Natthanun

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

《Milk》

 

หลังจากไปทำธุระเสร็จ ฉันจึงรีบกลับมาที่คอนโด พอเข้ามาในคอนโดจึงรีบเดินตรงไปที่ลิฟท์ทันที เห็นว่ากำลังจะปิด

"รอด้วยค่ะ.." ฉันพูดบอกคนด้านใน แล้วลิฟท์จึงค่อยๆเปิดออกมา เมื่อเห็นใบหน้าคนที่อยู่ด้านในนั้น ทำให้ตัวฉันหยุดชะงักทันที เขาคือคนใจร้ายคนนั้นนั่นเอง

"จะไปไหม..?" เขาเลิกคิ้วให้ฉัน ก่อนจะเอ่ยถาม

"คุณไปก่อนเลยค่ะ.." ฉันจึงตอบเขาไปพลางเบือนหน้าหนีสายตาเขา

"รีบเข้ามาเถอะ.." เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"..." ฉันไม่ได้ตอบอะไรไป แต่ก้าวเดินเข้าไปในลิฟท์ แล้วลิฟท์ก็ปิดลง ฉันจึงเข้าไปกดเลขชั้นที่ตัวเองอยู่

"อ่านสัญญาแล้ว..คงเข้าใจนะ.." ในระหว่างที่อยู่ในลิฟท์เราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกัน จนเขาเริ่มเอ่ยขึ้นมาก่อน

"ค่ะ.." ฉันตอบเขา แต่สายตาจ้องมองไปที่ประตูลิฟท์เพราะไม่กล้าสบตาเขา ภาวนาให้มันรีบเปิด เพราะฉันรู้สึกอึดอัด

"ถ้าฉันต้องการตัวเธอเมื่อไหร่..เธอต้องไปหาฉันทันที..อ้อลืมแนะนำตัว..เธอคงยังไม่รู้จักฉันเพราะเธอไม่ใช่คนที่นี่..ฉันชื่อสิงห์..เรียกฉันเฮียสิงห์..เธอชื่ออะไร.." เขาพูดออกมาอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าเขามองมาหรือเปล่า เพราะฉันไม่ได้มองเขาเลย

"มิลล์ค่ะ.." ฉันตอบกลับเขาไป โดยที่ไม่ได้หันไปมองเขาเลย

 

พอถึงชั้น 10 ฉันจึงรีบก้าวขาออกมาจากลิฟท์แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

"เดี๋ยว..!" เขากระชากแขนฉัน จนตัวฉันไปชนกับแผงอกของเขา

"มีอะ..อื้มมม.." ฉันเงยหน้าไปถามเขา แต่คนตัวสูงโน้มตัวลงมาจูบฉันซะก่อน

"หวานดีนี่.." เขาผละปากออก ก่อนจะก้มลงมามองฉัน

"..." ฉันได้แต่มองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะรีบหันหลังแล้ววิ่งออกมาที่ห้องทันที

"มึงไปไหนมา.." พอเข้ามาในห้องเห็นยัยขิงนั่งดูทีวีอยู่ พอเห็นฉันเข้ามานางจึงเอ่ยถาม

"ไปโอนเงินให้แม่มาน่ะ.." ฉันก็เดินไปนั่งข้างๆนาง

"อ๋อ...แล้วมึงกินอะไรมาหรือยัง.."นางจึงถามมาอีกครั้ง

"ยังเลย" ฉันหันไปตอบนาง

"กูทำเผื่อไว้อยู่ในครัว..กูกินก่อนแล้ว..มึงไปตักมากินเลย.." คงมีแต่เพื่อนเท่านั้นที่จริงใจ

"ขอบใจนะ.." ฉันตอบกลับพลางส่งยิ้มให้นาง นางก็ยิ้มตอบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาอะไรทานในครัว ทานเสร็จจึงเข้าไปพักผ่อนในห้องของตัวเอง

 

ตัดมาตอนเย็น ฉันรีบลุกอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะเดินออกมานั่งรอขิงที่หน้าทีวี เปิดทีวีดูรอนาง สักพักนางก็เดินออกจากห้องเดินตรงมาที่เรา

"มึง..ตอนกลับมึงกลับเองนะ..พอดีกูมีธุระน่ะ.." นางเดินมาหยุดตรงหน้า ก่อนจะพูดบอกฉัน

"อืม..ได้.." ฉันจึงตอบนางกลับไป

"ป่ะ..เดี๋ยวสาย.." สิ้นเสียงนาง เราสองคนจึงเดินออกจากห้อง แล้วลงลิฟท์มาชั้นล่างตรงไปที่รถของขิง แล้วขับตรงมาที่ผับ พอถึงเราสองคนก็เดินเข้ามาในห้องแต่งตัว เตรียมตัวทำหน้าที่ของตัวเองตามที่ได้รับมอบหมาย ส่วนฉันได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เฮียสิงห์มาที่นี่เลย ฉันไม่กล้าที่จะสบตาเขาจริงๆ

ผ่านไปหลายชั่วโมง จนถึงเวลาเลิกงานทุกคนทยอยเก็บของเตรียมตัวกลับที่พัก แต่ฉันยังกลับไม่ได้ เพราะโต๊ะที่รับผิดชอบยังไม่ยอมกลับสักที แถมยังเป็นพวกเฒ่าหัวงูอีกต่างหากนั่งกันอยู่สองคน ฉันล่ะเบื่อจริงๆที่ต้องมาเปลืองเนื้อเปลืองตัวกับคนพวกนี้

