เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

11:พวกเราต่างก็พยายาม

ชื่อตอน : 11:พวกเราต่างก็พยายาม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 972

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2562 22:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
11:พวกเราต่างก็พยายาม
แบบอักษร

 

"พี่ฝัน...อันนี้เสิร์ฟโต๊ะไหนคะ?"

ร่างบางที่กำลังนั่งชันเข่า ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ที่โซฟาสีเบบี้พิ้งค์ใกล้ๆกับเคาน์เตอร์กาแฟ เงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงเรียก

"หืม...จีนดูที่ใบออเดอร์สิ ตรงขวาล่างสุดมีเขียนบอกไว้จ้ะ" ฉันเคยหน้าขึ้นไปพูดกับเธอ

"อ๋อ...มีจริงๆด้วย แหะๆ ขอโทษค่ะพี่ฝัน" จีนหัวเราะแห้งๆแล้วพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด ฉันส่ายหน้ายิ้มให้เธอเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แล้วมองตามจีนที่เดินเอากาแฟและขนมในถาดไปเสิร์ฟให้กับลูกค้า ก่อนจะก้มหน้ามาสนใจสิ่งที่โชว์อยู่บนหน้าจอของโทรศัพท์อีกครั้ง...เป็นโซ่ค่ะทุกคน เขาลงรูปในไอจีเมื่อ8ชั่วโมงที่แล้ว เป็นครั้งแรกในรอบหลายอาทิตย์หลังจากที่ปล่อยให้มันเงียบ ไม่ได้ลงอะไรมานาน เป็นรูปภายในห้องนอน สีครีมของเขา ที่ถูกลดไฟลงจนสลัวมัวๆ จนแทบจะมองอะไรไม่เห็นเลย และก็ไม่มีแคปชั่นหรือคำอธิบายอะไรเลยด้วย

"เป็นอะไรหรือเปล่านะ"

ฉันได้แต่สงสัยและไอ้นิ้วเจ้ากรรมนี่ก็ดันเผลอไปกดถูกใจให้กับรูปของเขา อย่างที่เคยทำมาตลอดด้วยความเคยชินเสียแล้ว

ฉันเป็นห่วงเขาจังเพราะตั้งแต่ที่เราทะเลาะกันคืนนั้นจนถึงวันนี้ ก็ปาเข้าไปกว่าสามอาทิตย์แล้ว ที่พวกเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย เพราะฉันไม่โทรหาเขาหรือแม้แต่ส่งข้อความก็ไม่ทั้งนั้น โซ่เองก็เหมือนกันเขาเงียบไปเลย ทำให้ฉันรับรู้ได้ว่าพวกเราต่างก็กำลังพยายามรักษาระยะห่างของกันและกัน กำลังพยายามที่จะกลับไปอยู่แค่ในสถานะพี่น้อง เหมือนที่เคยเป็น

กรุ๊งกริ๊งๆ~~~

เสียงของกระดิ่งที่ดังกระทบกับประตู ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นจากเจ้าโทรศัพท์เครื่องเล็กนี่ แล้วจึงเห็นเด็กหนุ่มตัวสูงชื่อว่ากร ที่มีเรือนผมสีดำสนิทหน้าตาน่ารัก ที่ตรงเอวเขามีผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลไม้ยาวจนถึงเข่า เดินฉีกยิ้มกว้างสดใสและกำลังเดินเข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่

"เรียบร้อยครับ อ่ะนี่เงินค่ากาแฟพี่ฝัน!"

เขายื่นเงินจำนวนหนึ่งมาให้ฉัน หลังจากที่เอากาแฟและขนมเค้กเข้าไปส่งให้เหล่าบรรดาอาจารย์ทั้งหลายที่ตึกวิศวะ

"อืม...เสร็จแล้วเราก็ไปพักหาอะไรทานสักหน่อยสิ เลยเที่ยงมานานแล้วนะ" ฉันรับเงินนั้นมาไว้ แล้วพูดกับเขา

"ไม่ดีกว่าครับ ผมว่าจะไปช่วยจีนก่อน" เขาปฏิเสธ

"ไม่ต้องหรอก ที่จีนทำอยู่นั่นออเดอร์สุดท้ายแล้วล่ะ" ฉันบอกเพราะตอนนี้เลยเวลาพักมานานมากแล้ว เหล่านักศึกษาส่วนมากเลยพากันไปเข้าเรียนจนหมด และตอนนี้ในร้านก็เหลือลูกค้าที่นั่งอยู่ไม่กี่โต๊ะเท่านั้น

"อ่อครับ..."

