SiSSweetTea
facebook-icon

ขอบคุณนะคะ ที่แวะเข้ามาอ่านอย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะ : )

ตอนที่ 5 เธอเป็นอะไรของเธอ!?

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 เธอเป็นอะไรของเธอ!?

คำค้น : ชิชา ไอซ์ นันทิชา รณพีร์

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 85

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2562 13:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 เธอเป็นอะไรของเธอ!?
แบบอักษร

Chapter 5 เธอเป็นอะไรของเธอ!?

ณ บ้านพักตากอากาศ

   พอทุกคนได้ยินเสียงรถทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องรับแขกโดยไม่ได้นัดหมายน้ำอ้อยเดินพุ่งหาพีชชี่ทันทีส่วนโฟร์นั้นก็ได้พูดอะไร

“ยัยพีชชี่ ทำไมแกถึงเป็นแบบนี้” น้ำอ้อยไถ่ถาม

“ผมขอตัวไปพักก่อน” โฟร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและเดินไปห้องตัวเอง

“คือระหว่างทางเรา...เจอ” พีชชี่

“ฉันว่าอย่าพึ่งถามตอนนี้เลยไปพักก่อนเถอะ คงเหนื่อยกันมาก เสื้อผ้าก็แบ่งกันใส่ไปก่อนพรุ่งนี้ค่อยหาซื้อ”

ห้องนอนโฟร์

  เขาเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองด้วยความทุลักทุเลพอเขาปิดประตูห้องนอนเขาได้ก็ทรุดตัวลงกับพื้นทันที

“อ๊า! เจ็บแผลชะมัด” โฟร์ค่อยคลานไปที่ตู้เก็บผ้าแล้วเขาค่อยๆเกาะชั้นวางของเอื้อมมือหยิบผ้าขาวสะอาด 2-3 ผืน

“อึก! ” เขาถอดเสื้อเชิ้ตสีดำออกก็การเคลื่อนไหวได้ยากลูกกระสุนที่ฝั่งตัวอยู่มันเริ่มออกฤทธิ์หนักพอควรมันทรมานจนเขาต้องหยิบผ้ามากัดเอาไว้ แถมยังมีหนามต้นไม้นั้นติดมาด้วยประมาณ 4-5 กิ่งเล็กโชคดีที่ห้องเขาเป็นห้องเก็บเสียง

  โชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่โดนหนามต้นสมุนไพรรักษาแผลสด ชีวิตมันช่างน่าขำสิ้นดี ใบหน้าของเขาเองซีดเซียวเกิดจากอาการเสียเลือดมาก ทางเดียวคือต้องผ่าเอากระสุนออก เขาผ่าเองไม่ได้จะเรียกคนมาช่วยก็คงยาก เขาทำไงดี

ห้องรับแขก

“แยกย้ายไปนอนกันเถอะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ”

“อืม งั้นฉันไปนอนก่อนละกัน ไปไอ้นัท” ไอซ์เรียกเพื่อนเขาไปที่ห้องนอน

“คนอื่นๆก็ขึ้นไปนอนกันแล้ว เราไปกันเถอะ” น้ำอ้อย

“อืม ว่าแต่ห้องน้ำไปทางไหน”

“เดินไปทางนั้นเลยห้องน้ำริมสุด”

“ห้องนอนเราอยู่ห้องไหน?”

“ห้องที่ติดกับบันไดอะ”

“แกขึ้นไปก่อนเลย เดียวฉันตามไป”

   น้ำอ้อยเดินขึ้นบันไดไปส่วนพีชชี่เดินไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาพอคิดไปคิดมาเหมือนเธอลืมอะไรบางอย่างไป 

“แล้วฉันลืมอะไรนะ ” พีชชี่ยืนมือค้ำอ่างเคาน์เตอร์ล้างหน้า

 กึก…..กัก…..ตุบ

“เสียงมาจากที่ไหน” พีชชี่หยิบไม้ถูกพื้นที่อยู่ในตู้เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดติดมือมาด้วย

   พีชชี่เปิดประตูห้องน้ำเบามือตั้งฟังเสียงประหลาดอีกครั้ง เงียบ…..เสียงเงียบไปแล้วมันอยู่ใกล้ๆ เธอเดินดูบริเวณรอบๆจนไปเจอรอยเลือดหยดอยู่บนพื้นที่หน้าห้องหนึ่งเธอลองจับลูกบิดแล้วหมุนดูห้องไม่ได้ล็อก จึงเปิดมาพอที่เธอจะส่องดูได้แล้ว เธอก็เจอผู้ชายคนหนึ่งหน้าซีดนอนงอตัวอยู่กับพื้น

“คุณคะ คุณได้ยินฉันไหม”

“ช่วย…..กระ…..สุน…..ออก”

   พอโฟร์พูดจบแล้วโฟร์เริ่มมีอาการตาลอย หายใจเริ่มติดขัด ตัวเขาก็เริ่มสั่น

“แย่แล้ว เขาชัก กล่องยา!ใช่!” 