"เอ่อ..เสี่ยคะหนูขอเคลียร์บิลเลยนะคะ..พอดีร้านปิดแล้วค่ะ.." พอเห็นว่าพนักงานทยอยกลับกันแล้ว ฉันจึงตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะแล้วบอกกับเสี่ยทั้งสองคน

"จะรีบไปไหนล่ะ..อยู่กับเสี่ยก่อน..เดี๋ยวเสี่ยมีทิปให้..อยากได้เท่าไหร่ล่ะ.." เสี่ยหนึ่งพูดด้วยเสียงยานๆเพราะคงจะเมามากแล้ว พลางดึงฉันไปนั่งตัก แล้วใช้มือสองข้างรวบกอดเอาไว้

"เสี่ย..ปล่อยฉันนะ..บอกให้ปล่อยไง..!!" ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากตัวเขา แต่เขายิ่งกอดรัดแน่นเข้าไปอีก

"อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย..ไปกับเสี่ยเขาเถอะ.." เสี่ยสองที่นั่งฝั่งตรงข้ามพูดเสริมขึ้นมา

"กูไม่ไป..!ปล่อยสิว่ะไอ้บ้าเอ้ย..! ช่วยด้วย.." ฉันตะโกนเสียงดัง แต่แถวนั้นไม่มีใครเลย นอกจากชายชุดดำสองสามคนคงจะเป็นลูกน้องเสี่ยทั้งสอง

"555..ไม่มีใครช่วยได้หรอก.." เสี่ยหนึ่งหัวเราะออกมาเสียงดัง ฉันไม่รู้เขาหมายความว่ายังไง แต่ฉันพยายามดิ้นสุดแรง

"ปล่อยผู้หญิงซะ..!!" เสียงสวรรค์มาโปรด ว่าแต่เสียงคุ้นๆ จึงหันไปมองที่ต้นเสียง

"คะ..คุณ.." เฮียสิงห์นั่นเองค่ะ เขากำลังยืนมองอยู่ในชุดสูทสีกรมดูรวมๆแล้วหล่อมากค่ะ ฉันไม่รู้ว่าเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่

"ใครมันบังอาจมาขัดขวางกูว่ะ..พวกมึงจัดการสิว่ะ.." เสี่ยหนึ่งพูดออกมาโดยที่ยังไม่ได้หันไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง แถมยังสั่งลูกน้องของเขาให้จัดการอีก

"คุณสิงห์..!!" เสี่ยสองพอเห็นหน้าเฮียสิงห์ ดูท่าเขาจะตกใจมาก ก่อนจะหันไปบอกลูกน้องประมาณว่า อย่าทำ

"คุณสิงห์ไหนว่ะ..มึงตาฝาดหรือเปล่า.." เสี่ยหนึ่งที่กำลังนั่งกอดฉันอยู่พูดกับเสี่ยสอง

"ด้านหลัง.." เสี่ยสองจึงชี้ไปทางด้านหลัง

"คุณสิงห์..เอ่อ..ผะ..ผม.." เมื่อเสี่ยหนึ่งหันไปมอง ก็ตกใจเหมือนเพื่อนของเขาเช่นกัน น้ำเสียงเริ่มสั่นๆ ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมเสี่ยเขาดูเกรงกลัวเฮียสิงห์กันจัง

"ปล่อยคนของกู.." "คนของกูหรอ"ลึกๆฉันแอบหวั่นไหวกับคำพูดเขาอยู่นะ แต่นึกขึ้นได้ว่าเราเป็นแค่เด็กของเขา ส่วนเขาเองก็คงจะหมายความว่าอย่างงั้น

"คนของคุณสิงห์เหรอครับ..ผมไม่รู้.." เสี่ยหนึ่งกำลังอธิบายให้เขาฟัง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก

"บอกให้ปล่อยไง..!!" เขาเริ่มพูดเสียงดังขึ้นมาในระดับหนึ่ง

"ครับๆ.." เสี่ยหนึ่งค่อยๆคลายมือออกจากตัวฉัน ฉันจึงรีบลุกออกจากตัวเขาทันที เดินไปยืนกึ่งกลางระหว่างเฮียสิงห์กับทั้งสองเสี่ย เฮียสิงห์หันมามองหน้าฉันนิ่งๆ ก่อนจะหันไปพูดกับเสี่ยสองคนนั้น

"ครั้งนี้กูจะยอมปล่อย..แต่ถ้ามีครั้งต่อไป..กูไม่ปล่อยไว้แน่..! คงรู้นะว่ากูจะจัดการยังไง..หึ.." ในขณะที่เฮียสิงห์พูด ฉันสังเกตุเห็นเสี่ยทั้งสองคนหน้าหดลงเหลือแค่เซนเดียว

"ลืมบอกไป..ว่าผู้หญิงคนนี้อ่ะ..ของกู..ใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง..เข้าใจใช่ไหม" เฮียสิงห์เดินมายืนข้างๆฉันก่อนจะพูดต่อ คำพูดของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ตึกตักๆ

"คะ..ครับ/ครับ.." เสี่ยทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกัน

 

"กลับ..!" เขายื่นมือมาจับฉันกำลังเดินนำไป

"เดี๋ยวค่ะ..กระเป๋าฉัน.." ฉันดึงมือกลับมา ก่อนจะพูดบอกเขา

"ลูกน้องฉันเอามาให้แล้ว..แล้วก็ไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก..ฉันลาออกให้แล้ว" เขาหันกลับมาบอกกับฉัน ก่อนจะหันกลับเดินนำฉันไป

 

"เดี๋ยวสิคุณ..คุณจะลาออกให้ฉันทำไม..แล้วฉัน..บลาๆๆ..บลาๆๆ.."

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น