เพียงน้ำหยดแรก
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

10:เพราะเราตัดกันไม่ขาด

ชื่อตอน : 10:เพราะเราตัดกันไม่ขาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2562 00:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10:เพราะเราตัดกันไม่ขาด
แบบอักษร

[ Part : เหมือนฝัน ]

5 นาทีก่อนหน้า

 

ฉันรีบวิ่งออกมาจากสวนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตรงดิ่งเข้าไปในร้าน ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปข้างบนชั้นสอง ด้วยความกังวล หลังจากที่ได้ยินเสียงเล็กๆของคุณปั้นร้องออกมาเสียงดังลั่น

"คุณปั้น! คุณปั้นอยู่ไหนลูก!" ฉันตะโกนเรียกเสียงดัง เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วไม่เจอแมวอ้วน ที่มักจะนอนรอฉันอยู่ที่เตียงเหมือนเคย

ร่างบางของเหมือนฝันเดินตรงเข้าไปที่เตียงกว้าง แล้วจึงก้มๆเงยๆดูภายใต้เตียง แต่เมื่อไม่พบอะไรเลยก็ยิ่งทำให้เธอร้อนใจอย่างมาก

"คุณปั้น!อยู่ไหน ร้องตอบหม่ามี๊หน่อยสิ!"

"เหมี๊ยวว!!"

และเหมือนว่าเจ้าตัวต้นเหตุจะรู้ ว่าตนได้ทำให้คุณแม่คนสวยเป็นกังวลหนักเสียแล้ว มันจึงใช้เสียงร้องออกมา เพื่อบอกตำแหน่งของตัวเองให้เหมือนฝันได้รู้

"คุณปั้น!" ฉันรีบเดินตามเสียงของคุณปั้น ที่รอดออกมาจากอีกห้องข้างๆ แล้วเดินเข้าไปในนั้นด้วยประตูเชื่อมที่ฉันสั่งทำเอาไว้เป็นพิเศษ เพื่อยกให้คุณปั้นใช้เป็นห้องนอนของตัวเองทันที ภายในประกอบด้วยฟูกนอนนุ่มนิ่มสำหรับแมว กระบะทรายอีกทั้งยังมีสารพัดของเล่นของใช้สำหรับแมวเกือบจะกินพื้นที่ทั้งหมดของบริเวณห้อง ที่ฉันซื้อมาก็เพื่อเอาใจคุณปั้นเมื่อสมัยที่ฉันรับเลี้ยงคุณเขาใหม่ๆนั่นเอง นี่แหละน้าสภาพของทาสแมวฮ่าฮ่า ไม่น่าเชื่อเลยว่าทุกอย่างพอมารวมกันแล้วมันจะเยอะขนาดนี้ เพราะตอนที่มันอยู่รวมกันที่คอนโดโซ่ก็ไม่เห็นมันจะเยอะเท่าที่อยู่กับฉันตอนนี้เลย

"เมี๊ยวๆ!!"

ฉันมองไปรอบๆของห้องเพื่อหาว่าต้นเสียงมันมาจากที่ตรงไหน แล้วสายตาก็มาหยุดอยู่ที่ชั้นบนสุดของคอนโดแมว ที่ทำจากไม้เนื้อดี ที่น่าจะสูงกว่าตัวฉันไปไม่มาก มีก้อนกลมๆสีขาวและสีเทาเข้มช่วงบริเวณหัวของคุณปั้น ยืนตัวสั่นอยู่ อย่างหวาดกลัวโถ่...ลูกฉัน ทุกคนรู้มั้ยคะว่าคุณปั้นน่ะเป็นแมวที่แปลกมากๆเลยค่ะ เขากลัวความสูง แต่ก็ชอบซนปีนนั่นปีนนี้ไปเรื่อย ล่าสุดก็เนี้ยแหละค่ะ ปีนไปบนคอนโด แล้วคงเกิดกลัวจนลงมาไม่ได้เหมือนเคย

"ไอ้อ้วนซนอีกแล้วนะห๊ะ"

ฉันเอ็ดคุณปั้นเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆแล้ว อุ้มก้อนกลมนั่นลงมาไว้ในอ้อมแขน แล้วฟัดไปที่พุงโตๆอย่างหมั่นเขี้ยวเบาๆ เพื่อเป็นการลงโทษ

