ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่หัวใจตามหา...3

ชื่อตอน : สิ่งที่หัวใจตามหา...3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2562 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่หัวใจตามหา...3
แบบอักษร

ทางด้านพ่อแง่แม่งอนอย่างอัศวินและเขมมิกาหลังจากที่เขมมิกานั้นป้อนข้าวป้อนนมและพาลูกฝาแฝดเข้านอนเสร็จก็ลงมาทำหาอะไรลองท้องเพราะกว่าจะมาถึงที่นี่ก็เกือบเย็นเล่นเอาคุณแม่ลูกอ่อนอย่างเธอเหนื่อยพอควรคงต้องหาอะไรมาเติมพลังเสียหน่อย 

 “เดี๋ยวพี่ทำอาหารให้ทานนะ” อัศวินที่เดินตามมาติดๆ เอ่ยบอกเมื่อเขาเห็นเขมมิกากำลังจะลงมือต้มมาม่า ซึ่งเขาไม่อยากจะให้เธอทานมาม่านักเพราะมันค่อยจะดีต่อสุขภาพอีกอย่างกว่าจะย่อยก็ใช้เวลานานนัก 

 “ไม่เป็นไรค่ะ เขมทำเองได้เชิญพี่วินไปอ่านเอกสารต่อเถอะค่ะ” ไม่ได้อยากประชดแต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ 

 “โถ่...ไม่เอาสิเขม” อัศวินเดินเข้าไปใกล้มือหนาเอื้อมรวบมือของสาวเจ้าไว้อีกทั้งยังจับไหล่มนให้หันมาเผชิญหน้ากับตนเอง 

 “ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะไม่หมกมุ่นกับเรื่องงานมากเกินไปอีกแล้ว” 

 “เขมไม่ว่านะคะที่พี่วินจะทำงานขนาดนี้ แต่คนเราก็ต้องมีเวลาพักผ่อนบ้าง มีเวลาให้กับตัวเองบ้าง” เขาหมกมุ่นมากจนเกินไปจนบางทีหลงลืมเวลาที่จะดูแลตนเอง ไม่รู้ที่ทำอย่างนี้เพราะชดเฉยเวลาที่สุญเสียไปเมื่อครั้งที่ป่วยหรือเปล่าแต่ยังไงก็ไม่ควรที่จะทำงานหามรุ่งหามค่ำจนแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนเช่นนี้ 

 “โอเคๆ ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะดูแลตัวเองไม่หมกมุ่น จะได้มีเวลามาอยู่กับเขมแล้วก็ลูก” 

 “พี่วินดูแลตัวเองยังยากเลย ยังมีมาโม้ว่าจะดูแลเขมกับลูก ชิ!” 

 “นี่ไงกำลังจะพิสูจน์อยู่” เขายิ้มให้ก่อนจะหอมลงไปที่แก้มนวลหนึ่งฟอดใหญ่ๆ 

 “คนฉวยโอกาส” 

 “ฉวยโอกาสที่ไหน นี่เมียพี่นะจะจูบจะหอมตอนไหนก็ได้” 

 “ถามกันหรือยัง” 

 “โอ้ว ไม่ต้องถามก็มีหลักฐานให้ดูอยู่ข้างบนตั้งสองคน แต่จะว่าไปเพิ่มสามสี่ห้ากันดีมั้ยนะ” สายตากรุ่มกริ่มของอัศวินจ้องมองเขมมิกาอย่างจาบจ้วงกวนให้เขมมิกานั้นประสาทเสีย 

 “มะ...ลูกร้องเดี๋ยวเขมไปดูลูกก่อนนะคะ” จะพูดปฏิเสธไปก็ไม่ทันได้ประโยคเพราะเสียงของบุตรตัวน้อยจู่ๆก็ร้องจ้าขึ้นมาถือว่าสวรรค์เข้าข้างที่เธอไม่ต้องมาตอคำถามเขา 

 “เดี๋ยวสิเขม เขมยังไม่ได้ตอบคำถามพี่เลยนะ” เขมมิกาเดินหนีไปจะมีหรือที่อัศวินคนแพ้เมียจะไม่เดินตามไปติดๆ แถมยังทำเสียงออดอ้อนเสียซะน่าบิดให้เนื้อเขียวอีก 

