กรกากี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 2 ตัวอันตราย

ชื่อตอน : chapter 2 ตัวอันตราย

คำค้น : ตัวอันตราย

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 389

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2562 14:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 2 ตัวอันตราย
แบบอักษร

2... ตัวอันตราย                  

         พฤติกรรมบนเตียงของผัวตัวแสบในช่วงหลังๆ สร้างความคับข้องใจให้ซูซานเหลือประมาณ

         บวกกับท่าทีหมางเมินเย็นชาของผัวที่แสดงออกมา มันบ่งบอกชัดเจนว่าเขาหมดรักเธอแล้ว

         ซูซานไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ดีว่าผัวต้องแอบมีเมียน้อยซ่อนไว้แน่ๆ และก็กำลังลุ่มหลงนังนั่นอย่างหนักจนโงหัวไม่ขึ้น ม่ายงั้นคงไม่เปลี่ยนไปขนาดนี้

      แต่จนแล้วจนรอดก็จับให้มั่นคั้นให้ตายไม่ได้ ซูซานจึงได้แต่เก็บไว้ในใจ แกล้งทำเป็นโง่ให้ผัวเริงร่าไปก่อน รอเวลาจะจับให้ได้คาหนังคาเขา จะได้จัดการขั้นเด็ดขาด ฟ้องหย่าแบ่งสมบัติกันไปเลย จะได้พ้นเวรพ้นกรรมกันซะที

     ซูซาน ไม่เหมือนเมียหลวงเศรษฐีทั่วๆไป ที่วันๆนั่งนับแต่เงิน ปล่อยปละละเลยให้สามีไปมีเล็กมีน้อยได้ หล่อนเป็นคนขี้หึงจึงซีเรียสกับเรื่องนี้มาก จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ  

        วันรุ่งขึ้น..

            เมื่อเดวิดแต่งตัวขึ้นรถออกไปทำงานแล้ว ซูซานก็กดโทรศัพท์โทรหาจอห์นนี่แฟนเก่าสมัยเรียนมหาลัย ซึ่งเปิดบริษัทนักสืบเอกชนอยู่ที่ซานฟรานซิสโก

             ซูซาน ขอให้จอห์นนี่มาช่วยตามประกบจับผิดสามีเธอ โดยมีสินจ้างรางวัลเป็นเงินก้อนโต ซึ่งเธอยินดีจ่ายไม่อั้น

              จอห์น เบล็น นักสืบหนุ่มไฟแรงแห่งซานฟรานคนนี้เพิ่งเสร็จจากงานใหญ่กำลังว่างพอดี จึงตกปากรับคำ พอวางสายซูซานเขาก็จองตั๋วขึ้นเครื่องจากซานฟรานซิสโกบินมาลาสเวกัสทันที...

            สนามบินนานาชาติแมคคาร์แรนย่านสตริปตอนใต้ 

            ช่วงบ่ายวันเดียวกัน... 

                         ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใส่สูทผูกเนคไทสวมแว่นตาดำคนนึง ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เดินปะปนกับผู้โดยสารร่วมเที่ยวบินคนอื่นๆ ออกมาที่ประตูทางออกของ อาคารผู้โดยสารภายในประเทศ

                   หน้าตาเขาสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาขั้นเทพ หุ่นเพรียวท้องแบนมีกล้ามพองาม ผมกับตาสีน้ำตาลเข้ม ผิวสีแทน

          เขาคือจอห์น วิลเลี่ยม เบล็น นักสืบหน้าหยกจากซานฟรานซิสโก อดีตนายตำรวจมือปราบเอ็ฟ.บี.ไอ.