"แง๊ว แง๊ววว~~"

และเหมือนเจ้าตัวเขาจะรู้ว่าทำผิด ก็เลยซุกตัวเข้ามาในอกฉันแล้วก็ร้องแง๊วๆออกมาเบาๆ เหมือนจะอ้อนกัน หึหึ แมวฉันมันฉลาดมั้ยล่ะ รู้ว่าตัวเองทำท่าทางแบบนี้แล้วฉันจะต้องแพ้ นางก็เล่นทำมันทุกครั้งที่ทำความผิดเลยค่ะ แล้วก็รอดตัวทุกครั้งเหมือนเดิม รวมถึงครั้งนี้ด้วย

"เห้อ~~พอเลยๆ กลับไปนอนที่เถอะครับ"

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ แล้วส่งคุณปั้นที่อยู่ในอ้อมแขน ลงไปที่ฟูกนอนสำหรับแมว ส่วนคุณเขาก็นั่นแหละค่ะ มาอิหรอบเดิมก็คือทำตัวว่าง่ายเรียบร้อย(หนีความผิด) ยอมนอนลงนิ่งๆบนฟูกแล้วหลับตาลง

ฉันยืนยิ้มมองเขาอยู่สักพักอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินออกมาจากห้องนั้น แล้วจึงเดินเพื่อจะลงไปหาโซ่กับเพื่อนของเขาที่สวนตามเดิม

 

"......มึงเชื่อสิ"

"เอ๋?" ฉันเดินลงมาจนเกือบจะถึงที่ๆพวกเราจัดปาร์ตี้กันแล้ว แต่ก็ต้องชะงักเพราะเสียงพูดของโซ่ที่มันฟังดูแปลกๆไป รวมถึงทิม คุณชาย ฮุย แล้วก็กิงที่นั่งฟังกันอยู่ด้วยสิหน้าที่จริงจังมากๆด้วย สงสัยจังแห๊ะพวกเขาคุยอะไรกันอยู่นะ ทำไมถึงได้ดูเครียดๆกันขนาดนั้น ถ้าแอบฟังจะเสียมารยาทหรือเปล่านะ แต่ก็...ช่างมันเถอะ ก็อยากรู้นี่เนอะฮ่าฮ่าฮ่า ฉันรีบขยับไปยืนอยู่ที่ใกล้ๆกับต้นไม้ต้นหนึ่ง พยายามทำตัวให้ลีบที่สุด เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่เห็นว่ามีฉันมายืนแอบฟังเขาคุยกันอยู่ไม่ไกล

"กูถามจริงๆเถอะโซ่ ที่มึงยังกลับเข้ามาวอแวกับฝันนี่มันเพราะอะไรกันแน่วะ?"

คุณชายพูดขึ้น นี่เขาพูดคำหยาบเป็นด้วยหรอเนี้ย อเมซิ่งจัง แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้เขาพูดชื่อฉันใช่มั้ย งั้นที่ฉันเลือกที่จะแอบฟังก็ทำถูกแล้วน่ะสิ! แล้วเขาก็ถามโซ่ด้วยว่าทำไมยังมาวอแวกับฉันงั้นหรอ? อืมนั่นสิ เขาจะยังทำแบบนั้นทำไมกันจะยังมาคอยเป็นห่วงกัน ดูแลกันทำไมฉันก็สงสัยอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยอมรับเลยว่าที่เป็นอยู่แบบนี้ฉันก็แอบรู้สึกดีเหมือนกัน แต่ลึกๆแล้วก็ยังอยากรู้เหตุผลอยู่ดี... งั้นจะลองคิดเข้าข้างตัวเองดูสักครั้งดีไหมนะ

"กู..." โซ่ที่พูด มีท่าทีลังเลทำให้เพื่อนๆทุกคนของเขาพากันลุ้นตัวโก่ง รวมถึงฉันด้วยที่ตอนนี้ทั้งลุ้นทั้งตื่นเต้นจนหัวใจเต้นโครมครามไปหมดแล้ว

"กู...กูสงสารฝัน เขาไม่เหลือใครแล้วนอกจากกู"