   พีชชี่เริ่มสำรวจหากล่องยาแล้วเธอก็เจอมันอยู่บนตู้เก็บของอะไรสักอย่างเธอไม่รอช้ารีบขว้ากล่องมาและเปิดหาพิมเสนกับแอมโมเนีย

“งั้นพิมเสนละกัน ” พอเจอพิมเสนแล้วหยิบให้เขาดมและปลดเข็มขัดกางเกงเขาออกและถอดถุงเท้าเพื่อให้เขาหายใจสะดวกมากขึ้น และหยิบหมอนมารองที่ศรีษะของเขารองที่สะโพกและหลังฝั่งขวาสักพักเขาก็เริ่มกลับมามีสติอีกครั้ง

“คุณเห็นฉันไหม ฉันชื่ออะไรจำได้ไหม”

“อืม จำได้” 

“โล่งอกไปที ”

“ห่วงหรอก”

“เจ็บหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอก กระสุนที่หลังจะผ่าแล้วนะ”

“เมื่อกี้นายช็อก ฉันเลยทำอะไรไม่ได้”

“อืม ทำสิ” พีชชี่ค่อยๆจับตัวเขาพลิกไป

“เอายาชาหน่อยไหม”

“ไม่”

“ตอบช้า ฉีดยาไปแล้ว”

“.....” โฟร์มองหน้าพีชชี่ด้วยตะหงิดนิดๆ

“โกรธหรือไง” พีชชี่ไม่พูดเปล่า เธอหยิบกระสุนออกมาใส่ถาดไว้แล้วทำการเย็บแผลของเขาโดยใช้แผ่นพลาสติกลักษณะคล้ายตะขาบวิธีใช้ง่ายก็แสนง่ายแค่แกะกระดาษออกแปะที่แผลดึงไหมให้ครบทุกเส้นแล้วแกะพลาสติดแม่พิมพ์ด้านบนออกเป็นอันเสร็จ

“เสร็จแล้ว กินข้าวหน่อยไหม จะได้กินยา”

“ฉีดยา”

“กินข้าวหน่อยละกันเดียวทำข้าวต้มให้กินยาแล้วพักผ่อน”

“อืม”

    พีชชี่ก็เดินออกจากห้องไปเดินหาห้องครัวแล้วเปิดตู้เย็นหยิบวัตถุดิบออกมาเพื่อทำการลงมือทำอาหาร

15 นาทีต่อมา

   เธอถือถาดมาพร้อมกับข้าวต้มร้อนและน้ำเปล่าอีก 1 ขวดและวางไว้บนตู้หัวเตียงนอน

“ลุกขึ้นไหวไหม เดี๋ยวฉันช่วยพยุงไปที่เตียง” 

“อืม” พีชชี่ก็ช่วยพยุงโฟร์ไปนั่งที่เตียงนอน

“ทานกินข้าวก่อน” พีชชี่ยื่นชามข้าวให้

“โทษที เดี๋ยวฉันป้อนให้ก็ได้”

“ไม่ต้อง”

“เจ็บแล้ว จะอดเก่งอีก อยู่กันแค่นี้ไม่ต้องเก๊กก็ได้”

“.....” โฟร์ส่งสายตาไม่พอใจให้พีชชี่

“คิดซะว่าฉันเป็นพยาบาลละกัน”

“.....” พีชชี่จัดการป้อนข้าวให้คนป่วย

20 นาทีต่อมา

“กินยาสักพักก็นอนพักผ่อนได้แล้ว” พีชชี่

“เดี๋ยวฉันไปนอนก่อนนะ” โฟร์ขว้ามือพีชชี่เอาไว้

“.....” 

“มีอะไร เอาอะไรหรือเปล่า” โฟร์ทำมือเขียนอะไรสักอย่าง

“ปากกากับกระดาษหรอ” โฟร์พยักหน้าพีชชี่ก็หยิบมาให้แล้วเขาก็เขียนข้อความอะไรบางอย่างเธอ

“อยู่ด้วยกันก่อน ไหนบอกว่าเป็นพยาบาลไม่ใช่หรือไง นี่ยอกย้อนหรอ!” โฟร์ส่ายหน้า

“พูดเอง” 

“อืม งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันไปนอนที่โซฟา”

“ไม่ บนเตียง” แล้วเขาตบบนเตียง

“เรื่องมากชะมัด(พูดเบาๆ)” พีชชี่บ่นอุบอิบแต่เธอก็ทำตามที่เขาบอก

“ถ้ารู้สึกไม่ไหวบอกฉันได้นะ ฝันดี”

“ อืม ”

ห้องนอนของน้ำอ้อย

00.30 AM

   น้ำอ้อยหลับไปสักพักอยู่ๆเธอก็ลุกจากที่นอนแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าค่อยเดินออกจากห้องนอนไปและเธอเดินเข้าไปยืนหน้าห้อง ห้องหนึ่ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใคร!?”