เขาพยักหน้าหงึกหงัก แล้วเดินตรงไปหา อีกหนึ่งสาวนามว่าจีน ที่กำลังยืนง่วนทำกาแฟอยู่ในเคาน์เตอร์ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบกาแฟที่จีนทำเสร็จเรียบร้อยแล้วมาใส่ในถาดสีน้ำตาลเข้มที่มีใบออเดอร์วางอยู่ กรหยิบใบนั้นขึ้นมาดูสักพัก แล้วจึงเดินไปหยิบเอาขนมมาใส่รวมกัน แล้วยกเดินไปเสิร์ฟให้กับลูกค้าแทน

"กรน่ารักเนอะพี่ฝัน หล่อแถมยังนิสัยดีด้วย!"

ฉันมองใบหน้าน่ารัก และแก้มป่องๆเหมือนชิปมังก์ของจีน ที่เดินมานั่งข้างๆฉัน แล้วนำแขนเล็กๆของตัวเองมากอดแขนฉันไว้แน่น ทำตาโตพูดชมเด็กหนุ่มที่เดินหายเข้าไปหลังร้านแล้วเรียบร้อย ด้วยน้ำเสียงสดใสแล้วก็อดยิ้มตามเธอไม่ได้แต่ก็ไม่ได้พูดตอบอะไรไป

อ่อนี่ฉันลืมบอกทุกคนไปใช่มั้ย ว่าในที่สุดร้านของฉันก็มีพนักงานกับเขาสักที แต่ไม่ต้องบอกทุกคนก็คงพอจะรู้แล้วล่ะมั้ง555 นั่นแหละค่ะ พนักงานที่ว่าก็คือกรกับจีนนั่นเองงงง~~~~ กรเป็นนักศึกษาในมหาลัยนี้นี่แหละค่ะ เขาอยู่ปี2แล้ว แต่อยากหางานพิเศษที่อยู่ใกล้ๆกับมหาลัยทำ และพอดีกับที่ฉันลงประกาศไปในเพจของร้านว่ารับพนักงานพอดี เขาเลยมาสมัคร ส่วนจีนเธออายุเท่ากับกรเลย แต่ไม่ได้เรียนอยู่ที่นี่ จำได้ว่าฉันเคยถามจีนว่าทำไมถึงอยากมาทำงานที่นี่ แล้วแบ่งเวลาทำงานกับเรียนได้หรอ? เธอก็บอกว่าดรอปเรียนไว้แล้วก็มีเหตุผลส่วนตัวนู่นนี่นั่น อ้างไปเรื่อยจนฉันขี้เกียจจะซักฟอกรวมถึงทนกับแรงตื้อของจีนไม่ไหวสุดท้าย จึงได้เธอมาเป็นพนักงานคนที่สองอย่างงงๆนี่แหละค่ะ

"โอ๊ะ! พี่ฝันดูนี่สิสุดยอดไปเลย จีนก็ว่าอยู่ทำไมสามสี่วันมานี้ลูกค้าเพิ่มขึ้นอีกแล้ว!" คนข้างตัวฉันทำรีแอคชั่นเวอร์เกินขนาด แล้วยื่นโทรศัพท์ของตัวเอง ที่เข้าไปส่องในเพจอะไรสักอย่างที่ดังๆในมหาลัยนี้ให้ฉันดู

 

 

" โสดซะแล้วจ้า...สำหรับพี่เหมือนฝัน พี่สาวร้านกาแฟ(สาวในรูป) แฟนสาวของอดีตเดือนมหาลัยสุดหล่อคนดังอย่างคุณหมอโซ่ของสาวๆทั้งมหาลัย เรียกได้ว่าทั้งเป็นที่น่าดีใจและเสียใจไปพร้อมๆกันเลย สำหรับหลายๆคน เพราะทั้งสองคนได้เลิกลากันเรียบร้อยแล้วเมื่อหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ดูได้จากทั้งไอจีของฝ่ายชายอย่างคุณหมอโซ่และฝ่ายหญิงอย่างพี่ฝัน ได้ลบรูปคู่ที่สวีทกันสุดๆออกไปแล้วเกือบหมด ทำให้เหล่าสาวกฝันโซ่นั้นน้ำตาเล็ดกันเลยทีเดียว แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น อิชั้นก็ขอเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ด้วยนะคะ มูฟออนจ้า เชื่อเลยว่าทั้งสองคนก็คงไม่มีใครเสียใจมากกว่ากันแน่นอน ฮรึกๆ สุดท้ายนี้อิชั้นก็อยากจะบอกว่า กาแฟร้านพี่ฝันนั้นอร่อยม๊ากกก อันนี้เค้าไม่ได้จ่ายนะรีวิวเอง อิ๊อิ๊ แถมเจ้าของร้านก็สวยแล้วก็หน้าเด็กมั๊กๆ ร้านเค้าอยู่ใกล้ๆตึกแพทย์นี่เองจ้า ไปแดกกก..."

