดเลยว่าวันนี้ฉันจะได้เจอทั้งมันเงสึ อสูรกลายกลับชาติมาเกิดตัวที่สอง บิวะ จูโซ นักดาบสะบั้นหัวผู้หนีหางจุกตูดไปในสองปีที่แล้ว ไหนจะมิซึคาเงะรุ่นที่สามอีก"คาซึยะกล่าวพร้อมเอามือปิดปากก่อนจะหาวแบบไร้เรื่องราว

 

 

 

"ยังคงสงบนิ่งได้ สมแล้วที่เป็นถึงผีน้อยและว่าที่เทพนินจาหลานเหลนที่แท้จริงของมาดาระและท่านฮาชิรามะ"

 

 

 

"จิ้ๆ ขอบคุณที่ชม แต่ฉันรู้ตัวเองดีว่าฉันแข็งแกร่งมากดังนั้นทีหลังไม่ต้อง"

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น