                 บนถนนหน้าอาคาร แท็กซี่มิเตอร์หลายสิบคัน เข้ามาจอดรอรับผู้โดยสารเป็นแถวยาวเหยียด แต่ไม่เพียงพอต่อความต้องการ ผู้โดยสารต้องยืนรอกันหน้าสลอน

                  ระหว่างรอรถจอห์นสังเกตุเห็นว่า คนเมืองนี้ไม่ว่าพวกมารับคนลงจากเครื่อง หรือพนักงานในสนามบิน ต่างจับกลุ่มรุมดูหนังสือพิมพ์ลาสเวกัสไทม์ แล้วซุบซิบกันด้วยสีหน้าท่าทีแปลกๆ

         จอห์นเบล็นเป็นคนขี้สงสัย รู้สึกอดรนทนไม่ได้ ขยับจะย้อนกลับไปซื้อหนังสือพิมพ์ในอาคาร แต่รถแท๊กซี่ที่ต้องรอตั้งครึ่งค่อนชั่วโมงดันมาพอดี

                  หลังจากเก็บสัมภาระใส่ท้ายรถ และขึ้นนั่งบอกจุดหมายปลายทางเรียบร้อย พอล้อหมุน นักสืบหนุ่มก็วกกลับมาเรื่องคาใจทันที

         “ วันนี้มีข่าวเด็ดข่าวดังอะไร? ผมเห็นคนอ่านน.ส.พ.แล้วซุบซิบกันยกใหญ่ ” จอห์นถามคนขับแท๊กซี่ที่นั่งขับรถอยู่ข้างหน้าเขา

                            โชเฟอร์ผิวดำหุ่นเหมือนนักมวยปล้ำหัวเราะหึๆ

     “ อ๋อ..เมื่อคืนไอ้โม่งดำฆ่าหั่นศพตำรวจ แล้วเอาชิ้นส่วนไปใส่ตู้แช่ไอติมในร้านสะดวกซื้อหน้าโรงพัก เรื่องแค่นี้เอง ไม่รู้จะแตกตื่นกันไปทำไม ”

                              จอห์นกระพริบตาถี่เร็ว

     “ ไอ้โรคจิตนี่อีกแล้ว ทำไมยังปล่อยให้มันลอยนวลอยู่อีก ตำรวจที่นี่มัวแต่เฝ้าบ่อนอยู่รึไง? ”

                   เมื่อหลายเดือนก่อน ข่าวไอ้โม่งดำฆ่าโหดพวกนักท่องเที่ยวที่เรดร็อคคลาร์กเคาน์ตี้ ดังกระฉ่อนข้ามรัฐ โจษจันไปถึงซานฟรานซิสโก

         “ ฮ่า ๆ ไอ้พวกโจรใส่เครื่องแบบที่นี่จับผู้ร้ายไม่เป็นหรอกครับ พวกมันถนัดแต่ปล้นแท๊กซี่กับนักท่องเที่ยวไปวันๆ ตายโหงตายห่าให้หมดโรงพักไปเลยยิ่งดี อิ อิ ” เจ้าคนขับทิ้งท้ายอย่างสาสมใจ เล่นเอาอดีตตำรวจเอ็ฟ.บี.ไอ.ที่เบาะหลังถึงกับอึ้ง เป็นใบ้ไปในบัดดล

                   ไม่นานแท็กซี่คันนั้น ก็พาจอห์น เบล็นมาส่งที่หน้าโรงแรมเดอะพลาซ่า บนถนนเมนสตรีท ย่านดาว์นทาวน์

                   จอห์นจ่ายค่ามิเตอร์ แล้วส่งทิปให้ต่างหากอีกสิบเหรียญ

                   แต่นายโชเฟอร์ร่างยักษ์ไม่ยอมรับทิป แถมพูดจาแปลกๆ

         “ ไม่ต้องทิป ผมขอแค่ค่ามิเตอร์ ไม่นานผมก็จะไปอยู่กับพระเจ้าแล้ว บนสวรรค์เขาไม่ใช้เงินกันหรอก ฮ่า ฮ่า ”

                      จอห์นทำหน้าเหวอไม่เข้าใจว่าไอ้มืดเพ้อเจ้ออะไร เขาลงจากรถ และเดินตามเด็กยกกระเป๋าเข้าไปในลอบบี้โรงแรม

                   เดอะพลาซ่า เป็นโรงแรมดังในอดีตเดิมชื่อยูเนี่ยนพลาซ่า ปัจจุบันอาจไม่หรูเลิศอลังการเท่าโรงแรมใหม่ย่านสตริป แต่มันอยู่ในย่านฟรีมอนต์เขตอิทธิพลของพวกมาเฟีย เป็นจุดเดียวในเมืองที่อิทธิพลตระกูลลินน์เข้าไม่ถึง ซูซานจึงจองห้องที่นี่ให้จอห์นพัก

