oilps
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พลินส!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 840

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2562 15:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลินส!!
แบบอักษร

วันรุ่งขึ้น...

“รีบกลับจัง พ่อยังไม่หายคิดถึงเลย”

“ไว้มาหาใหม่นะคะ อย่าทำหน้างอสิพ่อ~” คนเป็นลูกแบบฉันอ่อนแรงทุกครั้งที่ต้องกลับไปทำงาน ก็พ่อฉันเหมือนใครที่ไหน น้ำตาซึมแบบนี้ทุกที

“แม่ฝากดูแลฟานี่ด้วยนะแท”

“แม่พูดใหม่ ใครกันแน่ที่ต้องดูแลใคร” ฉันหันไปมองคุณแฟนที่ตอนนี้ยิ้มแห้งๆเป็นคำตอบ

“เอาน่า~ คราวหน้าก็พาหนูแทมาด้วย แม่จะทำกับข้าวไว้เยอะๆ กินเก่งดี”

“ทีของแม่ตัวเองล่ะไม่กิน จะฟ้อง”

“อย่าเชียวนะ” แททำคิ้วขมวดใส่ฉันทันที 555 สงสัยกลัวแม่ตัวเองน้อยใจ แบบนี้ยิ่งต้องฟ้อง

“เดินทางดีๆนะลูก ป้ายที่เราช่วยพ่อทำมันแจ่มมาก คราวหน้าจะหางานไว้ให้อีก”

“นี่เน้นใช้แรงงานหรอพ่อ”

“ทำไมล่ะ แฟนหนูก็เหมือนลูกพ่อ ใช้งานได้เหมือนกัน” เต็มปากเต็มคำ ท่าทางจะถูกใจจริงๆ

“เปล่าค่ะ ใช้ได้เต็มที่เลย” ฉันส่งยิ้มให้ทั้งสองคนอีกครั้งก่อนจะยกมือไหว้ “ไปแล้วนะคะ คราวหน้าเจอกันค่ะ” และนั่นก็เป็นคำบอกลา รถแล่นออกมายังไม่พ้นประตูบ้าน กระจกมองหลังเผยให้เห็นพ่อยืนปาดน้ำตาน่าเอ็นดูอยู่

“มองอะไร?”

“มองแฟนตัวเองผิดหรอคะ?” ฉันได้แต่อมยิ้มกับคำตอบของคนข้างๆ

“เขินอ๋อ~ แทขับให้มั้ยคะ? พี่จะได้พักผ่อน”

“ไม่เป็นไร ไหวน่า”

“อึดดีค่ะ สุดยอดจริงๆ” คำชมของเธอมีอะไรแอบแฝงเชื่อสิ หมายถึงเรื่องเมื่อคืนแน่ๆ ใช่ค่ะ เราไม่พลาดอยู่แล้วเรื่องบนเตียง แต่เมื่อคืนฉันใช้เวลานานมากกว่าจะเสร็จ

“รู้นะ ทะลึ่ง”

“อะไรอะพี่ คิดอะไรเนี่ย~” ดูทำหน้าเจ้าเล่ห์เข้าสิ หมั่นไส้!

“นอนไปเลย! ขับคนละครึ่งทาง”

“ค่าๆ รับทราบค่ะที่รัก” อีกแล้ว! คำพูดเธอทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเลย ไอ้บ้า!

...

Part : แท

19.38 น.

“พี่...พี่~ ที่รัก~” หลับลึกอะไรขนาดนั้น นี่ฉันขับรถมาจอดหน้าบ้านตัวเองพักนึงแล้วนะ ต้องปลุกยังไงเนี่ย...

