nabu-palace

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น : นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2562 09:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

ตอนที่ 1 

 

“เลขขึ้นยังป้า” น้ำเสียงปนเหน่อของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีดังมาจากด้านหลังของ ‘ป้า’ ที่ชายหนุ่มเพิ่งถามออกไป ที่ต้องถามอีกฝ่ายแทนที่จะมองด้วยตาตัวเองก็เพราะรูปร่างของป้าคนที่ว่านั้นอ้วนเทอะทะ ทำให้เขาแทรกตัวหรือชะโงกหน้าเข้าไปดูได้ค่อนข้างลำบาก 

“เดี๋ยวสิวะ” ป้าหันมาตอบอย่างขัดใจ 

“เห็นเลขไหมป้า ฉันเห็นแล้วแต่ไม่ค่อยมั่นใจ” เขาเร่งซ้ำด้วยความใจร้อน 

“โอ๊ย อะไรกัน ไอ้น้ำ เลขเพิ่งขึ้น เอ็งก็อยากรู้เดี๋ยวนี้เลยหรือไง” ป้าบ่นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก 

 “เลขไรป้า บอกหน่อยดิ” ไอ้น้ำทำหูทวนลม ไม่ยอมแพ้ ถามอีกครั้ง 

“บ๊ะ! ไอ้น้ำ ข้าเพิ่งพูดอยู่หยกๆ  ถ้าเลขข้าเคลื่อนนะ ข้าจะแพ่นกบาลเอ็ง” ป้าบ่นอีกครั้งตามวิสัยคนบ้าหวย 

“ฉันก็ใจร้อนอยากรู้เหมือนกันนี่” ชายหนุ่มบ่นอุบ และพยายามยื่นหน้าข้ามศีรษะของป้าไป 

“ได้เลขแล้ว นางสาย เอ็งมาดูซิว่าเอ็งเห็นเลขเดียวกันกับข้าไหม” ป้าแถวหน้าคนเดิมร้องเรียกเพื่อนสนิทที่ขายของด้วยกันในตลาดให้เข้ามาช่วยดูอีกแรง 

“แปดกับเก้า ใช่หรือเปล่าวะ นางแช่ม” ป้าสายที่มาใหม่พูดตัวเลขขึ้น 

“ใช่ๆ แปดกับเก้า เอ็งนี่มันเพื่อนข้าจริงๆ  เดี๋ยวให้นางเล็กมาดูด้วย ถ้าเห็นเหมือนกันสามคน ข้าว่า...งวดนี้มาแน่” 

“ร้อนจริงจริ๊ง นี่กว่าจะเดินมาถึง เหงื่อซ่กเลย ไหนๆ นางสาย นางแช่ม เห็นเลขหรือยัง” นางเล็กผู้มาทีหลังสุดเบียดแทรกทุกคนเข้าไปโดยไม่สนใจคนมาก่อน 

“เออ ข้ากำลังมองหาเอ็งอยู่พอดี เอ้า เข้ามาดูซิ” ป้าแช่มบอกเพื่อนร่วมอุดมการณ์ พลางใช้ร่างอันเทอะทะนั้นกันคนอื่นออกไปเพื่อให้นางเล็กแทรกเข้ามาได้ 

“อืม ตัวหลังนี่ เก้าแน่ๆ แต่ตัวหน้า...แปดเหรอวะ ข้าไม่แน่ใจ” นางเล็กพึมพำ 

“นั่นปะไร นางสาย งวดนี้แปดเก้าแน่ๆ เห็นเลขตรงกันทั้งสามคนขนาดนี้ ข้าจะเล่นให้หนักเลย” นางแช่มว่า ประกายตาเปี่ยมไปด้วยความหวัง 

“แต่...ฉันว่าตัวหน้าไม่ใช่แปดหรอกป้า” ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เหล่าป้าๆ หันมามองเขาแทรกตัวเข้าไปหน้าต้นไม้ที่มีแป้งสีขาวๆ ทาอยู่ 

“เนี่ย สามชัวร์” ชายหนุ่มบอกอย่างมั่นอกมั่นใจ พร้อมชี้นิ้วไปรอบๆ แป้งสีขาวบนต้นไม้ที่ป้าไปลูบแป้งไว้ 

