White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่8 คนเมา(?)

ชื่อตอน : ตอนที่8 คนเมา(?)

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8 คนเมา(?)
แบบอักษร

หลังจากที่ทุกคนเเยกย้ายกันกลับไป ผมก็กลับมาที่ห้อง เอิ่ม...จะเรียกว่าไรดีล่ะ จะเรียกว่าห้องก็ยังไงอยู่จะเรียกว่าตำหนักก็ยังไงอีก โอ้ยยย!ทำไมต้องสร้างมาใหญ่จังว่ะ 

"หงเหมยยย~~~"ผมร้องเรียก 

"เจ้าค่ะ"หงเหมยเดินเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งข้างๆเตียง 

"หมาอยู่ไหน?" 

"อ้อ!รักษาอยู่เจ้าค่ะ เห็นว่าเอาไว้ที่ห้องเก็บของนะเจ้าค่ะ มีอันใดรึป่าวเจ้าค่ะ?"หงเหมยเอ่ยถาม 

"ป่าวหรอก ข้านอนไม่หลับ"ผมมองออกไปข้างนอกหน้าต่างที่เริ่มมีพระจันทร์ขึ้นมาเเทนที่ดวงอาทิตย์เเทน 

"นอนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวไม่สวยเอานะเจ้าค่ะ" 

"ห้ะ!?เจ้าพูดผิดนะ ข้าเป็นชายต้องหล่อสิ!!!"ผมตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด 

"อะ...เอ่อ...หะ...หล่อก็ได้เจ้าค่ะ"หงเหมยเออออไปกับผม 'ตายเเล้ว!ตายเเล้ว ไหนคุณชายคนที่ชอบชื่นชมตัวเองว่างามนักหนาหายไปไหนเเล้วล่ะเนี้ย!?' 

"ค่อยดีขึ้นหน่อย" 

"เจ้าช่วยร้องเพลงให้ข้าฟังได้หรือไม่"ผมหันไปถามหงเหมยตาปริบๆเพื่อขาดหวังคำตอบ 

"เอ่อ...ขะ...ข้าร้องเพลงมะ...ไม่เป็นหรอกเจ้าค่ะ"หงเหมยหน้าดูหม่นหมองลงไปทันทีน้ำตาเริ่มคลอเบ้า 

'อ้าวเชี้ย!ผมทำไรผิดอ่ะเเค่ขอให้ร้องเพลงให้ฟังเองนะ คนหล่องง(?)' 

"เจ้าเป็นอะไร!?"ผมลงไปนั่งจับไหล่หงเหมยเเต่หงเหมยสะดุ้งตัวโหยง 

"คะ...คุณชายปล่อยข้ากะ...ก่อนเจ้าค่ะ"ผมปลาอยมือจากไหล่หงเหมย 

"เป็นไรไปเล่า"น้ำเสียงที่เเสดงถึงความอ่อนโยนเเละอบอุ่นกว่าที่หงเหมยจะเคยรับมายิ่งทำให้หงเหมยห้ามน้ำตาตัวเองไม่ไหว 

"อึก...คุณชาย.ข้านั้นต้อยต่ำ...ฮือๆเเม้เเต่ร้องเพลงข้าก็...อึก.ไม่สามารถร้องได้ ชีวิตข้าช่างย้ำเเย่จริงๆฮือๆๆๆ"ว่าเเล้วหงเหมยก็ปล่อยโฮออกมา 

'เย็ดเเม่ง!ขนาดร้องเพลงยังร้องไม่ได้เเม่งโครตน่าสงสารเลยว่ะ พูดเเล้วอยากจะร้องไห้ เพลงมา!พูดมาเเล้วจะร้องไห้~~เมื่อมีใครเขาถามถึงเธอ~ พูดไปเเล้วน้ำตาเอ่อ เรื่องมันเศร้าพูดไปก็อาย~~~ มันใช่เวลามาร้องเพลงไหมเนี้ย!' 

"ไม่เป็นไรๆ...งั้นข้าจะทำให้เจ้าหายเศร้าเอง มา!" 

พรึ่บ! 