“CEOJHVREP ENCEO”

  คนที่อยู่ในห้องรู้สึกว่ามันแปลกๆเขาจึงหยิบปืนแมกกาซีนติดมือมาด้วยพอเขาเปิดประตูออกมาก็พบว่า...

“น้ำอ้อย ทำไมเธอยังไม่นอนอีกนี่ก็ดึกมากแล้วนะ” ไอซ์พูด

“อืม แน่ใจหรือคะ ว่าจะให้กลับงั้นเนซกลับก็ได้ บายค่ะ เจ้าชาย”

“เดี๋ยวนะ แทนตัวเองว่า...”

“เนซค่ะ ฟังไม่ผิดหรอ ต้องให้เนซบอกไหมคะว่า เจ้าชายน่ะชอบแอบเล่นเกมที่FiveHolo”

“ไม่ต้อง มาคุยกันก่อน ”

“แบบนี้สิคะ ถึงจะเหมาะสม” น้ำอ้อยเดินเข้าไปนั่งในห้องทำงานของไอซ์

“น้ำอ้อยเมื่อตอนเย็นเธอเห็นอุปกรณ์พวกนั้นแล้วใช่ไหม”

“เห็นน่ะสิ ทำไมนายต้องเก็บแบบนั้นด้วย” น้ำอ้อยพูดจากวนๆ

“เรื่องนี้เธอห้าม…..”

“ประกาศให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยเธอไหวแน่ ไม่ๆต้องเสียงต้องเข้มๆหน้านิ่งๆ” น้ำอ้อยมองตาไอซ์

“นี่!”

“โอ้ ไม่แกล้งแล้ว เหลนเนซไม่ใช่คนแบบนั้นวางใจได้ ”

“อะไรเนี่ย สรุปชื่ออะไรกันแน่”

“เนซไงคะ เนซซีโอ สาวมือโปรหรือสร้างโปรแกรม หรือ SENCEOECNES ”

“แต่ว่าเธอเป็นเจ้าหญิงนิทรา”

“ใช่ค่ะ ”

“แล้วทำไม”

“เชื่อเถอะค่ะ ส่วนที่เนซมาอยู่ตรงนี้ เพราะเนซมีเรื่องที่ต้องทำเหมือนกัน”

“เหลนเนซ ก็คือคนที่จะมาช่วยเจ้าชายนะ ฉะนั้นดูแลเธอดีๆด้วย”

“ตอนนี้พวกมันกำลังทำแผนกระจายตัวเขามาในองค์กรของเราเพื่อที่จะได้ยึดตำแหน่งอย่างสมบูรณ์แบบ”

“เจ้าชายเหลือเวลาไม่มากแล้วนะ อยากทำอะไรก็รีบทำเถอะ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายไป”

“แล้วน้าเนซ...”

“โนๆๆ พี่เนซอย่าลืม”

“ครับ ผมจะรีบลงมือเร็วๆนี้”

“ดีเหมือนกัน งั้นพี่ไปก่อนนะจ๊ะ เจ้าชายน้ำแข็ง” น้ำอ้อยเดินออกจากห้องทำงานของไอซ์ทันที

“มาไว ไปไวจริง”

02.30 AM

   พีชชี่ตืนขึ้นกลางดื่นเพื่อมาเข้าห้องน้ำซึ่งเป็นปกติของเธออยู่แล้วที่ตื่นมานั่งอ่านหนังสือเป็นประจำ แต่วันนี้เธอรู้สึกง่วงอยู่เนื่องจากเรื่องเมื่อวานที่เจอมาเลยทำให้มีอาการเพลีย เธอเดินกลับมาที่เตียงนอนเฉกเช่นเดิม สักพักหนึ่งเธอได้ยินคนที่นอนอยู่ข้างละเมอ เธอเปิดโคมไฟเขย่าตัวเขาให้ตื่น พอเธอสัมผัสผิวของเขาแค่นิดหน่อยก็รู้ว่า...