“ไฮ้! มันจะเป็นเลขสามไปได้ยังไง ไอ้น้ำ เอ็งดูดีๆ เห็นหรือเปล่า” ป้าแช่มคนเดิมชี้นิ้วจิ้มย้ำๆ ไปที่ต้นไม้หลายครั้งด้วยความขัดใจ 

“ก็ที่เดียวกันนั่นแหละป้า สามกับเก้าชัดๆ” 

“เรื่องของเอ็งละกัน ลูกกะตาใครลูกกะตามัน ดวงใครดวงมันเว้ยไอ้หนู ถ้าไม่ถูกก็อย่ามาอิจฉาพวกข้าก็แล้วกัน” ป้าแช่มพูดจบพลันเรียกเพื่อนของตนเองกลับตลาดเพื่อกลับไปขายของต่อ พรุ่งนี้ก็จะรวยกันแล้ว 

ส่วนไอ้น้ำ...เจ้าของชื่อที่ป้าแช่มเรียก ยังยืนดูเลขบนต้นไม้ด้วยความกังขา 

มันจะเป็นแปดกับเก้าไปได้ยังไง 

ในเมื่อมันคือสามกับเก้าชัดๆ! 

 

“แม่ง จะเข้าบ้านได้ไหมวะเนี่ย ป่านนี้แม่กับฝนนอนแล้วแน่เลย สงสัยคืนนี้ได้นอนเป็นเพื่อนไอ้ด่างกับอีปุยแหง” 

ชายหนุ่มบ่นพึมพำระหว่างเดินกลับบ้าน เขามัวแต่เถลไถล เดินหาลอตเตอรี่จนมืดค่ำ กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกดื่น 

“สามเก้าหาแถววัดไม่เจอสักใบ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปดูแถวตลาดดีกว่า โชคดีอาจจะเจอสักใบ ว่าแต่ลอตเตอรี่จะเหลือเลขให้ซื้อไหมวะ” 

เสียงหมาบางแก้วพากันเห่าแข่งกันขรมเมื่อเห็นเงาดำทะมึนของไอ้น้ำเดินเข้ามาในเขตบ้าน แต่เมื่อพวกมันพบว่าเป็นคนคุ้นเคย เจ้านายของมันเอง ก็ต่างครางหงิงแล้ววิ่งเข้ามาพันแข้งพันขาทันที 

“คืนนี้ข้าขอนอนด้วยได้ไหมวะ ไอ้ด่าง อีปุย” ไอ้น้ำถามเจ้าหมาสองตัวที่ไม่ได้เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรเลยแม้แต่น้อย 

ถ้าเวลานี้ที่กรุงเทพฯ ละก็ แค่เพียงเริ่มต้นราตรีกาลเท่านั้น ทว่าต่างจังหวัดแบบนี้ แค่ตะวันตกดินชาวบ้านก็เตรียมเข้านอนกันแล้ว เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ ลุกขึ้นทำมาหากิน แม่ของเขาเองก็เช่นกัน 

“ถ้าไม่อยากขึ้นมานอนบนบ้าน พี่น้ำจะนอนกับพวกมันก็ได้นะ ฉันไม่ว่าอะไรหรอก” เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำเอาคนถูกเรียกเป็นพี่สะดุ้งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว พอหันไปทางต้นเสียงก็เจอใบหน้าขาวใสเปื้อนรอยยิ้มส่งมาให้ 

“อ้าว น้ำฝน ยังไม่นอนอีกเหรอ”  

“ยัง ฉันกำลังอ่านหนังสือ ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว” หญิงสาวตอบ 

“เหรอ ตั้งใจเข้าล่ะ” พี่น้ำตอบพร้อมกับร่ำลาเจ้าหมาสองตัว 

“แล้วตกลงพี่จะขึ้นบ้านไหม หรืออยากนอนกับหมา ฉันจะได้ปิดประตู” น้ำฝนพูดพลางเตรียมปิดประตูจริงๆ 

“เฮ้ย เดี๋ยวก่อน ไปดิวะ นี่เอ็งเป็นน้องหรือเป็นแม่ข้ากันแน่ ทั้งโหดทั้งดุ” ไอ้น้ำบ่นก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบันไดไม้ขึ้นบ้าน 

“ฉันเป็นน้องพี่นั่นแหละดีแล้ว เพราะถ้าต้องเป็นแม่ ฉันคงเหนื่อยน่าดูที่มีลูกแบบนี้” น้องสาวของไอ้น้ำตอบคำถามโดยไม่ถนอมน้ำใจพี่ชายเลยสักนิด 