ฉันฟังเสียงของจีนที่อ่านโพสนั้นไปด้วยออกเสียงไปด้วยอย่างเมามันอืม...ฟังแล้วก็ตลกดีเหมือนกันทั้งคนเล่าทั้งเนื้อหาในโพสนั่นแหละ ไม่รู้สินอกจากตลกแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงดี เศร้าหรอ?หรือเสียใจดี? ไม่เอาหรอกไอ้ความรู้สึกพวกนั้นน่ะ ฉันเผชิญกับมันมาจนรู้สึกเบื่อเต็มทีแล้วล่ะ เพราะงั้นความรู้สึกของฉันตอนนี้ มันคงจะเป็นชินชาจนด้านไปแล้วล่ะมั้ง เฮ้อออ ไม่เอาสิ ดึงดราม่าสะงั้นนะตัวฉัน555

"ข่าวพี่กับโซ่สำคัญนักรึไงเนี้ย หึหึ ถึงกับเอามาลงเพจเชียว" ฉันพูดพร้อมกับหัวเราะหึหึไปอย่างติดตลก แต่ดูแล้วผู้หญิงข้างๆฉันคงจะไม่อินด้วยสักเท่าไหร่นัก เพราะจีนถึงกับทำตาโตยิ่งกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัวแล้วพูดขึ้นมาว่า

"โหพี่! คู่พี่กับพี่โซ่ออกจะดัง หวานกันออกสื่อขนาดนั้นคนพากันอิจฉากันเป็นพัน นี่ขนาดจีนเรียนอยู่อีกที่นึงนะ ยังรู้จักอ่ะพูดเลย"

"หรอ? ขนาดนั้นเชียว?"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท ทำให้จีนทำแก้มพองอมลมเข้าไป เหมือนจะงอนก่อนจะสะบัดหน้าหนีฉันไปอีกทางหนึ่ง โอ๊ยให้ตายยัยเด็กนี่น่ารักชะมัดเลย ให้ฟิลเหมือนกับมีน้องสาวที่ขี้งอนและเอาแต่ใจมากๆเลยค่ะทุกคน ฉันรู้สึกเอ็นดูและเหมือนสนิทกับจีนมากๆจังเลย เหมือนกับว่าเรารู้จักกันมานานอะไรแบบนั้นเลย ทั้งที่จริงๆเราก็พึ่งมารู้จักกันเมื่ออาทิตย์สองอาทิตย์นี้เอง

"อะไร แกล้งเล่นแค่นี้งอนกันสะแล้วหรอห๊ะ!"

ฉันแกล้งดุจีนเสียงเข้ม พร้อมกับยื่นมือของตัวเองออกไปคว้าหัวเล็กๆของเธอไว้แล้วออกแรงขยี้ผมจนมันเละไม่เป็นทรง

"พี่!" จีนร้องประท้วงเสียงดัง แต่ก็ยังไม่ยอมหันมาคุยกันอยู่ดี

"อะไรเนี้ยทำไมขี้งอนงี้ล่ะ" ฉันพยายามชะโงกหน้าจะมองหน้าจีน แต่คนข้างๆก็ยังพยายามที่จะหันหน้าหนีตลอด

"..."

"โถ่~~~ถ้ายังมีคนขี้งอนอยู่อย่างนี้ สงสัยคงต้องพิจารณาเรื่องการลดเงินเดือนแล้วมั้งเนี้ย" ฉันแกล้งขู่จีนทำให้...

พรึ้บ!

"โถ่~~~พี่ฝันขา จีนแค่ล้อเล่นเองไม่โกรธน้า นะ นะ อะก๊องแก๊งๆ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!"