“ตัวร้อนอย่างกับไฟ งั้นต้องเช็ดตัว…..” แต่เขาเป็นผู้ชายดิ แล้วฉันก็ต้องทำคนเดียวด้วยสิ

“เอาก็เอาว่ะ ช่วยคนไม่ให้ตายแล้วกัน” พีชชี่เดินไปหยิบกะละมังกับผ้าขาวสะอาดออกมาเพื่อที่จะเช็ดตัวให้คนป่วยที่อยู่บนเตียง แล้วหยิบปรอทวัดไข้แบบแท่งแก้วในกล่องออกมา

“นี่มันห้องคนหรือห้องเก็บอุปกรณ์การแพทย์เนี่ย” เธอทำการเช็ดตัวเขาและวัดไข้เป็นระยะๆ

   พีชชี่ก็เช็ดตัวของโฟร์ต่อไปเรื่อยจนตัวเขาไม่สั่นและไข้ก็ลดลงมาแล้วบางแต่ก็ยังมีพุ่งขึ้นสูงบางเป็นระยะทำเอาเธอหอบเลยทีเดียว เธอหันไปดูนาฬิกาแบบดิจิทัลตั้งอยู่หัวเตียง

“ตี 5 แล้วหรอเนี่ย ไปทำอาหารดีกว่าเดี๋ยวก็เช้าแล้ว” พีชชี่ก็เดินไปในห้องครัว

Peachy talk 

   เช็ควัตถุดิบในตู้เย็นแล้วก็หยิบหมูชิ้นเนื้อปลาและเนื้อเบคอนออกมาจากตู้เย็นจัดการล้างเนื้อแล้วนำมาหันเป็นชิ้นลูกเต๋าแบบพอดีคำแล้วจัดใส่ถ้วย ต่อมาก็มาทำในส่วนของข้าวต้ม นำข้าวมาล้างน้ำ 2-3 ครั้งแล้วเทข้าวสารที่ล้างแล้วใส่ลงไปในหม้อเติมน้ำให้ถ่วมข้าวประมาณ 3-5 โดยประมาณแล้วยกไปตั้งเตาเปิดไฟปานกลางในระหว่างรอข้าวต้มสุกก็ทำการหมักเนื้อปลาสูตรประจำของคุณแม่เธอเองแล้วไปกะทะอีกเตาหนึ่งแล้วตักเนยประมาณ 1 ช้อนชาเปิดไฟเตาละลายเนยคนให้ทั่วกะทะจากนั้นนำเนื้อเบคอนมาวางลงไปเมื่อสุกกรอบในระดับหนึ่งก็ตักใส่จานพักไว้ พอข้าวต้มสุกแล้วให้หรี่ไฟลดเล็กน้อยแล้วตักข้าวต้มส่วนหนึ่งในหม้ออีกใบเพื่อทำข้าวต้มปลา แล้วใส่เนื้อหมูลงไปในหม้อทิ้งไว้สักพักให้สุกแล้วปรุงรสด้วยเกลือแต่ในกรณีนี้ไม่มีน้ำสต๊อกหมูใช้เครื่องปรุงสำเร็จรูปจากซุปหมู(คนอร์ก้อน)หย่อนลงไป 1-2 ก้อนโดยประมาณแล้วคนให้เข้ากันชิมรสชาติพอได้ที่แล้วก็ปิดไฟเตา ส่วนข้าวต้มปลาก็ทำคล้ายกันแต่ข้อระวังคือระหว่างเนื้อปลาสดลงไปอย่าพึ่งคนไม่เช่นนั้นจะเหม็นกลิ่นคาวหรือถ้าอย่าจะตัดปัญหากลิ่นคาวก็นำไปคั่วหรือทอดกรอบ(กรอบนอกนุ่มข้างใน) หรืออีกวิธีหนึ่งคือใส่ตะไคร้ก่อนใส่ปลาหรือใส่ปลาแล้วตะไคร้วางบนปลาก็ย่อมได้แล้วปิดเตาไฟเท่านี้เป็นอันเสร็จ 

End Peachy talk 

“หอมจัง กินข้าวก่อนดีกว่าแล้วค่อยไปนอน” พีชชี่จับถ้วยตักข้าวต้มฝีมือตัวเองมาทาน

06.10 AM

“อิ่มแล้ว เดี๋ยวตักข้าวต้มปลาให้เขาดีกว่า” พีชชี่เก็บถ้วยตัวเองเดินไปในครัวแล้วล้างถ้วยข้าวตัวเองเตรียมถ้วยข้าวต้มปลาไปให้คนป่วยที่นอนอยู่ในห้อง

10 นาทีต่อมา

พีชชี่เดินเข้าห้องมาพร้อมกับถาดข้าวเช่นเคยแล้ววางไว้บนตู้หัวเตียงนอนแล้วเดินมาหยิบยาใส่แก้วเล็ก

ไว้แล้ววางข้างๆถ้วยข้าวในถาดใกล้แก้วน้ำที่คว่ำอยู่พร้อมกับน้ำเปล่าขวดใหม่

“ห๊า(เสียงหาว) กลับห้องดีกว่า” พีชชี่เดินกลับไปที่ห้องนอนที่น้ำอ้อยนอนอยู่ ในขณะเดียวกันที่เธอเข้าไปก็มีใครคนหนึ่งเดินออกจากห้องนอนมาเห็นเธอพอดี

“ใคร!?” เขาก็ไม่ได้สนใจเดินลงมาข้างเพื่อไปหยิบน้ำมาดื่มและค่อยออกไปวิ่งแถวบริเวณในบ้านสักหน่อย