“เออ ข้ามันไม่ดี รู้แล้ว เอ็งไม่ต้องมาย้ำ” 

“ถ้ารู้แล้วก็รีบกลับกรุงเทพฯ ไปหางานทำใหม่สักทีสิ หรือถ้าไม่คิดจะกลับไปแล้วก็มาช่วยฉันกับแม่ทำสวน ไม่ใช่มัวแต่ไปขูดหาเลขไร้สาระ ไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย” หญิงสาวตอบหลังจากที่ปิดประตูเสร็จเรียบร้อย 

“ตอนนี้ข้าเล่นหวยก็สนุกดี ไว้ข้าเบื่อเมื่อไหร่ก็จะกลับกรุงเทพฯ เองนั่นแหละ เอ็งไม่ต้องบ่นแล้ว แม่ชลาลัย อายุแค่สิบเจ็ดทำมาบ่นมาสอนข้ายังกับคนชรา” คำสุดท้ายพี่ชายตั้งใจพูดกระทบน้องสาวว่าทำตัวแก่เกินวัยเสียเหลือเกิน เขาไม่ได้โกรธที่ถูกน้องสาวดุด่า แต่กลับขำมากกว่าจึงตั้งใจพูดเย้าแหย่อีกฝ่ายออกไป 

“ฉันจะพูดเหมือนคนแก่ก็ช่าง พี่ไม่ต้องยุ่ง” หญิงสาวสะบัดหน้าเตรียมเข้าห้องนอนของตัวเอง 

“บ๊ะ! ทีเรื่องข้านี่เอ็งยุ่งจังเลย ว่าแต่แม่ล่ะ นอนแล้วเหรอ” เขาถามเพราะไม่เห็นมารดา 

“ก็แหงสิ แม่ทำงานทั้งวัน จะให้ตื่นมารอรับพี่หรือไง” 

“อ้อ...” ชายหนุ่มรับคำในคอ พยักหน้าว่าเข้าใจ 

“กินข้าวมาหรือยัง แม่เก็บข้าวไว้ให้ในครัว ถ้าพี่ไม่กินก็เอาเข้าตู้เย็นด้วย อย่าให้มันบูดเน่าเสียของ เข้าใจไหม” น้ำฝนสั่ง 

“เข้าใจแล้วครับ คุณน้ำฝน” 

“ฉันจะอ่านหนังสือต่อ ห้ามทำเสียงดังด้วย” น้ำฝนย้ำก่อนจะปิดประตูห้องนอนตนเองลง 

พี่น้ำของน้ำฝนยิ้มให้น้องสาว แม้ว่าเธอจะไม่เห็นก็ตาม ชายหนุ่มรู้ดีว่าน้องสาวของเขามักพูดจาตรงๆ โผงผางจนคล้ายกำลังดุหรือด่าตลอดเวลา แต่ลึกๆ แล้วน้ำฝนก็ปากร้ายไปอย่างนั้นเอง ใจจริงทั้งรักทั้งห่วงพี่ชายคนนี้มาก 

 

ช่วงสายวันถัดมา ไอ้น้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย เสื้อยืดคอกลมสีน้ำเงินกับกางเกงยีนขาสั้นแค่เข่า ระหว่างกำลังใส่รองเท้าแตะอยู่หน้าบ้านก็มีใครบางคนเรียกชื่อเขา 

“อ้าว เจ้าน้ำ แต่งตัวจะไปไหนล่ะ” แม่น้อย แม่ของไอ้น้ำถามขึ้น นางเพิ่งกลับจากการไปดูสวนมาตั้งแต่เช้า 

“วันนี้วันอะไร แม่จำไม่ได้หรือจ๊ะ” น้ำย้อนถามแม่บังเกิดเกล้าของตน 

“วันอะไรของเอ็ง ข้าจำไม่ได้หรอก” 

“แม่ก็... วันนี้วันหวยออกไงจ๊ะ แม่ลืมใช่หรือเปล่า” ไอ้น้ำหรี่ตามองมารดาแล้วเฉลยให้ฟัง 

“เออ จริงด้วย ข้าลืมเสียสนิท แล้วนี่จะไปไหน ข้ายังไม่ได้จดเลขให้เลย เอาเลขของข้าไปด้วย เมื่อคืนนี้ข้าฝันดีเชียว” 