ผมรีบลุกขึ้นไปยืนกลางห้อง 

"เจ้าคะ!?"หงเหมยที่ร้องไห้อยู่เงยหน้ามองผมทันทีด้วยความตกใจ 

"เจ้าอยากกินไก่ย่างไหมล่ะ"หงเหมยพยักหน้ารัวๆ 

"อยากสิเจ้าค่ะ!"หงเหมยตอบกับอย่างรวดเร็ว 

"งั้น...ข้าจะร้องให้เจ้าฟังเเล้วมันมีท่าด้วยนะเเต่เจ้าต้องปรบมือด้วยล่ะ"ผมบอกหงเหมยอย่างกระตือรือร้น เเน่ล่ะก็เขาเวลาเชียร์ก็จะเเอบเต้นนิดหน่อยเเบบไม่ให้ใครเห็นอ่ะนะ 

"คุณชายจะทำอันใดเจ้าค่ะ"หงเหมยถามด้วยความงุนงงที่คุณชายของตัวเองทั้งที่ปกติไม่เคยร้องเพลงเลยตอนนี้กับร้องเพลงซะงั้น โอ้ย!ข้าอยากจะลาออกจากหน้าที่นี้จริงๆเลย 

"มาปาตี้กันเถอะ" 

"อะไรตี้...ตี๋นะเจ้าค่ะ?"หงเหมยถาม 

"เอาเถอะๆ" 

"พร้อมรึยัง ข้าจะเริ่มร้องเพลงก่อนเเล้วเจ้าคอยตบมือให้เข้าจังหวะ"ฟงเหมยพยักหน้าหงึกๆ 

"ไก่ย่างถูกเผ่า ไก่ย่างถูกเผ่า" ผมมองหงเหมยที่ทำหน้าตื่นตกใจ ก่อนจะค่อยๆปรบมือตามจังหวะ 

"มันจะโดนไม้เสียบ มันจะโดนไม้เสียบ" 

"เสียบตูดซ้าย เสียบตูดขวา" ผมเต้นไปร้องไป ถามว่าอายไหมนะเหรอ หึ!อายสิว่ะถามได้ ส่วนหงเหมยน่ะเหรอ  

"ฮ่าๆๆๆๆ คะ...คุณชาย...ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ยย..ฮ่าๆ"หงเหมยหัวเราะจนน้ำตาไหล 

เเหะ!หัวเราะอยู่ไงครับ -.- 

"พอเถอะพอ!(-////-)"ผมรีบห้ามหงเหมยที่ยังหัวเราะไม่หยุด 

"ฮ่าๆๆๆๆ....อุ๊บ...หึๆ..."หงเหมยหยุดหัวเราะ 

"ว่าเเต่คุณชายเอาบทเพลงนี้มาจากไหนเจ้าค่ะ?ฟังดูเเปลกหู"หงเหมยขมวดคิ้วอย่างสงสัย'คุณชายข้านับวันยิ่งเหมือนคนบ้า ถ้าเเต่งออกไปต้องเเย่เเน่ๆถ้าทำเเบบนี้อยู่ ไม่ได้การล่ะข้าคงต้องทำอะไรสักอย่างเเล้ว'หงเหมยได้เเต่คิดในใจไป 

"อ่า...จะว่ายังไงดีล่ะ ช่างเถอะนอนได้เเล้ว"ผมรีบไล่หงเหมย 

หลังจากที่หงเหมยออกไปเเล้ว ผมก็ล้มตัวนอนลงทันที ผมก็ยังนอนไม่หลับคิดถึงพ่อกับเเม่เเละก็พี่ที่อยู่อีกโลกหนึ่ง พวกเขาจะเป็นยังไงกันบ้าง?จะคิดถึงผมไหม?สบายดีรึป่าว?ผมได้เเต่นอนตั้งคำถามที่ถึงพวกเขาอีกมากมาย ผมก็หลับไปเเต่รู้สึกโชคดีที่หลับครั้งนี้ไม่มีคนมากวนในฝัน 

ยามโฉว(01:00น.-02:59น.) 

กับมีใครบางคนที่สะดุ้งขึ้นมากลางดึก น้ำตาคลอราวกับเด็กที่พึ่งตื่นจากฝันร้าย ร่างบางคล้ายอิสตรีลุกขึ้นไปคว้าผ้าคลุมมาสวมใส่ปกปิดร่างที่เเสนเย้ายวนนั้นลงไปภายใต้เสื้อคลุมสีขาว ได้เดินมุ่งหน้าไปที่ห้องที่ห้องเก็บของ 

ร่างบางหยุดหน้าห้องที่ปิดไว้ มือขาวสะท้อนเเสงจันทร์เอือมมือมาเปิดประตูบานเก่าที่ใกล้ชำรุดเต็มทีภายในห้องนั้นมีเครื่องดนตรี ผ้า ของเครื่องใช้ต่างๆที่ชำรุดเเละเสียหายเเล้วมาเก็บกองๆไว้ในห้องเเห่งนี้ เเต่สายตาของคนที่เข้ามาใหม่กับไปหยุดกับสิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่งที่กำลังหลับใหลอยู่อย่างทรมาณ 