ห้องนอนของชิชา

   ชิชาบิดตัวอยู่บนเตียงด้วยความเมื่อยแล้วสักพักหนึ่งเธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง

“เช้าแล้วหรอเนี่ย” ชิชาเดินเข้าห้องน้ำแล้วทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

20 นาทีต่อมา

   ชิชาเดินออกมายืนตากลมที่หน้าระเบียงห้องนอนที่เธออยู่เธอกวาดสายตามองไปรอบๆบังเอิญเห็นเพื่อนเธอคนหนึ่งกำลังวิ่งอยู่และมีใครอีกคนหนึ่งวิ่งมาใกล้ตรงที่เธอยืนอยู่แล้วเขาก็หันมามองเป็นจังหวะเดียวกันที่ทั้งสองสบตากัน

ตึกตัก~ตึก~ตัก~ตึก~ตัก (เสียงเต้นหัวใจ)

Chicha Talk

   แปลกจริง! ทำไมทุกคนที่ฉันสบตากับไอ้ค๊อกแค๊กนั่นที่ไหร่ ทำไม….หัวใจของฉันมันเต้นแรงแล้วรัวแบบนี้ด้วยนะ แล้วฉันรู้สึกว่าเมื่อคืนเขาจูบฉันด้วย บ้าหน่า!หมอนั่นคงไม่ทำหรอ ไม่มีท่าทาง

End Chicha Talk

   พอชิชาลองจินตนาการคิดถึงเรื่องที่ไอซ์จูบกับเธอแล้วหน้าเธอเริ่มแดงจนเจ้าตัวรีบเดินเข้าห้องไป

“บ้าจริง จะคิดทำไมเนี่ย”เธอยกมือทั้งสองข้างมาปิดหน้าตัวเองนั่งลงตรงปลายเตียงนอน

“เลิกคิดเดี๋ยวนี้นะชิชา เธอกับไอ้บ้านั่นไม่…..” พอเธอเริ่มปลอบใจตัวเองมากเท่าไหร่เหมือนว่าสมองของเธอก็ยิ่งฉายภาพที่เธอต้องที่เขาจูบกับมาเรื่อยๆ หน้าเธอก็แดงมากๆด้วย ก่อนที่เธอจะคิดไปมากกว่านี้…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก (เสียงเคาะประตู)

“นี่หล่อน ฉันรู้นะว่าเธอตื่นแล้ว” คนเรียกหัวใจเต้นรัวๆอย่างคนตีกลอง คนที่อยู่ข้างในก็ทำตัวไม่ถูก

“แล้วไง นะ...นายมีอะไร ” ชิชาพยายามคุมโทนเสียงให้เป็นปกติ

“อาหารเช้ามีใครไม่รู้ทำไว้ในครัว หิวก็กินก่อนได้ มาบอกแค่นี้แหละ” ไอซ์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องนอนตัวเอง

ส่วนคนที่อยู่ในห้องพอสงบลงได้ก็นั่งนิ่งๆ

“นี่ฉันกับเขาเราเป็นอะไรกันแน่/ฉันควรจะทำยังไงเรื่องของเราดี”ชิชาก็มองไปที่ประตู ไอซ์ก็ยังคงนิ่งอยู่ที่เดิม

ณ โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง

ห้องเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่6/5

   เพื่อนภายในห้องเรียนเริ่มสงสัยว่านันทิชา สุพิชญา ภูริชญา รณพีร์ และรองหัวหน้าห้องอย่างณัฐนิช บุคคลทั้งหมดนี้ลาเรียนพร้อมกันแต่กรณีของไอซ์กับชิชาเพื่อนๆยังพอจะเข้าใจแต่คนที่เหลือนี่สิจู่ๆก็หายไปเพื่อนๆในห้องไม่มีใครรู้เลยสักคนเดียว คนที่จะคล้ายความสงสัยของเด็กๆในห้องนี้ได้ก็มีเพียงแค่อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอเท่านั้นแล้วล่ะ ถ้าอาจารย์ไม่รู้พวกเธอคงต้องเปล่ามันไว้รอให้พวกนั้นกลับมาเรียนแล้วค่อยไปถามทีหลังเอาก็ได้แต่ช่วงนี้ยิ่งใกล้สอบเข้ามาทุกทีแล้วเพื่อนๆก็อดที่จะเป็นห่วงไอซ์กับชิชาไม่ได้เลย 

“คิดถึงรองหัวหน้าห้องจัง ห้องเงียบไปเลย”

“ใช่ๆ เดี๋ยวนี้ห้องเราไม่มีสีสันเลย”

“อืม ใช่อยากให้กลับมาไวๆจัง ใกล้จะสอบแล้วด้วย”

“อาจารย์มาแล้วทุกคน นั่งที่ให้เรียบร้อย” เพื่อนคนหนึ่งที่พึ่งเดินข้าห้องมา

“นักเรียนทั้งหมด เคารพ” เสียงของหัวหน้าห้องดังขึ้น

“สวัสดีครับ/ค่ะ” เด็กนักเรียนทั้งห้องพนมมือไหว้อาจารย์อย่างนอบน้อม

“สวัสดีนักเรียนทุกคนค่ะ วันนี้ในคาบโฮมรูม (home room) อาจารย์จะมาชี้แจงเรียนการเรียนพฤติกรรม…..”