 “โอ๋ๆ นอนนะคะ นอนนะคนดี” เสียงอ่อนนุ่มของเขมมิกาเกลี่ยกล่อมให้วารินที่ร้องกระจองงอแงขึ้นมาให้หลับอีกครา และเหตุที่เจ้าตัวน้อยเผลอตื่นขึ้นมานั้นก็เพราะว่าความหิวกำเริบยามที่ให้ดื่มนมก็เงียบสนิททันที เขมมิกาอุ้มวารินไว้ในอ้อมแขนมือประคองร่างน้อยที่กำลังดูดดื่มน้ำนมสดๆจากอกมารดาจนผล็อยหลับไป อัศวินที่ตามขึ้นมาด้วยก็นั่งมองอยู่เงียบๆมิได้ส่งเสียงหรือทำตัววุ่นวายให้คนเป็นภรรยานั้นหนักใจ เขมมิกาค่อยๆว่าร่างเล็กที่หลับไปลงที่นอนประจำตำแหน่งอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะค่อยๆเดินไปปิดไฟลงแล้วออกมาจากห้องนั้นเสีย  

 “ลูกอิ่มแล้วแต่พ่อยังไม่อิ่มเลยครับ” เขมมิกาเปิดประตูออกมาก็เห็นอัศวินที่เดินออกมาจากห้องก่อนหน้านี้ยืนพิงอยู่ข้างกำแพง 

 “ยังไม่อิ่มก็ไปหาอะไรกินสิค่ะ มายืนพูดอยู่ตรงนี้มันจะอิ่มหรือยังไง” 

 “ไม่ได้อยากกินข้าวแต่อยากกิน...นม” ไม่พูดเปล่าแววตาของอัศวินนั้นจ้องมองไปที่หน้าอกหน้าใจของเขมมิกาจนดวงตานั้นลงเป็นประกายวาว 

 “โรคจิต!” เธอรู้ทันสามีตัวดีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ 

 “ไม่ได้ทำการบ้านตั้งนานแล้ว ขอทำการบ้านหน่อยนะ” ว่าพลางก็ช้อนร่างของเขมมิกาขึ้นก่อนจะอุ้มไปที่ห้องนอนที่อยู่ถัดไปจากห้องของเด็กน้อยทั้งสอง เดินเข้ามาในห้องได้ก็วางภรรยาสาวลงเตียงอย่างแผ่วเบาพร้อมมอบจุ๊บๆหวานๆลงที่แก้มนวลเสียฟอดใหญ่ 

 “ปล่อยเลยนะพี่วิน เดี๋ยวลูกตื่น” 

 “ไม่ตื่นหรอกเชื่อพี่สิ ป่านนี้น่าจะกำลังฝันหวานอยู่แล้วมั้ง” ห้องนี้มันเก็บเสียงไม่มีทางที่บุตรสาวบุตรชายตัวน้อยๆของเขาจะได้ยินอะไรที่มันไม่พึ่งประสงค์แน่นอน ไออัศวินคนนี้เอาหัวเป็นประกัน! 

 “อื้อ! อย่านะ” อัศวินชิงชกจูบแผ่วเบาเข้าที่อุ้งปากของเธอ  

 “ขอนะคนดี” 

 “อื้อ!” ร้องห้ามประท้วงไม่ให้อัศวินได้ทำดั่งใจหวังแต่เจ้ามือหมึกของเขานั้นมันแสนจะซุกซนนักเพราะปัดป้ายเท่าใดมันก็ยิ่งรุกรานมากเท่านั้น  

 “ไม่ได้!” ต้องทำใจแข็งเข้าไว้ อย่าแพ้ทางลูกอ้อนของผู้ชายคนนี้เป็นอันขาด! มือของเขมมิกาพยายามดันอกแกร่งที่เบียดเสียดเข้ามาให้ออกห่างกาย แต่เพราะมันไม่เป็นผลเธอจึงงัดไม้เด็ดขึ้นมาสู้  

 “อะ...โอ๊ย! เขม! เจ็บ! พี่เจ็บ!” มือบางบิดเข้าที่เนื้อต้นแขนของอัศวินจนร่างหนานั้นร้องเสียงหลงและรีบผละออกจากร่างของภรรยาทันที 

 “สมน้ำหน้า! วันนี้เขมจะไปนอนกับลูกห้ามตามมาไม่งั้นเจอดีแน่!” ลุกหนีออกมาแล้วสั่งเสียงเข้มก่อนจะวิ่งออกไปจากห้องทิ้งให้อัศวินนั่งหน้าเหลอหลาอยู่คนเดียว 

 

มาเเล้วจ้าาา 

ขอโทษที่หายหน้าหายตาไปนาน  

ปล.อย่าลืมคอมเม้นกันด้วยนะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น