"เจ็บมากไหม?"ด้วยเสียงที่รบกวนการนอนของมัน มันจึงตื่นขึ้นมา 

มันขู่ใส่ผู้บุกรุกที่เข้ามาใกล้มันเรื่อยๆเเต่ร่างบางกลับใส่ใจไหมเพียงกลับเดินมาหามันใกล้ขึ้น เสียงขู่เเละเสียงเห่าก็ยังดำเนินไปเรื่อยๆ ร่างบางค่อยๆนั่งยองๆลงเเล้วยืนมือขาวมาลูบหัวมันเเต่มันกับขู่ผู้บุกรุกอยู่ไม่ยอมให้ลูบหรือจับมันเด็ดขาด 

"ไม่ต้องกลัว...ข้าไม่ทำอันใดเจ้าหรอก อยู่กับข้าเถอะนะหมาน้อย"น้ำเสียงที่นุ่มนวลเเละอ่อนโยนนั้นช่วยทำให้มันหยุดลงได้เเล้วค่อยๆใช้จมูกของมันดมกลิ่น 

ร่างบางที่เห็นดังนั้นจึงยืนมือให้มันดมเเล้วฉวยโอกาสตอนมันเผลอลูบหัวมัน มันเห็นดังนั้นก็ยังคงไม่ส่งเสียงอะไรเพียงล้มตัวนอนให้ร่างบางลูบหัวต่อไปอย่างสบายใจ จนมันหลับไปในที่สุด 

"เฮ้อ~"ผมถอนหายใจออกมา มือยังคงลูบหัวกล่อมให้หลับสนิทที่สุด 

กุกกัก กุกกัก 

"หื้ม?"ผมมองหาต้นเสียง เเต่กับเจอ...ผู้ชาย!!!!เเถมยังปกปิดตัวในเสื้อสีดำทั้งตัวอีก นึกว่าผีนะเนี้ย เพราะมัวเเต่เหมอมองจนไม่ทันตั้งตัวจน... 

ฉึก! เเคว่ก! 

"เห้ย!!?"ผมร้องเสียงหลง 

"เล่นของคมไม่ดีนะพี่!"ร่างสูงที่ถือกระบี่เตรียมพร้อมที่จะฟันอีกครั้ง 

"หึๆ...งดงามตามที่เขาว่ากันจริงๆ"ไม่พูดเปล่าก็เดินเข้ามาที่ผมอีก 

"พี่ๆใจเย็น!ค่อยๆคุยก็ได้ ยังไงเราก็คนเหมือนกันเนอะ ถ้าพี่เมาล่ะก็กลับบ้านกลับซ่อง เอ้ย!กลับช่องได้เเล้วนะพี่ชายมาอยู่เเถวนี้คงไม่ดีเท่าไร"ผมถอยหลังออกห่างจากร่างสูงที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร 

"หึ!เจ้ากล้าว่าข้าเมาเเล้วยังไล่ข้ากลับด้วย ช่างไม่กลัวตายจริงๆ ความตายถึงตัวเเต่กับไม่รู้ตัว! สมเเล้วที่เขาลือกันว่าไร้สมอง มัวเเต่ตามผู้ชายไปวันๆ"กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย้ยยัน 

"วะ...ว่าไรนะ..."ผมเอ่ยถามเพื่อความเเน่ใจ 

"ไร้สมอง! มัวเเต่ตามผู้ชายไปวันๆ!!" 

ตู้ม!!! 

เหมือนมีภูเขาระเบิดอยู่ในหัวของผมเสียงดังสนั่น ผมก้มหน้านิ่ง คำว่า'ไร้สมอง'นี้เเหละที่ผมทนไม่ไหว 

"ข้าให้เจ้าพูดใหม่นะไอน้อง เมื่อกี้เจ้าว่าใครว่าไร้สมองนะ?เเล้วมีใครเคยบอกไหมว่าคนที่ไร้สองอย่างข้าก็สามารถกระทืบเจ้าได้เหมือนกัน..." 

