yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 29 อย่าไปไหน(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 29 อย่าไปไหน(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 29 อย่าไปไหน(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

 ตอนที่ 29 อย่าไปไหน 

 

ผมกับพัดนั่งคุยกันสักพักก่อนที่พัดจะรู้ตัวว่าได้เวลากลับบ้านแล้วเพราะนี่ก็มืดแล้วกลัวว่าที่บ้านจะเป็นห่วงด้วย ผมรู้สึกเสียดายอยากยืดเวลาออกไปอีกแต่คงทำไม่ได้ 

"กลับดี ๆ นะพัดไว้เจอกันนะ" 

"ครับ" 

ผมบอกลาพัดกับยัยหนูก่อนจะปิดร้านแล้วกลับบ้านกัน ผมพาเอื้อขี่มอเตอร์ไซด์ของผมที่จอดไว้ที่ร้านสภาพรถยังเหมือนเดิมครับ พี่เกดอุตส่าห์ดูแลให้อย่างดี ผมพาเอื้อแวะร้านก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าปากซอยเพราะรู้สึกว่าถึงบ้านผมน่าจะทำอาหารไม่ไหวเพราะเหนื่อยพอสมควรไม่ได้ทำงานนานก็แบบนี้แหละ 

ร้านนี้เป็นร้านประจำผมเลยแหละผมมากินบ่อยจนลุงเจ้าของร้านแกจำหน้าผมได้แถมยังจำได้ด้วยว่าผมสั่งแบบไหนลุงแกใส่ใจลูกค้าทุกคนเลยล่ะ 

"อร่อยไหม" 

"อร่อยครับผมชอบ" 

"ดีแล้วล่ะ กินเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ "ผมยีหัวเอื้อด้วยความหมั่นเขี้ยว 

"แม่อ่ะ ผมยุ่งหมดแล้วครับ"ผมขำสีหน้าเอื้อกับท่าทางที่ห่วงทรงผมตัวเอง 

"เอื้อของแม่หล่ออยู่แล้วผมทรงไหนก็หล่อเชื่อแม่ซิ" 

"แม่อย่าชมผมบ่อยสิผมเขินนะครับ" 

"เรารีบกินรีบกลับบ้านกันเถอะ" 

"ครับ" 

เมื่อมาถึงบ้านผมกับเอื้อแยกย้ายกันไปห้องใครห้องมัน เพราะเอื้อมาบอกผมว่าอยากมีห้องของตัวเองซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดแต่ยังไม่วายอดไม่ได้พูดแซวไปว่าจะไม่นอนกับผมแล้วหรอไม่เหงาแน่นะ เล่นเอาเจ้าตัวอายไปนิดหน่อยเลยล่ะ 

ช่วงนี้พัดพายัยหนูมาหาผมที่ร้านบ่อยมากเลยครับ พัดจะมาในช่วงที่ร้านใกล้จะปิดเพราะเป็นเวลาที่ผมว่างมากที่สุดและจะได้ใช้เวลากับยัยหนูบ้าง เอื้อเหมือนจะเห่อน้องมากเลยครับชอบแวบไปเล่นกับยัยหนูบ่อย ๆ ดูแล้วเข้ากันได้ดีเลย 

วันนี้พัดพายัยหนูมาที่ร้านเร็วกว่าปกติ แต่ผมยังไม่สามารถไปหายัยหนูได้เพราะลูกค้าในร้านเยอะ เอื้อที่เลิกเรียนแล้วก็รีบมาช่วยผมที่ร้านเหมือนกัน 

"เอื้ออันนี้โต๊ะสามนะ" 

"ครับ" 

"ตินนี่โต๊ะสิบ" 

"ครับพี่เกด" 

"จ๋าเคลียร์โต๊ะด้วยนะ" 

"ค่า" 

ทุกคนในร้านเริ่มวุ่นกันแล้วแต่มันก็เป็นเรื่องปกติไ ม่สิมีคนเข้าร้านเพราะต้องการจะมาเจอเอื้อที่ร้านรูปเอื้อถูกนำไปลงเพจหนุ่มหล่อด้วยผมพึ่งจะได้ข่าวจากจ๋ามาเมื่อเช้า แต่พี่เกดนี่ยิ้มหน้าบานมากลูกค้าเยอะ 

ผมเก็บกวาดโต๊ะหลังตากที่ลูกค้าทานเสร็จเอื้อเป็นคนยกแก้ว ถ้วยต่าง ๆ ไปให้จ๋าเป็นคนล้างโดยมีพี่เกดเป็นคนเช็ดให้แห้งแล้วเก็บเข้าที่ เมื่อทำเสร็จผมก็ปลีกตัวไปหายัยหนูทันที 