 

ฟอด~

“อื้อ~ อะไรเนี่ย~ ลักหลับหรอ?” คนงัวเงียโวยวายทั้งที่ตายังปิดอยู่ ขี้เซาชะมัด

“ถึงแล้วค่ะ ปลุกหลายรอบไม่ตื่นก็ต้องใช้วิธีนี้” ฉันลงจากรถปล่อยให้คนสวยเรียกสติตัวเอง ส่วนฉันต้องเอาของฝากที่ซื้อมาไปให้แม่เพราะนางย้ำนักหนาว่าอยากได้

“แม่! อยู่ไหนเนี่ย”

“เสียงดังหาแม่แกรึไง!” แม่สุดที่รักส่งเสียงออกมาจากในครัวล่ะ

“ใช่ไง เรียกหาแม่ อะนี่ของฝาก”

“ขอบใจๆ รู้สึกว่าแกเป็นลูกที่ดีขึ้นมาเลย” แม่ยังคงหั่นผักต่อไป พูดแบบไม่มองหน้าลูกนี่น่าน้อยใจมั้ยนะ

“พลินสล่ะ”

“อ่อ! เพื่อนแฟนแกมาเอาไปแล้ว”

“อ้าว ทำไมแม่ไม่บอกแทก่อน”

“ฉันจะบอกแล้ว แต่หนูคนนั้นบอกว่าคุยกับแฟนแกแล้ว ทุกอย่างไม่มีปัญหา”

“อ่อ...” ฉันกำลังรื้อของฝากที่เยอะมากจนวางบนโต๊ะกินข้าวไม่พอ

“สวัสดีค่ะแม่ เขาชื่ออะไรคะ?” คนสวยฉันเดินเข้ามาแล้ว

“ที่มาเอาพลินสไปหรอลูก อืม...” แม่ถึงขั้นหยุดหั่นผักเพื่อนึกเลย แก่แล้วก็เงี้ย “เจส”

“อะไรนะ!/อะไรนะ!”

...

18.19 น.

เธอรีบพุ่งตัวกลับขึ้นรถทันที ฉันแทบตามไม่ทัน หน้าตาดูร้อนรนจนฉันเอ็นดู

“พี่ขับเองมั้ยแท ช้าจัง”

“ไม่ พี่กำลังใจร้อน”

“แต่นี่มันช้าเกินไป! ถ้าเจสทำอะไรพลินสขึ้นมาจะทำยังไง!” เธอเริ่มขึ้นเสียงใส่ฉัน แต่ฉันรู้ว่าเธอกำลังกังวลใจมากๆก็เลยไม่คิดจะว่าอะไร

“แล้วพี่รู้หรอว่าต้องไปตามหาที่ไหน?”

“...”

“ใจเย็นๆสิพี่ ยังไงพลินสก็เคยเป็นลูกรักของเขาเหมือนกัน เขาไม่ทำอะไรพลินสหรอก”

เธอสงบลงเหมือนคิดตามที่ฉันพูด เสียงแจ้งเตือนมือถือเธอเด้งเข้ามาช่วยเรียกสติให้คนเหม่อร้อนรนอีกครั้ง

“...”

“พี่ เกิดอะไรขึ้น” สีหน้าเธอเปลี่ยนไปเหมือนจะร้องไห้

“ท...แท เจสมันกำลังจะ...” เธอยื่นจอมาตรงหน้าฉัน แค่เสี้ยววิเท่านั้นที่มองได้เพราะต้องขับรถ

สิ่งที่เห็นคือพลินส และของมีคมมากมาย มียาด้วยใช่มั้ย ถ้าให้เดาคงเป็นยาที่คนใจร้ายชอบตัดสินชีวิตสัตว์ตัวน้อยๆด้วยไอ้ยานี่

“พี่พอจะรู้โลเคชั่นมั้ย?” ใจฉันเริ่มสั่น แต่พยายามทำตัวให้นิ่งเข้าไว้ ถ้าอ่อนแอไปอีกคนเธอคงไม่เหลือที่พึ่งทางใจแล้ว

“มันส่งมาแล้ว รีบเลยแท” เธอบอกทางให้ฉันทั้งน้ำตา เอ็นดูคนสวยของฉันเป็นบ้า ผู้หญิงคนนั้นต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง!!

...

 

18.49 น.