"พูดอะไรของเจ้าข้าฟังไม่รู้เรื่อง?"ขมวดคิ้วอย่างงุนงง 

"หึ!ไม่รู้เรื่องได้!อยากฆ่าข้านักใช่ไหม?มาเลยข้าพร้อมเสมอ มา!!!"ผมตั้งท่ารอรับการปะทะ 

"หึๆ..."ร่างสูงเก็บกระบี่เข้าไปที่เดิมก่อนจะเข้าปะทะกับร่างบางที่ตัวเล็กกว่าเขามากโค่เลยทีเดียว 

"เจ้าสู้ข้าไม่ได้สักนิด" 

"ว่างะ..."ร่างสูงโผล่ไปด้านหลังของร่างบางรวบมือขาวทั้งสองข้างไว้ข้างหลัง 

'นุ่มนิ่ม...'ร่างสูงคิดในใจก่อนจะสะบัดหัวไร้ความคิดไร้สาระออกไป 

"ชู่ว~ถ้าส่งเสียงร้องดังขึ้นมาจะเเย่เอานะ หึๆ~"เสียงหัวเราะที่ชวนขนลุกทำเอาผมเเข็งค้างไปเหมือนกัน 

"ปล่อย!"ผมพยายามเอามือออกจากการล็อค 

"โอ้ยยย!"เเต่ยิ่งพยายามเท่าไรก็ยิ่งเจ็บเมื่อเเรงบีบนั้นมากขึ้นจนข้อมือขาวเป็นรอยจ้ำเเดงเห็นได้ชัด 

"ต้องการอะไร!?"ผมหันไปถามเเต่หันไปถามไม่ได้ถนัดนัก คอไม่เคล็ดก็ให้มันรู้ไป! ร่างสูงไม่ตอบขยับใบหน้าเข้าใกล้คอขาวจมูกไม่รักดีดันไปสูดดมกลิ่นหอมเข้ามา 

"หอม..."น้ำเสียงเเผ่วเบาเเต่ร่างบางก็ต้องได้ยินอยู่ดี 

"ห้ะ!?"ผมอุทานอย่างเหวอๆ อะไรหอมว่ะ? 

"หึ!"ร่างสูงผลักร่างบางออกจากตัวก่อนจะวิ่งหนีหายไป จนผมไม่ทันเห็นยังยืนเหวออยู่กับที่ 

"What!?"เออใช่ผมงง!นี้กี่โมงกี่ยามเเล้วว่ะเนี้ย หึ!นอนดึกเเล้วนึกถึงเพลงนี้เลยว่าร้องพร้อมนะครับคุณผู้ชม 'คึกคะนอง~ คึกคะนอง~ คึกคะนอง~ ตี1ตี2ก็ยังไม่นอนเเล้วใครจะทำไม~ get it on get it on~~~' 

โฮ่ง โฮ่ง 

ผมหันไปมองต้นเสียงก่อนจะยิ้มเเละเดินไปหา 

"ชื่ออะไรดีนร้าาา" 

"ชื่อออ...เลิฟ!" 

"โฮ่ง!"มันเห่าใส่อย่างไม่พอใจกับชื่อ 

"ดุ๊กดิ๊ก" 

"โฮ่ง!" 

"ไม่เอาสินะ" 

"อืมมม"มันจ้องผมเขม้งเหมือนมันกำลังคิดว่า'เเกคิดชื่อเเย่อีกรอบหนึ่งเเกตาย' 

"โอ๊ะ!ชื่อ...ซานจิ้งก็เเล้วกัน :)"ยังไงคนจีนเขาก็ต้องออกเสียงพวกจอ ซอ ชออยู่เเล้วซานก็คงได้มั้ง 

"ชอบไหม?"มันไม่เห่ากับส่ายหางเเทน 

"ซานจิ้ง...ข้าสักง่วงเเล้วสินอนด้วยล่ะกัน"ผมเดินไปที่เสาใกล้ๆมันก่อนที่จะปัดพื้นเเละนั่งลงเอาหัวพิงกับเสา 

"เฮ้อ~เสื้อคลุมขาดซะงั้น"ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ 

"ราตรีสวัสดิ์ซาน"ผมหลับตาลง 

เเต่เหมือนเจ้าซานจิ้งจะยังไม่นอนมันจ้องมองเจ้านายใหม่ของมัน มันพยายามเอาร่างกายที่เเสนเจ็บของมันไปตรงที่มีผ้าคุมเก่าๆสีขาวหม่นเเล้วกระชากออกจากกองลากผ้ามาให้เจ้านายของมัน ผมลืมตาขึ้นยิ้มกับการกระทำของมันที่รักเจ้านาย ผมกระชับขึ้นมาห่ม ซานจิ้งเอาหัวมาเกยที่ขา ผมลูบหัวของมันจนเพลินเเละหลับไปเเละกำลังจะเกิดเรื่องวุ่นวายในไม่ช้า 