“เดี๋ยวฉันกลับมาอีกรอบ” น้ำบอกเพื่อแม่จะได้ไม่ต้องรีบ 

“ตอนเอ็งกลับมาข้าก็กลับเข้าสวนแล้ว กลัวจะคลาดกันเสียก่อน” 

“ฉันบอกแม่แล้วว่าเดี๋ยวนี้มันมีอินเทอร์เน็ต แม่ก็ไม่ยอมใช้ ไม่งั้นป่านนี้ก็ส่งข้อความให้ฉันได้ทุกที่ทุกเวลาแล้ว” ไอ้น้ำทวนความจำให้แม่ฟังอีกครั้ง เขาบอกแม่หลายต่อหลายครั้งแล้วว่ามันมีบริการส่งข้อความฟรีๆ ไม่เสียตังค์หลายรูปแบบ เพียงแค่เรามีอินเทอร์เน็ต แล้วเขาก็จัดการซื้อโปรโมชั่นอินเทอร์เน็ตพร้อมติดตั้งแอปพลิเคชั่นให้แม่แล้วด้วย ทว่าแม่ของเขากลับไม่ยอมใช้มันเสียที 

“โอ๊ย เน็ตเหนิดอะไรข้าใช้ไม่เป็นหรอก มันยุ่งยาก จดลงกระดาษแบบนี้แหละดีแล้ว รอข้าเดี๋ยว” แม่น้อยพูดพลางรีบเดินขึ้นบันไดไปเขียนเลขเด็ดที่ตนเองฝันเมื่อคืน 

ไอ้น้ำรออยู่ไม่นาน แม่ของเขาก็เดินลงจากบนบ้าน ในมือถือกระดาษใบขนาดนามบัตรมาด้วยพร้อมยื่นให้ น้ำรับมาดูก่อนจะพูด 

“แม่... เมื่อวานฉันเห็นเลขบนต้นไม้ในวัดที่พวกป้าแช่ม ป้าสาย ป้าเล็กที่อยู่ในตลาดชอบไปขูดเลขกันอะ” 

“เหรอ แล้วเอ็งได้เลขมาหรือเปล่า เจ้าน้ำ” แม่น้อยถามเสียงเบาเกือบกระซิบพร้อมประกายตาระยิบระยับ ราวกับว่าเรื่องที่กำลังจะได้ยินนั้นเป็นความสุขของชีวิตทั้งหมดแล้ว 

“เห็นสิแม่ แต่ฉันเห็นเลขไม่เหมือนสามป้านั่นนะ” ไอ้น้ำกระซิบตอบแม่เบาพอกัน 

“เลขไม่เหมือนกันทุกตัวเลยเหรอ”  

“เปล่าจ้ะ ไม่เหมือนแค่ตัวหน้าตัวเดียว ฉันเห็นสามกับเก้า แต่ป้าเขาเห็นแปดกับเก้า แม่จะเชื่อฉันหรือพวกป้าๆ ล่ะ” 

“ข้าก็ต้องเชื่อเอ็งสิวะ ลูกข้าทั้งคนจะไม่เชื่อได้ยังไง ข้าเอาด้วย ใส่เลขที่เอ็งเห็นไปให้ข้าด้วย บนล่างเลยนะ” แม่น้อยบอกลูกชาย โดยละตัวเลขไว้ไม่ยอมพูดเพราะกลัวเลขเคลื่อน 

“ได้จ้ะ เอาตัวละกี่บาท เอาเท่าเดิมที่แม่เล่นไหม ยี่สิบบาท” 

“ห้าสิบบาทเลย” แม่น้อยตอบใจป้ำ ทำเอาเจ้าน้ำที่กำลังจะจดตัวเลขลงกระดาษแผ่นเล็กใบนั้นหยุดชะงัก 

“ห้าสิบบาทเลยเหรอแม่ เยอะไปหรือเปล่า” ไอ้น้ำท้วงเพราะถ้าไม่ถูกขึ้นมา เขาโดนแม่ด่าเปิงแน่ 

“ทำไมล่ะ งวดเดียวเท่านั้นแหละ เห็นว่าเป็นเลขจากเอ็งหรอกนะ ข้าเลยทุ่มสุดตัว” 

“ก็ฉันกลัว ถ้าไม่ถูกขึ้นมา เดี๋ยวแม่จะด่าฉันน่ะสิ” 