ผมเปิดประตูห้องพักเข้าไปก็เจอยัยหนูกำลังนั่งกินขนม ผลไม้กับจุ๊บแจงอยู่โชคดีที่สองคนนี้เข้ากันได้ดีจะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน ส่วนพัดนั้นกำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างสบายใจ 

"อ้าวเจ๊พักแล้วหรอ"พัดหันมาถามผมก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งดี ๆ 

"ใช่ได้พักสักที ขนมอร่อยไหมคะ"ผมหันไปถามยัยหนูพร้อมกับหอมแก้มไปฟอดใหญ่ 

"อร่อยค่ะ" 

"เหนื่อยไหมเจ๊ ที่จริงเจ๊ไม่ต้องทำงานก็ได้นะ"ผมเข้าใจที่พัดพูดแต่ผมไม่อยากอยู่เฉย ๆ 

"เหนื่อยนะแต่พี่มีความสุขดี ยิ่งพัดพายัยหนูมาหาพี่ด้วยเนี่ยยิ่งหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ" 

"ดีแล้วล่ะที่เจ๊มีความสุข" 

"พัดพายัยหนูมาหาพี่บ่อย ๆ ที่บ้านเขาไม่สงสัยกันหรอ"ผมกลัวจะเป็นเรื่องถ้ามีคนรู้ว่าพัดพายัยหนูมาหาผม 

"ไม่หรอกเจ๊เชื่อผมสิ" 

"โอเคพี่เชื่อแล้ว" 

"รินจะดื่มน้ำหรออ่ะพี่หยิบให้"ผมนั่งมองเอื้อที่กำลังยื่นแก้วน้ำให้กับยัยหนูมันเป็นภาพที่น่ารักนะครับพี่ชายกับน้องสาว... 

"แล้วตอนนี้พัดไม่ต้องรีบกลับหรอ"นั่งคุยกันมาสักพักผมเลยถามพัดเพราะนี้ก็เลยเวลาร้านปิดมาพอสมควรแล้วล่ะ 

"จริงสิเจ๊ตายแล้ว"พัดดีดตัวลุกขึ้นอย่างร้อนรน 

"รีบกลับเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่งหน้าร้าน" 

"รินลูกเรารีบกลับบ้านกันนะครับ" 

"อาพัด..จะพามาหาแม่อีกใช่ไหมคะ" 

"แน่นอนครับหลานมาครับอากลับบ้านกัน ลาพี่ ๆ เขาก่อนนะ" 

"รินไปก่อนนะคะสวัสดีค่ะ" 

"ไว้มาหาพี่ใหม่นะ" 

ผมอุ้มยัยหนูตามหลังพัดออกจากห้องแล้วไปแวะลาพี่เกดกับจ๋านิดหน่อย ยัยหนูดูเศร้า ๆ คงจะอยากอยู่เล่นต่อตามประสาเด็กนั่นแหละกลับบ้านแล้วผมจะอดคิดถึงได้ไหมนะ 

"รินมาลูก"ผมส่งยัยหนูไปให้พัดอุ้ม 

"บ๊ายบายครับแล้วเจอกันใหม่นะ" 

"บ๊ายบายค่ะ"ผมและยัยหนูโบกมือให้กัน 

"บอกลากันเสร็จหรือยัง" 

"เฮือก...ฮะ...เฮีย.." 

คุณภพ...พัดตกใจจนหน้าซีด...และไม่ใช่แค่พัดที่ตกใจผมก็ตกใจเช่นกัน...ถึงแม้ไม่ได้เจอกันไม่กี่ปีผมก็ยังจำเขาได้เสมอ แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้กันล่ะ... 

"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"คุณภพจ้องพัดเขม็งไม่พอหันมาจ้องผมด้วยจนผมต้องหลบสายตา 

"เอ่อ..คือ.." 

"ที่ช่วงนี้แกชอบพาลูกฉันมาที่นี่เพราะแบบนี้ใช่ไหม" 

"ผมแค่อยากให้หลานเจอแม่.." 

"เหมือนว่าแกจะยังไม่เข้าใจสินะ" 

"พอเถอะครับหยุดว่าพัดเขาเถอะผมเป็นคนขอร้องพัดเองแหละ"ผมทนดูไม่ได้จริง ๆ ทำไมเขาถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้นะ 

"คราวหลังก็ไม่ต้องมาที่นี่แล้วนะพัดอย่าขัดคำสั่งฉัน" 

"แต่ว่า.." 