อาจารย์ประจำชั้นก็ทำการบอกปัญหาที่เด็กนักเรียนต้องปรับปรุงเพื่อจะสามารถปรับตัวให้ได้กับการก้าวสู่เข้ามหาลัย

“สุดท้ายนี้ใครมีอะไรสงสัยหรืออยากถามอะไรไหม?” เด็กผู้ชายคนหนึ่งยกมือพูดขึ้นมา

“แล้วเพื่อนๆที่หายไป เขาไปไหนครับ”

“เพื่อนๆที่หยุดเรียนไป…เขากำลังไปทำธุระหน้าสำคัญอยู่จ๊ะ”

“อีกนานไหม เพื่อนจะมาเรียน” เด็กผู้หญิงคนหนึ่งพูด

“ลาแบบไม่มีกำหนดจ๊ะ อาจารย์ขอตัวก่อนหมดเวลาแล้ว ตั้งใจเรียนนะเด็กๆทุกคน”

ณ โกดังร้างแห่งหนึ่ง

“เรื่องที่ฉันให้คนของเราแทรกซึมเข้าองค์กรเป็นยังไงบ้าง”

“ตอนนี้เราพยายามอยู่ครับ แต่ยังเข้าไม่ได้สักที”

“เรื่องแฮกข้อมูลองค์กรล่ะ”

“ตอนเราลองดูแล้วครับ ทุกตัวขอข้อมูลต้องใส่โค้ดรหัสทุกตัวครับ ใช่โปรแกรมปลดล็อกยังไม่ได้ครับ เพราะโปรแกรมทุกตัวความปลอดภัยสูงมากๆครับนาย”

“โธ่เว้ย! ฉันสูญเสียเงินไปตั้งเท่าไหร่ กับข้อมูลลับนี้”

“พวกแกทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง”

“ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อควบคุมองค์กรนี้ให้ได้”

ณ บ้านพักตากอากาศแห่งหนึ่ง

08.30 AM

   ทุกคนที่อยู่ในบ้านทยอยตื่นกันหมดแล้วจนเพียงพีชชี่ที่พึ่งลงมาจากห้องนอนตอนนี้ทุกคนก็กำลังเล่นบอร์ดเกมด้วยกันอย่างสนุกสนาน พอเธอลงมาก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน

“มองอะไรกัน” 

“ตื่นแล้วหรอ ” ชิชาถามพีชชี่

“อาหารเช้าอยู่ในครัวมีคนทำไว้ในครัว” ไอซ์ก็คลายความสงสัยในสิ่งที่เขาเจอเมื่อเช้า

“อ๋อ ฉันทำเองแหละ พอดีหิวเลยตื่นมาทำไว้” พีชชี่ตอบกลับ

“ไม่น่าเชื่อ ว่าเธอฝีมือดีขนาดนี้” นัทพูดขึ้นมา

“เล่นเกมไป อย่ามาพูดมาก” พีชชี่เดินไปทางห้องครัว

ย้อนเวลากลับมาช่วงเวลา 07.00 AM

   บนเตียงนอนมีผู้ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงเขาลืมตาขึ้นมองบนเพดานแล้วหลับตาสูบอากาศกลิ่นในห้อง มีกลิ่นอายของลมทะเลเบาๆและกลิ่นของอาหาร เขาจึงหันมามองก็เจอถาดข้าววางอยู่บนตู้หัวเตียง เขาขยับลุกขึ้นนั่งแล้วข้างๆจานรองถ้วยข้าวมีกระดาษโน้ตเสียบอยู่

“ตื่นแล้ว อย่าลืมกินข้าวกินยาด้วย ถ้าป่วยหนักขึ้นมาเดี๋ยวเจ้านายจะว่าเอา(รูปแลบลิ้น) พยาบาลจำเป็น” พอเขาอ่านจบก็ยิ้มเบาๆ โฟร์ใช้มือขวาตักข้าวแต่เขาถนัดใช้มือซ้ายมากกว่าจึงลำบากกว่าเล็กน้อยการกินข้าวครั้งนี้ถือว่านานที่สุดกว่าจะกินหมดใช้เวลาไป 40 นาที พอทานข้าวทานยาเรีบยร้อยแล้วเขาก็นั่งอ่านหนังสือครึ่งชั่วโมงและเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