“ไม่ด่าหรอกน่า เรื่องหวยนี่มันดวงใครดวงมัน” 

“แม่รับปากจะไม่ด่าฉันแล้วนะ งั้นฉันเอาหวยไปส่งก่อน” ไอ้น้ำทวนคำสัญญา ก่อนจะเขียนตัวเลขแล้วเดินผิวปากออกจากบ้านไป 

แม่น้อยเห็นลูกชายเดินออกจากบ้านจึงเดินขึ้นบันไดเข้าบ้านเช่นกัน ระหว่างนั้นก็นึกขึ้นได้พร้อมกับสีหน้าที่เป็นกังวลขึ้นมาเพราะความเป็นห่วง 

แล้วนี่มันกินข้าวหรือยังเนี่ย! 

 

ไอ้น้ำเดินออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังตลาดก่อน เจ้าตัวตั้งใจไปหาซื้อลอตเตอรี่สักใบ จังหวะที่เขากำลังเลือกหาซื้อลอตเตอรี่อยู่นั้นก็ได้ยินเสียงแม่ค้าหลายคนในตลาดพูดกันเรื่องตำรวจคนใหม่ที่มาแทนคนเก่าซึ่งเกษียณอายุไปเมื่อเดือนก่อน 

“นี่น้า มีตำรวจคนใหม่มาเหรอ” ไอ้น้ำถามคนขายแผงลอตเตอรี่ที่มันยืนเลือกอยู่ 

“ใช่ เอ็งยังไม่รู้เรื่องหรือ” 

“ยังจ้ะยัง น้าเล่าให้ฉันฟังบ้างสิ” สกิลการเผือกของไอ้น้ำไม่เป็นสองรองใคร อยู่บ้านนอกแบบนี้หูตาต้องไว 

“ได้ เขาว่ากันว่าผู้กองคนใหม่มาตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว อายุอานามก็ไม่มาก ยังหนุ่มยังแน่น เห็นว่าโดนย้ายมาเพราะ...เพราะ...” เจ้าของแผงหวยพูดติดขัดคล้ายคิดคำที่จะพูดไม่ได้ 

“เพราะอะไรอะน้า” ชายหนุ่มคนซื้อหวยถามเร่งด้วยความอยากรู้ 

“อะไรวะ มันติดอยู่ที่ปาก อะไรทัด...คติ...ติ... โอ๊ย ข้านึกไม่ออก” 

“ทัศนคติใช่ไหมน้า” ไอ้น้ำลองเดาคำบอกใบ้จากอีกฝ่าย 

“เออๆ พูดยากจังวะ คำนั้นแหละ เห็นว่าไม่ตรงกับคนใหญ่คนโตในกรุงเทพฯ ก็เลยถูกส่งมาที่นี่” 

“งั้นเหรอจ๊ะ” 

“มาอยู่นี่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรเป็นบ้างหรือเปล่า อยู่ที่กรุงเทพฯ คงไม่ได้ลำบากเหมือนอยู่ที่นี่หรอก” 

“เขาอาจจะเก่งก็ได้นะน้า ของแบบนี้ต้องดูกันไปก่อน” ไอ้น้ำยังไม่อยากตัดสินใครเพียงเพราะคำพูดของคนอื่น 

“ขอให้จริงอย่างเอ็งว่าเหอะ แล้วนี่เลือกได้สักใบหรือยัง หรือมองหาเลขไหนอยู่ บอกข้ามาสิ เดี๋ยวข้าช่วยดูให้” คนขายเสนอตัวทำหน้าที่ค้าขายได้ดีเยี่ยม 

“แปดเก้ามีไหมน้า” 

“เลขเด็ดจากนางแช่มใช่ไหม เอ็งจะเอาหรือ แต่ไม่ทันแล้วละ หมดตั้งแต่เช้าโน่น โดนเหมาไปทั้งตลาดแล้ว เอ็งมาช้าไป” 

“เปล่าหรอก ฉันก็แค่ถามดู” ไอ้น้ำตอบพร้อมยิ้มในหน้า ดีเหลือเกิน ทำให้เลขที่เขาต้องการนั้นยังอยู่ดีมีสุข มาอยู่กับพี่น้ำนะจ๊ะ หวยจ๋า ดวงใจของพี่ 

“แล้วเอาใบไหนล่ะ” 