            พอเช็คอินเข้าที่พักเรียบร้อย จอห์นก็โทรไปนัดพบแฟนเก่าที่ปัจจุบันเป็นนายจ้างเขา ที่คาสิโนชั้นล่างของโรงแรมนี้ตอน 19.00 น. เพื่อรับข้อมูลของเดวิดลินน์ เป้าหมายที่จะต้องตามประกบ

             ก่อนเวลานัดราวหนึ่งชั่วโมงนักสืบหนุ่ม สวมเชิ้ตขาวสูทและหูกระต่ายดำ ลงมานั่งเล่น บาคาร่า ฆ่าเวลาที่คาสิโน กำลังมือขึ้นซะด้วย เดี๋ยวแปดเดี๋ยวเก้าล่อซะคนที่เล่นร่วมโต๊ะหมดตูดลุกหนีไปตามๆกัน 

                พ่อเทพบุตรคาสิโนเฮงผิดปกติ ตั้งแต่ลงเล่นไม่มีใครอาจเอาชนะเขาได้เลย 

                       สาวไฮโซสวมชุดราตรีดำที่เล่นร่วมโต๊ะเสียให้เขาไปหลายตัง ถึงกับกล่าวออกมาอย่างประหลาดใจ  

        “ ฉันแปดคุณเก้าอีกแล้ว แหมคุณนี่แพ้ไม่เป็นจริงๆนะเนี้ย เอ้อ คุณ..?? ”

               จอห์น แจกไพ่พลางเหลือบตาขึ้นมอง พอเห็นคนถามสวยจี๊ดโดนใจอกโตปานภูเขาไฟฟูจี เขาก็ยิ้มหน้าบาน

       “ เบล็น ครับ จอห์นเบล็น แล้วคุณล่ะ ชื่อไรครับ??? ” เขาทำตากรุ้มกริ่ม

       “ เจ็นเซ่นค่ะ วิชุดา วีนัส เจ็นเซ่น ยินดีรู้จักค่ะ คุณ เบล็น ”  สาวลูกครึ่งกล่าวยิ้มๆ ยื่นมือขวาให้เจ้าหนุ่มรูปหล่อจับตามธรรมเนียมฝรั่ง

   “ นอกจากเล่น บาคาร่าเก่งแล้ว คุณทำอะไรเป็นอาชีพคะ คุณเบล็น ” วิชุดาถามเพื่อนใหม่ หลังสัมผัสมือกันแล้ว

                      จอห์นเบล็น หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แอ๊กท่าให้หล่อแบบพระเอกสายลับในเรื่อง 007

     “ ผมเปิดบริษัทนักสืบเอกชน อยู่ที่ซานฟรานซิสโกครับ มิส.เจ็นเซ่น ”

                              วิชุดาให้ความเป็นกันเอง

  “ เรียกฉันว่าวีนัสก็ได้ค่ะ ส่วนฉันจะเรียกคุณว่าจอห์น โอเคมั้ยคะ คุณนักสืบ? ” หล่อนเพิ่มความสนิทสนม ดูท่าจะถูกชะตานายนักสืบรูปหล่อซะแล้ว

                   สาวไฮโซทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ ทอดสะพานให้ขนาดนี้ มีรึเสือผู้หญิงอย่างจอห์นเบล็นจะไม่โอ.เค. เขาทำท่าทีกระลิ้มกระเหลี่ย

     “ ด้วยความยินดีครับ วีนัส..ถ้าเดาไม่ผิด คุณคงเป็นชาวเอเชีย ?? ” เขาชวนคุยตีสนิท

                              วิชุดา หัวเราะอย่างรู้ทัน แต่ก็ตอบคำถาม

       “ ครึ่งนึงค่ะ แม่ฉันเป็นคนไทย แต่พ่อเป็นอเมริกัน ”