“พี่ไปเอง เธอรออยู่ในรถ”

“ไม่ได้ มันอันตราย พี่ก็เห็นว่ามันมีอะไรบ้าง”

“เจสไม่กล้าทำอะไรพี่หรอก เชื่อพี่สิ อีกอย่าง เจสบอกให้พี่ไปคนเดียว ไม่งั้นมันลงมือกับ พลินสแน่” เธอลงจากรถแล้วรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในหอพักโทรมๆที่แฟนเก่าส่งโลมาให้

“พี่! แทไม่ให้ไปคนเดียวแน่ๆ” ฉันวิ่งตามไปจับแขนเธอไว้ คนสวยหันมามองฉันด้วยแววตาที่ร้อนรน

“แท ถ้าช้ากว่านี้มันจะทำอะไรพลินสก็ไม่รู้!” เธอสะบัดมือฉัน คราวนี้เธอแทบวิ่งเลยล่ะ

“พี่! แทเป็นห่วง-...”

“ไม่ต้องห่วง พี่รู้นิสัยเจสดี” ...เธอขึ้นไปแล้ว และฉันยืนนิ่งมองเธอเดินหายไป รู้สึกเจ็บที่ใจแปลกๆนะ

ใช่สิ เขาคบกันมาตั้งกี่ปี จะไม่รู้นิสัยกันได้ยังไง น่าน้อยใจชะมัด แต่เอาไว้ก่อน

ฉันรู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีที่มากันสองคน แอบสงสัยว่าแฟนเก่าเธอเป็นบ้า เหมือนจะป่วยทางจิต เพราะฉะนั้นเรื่องนี้ควรมีตัวช่วย

“ฮัลโหล ไอ้กิฉันมีเรื่อง เดี๋ยวส่งโลไป”

...

Part : ฟานี่

หัวใจฉันจะวายตอนรู้ว่าใครมาเอาพลินสไป เจสต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ เธอไม่เคยรุนแรงถึงขั้นนี้

ฉันรู้ดีว่าการมาเผชิญหน้ากับเธอแค่สองต่อสองมันอันตราย แต่ฉันไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับแท ก็เลยบอกไปว่าต้องมาคนเดียวเท่านั้น

ก๊อกๆๆ

หอพักโทรมๆชั้นสองห้องสุดทางคือที่อาศัยของเจสตอนนี้ เธอตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไง

“ไง...ที่รัก”

“เอาพลินสมา”

“คิดว่าง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? เข้ามาก่อนสิ” เธอโทรมอยู่นะ ดูอ่อนแรงแปลกๆ ไปทำอะไรมาเนี่ย

“ไม่ เอาพลินสมา”

“บอกให้เข้ามา!”

“อ๊ะ! เจส!” เธอคว้าแขนฉันแล้วกระชากเข้าห้อง ปิดประตูและล็อคเรียบร้อย

“เค้าเตรียมของโปรดไว้ให้เธอด้วยนะ หิวมั้ยคะ?” เธอเดินนำไปที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆที่นั่งได้เพียงสองคน ของกินบนโต๊ะเป็นตามที่เธอบอก ของโปรดฉัน

ฉันมองซ้ายขวาหาพลินสแต่กลับไม่เจอ หัวใจเริ่มเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาเลย ฉันต้องเล่นตามน้ำไปก่อนใช่มั้ย

“กินข้าวบ้างมั้ย? ทำไมผอมลงล่ะ”

“...เป็นห่วงเค้าหรอ” เธอยิ้มให้แบบคนรักที่ห่วงใยกัน แต่แววตานั้นดูเศร้าจนน่ากลัว

“ก็ต้องห่วงสิ” ฉันนั่งเก้าอี้ที่เธอเตรียมไว้ เธอเองก็นั่งฝั่งตรงข้ามฉันเช่นกัน

“งั้นมากินพร้อมกันเลยเนอะ”

“ได้...ว่าแต่พลินสล่ะ”

“กินข้าว!” ฉันสะดุ้งโหยงเพราะเสียงตะคอกเธอ “โทษทีที่ทำให้ตกใจ” เธอดูหวาดระแวงไปหมด พลินสยังอยู่ใช่มั้ย เธอไม่ได้ทำอะไรลูกฉันใช่มั้ย

ฉันพยายามตักของกินที่เธอเตรียมไว้ให้เข้าปากอย่างชั่งใจ ไม่ได้ใส่อะไรแปลกๆเข้าไปใช่มั้ยเนี่ย