ฉันระเบิดหัวเราออกมาเสียงดัง เมื่อเด็กตรงหน้าที่พอได้ยินว่าจะถูกตัดเงินก็รีบพักรบและมาประจบกันทันที แถมยังทำเสียงและท่าทางประหลาดๆ ด้วยการยกมือขึ้นแล้วแกว่งไปมาบนอากาศอย่างตลกๆ ส่วนอีกแขนก็นำมากอดแขนฉันไว้แน่น

กรุ๊งกริ๊งๆ

และก่อนที่ฉันจะได้แกล้งอะไรเด็กตรงหน้าไปมากกว่านี้ คนตัวโตและสูงดังเช่นเปรตวัดสุทัศน์ อย่างทิมก็เปิดประตูร้าน และเดินทำหน้าหล่อตรงเข้ามาที่เราด้วยท่าทางเย็นชา เย็นเสียจนจะหนาวเลยทีเดียว

"ไงฝัน..." เขาทักทาย

"งะ..."

"สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ" และก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยตอบทิม ก็มีเสียงใสๆของยัยตัวแสบที่นั่งข้างๆกันพูดขึ้นเสียก่อน แถมยังมีอาการหน้าแดงแล้วก็กระชับกอดแขนฉันเสียจนแน่นกว่าเดิมอีก

"..." ทิมไม่ตอบเธอ แต่กลับปรายหางตาไปมองที่คนถาม แล้วลากสายตากลับมามองฉัน เหมือนจะถามว่ายัยนี่มันเป็นใคร

"เอ่อ รับชาเขียวดีไหมคะสูตรร้านพี่ฝันนี่อร่อยจนต้องยกโป้งให้เลยน้า" จีนพูดอย่างสดใส พร้อมกับยกนิ้วโป้งขึ้นเป็นท่าทางประกอบ

"..." นั่นแหละค่ะ ถึงจะสดใสอย่างไรไอ้คนเย็นชาอย่างทิมก็ไม่สนใจอยู่ดี

"อ่อ ลืมไปพี่ชอบกินมอคค่าเพิ่มช็อตนี่นา งั้นรอแปปนะเดี๋ยวจีนไปทำให้!" จีนลุกแล้วรีบวิ่งไปที่เคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว จนทั้งฉันและทิมไม่มีใครห้ามทัน โดยเฉพาะเขาที่ตอนนี้ทำหน้างงๆ แล้วมองฉันอย่างต้องการคำอธิบาย ซึ่งฉันก็ได้แต่ส่ายหน้าส่งๆให้เขา เป็นเชิงว่า ไอด้อนท์โน เช่นกันจ้าซิส

"เอ่อ...แล้วนี่ทำไมมาคนเดียวล่ะ เจ้าพวกลิงทั้งหลายไปไหนกันหมด" ฉันถามออกไปอย่างอยากรู้

"ไอ้โซ่มันยังทำควิสจารย์หมอไม่เสร็จผมเลยมาก่อน"

ฉันทำหน้าเลิ่กลั่กทันทีที่โดนทิมจับได้ ให้ตายนี่ฉันอุตส่าห์หลอกถามแบบเนียนๆ ด้วยการถามหาทั้งกลุ่มแล้วนะเนี้ย

"อะ อะไรฉันไม่ได้ถามถึงเขาสักหน่อย นายอย่ามาทำเป็นพูดเจาะจงสิ!" ฉันแกล้งทำเป็นโมโหกลบเกลื่อน

"รู้จักกันมากี่ปีแล้วครับฝัน แค่นี้ทำไมผมจะดูไม่ออก"

ทิมพูดด้วยเสียงกวนๆ แถมยังยักคิ้วให้หนึ่งข้างอย่างเหนือกว่า โอ๊ย! หมอนี่มันก็กวนเป็นกับเขาด้วยแห๊ะ! คิดว่าจะทำเป็นแต่หน้านิ่งๆกับเขาเสียอีก แต่ก็อย่างว่าแหละเนอะ เพื่อนกันถ้านิสัยไม่เหมือนกัน ไม่งั้นคงคบกับพวกนั้นไม่ได้หรอก

"ได้แล้วค่ะพี่!"