แล้วคำต่อมาของเขา ก็ทำให้หัวใจที่เคยเต้นระรัวของฉัน มันค่อยๆมีจังหวะที่เบาบางลง แต่กลับมีความรู้สึกชาหนึบๆข้างในเข้ามาแทนที่

สรุปที่เขายังมาเทคแคร์ฉัน ไม่ใช่เพราะยังรักหรือยังมีเยื่อใยบ้าบออะไรเทือกนั้นอย่างที่ฉันหวังไว้เลยสินะ เป็นไงล่ะเหมือนฝัน เจ็บจนสะใจดีหรือยัง เข็ดหรือยังกับไอ้ความหวังลมๆแล้งๆละเมอเพ้อพกว่าเราสองคนจะมีโอกาสกลับมารักกันอีกน่ะ 555 โง่ชะมัดเลย โซ่เขาก็อุตส่าห์บอกไปชัดเจนแล้วนี่ในวันที่เลิกกันว่าหมดรักแกแล้ว ยังจะมามัวรอเขาอยู่ได้ ที่เป็นอยู่ตอนนี้เขาก็แค่สงสารและสมเพชเท่านั้นแหละ ฮ่าฮ่า หัวใจเอ๋ยแกฟังไว้แล้วก็จำเสียบ้างว่าเขาไม่ได้รักแกแล้ว

" ฮึก!"

ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป บ้าเอ้ย! อุตส่าห์สัญญากับตัวเองไว้เสียดิบดีแล้วเชียว ว่าจะไม่ร้องไห้ให้กับเรื่องนี้อีก ทำยังไงดีฉันอ่อนแออีกแล้ว ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย

ฉันหันหลังแล้วเตรียมจะเดินออกไปจากที่ตรงนี้อย่างเงียบๆ เพราะมันไม่ไหวจริงๆ ทนอยู่ตรงนี้แทบไม่ไหวแล้ว

"ฝัน!!!"

แต่เมื่อเสียงทุ้มนุ่มที่ฉันจำได้ดี และจะไม่มีวันลืมที่ตะโกนเรียกฉันเสียงดัง จากข้างหลังพร้อมกับฝีเท้าหนักๆที่เหมือนจะวิ่งตามมา ทำให้ฉันรีบออกตัววิ่งหนีเขาอย่างรวดเร็วทันที

ไม่ได้หรอก...จะให้โซ่เห็นน้ำตาของฉันไม่ได้ เพราะมันจะยิ่งทำให้เขาสงสารฉันจนเขาปล่อยฉันไปไม่ได้สักที ซึ่งฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น แล้วอีกอย่างโซ่ก็เคยบอกด้วย ว่าเขาน่ะ ไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาของฉัน เพราะมันจะทำให้เขาเจ็บปวด แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะยังรู้สึกแบบนั้นหรือเปล่านะ?

"ฝัน! ฝัน!!"

ปัง! ปัง! ปัง!

ฉันวิ่งหนีเข้าขึ้นมาชั้นสอง ที่เป็นห้องนอนแล้วก็รีบปิดประตูล็อกกลอนอย่างรวดเร็ว แล้วเอนตัวพิงไว้กับประตูเพื่อพักเหนื่อย แต่ก็อดหอบออกมานิดๆไม่ได้ ส่วนคนตัวสูงที่วิ่งตามกันมาติดๆนั้น แต่ก็ยังไม่ทันฉันที่เร็วกว่า มาถึงเขาก็ทุบประตูเสียงดัง อย่างแรงแบบที่ไม่กลัวว่ามันจะพังลงมาเลย

ปัง! ปัง! ปัง!

"ฝัน! ออกมาคุยกันหน่อย"

"..." ฉันยังคงเงียบ เพราะไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับเขา ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดีเวลามองเขา

"ขอร้องเถอะฝัน"

ปัง! ปัง!

"..."

"ฝันอย่าเงียบสิ

"..."

ปัง! ปัง!

โซ่ยังคงพยายามที่จะคุยกับฉันให้ได้

"ฝัน...ซะ"

"พอเถอะโซ่!กลับไปซะ ฝันไม่มีอะไรจะคุย"

เมื่อทนไม่ไหว ฉันก็จำต้องส่งเสียงออกไป เพื่อที่จะบอกให้เขารีบออกไปเสียที ก่อนที่อะไรๆมันจะเลวร้ายลงกว่านี้

" ไม่! เราต้องคุยกัน เดี๋ยวนี้และตอนนี้!!"