  พอเดินมาที่เคาน์เตอร์ล้างหน้ามองตัวเองในกระจกก็เห็นตัวเองสวมใส่เสื้อยืดสีเทากับกางเกงสามส่วนสีดำแต่เมื่อวานเขาใส่เสื้อเชิ้ตดำกางเกงขายาวสีดำแล้วก่อนนอนเขาจำได้ว่าเขารู้สึกเหนียวตัวอยู่เลยแต่ก็หลับไปก่อนฤทธิ์ยาออกเลยง่วง งั้น...เธอก็เป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาหรือ งั้นเห็นหมดแล้วสินะ โฟร์ก็ยิ้มกรุบกริบอย่างร้ายกาจ

กลับมาเวลาปัจจุบัน 08.35 AM

   พีชชี่เคาะประตู 3 ทีและเปิดประตูเข้าเธอก็เห็นเขานั่งล้างแผลตัวเองด้วยความทุลักทุเลเขาชายตามองเธอแวบเดียว

“.....”

“มาเดี๋ยวฉันช่วยล้างแผลให้” พีชชี่ก็หยิบก้านสำลีชุบน้ำเกลือล้างแผลให้เขาอย่างเบามือ

“.....” โฟร์ยังคงนั่งเงียบอยู่อย่างนั้น พีชชี่ก็น้ำผ้าก็อตมาปิดแผลของเขา

“รอยแผลที่กลางหลัง นายได้มันมาต้นไหน”

“ตอนที่กลิ้งลงและชนกับต้นไม้” เขาคงเจ็บมากเลยสินะกระแทกเเรงขนาดนั้นเป็นฉันคงร้องออกมาแล้วแต่เขากลับไม่ร้องแม้แต่นิดเดียว เขาถูกครอบครัวเลี้ยงมาแบบไหนกันนะ

“อาการก็ดีขึ้นเเล้ว งั้นฉันไปล่ะนะ ส่วนนายก็พักผ่อนไปละกัน” พีชชี่เดินออกจากห้องนอนโฟร์ออกมาแล้วล้างมือในห้องครัวในห้องน้ำด้านนอกมาคนเข้าอยู่ เดินออกจากห้องครัวมาเจอนัทเดินเจอเธอพอดี

“อ้าว พีช ไปไหนมา เพื่อนหากันให้ทั่ว”

“อ๋อ ว่ามาหาอะไรกินในครัวน่ะ”

“เดี๋ยวฉันไปตลาดหน่อยไปกันไหม?”

“ไปสิ ไปตอนนี้เลยป่ะ”

“อืม” นัทดูแล้วเหมือนเธออ้อง(เบลอ)เลย แล้วเฮียโฟร์ก็เปิดประตูออกจากห้องมา ทักเฮียหน่อยดีกว่า

“ดีครับเฮีย” นัทมือวางไหล่ของโฟร์

“โอ้ย! เด็กเวร” โฟร์ร้องเสียงหลง

“อ้าว...เฮียเป็นไร ผมช่วยไหม?”

“ช่วยไปไกลตีนเลย ดีอย่างมาก” ปากร้ายเหมือนเดิมเลย

“เฮียใจร้ายกับผมตลอด ผมไปทำอะไรให้”

“เปล่า แค่ชอบเสือกเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

“ผมไปตลาดว่าเฮียไปด้วยแต่เปลี่ยนใจไม่ชวนละ ไปนะเฮีย”

   โฟร์เดินมาที่ห้องรับแขกก็เห็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งกับเจ้านายเขาส่วนคนที่เหลือคงจะไปตลาดกัน

“นายครับ ผมขอตัวไปเดินตรวจบริเวณรอบๆก่อนนะครับ”

“ได้ เชิญตามสบาย”

ณ ตลาดนัดแห่งหนึ่งในเมือง

   ตลาดแห่งนี้เป็นตลาดยอดนิยมของคนในพื้นที่และยังชาวต่างชาติมาเที่ยวเป็นบางช่วงด้วยที่ตลาดแห่งนี้มีของที่ต้องการครบ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า ของตกแต่งบ้าน อาหาร ร้านขายยาก็มีแล้วอีกอย่างหนึ่งที่เป็นของเอกลักษณ์ที่นี่นั่นคือ “คุณภาพของสินค้าดีมาก” นัท(คนขับรถ)พาสาวมาเที่ยว+ซื้อของเตรียมไว้สำหรับมื้อเที่ยงและมื้อเย็นอีก 20 ต่อมาทุกคนช่วยหิ้วข้าวของกลับมาที่รถ

“หนูชาจ๊ะมาซื้ออะไรเนี่ย” มีป้าคนหนึ่งเดินมาทักชิชา

“สวัสดีค่ะ ป้าพิ้งค์ พอดีว่ามาซื้อของใช้ส่วนตัวกันค่ะ แล้วป้าล่ะคะ?”