"ไม่มีแต่รินมาหาพ่อลูกเราจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว" 

"หนูไม่ไปจะอยู่กับแม่ค่ะ" 

"รินมานี่ลูกได้ยินที่พ่อบอกไหม!! " 

"ฮึก..ไม่ค่ะ..ฮือออ..."คุณภพพยายามจะอุ้มยัยหนูกับพัดแต่ไม่สำเสร็จแถมยัยหนูยังร้องไห้อีก 

"คุณอย่าใจร้ายกับลูกเลยนะครับ ผมจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับยัยหนูอีกแล้วก็ได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวผมจะไม่มายุ่งด้วยจริง ๆ ฮึก..."ผมไม่รู้ว่าคุณภพเลี้ยงลูกยังไงแค่ผมเห็นสภาพแบบนี้แล้วผมรับไม่ได้ผมสงสารลูก 

"ผมขอโทษนะเฮียผมจะไม่ทำอีกแล้ว.."พัดปล่อยยัยหนูลงกับพื้นแล้วยัยหนูก็วิ่งมากอดผมแน่นสุดท้ายเราสองคนก็ร้องไห้กอดกันแน่นจนพี่เกดจ๋าและเอื้อตกใจวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ 

"เกิดอะไรขึ้นกันน่ะ" 

"คือมีเรื่องนิดหน่อยครับ"พัดตอบ 

"มีอะไรก็คุยกันดี ๆ นะ เป็นพ่อเป็นแม่คนกันแล้ว" 

"พี่เอื้อจ๋า...ฮึก.."ยัยหนูผละออกจากผมแล้วไปหาเอื้อแทน  

"ผมขอแค่คืนนี้คืนเดียวได้ไหมครับ"ผมเช็ดน้ำตาออกจากหน้าก่อนจะพูดต่อรอง.. 

"..." 

"พ่อจ๋า..."ยิ่งคุณภพเงียบไม่ตอบผมมันทำให้ผมใจไม่ดีเสียแล้วนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้เจอยัยหนูจริง ๆ หรออย่าใจร้ายกับผมเลยนะ 

"ก็ได้ฉันจะให้เวลานายแค่คืนนี้เท่านั้น" 

"จะ..จริงหรอ..ขอบคุณมากนะครับ.."แค่นี้ผมจิแค่นี้ก็ได้มันเพียงพอสำหรับผมแล้วล่ะ... 

เมื่อตกลงทุกอย่างได้แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน ยัยหนูคุณภพและพัดกลับด้วยกันส่วนผมกีบเอื้อขี่รถมอเตอร์ไซด์ตามไป พัดและยัยหนูชวนผมกับเอื้อให้นั่งรถไปด้วยกันแต่ผมปฏิเสธไป 

พอถึงบ้านทุกคนกินข้าวร่วมกันก่อนจะแยกย้ายกันไปส่วนคุณภพนั้นก็กลับไปยังห้องทำงานเหมือนเดิมน้านิดดีใจมากที่เจอผมอีกครั้งผมทั้งดีใจและคิดถึงน้านิดเหมือนกัน 

ผมเอื้อและยัยหนูใช้เวลาร่วมกันหลังจากที่กินข้าวมาพักใหญ่ ๆ ก็เริ่มหมดแรงกันแล้วทำให้เอื้อและยัยหนูชิงหลับไปก่อนผมแล้วให้ตายสิ ผมนั่งมองทั้งสองไปเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่ก็เริ่มจะง่วงแล้วเหมือนกันแต่ผมยังไม่อยากนอนไม่อยากละสายตาออกไปจากตรงนี้เลย... 

ผมนอนหลับไปสักพักก็ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกที่ผมตั้งเวลานี้เป็นประจำ ผมว่าผมควรออกจากบ้านหลังนี้ตอนนี้เลยหากอยู่จนถึงสว่างผมคงตัดใจไม่ได้แน่ ๆ ผมปลุกเอื้อให้ตื่นก่อนที่จะบอกลายัยหนู 

จุ๊บ 

ผมก้มจูบหน้าผากยัยหนูลูบผมเบา ๆ เพราะกลัวยัยหนูจะตื่นแล้วค่อย ๆออกจากห้องไปพลางเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลทพให้ตาของผมมันพร่ามัว 

"เราไปกันเถอะเอื้อ..." 

"ครับ" 

ลาก่อนนะยัยหนูของแม่.... 

ฟึบ!! หมับ!!  

"??? "จู่ ๆ ผมก็ถูกกระชากแขนแล้วดึงผมเข้าไปกอด..ใครกัน...??  

"คุณ...ภพ?? " 

"ใช่" 

"มีอะไรหรือเปล่าครับผมกำลังจะไปแล้วช่วยปล่อยผมด้วยนะครับ" 

"..."คุณภพนิ่งไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยผม 

"ช่วยปล่อ...." 

"อย่าไปได้ไหม..." 

"อะ..อะไรนะครับ..?? "เสียงที่คุณภพบอกผมมันแผ่วมากจนผมฟังไม่ออก 

"ขอโทษ..อย่าไปได้ไหม.." 

"..." 

 

2BC. 

 

 

 

 

ความคิดเห็น