เเสงอาทิตย์ขึ้นยามเช้า ผู้คนตื่นขึ้นมาทำงานต่างๆเสียงนกร้องรับยามเช้าอันสดใส เสียงคนพูดคุยทักกันกับมีร่างบางกับสัตว์เลี้ยงที่ยังคงอยู่ในห้วงฝันอยู่อย่างสบายใจเเต่ก็ต้องเกิดความวุ่นวาย 

"ตายเเล้ว!คุณชายหายไป!?"สาวใช้ที่เดินเข้ามาในห้องเพื่อปลุกคุณชายของตนเป็นประจำกับไม่อยู่ซะเเล้ว 

"คุณชายอยู่ไหนเจ้าค่ะ!?คุณชายยย!!!"หงเหมยยังคงตะโกนตามหาคุณชายจนสิ้นหนทางที่จะหา 

"โวยวายอะไรเเต่เช้า?" 

"นะ...นายท่าน"หงเหมยสะดุ้ง 

"นายท่าน...คุณชายหายไปไหนไม่รู้เจ้าค่ะ!?" 

"เจ้าว่าไงนะ!ทำไมไม่ดูให้ดี"น้ำเสียงที่หงุดหงิดทำเอาหงเหมยนั่งตัวสั่นกลัวลงโทษที่ไม่ดูเเลคุณชายให้ดี 

"มีสิ่งใดคุณพี่?"ฮูหยินเดินออกมาพร้อมกับหยางเสี่ยวเหว่ย 

"หายไปไหนไม่รู้ เจ้าหาทั่วรึยัง?"หยางเสวี่ยเหว่ยหันไปถาม 

"หะ...หาทั่วเเล้วเจ้าค่ะ" 

"พวกเจ้ารีบไปหาให้ทั่วอีก ไป!!!"หยางเสี่ยวเหว่ยตะโกนบอกบ่าวที่ยืนมองอยู่ 

"ขอรับ/เจ้าค่ะ!" 

ภายในจวนของตระกูลหยางเกิดเรื่องวุ่นวายเเต่เช้าทุกคนวิ่งกันให้วุ่นเอ่ยหาเพียงคนเดียวที่หายไปเเต่เจ้าของชื่อที่ทุกคนกำลังเรียกหาอยู่กับรู้ไม่ว่ามีคนเรียกหาเขาอยู่ 

 

 

สวัสดีทุกท่านที่เคารพรัก^^ขอโทษที่ทิ้งงานนะคะอีกเเค่ไม่กี่อาทิตย์ก็จะสอบเเล้ว ทุกคนควรตามงานที่ค้างด้วยนะคะ 

(มีปัญหาเรื่องการเรียนถามผมได้นะครับ^^ :หยางซื่อหลาน) 

(ได้เกรดเท่าไร?:ไรท์) 

(หึ!ไม่อยากจะโม้ ก็คนเรามันเก่งคณิตได้เกรด4อ่ะเอาไงอ่ะ:หยางซื่อหลาน) 

(หมายถึง4เทอมเอามารวมกัน-_-:ไรท์) 

(เฮ้ย!รู้ได้ไงอ่ะ:หยางซื่อหลาน) 

(มุกนี้เล่นไปเเล้วตอนเเรก ไม่เบื่อบ้างเหรอ!รู้ไหมว่าฉันเป็นศิษย์ใคร:ไรท์) 

(พวกเจ้าคุยอะไรกัน?:หยางเสี่ยวเหว่ย) 

(ใครๆๆๆๆ???:หยางซื่อหลาน) 

(หึ!ศิษย์หลวงปู่เค็ม!!!!:ไรท์) 

(.........) 

(ใครนะ?:หยางเสี่ยวเหว่ย) 

(งงล่ะสิ มาฉันจะเล่าให้ฟัง:ไรท์) 

(ไม่ๆๆๆหยุดดด//ตะครุบปากไรท์:หยางซื่อหยาง) 

(อือ...อื้อ...มื้อ...:ไรท์) 

(-_-:หยางเสี่ยวเหว่ย) 

(ทุกคนครับมาพบกันครั้งหน้านะครับอย่าลืมทำการบ้านกันด้วยนะคร้าบบ ลาก่อนครับ^^:หยางซื่อหยาง) 

(ไม่ๆๆขอเล่าก่อนน~~~:ไรท์) 

(ท่านพี่อุดปากที!//โยนผ้าให้:หยางซื่อหยาง) 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น