“ป้ามาซื้อกับข้าวทำให้หลานทานที่บ้านน่ะ ป้าไปก่อนนะพอดีออกมานานแล้ว”

“ค่ะ ป้ากลับดีๆนะคะ” ป้าพิงค์ก็เดินจากไป

   ทั้งสามคนก็ช่วยกันเก็บของไปวางไว้ในรถแล้วก็เดินทางกลับไปยังบ้านพักเฉกเช่นเดิม

“ป้าควรทำยังไงให้ ท่านหญิงกลับมาเป็นเด็กที่ปกติได้ ท่านหญิงเพคะดิฉันควรจะทำเช่นไรดี”

“ทุกคนกลับมาแล้วนี่ของกินเพียบ”

“เรามาช่วยจัดจานกัน” สามสาวช่วยกันจัดอาหารใส่จานส่วนคนที่เหลือก็จัดจานข้าวและเตรียมเครื่องดื่ม

“นี่ค็อกแค๊ก แล้วคนเมื่อวานขับรถให้พีชชี่ไปไหนแล้วล่ะ” ชิชาถามไอซ์

“เห็นไปเดินตรวจตราแถวๆนี้แหละ”

“งั้นพีชชี่แกว่างใช่ไหมฉันฝากเธอไปเรียกเขามาทานข้าวด้วยกันหน่อยสิ”

“งั้นฉันไปให้ก็ได้” นัทเสนอตัว

“หยุดเลย นายมานี่มาช่วยฉันให้ยัยพีชไปนั่นแหละ” อุตส่าห์เงียบแล้วเชียวคงเป็นฉันสินะคนอื่นเขาก็ไม่ว่าง

  พีชชี่เดินลงจากบ้านพักลงมาก็กวาดสายตามองไปรอบๆก็เจอเขายืนมองทะเลอยู่ใต้ร่มไม้

“นี่คุณ ไปทานข้าวเที่ยงกันเจ้านายคุณให้ฉันมาตาม”โฟร์ก็มองหน้าพีชชี่อยู่อย่างนั้น

Four Talk

   ผู้หยิงก็แปลดีเหมือนกันนะเขาเรียนอยู่โรงเรียนนั้นทำไมไม่เคยเห็นหน้าเธอกันเลยนะ เธอหายไปอยู่ที่ไหนมาถ้าเจอเธอก็ดีนะ แต่เขารู้สึกว่าลายมือจดหมาย(คนที่แอบชอบ)ส่งมาสารภาพรักกับเขาก่อนที่จะเรียนจบมัธยมปลาย กับลายมือของเธอช่างใกล้เคียงกันเหลือเกิน 2 ปีที่ผ่านมาเขาพยายามตามหาเธอคนนั้นมาตลอดเเต่ก็ไม่เจอเบาะแสอะไรเลย หรือเขาจะขอความช่วยเหลือจากเธอดี

End Four Talk

“จ้องนานขนาดนั้น งาบหัวฉันเถอะ คิดนานอะไรเบอร์นั้น” พีชชี่พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ

“ฉันถามอะไรหน่อยสิ”

“เมื่อคืนเธอแอบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันหรอ” ทำไมผมถึงไม่พูดออกไปเลยว่ะ ไอ้โฟร์

“ปะ...เปล่า ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ ฉันไปแล้วจะกินไม่กินเรื่องของนาย” พีชชี่หันหลังกลับรีบเดินไปเร็วๆ

“เดี๋ยว ยังพูดไม่จบเลยคุณฟังก่อน”โฟร์ลืมตัวเผลอแกว่งแขน

“โอ้ย!” พอพีชชี่ได้ยินเสียงร้องของเขาเธอหันหลังกลับไปมองอย่างไว

“ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวแผลก็อักเสบหนักกว่าเดิมหรอก” 

“เป็นห่วงฉันหรือไง”

“ห่วง”

“.....”

“ห่วงสิ ถ้ามันหนักขึ้นมาก็ลำบากเพื่อนฉันแย่น่ะสิ ที่มีลูกน้องดื้อด้านแบบนาย”

“ขอบคุณที่ดูแลคอยช่วยฉันเรื่องเมื่อวาน”

“อืม อย่าลืมทานยาพาราด้วยล่ะแล้วไข้พึ่งหายยังมานั่งตากลมอีก”

“ฉันหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิ ไปได้แล้วคนอื่นๆเขารอนายให้ร่วมโต๊ะอาหารอยู่”

“เดินไปสิ”

“นายก็เดินนำไปสิ ฉันจำทางกลับไม่ได้”

“มาเองแล้วกลับเองไม่ได้”

“แล้วทำไม”

 

End Chapter 5 Whats (her) the matter?

 

หายไปตั้งหลายวันมาชดเชยให้แล้วนะค่ะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่าน

อย่าลืมแบ่งปันกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักนักอ่าน :)

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น