                            เจ้าหนุ่มต่างถิ่นเป็นโรคแพ้สาวลูกครึ่งอยู่แล้ว ยิ่งสวยๆบึ้มๆแบบนี้ยิ่งโดนใจเต็มๆ

                        นายจอห์นนึกขอบคุณสวรรค์ แล้วไม่รอช้า เปิดฉากจีบตามสันดานเจ้าชู้ ที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดทันที

       “ คือ อ้า..คุณมาเล่นพนันที่นี่ตามลำพังเป็นประจำเหรอครับ ”

     “ ค่ะ ”

      “ สาวสวยระดับคุณถ้ามีแฟน แฟนต้องตามคุมแจไม่ยอมห่างแน่ อย่าบอกนะ ว่าคุณยังไม่มีแฟน ”

     “ เพราะอะไร ? ทำไมต้องห้ามบอก ? ”

      “ เพราะผมจะจีบคุณ และจะตามตื้อคุณ จนคุณรำคาญไปตลอดชาตินี้เลย ”

                เจ้าหนุ่มซานฟราน เปิดฉากหม้อหญิงกลางโต๊ะบาคาร่า ท่ามกลางธารกำนัล แบบไม่สนใจใยดีสายตาประชาชี 

               ตาแก่อ้วนหนวดเฟิ้มคาบซิก้าร์มวนโต หนึ่งในขาไพ่ร่วมโต๊ะ นั่งหมั่นไส้ฮึดฮัดอยู่นานแล้ว สุดท้ายอดรนทนไม่ไหวลุกขึ้นว้ากลั่นคาสิโน

      “ เฮ้ย ยังไงกันวะ เป็นเจ้ามือก็แจกไพ่ซะทีสิ มัวแต่หม้อกันอยู่ได้ ที่นี่คาสิโนเว้ย ไม่ใช่โรงแรมม่านรูด ถ้าไม่อยากถูกจับโยนออกไป ก็ไปให้พ้น อย่ามารุ่มร่ามเกะกะคนอื่นเขา ”

            นักสืบแซ่หลีโดนขัดคอก็ฉุนขาด ตาแก่ขี้เบ่งเนี่ย วางอำนาจทำตัวเป็นผู้ยิ่งใหญ่ อะไรนิดอะไรหน่อย ก็โวยวายดุด่าคนโน้นคนนี้มั่วไปหมด ขาไพ่ที่เล่นร่วมโต๊ะโดนกันทั่วหน้า แต่ไม่มีใครโต้ตอบ คล้ายเกรงบารมีอะไรซักอย่าง

        แต่ อดีตมือปราบเอ็ฟ.บี.ไอ.ตรงฉิน ที่ไม่เคยก้มหัวให้อิทธิพลใดๆอย่างจอห์นเบล็น จะไม่มีวันยอมอ่อนข้อให้คนแบบนี้เป็นอันขาด

     ด้วยความหมั่นไส้เป็นทุนอยู่แล้ว จอห์นเลยถือโอกาสโชว์พาวต่อหน้าสาว เข้าไปคว้าคอเสื้อตาแก่ปากเสียกระชากเข้ามาอย่างแรง แล้วเงื้อหมัดสุดแขนพลางตะคอกใส่

            “ มึงพูดอะไร อ้อนตีนนักใช่มั้ย ปากหมาอย่างมึงไม่น่ารอดตีนมาจนแก่ได้เลย แม่ง วอนซะแล้ว ประเดี๋ยวพ่อดเหนี่ยวปากแหกเลย ฮึ่ม ! ”

        คนอื่นๆที่อยู่ในเหตุการณ์ รีบเข้ามาช่วยกันห้าม แยกคู่กรณีทั้งสองออกจากกัน  

               แม่สาวลูกครึ่ง รีบลากเจ้าหนุ่มเลือดร้อนออกมานอกคาสิโน แล้วฉุดกระชากลากตัวเขาพากึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ลานจอดรถหลังโรงแรม