น้ำเสียงสดใสของจีนพูดขึ้นแทรกมากลางวง พร้อมกับเดินเข้ามายื่นกาแฟกลิ่นหอมกลุ่นและสีสวยตามสูตรเป๊ะๆ ให้กับทิม

หมับ! ซึ่งหมอนั่นมันก็รีบดึงหน้าตึงทันที แล้วก็คว้าแก้วกาแฟไปไว้ในมือ ก่อนจะเดินลิ่วตัวปริวออกไปจากร้านทันที

"อ๊ะ! เอ๊ะ เดี๋ยวสิพี่ทิมเขายังไม่ได้จ่ายเงินนี่พี่ฝัน!" จีนพูดอย่างร้อนรนพร้อมกับทำหน้าเลิ่กลั่ก

"หึ ช่างมันเถอะจีน ทิมมันก็แบบนี้แหละมากินฟรีแทบจะทุกวัน จนร้านพี่จะเจ๊งอยู่แล้วเนี้ย นี่ยังไม่รวมเจ้าพวกลิงที่เหลืออีก สามสี่คนอีกนะ"

"อ๋อ หรอคะ"

ฉันมองจีนที่พูดขึ้นอย่างเขินๆ แล้วก็ยังมีไอ้อาการที่พยายามมองแผ่นหลังของคนเมื่อกี้ไปจนสุดสายตาพร้อมกับหน้าแดงๆนี่อีก หืมมมมม จีนหลอนมีพิรุธนะเนี้ย

"ชอบทิมหรอจีน!" จีนสะดุ้งที่อยู่ๆฉันก็โพร่งถามขึ้นมาแบบนั้น เธอทำตาโตแล้วรีบส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธอย่างรัวๆทันที แล้วทุกคนคิดว่าฉันจะเชื่อมั้ยคะ... ก็ไม่ไง!

"มานี่เลย!" ฉันลากจีนให้เดินไปนั่งที่โซฟาด้วยกัน ก่อนจะมองหน้าเธออย่างจริงจัง แล้วพูดขึ้น

"จีน รู้ใช่มั้ยว่าทิมมีแฟนแล้ว" ฉันจ้องหน้าจีนไม่วางตา

"อือ" เธอครางรับ แล้วพยักหน้าหงึกหงัก

"คงไม่ได้คิดจะทำเรื่องอะไรไม่ดีใช่มั้ย?"

"ห๊ะ! ไม่ๆๆ ไม่สิ! จีนไม่เคยคิดจะแย่งพี่ทิมมาจากพี่น้ำรินเลยนะ!" คนตัวเล็กรีบปฏิเสธเสียงหนักแน่น พยายามทำให้ฉันเชื่อใจเธอ ส่วนในใจฉันก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ ก็อย่างที่บอกว่าฉันรู้สึกเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้านี้มาก เพราะฉะนั้นถ้าเธอคิดจะทำเรื่องอะไรแบบนั้นจริงๆขึ้นมา ฉันคงลำบากใจแย่

"จีนคิดอย่างนั้นได้พี่ก็เบาใจ"

"ใช่มั้ยล่ะ จีนก็แค่ชอบพี่เขาแล้วก็ปลื้มพี่เขามากๆเฉยๆเท่านั้นเอง ไม่เคยคิดจะแย่งเขามาครอบครองหรอกค่ะ แค่ได้มีโอกาสมองเขาใกล้ๆเหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ จีนก็มีความสุขแล้ว" คนตรงหน้าพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างสดใส แต่ภายในแววตาสีนิลสวยนั่น ฉันกลับเห็นว่ามันไม่ได้สดใสอย่างที่จีนพยายามจะแสดงออกมาเลย ในนั้นมันมีแต่ความเศร้าและความผิดหวังเท่านั้น

"เอาเถอะๆ พี่น่ะเอ็นดูจีนนะ เห็นเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเลย และในฐานะพี่สาวอย่างพี่ พี่จะไม่พยายามบอกให้จีนเลิกชอบทิมหรอกนะ"

คนตรงหน้ามองมาที่ฉันอย่างแปลกใจนิดหน่อยกับสิ่งที่ได้ยิน

"แต่พี่ก็ไม่ได้จะเชียร์เธอเหมือนกัน พี่ไม่รู้หรอกนะว่าจีนชอบทิมมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือว่าชอบเขามากแค่ไหน ก็อย่างที่บอกว่าพี่จะไม่พยายามให้จีนเลิกชอบเขา เพราะพี่รู้ว่าการเลิกชอบใครหรือจะตัดใจจากใครนั้นมันไม่ง่ายเลย ให้พี่เดาทิมคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอมาทำงานที่ร้านพี่ด้วยใช่มั้ย?"