“เจอพอดีเลยจ้ะ เอาใบนี้แหละ” ไอ้น้ำชี้บอกให้คนขายดึงแผ่นนั้นมาให้ 

“แปดสิบบาท” คนขายยื่นกระดาษอันมีค่าก่อนบ่ายสี่โมงนั้นให้เขา 

“นี่จ้ะ” ไอ้น้ำรับมันมาอย่างทะนุถนอมพร้อมกับยื่นเงินพอดีจำนวนให้กับอีกฝ่าย 

“โชคดีนะ ไอ้น้ำ” 

“ขอบใจจ้ะน้า” 

หลังจากสมหวังกับหวยรัฐบาลที่ถูกกฎหมายแล้วก็ถึงคราวต้องทำเพื่อหวยไม่ถูกกฎหมายกันบ้าง ไอ้น้ำเดินลัดเลาะไปในตลาดเพื่อไปหาลูกค้าประจำของเขา 

“ว่าไงจ๊ะป้า พร้อมไหม” ไอ้น้ำแสร้งถามทั้งที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายนั้นเตรียมพร้อมนานแล้ว 

“มาช้านะวันนี้ ข้านึกว่าเอ็งจะไม่มาแล้ว เกือบจะส่งให้คนอื่นแล้วเชียว” ป้าขายหมูในตลาดบ่นพลางยื่นกระดาษที่มีคราบน้ำมันมาให้เขา น้ำรับมันมาอย่างไม่รังเกียจสักนิด 

“จะไม่มาได้ยังไง ถ้าไม่มาแล้วป้าถูกหวยรวยเปรี้ยงปร้างขึ้นมา ฉันจะเอาเงินที่ไหนให้ป้าล่ะ จริงไหม” เขาหยอดความหวังพร้อมส่งยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินไปหาลูกค้ารายอื่นต่อ 

“ป้าจ๊ะ ฉันมาแล้วจ้ะ” ไอ้น้ำบอกเสียงไม่ดังนัก 

“มาแล้วหรือ รอแป๊บ” ป้าขายไก่ค้นหาอะไรกุกกักในกระปุกเก็บตังค์ก่อนจะหยิบกระดาษส่งมาให้เขาเช่นกัน 

“ขอบใจจ้ะ เฮงๆ นะป้า” 

“สมพรปากเถอะว่ะ จะได้หมดหนี้หมดสินกับเขาบ้าง” ไอ้น้ำยิ้มให้ป้าขายไก่ พลางคิดว่าป้าก็มีหนี้กับเขาด้วยหรือ แล้วทองหยองเต็มคอเต็มแขนนั่นล่ะ คืออะไร ถ้าป้าไม่รวยแล้วใครจะรวย เขานี่สงสัยจริงๆ 

เดินไล่ไปตามแผงในตลาดจนเก็บหวยครบทุกแผงแล้ว ไอ้น้ำก็เดินกลับบ้านเพื่อไปจดหวยลงโพยใหม่ทั้งหมด เขาต้องทำเวลา วันนี้เขาเสียเวลาไปค่อนข้างมาก ตอนนี้ก็สิบโมงกว่าแล้ว ต้องเร่งมือหน่อย เดี๋ยวจะไม่ทันปิดรับ ถ้าเจ้ามือหวยไม่รับ แล้วคนในตลาดเกิดถูกหวยขึ้นมา เขาซวยแน่ 

ไอ้น้ำเปิดโน้ตบุ๊ก แล้วพิมพ์เลขลงในนั้นอย่างรวดเร็ว เมื่อพิมพ์เสร็จก็ไม่ลืมตรวจทานอีกครั้งอย่างรอบคอบ เขามองตัวเลขในคอมพิวเตอร์อย่างพอใจ ชายหนุ่มส่งหวยให้เจ้ามือแบบนี้ อาศัยการกินเปอร์เซ็นต์จากการขายแล้วเอาเงินที่ได้นั่นแหละมาซื้อหวย แต่งวดนี้ เขาจะลงทุนเป็นพิเศษเลยละ 

ไอ้น้ำ บรรจงพิมพ์ตัวเลขลงในกระดาษอีกใบแยกออกมา 

 

บน 39 100 บาท 

ล่าง 39 100 บาท 

 

ทุ่มทุนสุดๆ ไปเลย ไอ้น้ำ! 

ความคิดเห็น