                         จอห์น ยอมตามไปอย่างงงๆซักพักก็เอ่ยปากถาม

       “ วีนัส คุณจะรีบร้อนพาผมไปไหนครับ ผมเข้าใจว่าคุณปิ๋งผม จริงๆผมก็ชอบคุณนะ แต่คืนนี้ผมมีนัดกับลูกค้าที่นี่ คงไปฟีเจอริ่งกับคุณไม่ได้ ทิ้งเบอร์โทรไว้ซีครับ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบโทรหาคุณ ” เจ้าหนุ่ม มโนเอาเองเป็นตุเป็นตะ แถมส่ายหน้าบ่นอย่างหลงตัวเอง

        “ แหมผู้หญิงเวกัสเนี่ย ใจร้อนจริงๆ เอะอะจะหิ้วขึ้นรถ โจมตีไม่ให้ตั้งตัวเลย อิ อิ ”

                         แม่สาวลูกครึ่ง หันมาแยกเขี้ยวตวาดเบาๆ

        “ อีตาบ้า นี่คิดไปถึงไหนเนี่ย คอจะขาดอยู่แล้วยังจะหลงตัวเองอีก คุณรู้มั้ย คนที่คุณไปกระชากคอเสื้อจะต่อยเขาเมื่อกี้ เป็นใคร ? ”

                   หนุ่มต่างถิ่นเหรอหรา ส่ายหน้าส่งสัญญาณว่าไม่รู้

              สาวเจ้าถิ่นก็ส่ายหน้าเช่นกัน แต่ด้วยความเวทนา และบอกด้วยความหวังดี

     “ เขาคือ ริโค่พ่อตาของโทนี่ เจ้าพ่อมาเฟียจอมโหดแห่งลาสเวกัส ถ้าคุณไม่รีบหายตัวไปจากเมืองนี้โดยเร็วที่สุดละก็ คุณจะกลายเป็นศพถูกฝังอยู่ที่นี่ตลอดกาล ” น้ำเสียงของเธอไม่ได้ล้อเล่น ทำให้จอห์นอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

                    วิชุดาเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ ตัดสินใจยอมเสี่ยงเพื่อช่วยเขา

        “ ฉันจะช่วย คุณรีบตามฉันไปที่รถ ฉันจะไปส่งที่สนามบิน แล้วคุณก็รีบขึ้นเครื่องไปให้พ้นๆจากที่นี่ ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ไอ้โทนี่มันโหดมากรู้มั้ย รีบตามฉันมาเร็วๆ ”

                    ตอนแรกจอห์นยังมีอาการลังเล แต่พอเหลือบไปเห็น ชายใส่สูทสีเข้มสวมแว่นดำท่าทีขึงขังดุดันหลายคน วิ่งทะเล่อทะล่าออกจากโรงแรมตรงมาที่ลานจอดรถด้วยความเร็วสูง 

           จอห์นหายลังเล รีบถามวิชุดาว่ารถอยู่ไหน แล้วเป็นฝ่ายลากหล่อนถูลู่ถูกังไปขึ้นรถเบนซ์สปอร์ตสีแดง ที่จอดอยู่นบลานจอดห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร 

     เมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์สวมแว่นดำ เห็นจอห์นกับวิชุดาวิ่งขึ้นรถสต้าทเครื่องทำท่าจะเผ่นหนี พวกมันก็โกรธแค้นส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย ต่างชักปืนพกออกมาเปิดฉากยิงใส่ทั้งสองคนแบบไม่นับ

    “ ปังๆๆๆๆๆๆ โป้งๆๆๆ เปรี้ยงๆๆ เฟี้ยววววว ” เสียงปืนดังกึกก้องไปทั่วลานจอดรถ

           กระสุนหลายนัดทะลุตัวถังรถเข้ามา พุ่งเฉี่ยวร่างวิชุดากับจอห์นไปอย่างหวุดหวิดน่าหวาดเสียว

                   วิชุดาตกใจหน้าซีดเผือดเนื้อตัวสั่นไปหมด

                       เธอรีบกระทืบคันเร่งเต็มแรง!!

      เบ็นซ์สปอร์ตคันงาม ชนแนวกรวยพลาสติกพุ่งลงสนามหญ้าไปปีนฟุตบาทขึ้นถนนข้างโรงแรม แล้วเผ่นแนบออกจากดาว์นทาวน์ด้วยความเร็วสูง..

 

                             ******

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น