หงึกหงักๆ

"..." คนตรงหน้าพยักหน้ายอมรับ แล้วก็ฟังฉันพูดต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจเลย ฉันถอนหายใจฉีกยิ้มบางๆให้เธอแล้วพูดออกไปว่า

"เอาเป็นว่าพี่ไม่ห้ามให้ชอบ ไม่เชียร์ให้แย่ง แต่ถ้าจีนอยากรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับทิมแค่ถามออกมา พี่ก็จะเล่าให้ฟังเท่าที่เล่าได้เป็นการปลอบใจดีไหม" ที่ฉันเลือกทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าเชียร์ข้างจีน หรือให้ความหวังอะไรแก่เธอทั้งนั้น แต่ที่ทำแบบนี้เพราะว่าฉันเข้าใจจีนไงล่ะ ว่าเมื่อเราชอบใคร เราก็ต้องอยากรู้เรื่องของเขาบ้างเป็นธรรมดาสิ จริงไหม? แล้วอีกอย่างจีนเองก็ยังเป็นฝ่ายยืนกรานอย่างตั้งมั่นว่าไม่คิดจะแย่งแฟนใคร เธอแค่ขอชอบเขาไปเรื่อยๆแค่นั้นก็พอนี่ถูกมั้ย? เพราะงั้นก็ไม่เห็นมีอะไรเสียหายเลยนี่

"ขอบคุณนะพี่ฝัน ที่เข้าใจจีน"

คนตรงหน้าพุ่งเข้ามากอดฉันแน่นอย่างเต็มรัก เล่นเอาจุกกันเลยทีเดียว แต่ฉันก็ยังระบายยิ้มอ่อนออกมา พร้อมกับยกมือลูบหัวลูบหลังคนที่อยู่ในอ้อมกอดเป็นการปลอบใจ

"อื้อ! เธอทำได้ดีแล้วนะจีน เก่งมากเลย" ฉันพูดชมเพื่อเป็นกำลังใจให้น้องสาวคนนี้

"อื้อ!!" เธอครางรับอย่างหนักแน่น

"พี่ฝันครับ!! ลูกค้าโทรมาสั่งเค้กวันเกิดครับ"

เสียงของคนหนุ่มอีกคน ตะโกนเรียกฉันออกมาจากในห้องครัว ทำให้ฉันดันคนที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดนี้ออกเบาๆ ก่อนจะเตรียมตัวลุกขึ้น

"เอาล่ะ พี่ต้องไปทำงานแล้ว ฝากร้านก่อนนะจีน"

"ค่ะพี่!!" จีนตอบรับเสียงมั่นแล้วยกกำปั้นขึ้นมาชูให้ฉันเป็นเชิงว่า ไฟท์ติ้ง ฉันส่ายหัวให้กับความอารมณ์ดีของเธอก่อนจะเดินเข้าไปในครัวตามเสียงเรียกของกร แล้วจึงรีบลงมือเตรียมอุปกรณ์ทำเค้กตามคำสั่งของลูกค้า ส่วนภายในใจก็คิดได้ว่า ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ฉันที่คนเดียวที่กำลังพยายาม ยังมีจีนอีกคน โซ่ก็ด้วย พวกเราทุกคนต่างก็กำลังพยายามกันทั้งนั้น พยายามที่จะมูฟออน ก้าวไปข้างหน้าให้ได้ และฉันก็เชื่อว่าฉันจะต้องทำมันได้ในสักวันแน่นอน ฉัน!จะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงด้วยความเข้มแข็งได้แน่นอนเลย

 

 

.............................................................................

แถ่นแถ๊นนนนน วันนี้งดดราม่าหนึ่งตอน(รึเปล่า) นะคะ เพราะ น้องจะเข้มแข็งขึ้นแล้วน้าทุกคน น้องก็กำลังพยายามในส่วนของตัวเองอยู่จ้า เพราะฉะนั้นทุกคนมาช่วยเป็นกำลังใจให้ฝันฝัน แล้วมาพยายามไปด้วยกันเลยเด้อจ้าาาา

สุดท้ายนี้ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่เข้ามาอ่านกันเนอะๆ แล้วอย่าลืมคอมเม้นท์มาพูดคุยกันน้า แล้วก็ฝากกดไลค์เบาๆเพื่อเป็นกำลังใจให้กันด้วยเด้อรักน้า จ๊วบบบบบบ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น