“อยู่คนเดียวหรอ?” ฉันถามเธอที่กำลังส่งยิ้มมาให้ แต่ฉันกลับเย็นสันหลังวาบ

“ใช่ แต่ตอนนี้เค้ามีเธอแล้ว” อย่าใช้คำนี้กับรอยยิ้มแบบนั้นได้มั้ย ฉันไม่ชอบเลย

“กินเยอะๆสิ”ฉันเปลี่ยนเรื่องทันทีที่ทำได้ เธอเองก็ไม่เห็นจะตักอะไรเข้าปากเลย ฉันว่ามันต้องมีอะไรแหละ ก็เลย...“อิ่มแล้วนะ เอาพลินสมาให้ฉันได้แล้ว”

“...”

“เจส...” เธอก้มหน้ามองจานข้าว และฉันเห็นน้ำใสใสหยดลงมา “เธอโอเคมั้ย?”

“ขอโทษ”

“...เรื่องอะไร” หัวใจฉันทำงานหนักกว่าเดิมจากที่หนักอยู่แล้ว

“ทุกเรื่องเลย เค้านิสัยไม่ดีจนต้องเสียเธอไป ฮึก~” เธอเริ่มสะอึกสะอื้นจนตัวโยน รึว่าจริงๆแล้วฉันคิดมากไปเอง เธอไม่ได้คิดจะรุนแรงอะไรหรอก

“ไม่เอาน่า เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

“เค้าขอโอกาสแก้ตัว”

“...” เป็นคำขอที่ให้ไม่ได้ตั้งแต่คิดจะถามแล้ว

ฉันเงียบ เธอเงียบ เรายังนั่งอยู่ที่เดิมไม่มีใครลุกไปไหน เมื่อไหร่ฉันจะได้พลินสคืน

โฮ่ง! โฮ่ง!

เสียงพลินส! ฉันรีบลุกจากเก้าอี้เพื่อพุ่งไปหาเสียงนั่น แต่เธอไวกว่า

“เจส! ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

“ไม่... เค้าจะไม่ให้พลินสคืนจนกว่าเธอจะให้โอกาสเค้า” เธอกอดรัดฟัดเหวี่ยงฉันจากด้านหลัง กระชากฉันตัวลอยให้ออกห่างจากเสียงที่ได้ยิน

พลินสอยู่ที่ระเบียง ใช่แน่ๆ โล่งอกที่เจ้านุ่มนิ่มยังอยู่ แต่ตอนนี้เหมือนฉันเองที่จะไม่รอด

“เจส! ปล่อย!!” เธอเหวี่ยงฉันลงกับพื้นที่ไม่มีอะไรรองรับเลยซักนิด โถมร่างโทรมๆเข้ามาแล้วจับแขนฉันตรึงไว้ทั้งสองข้าง

“รู้อะไรมั้ยคนดี... เธอจะกลับมาเป็นของเค้า” เธอพูดพร้อมทั้งรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

“ไม่มีทาง”

“งั้นหรอ เสียดายนะที่เค้าคิดผิดไปหน่อย เค้าคิดว่าเธอจะกินของโปรดเยอะกว่านี้ซะอีก”

“...” ฉันว่าแล้ว

“มันก็เลยช้าไปซะหน่อย แต่ยังไงเธอก็ไม่รอดอยู่ดี”

“อ...อย่านะ เจส...” ภาพที่ฉันเห็นเหมือนจอทีวีที่ติดๆดับๆ มันกำลังจะถูกถอดปลั๊กในไม่ช้า ไม่น่าเก่งมาคนเดียวเลย

แท...ช่วยพี่ที

...

 

-เอาจริงๆเจสก็ไม่ได้ใจร้ายเท่าไหร่นะ แค่อยากได้คนรักคืน แต่มันถูกเวลามั้ย!! หมอคะ คนบ้าอยู่ทางนี้!

-เราชอบเวลาคนอ่านเม้นมากเลยนะ อ่านทุกเม้นเลยด้วย และนั่นคือรอยยิ้มเรา ต่อให้เป็นคำด่า เราก็... มวยมั้ยล่ะ! ห้าวนะบอกเลย

ความคิดเห็น