"โซ่! ฝันบอกให้กลับไป ฝันไม่คุยไม่อะไรทั้งนั้น! แล้วต่อไปโซ่ก็ไม่ต้องมายุ่งมาสงสารฝันด้วย! ฝันอยู่ได้ ได้ยินมั้ย!ว่าไม่มีโซ่ฝันก็อยู่ได้!!"

ฉันตะโกนข้ามประตูเพื่อไปบอกกับคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง เพราะตอนนี้ใจฉันมันไม่ไหวแล้ว จะรับอะไรไม่ไหวอยู่แล้ว อยากจะจบเรื่องทุกอย่างระหว่างเราลงซะที หยุดความเจ็บที่มันเหมือนกับแผลเรื้อรังนี่สักที

"จะเอางี้หรอฝัน! คิดว่าเรื่องของเรามันจะจบลงได้จริงๆดิ หึ!ฝันตัดโซ่ออกไปจากชีวิตไม่ได้หรอก"

จบคำพูดของเขา ฉันก็ทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ปล่อยให้ทั้งตัวมันไหลลงตามแรงโน้มถ่วงมากองอยู่ที่พื้นเย็นเฉียบแล้วใช่แผ่นหลังพิงกับประตูเอาไว้อย่างหมดแรง ก่อนจะชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นมากอดไว้แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหมดสภาพ

" ฮึก ฮึก ฮือออออ~~~"

ฉันคิดตามคำพูดของโซ่ ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เขาพูด พวกเราสองคนตัดกันไม่ขาดหรอก ถึงจะเลิกกันไปแต่ความสัมพันธ์ของฉันกับเขามันก็ยังคงอยู่เสมอ ไม่ว่าในฐานะใดก็ตาม ทุกคนฟังแล้วมันอาจจะดูงี่เง่าใช่ไหม คบกันมาแค่3ปีเลิกกันแค่นี้ แล้วทำเหมือนจะเป็นจะตายเลยหรอ ฉันขอตอบเลยว่าใช่ค่ะ ถึงเราจะคบกันมาแค่3ปี แต่นั่นคือในสถานะแฟน แต่ในสถานะอื่นฉันกับเขาเรามีกันและกัน และอยู่ด้วยมาตลอดเกือบทั้งชีวิต เพราะอะไรน่ะหรอ อืม คงเป็นเพราะพ่อกับแม่เราเป็นเพื่อนกันด้วยล่ะมั้ง เรื่องมันเริ่มขึ้นตั้งแต่ตอนฉันที่อายุ10ปี พ่อกับแม่ฉันท่านทั้งสองก็เสียชีวิต ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ขณะเดินทาง ทำให้ฉันในตอนนั้นที่เป็นแค่เด็ก กลายเป็นกำพร้าไปโดยปริยาย ญาติที่ไหนก็ไม่มีเลยสักคน แต่ก็ได้คุณแม่ของโซ่นี่แหละที่ใจดี เมตตารับเด็กอย่างฉันไปเลี้ยงไว้ จนทำให้ฉันได้รู้จักกับเด็กผู้ชายที่ชื่อโซ่ เขาคอยปกป้องฉันจากทุกอย่าง คอยดูแลฉันเป็นอย่างดี มาตลอดหลายปี เราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนความสัมพันธ์ทุกอย่างมันเริ่มเปลี่ยน จากแค่พี่น้องมันก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่น จนกระทั่งในวันที่โซ่อายุ 18 เขาก็มาขอฉันเป็นแฟน แล้วก็คบกันจนถึงเมื่อ2-3สัปดาห์ก่อน ความสัมพันธ์ของพวกเราคงจะกำลังกลับไปอยู่ในจุดเดิมแล้วล่ะมั้ง ความสัมพันธ์แบบพี่น้องน่ะ

"ที่เงียบไป คงกำลังคิดว่ามันถูกใช่มั้ยล่ะ ว่าเราตัดกันไม่ขาด"

"ฮึก แล้วโซ่จะให้ฝันทำยังไง ฮึก ตัดกันก็ไม่ขาด เลิกรักโซ่ฝันก็ทำไม่ได้ ฮึกฮือ แล้วยังต้องมาทนมองหน้าโซ่แบบนี้อีก มันเจ็บนะเว้ยโซ่!"

ฉันพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกไปจนหมด ไม่แม้แต่จะเสียเวลาคิด เพราะตอนนี้คงถึงเวลา ที่พวกเราต้องมาจัดการกับความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงนี้อย่างจริงจังสักที ไม่งั้นก็คงมีแต่ฉันที่ต้องเจ็บปวดไปตลอดอยู่แบบนี้

"..." โซ่เงียบไป

"ฝันเบื่อ ฝันเหนื่อย! ฮึก ฮือๆ ฝันอยากจบมันสักที ขอร้องเถอะนะโซ่! เลิกยุ่งกับฝันเถอะนะ เลิกมาทำเหมือนยังรักกันอยู่สักที"

ตุบ!

ร่างสูงของโซ่ ที่อยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของประตู ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันทีอย่างหมดแรง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตนถึงได้รู้สึกแย่ขนาดนี้ ที่ได้ยินฝันพูดแบบนั้น ไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย เขาพิงแผ่นหลังกว้างนั่นกับประตูแล้วชันเข่าหนึ่งข้างขึ้นมาแล้ววางพาดแขนลงไป ก่อนจะพูด

"ถ้าฝันต้องการแบบนั้น......"

 

เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเงียบไปนั่น มันทำให้ฉันสงสัย เขาคงจะกลับไปแล้วล่ะมั้ง แต่ก็ดีที่เขายอมเข้าใจอะไรง่ายๆและยังมีความเห็นใจให้กันอยู่บ้าง ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะให้ฝ่ามือทั้งสองข้าง ปาดน้ำตาที่ไหลอาบอยู่เต็มสองข้างแก้มออกไปอย่างลวกๆ แล้วปลดล็อกกลอนที่ประตู ก่อนจะค่อยๆหมุนลูกบิดเปิดประตูออกไปเพื่อจะเช็คให้แน่ใจว่าเขากลับไปแล้วแน่ๆ แต่ทว่า...

"โซ่!!" ฉันตกใจ เมื่อพบว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้จากไปไหนอย่างที่ฉันคิดเลย กว่าจะรู้ตัวรีบหมุนตัวกลับเข้าไปข้างในห้องแล้วจะปิดประตูหนี มันก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะเขาใช้มือหนานั่นดันประตูเอาไว้ด้วยแรงที่มีมากกว่า เขาแทรกตัวผ่านประตูเข้าข้างในได้สำเร็จก่อนจะหมุนตัวกลับไปปิดและล็อกประตูอย่างรวดเร็ว

"ออกไปซะโซ่!" ฉันไล่เขา ไม่อยากเห็นไม่อยากเจอเขาตอนนี้

"ไม่! จนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง"

"เราคุยกันจบแล้วโซ่!"

"ไม่ มีแต่ฝันนั่นแหละที่คุย ที่ตกลงเองอยู่คนเดียว" เขายังพยายามเถียง และขยับเข้ามาใกล้ฉัน ที่กำลังถอยหลังหนีเขาเรื่อยๆเหมือนกัน

"โซ่!!!"

ฉันตกใจ ที่อยู่ๆเขาก็เข้ามาประชิดตัว แล้วรวบทั้งตัวของฉันเข้าไปไว้ในอ้อมแขนแกร่ง

"ทำไมต้องหนีทั้งที่หนีไม่ได้ ทำไมต้องตัดใจทั้งๆที่ฝันทำมันไม่ได้" เขาพูดเสียงนิ่ง พร้อมกับขยับใบหน้าหล่อเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ

"หยุดเดี๋ยวนี้นะโซ่!"

"ไม่!!"

"อย่าบังคับให้ฝันต้องเกลียดโซ่นะ!"

"หึ ฝันทำไม่ได้หรอก" เขาหัวเราะหึ ออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ

"ใครจะรู้ล่ะ ตอนนี้ฝันอาจจะกำลังเกลียดโซ่อยู่ก็ได้"

" ไม่ มี ทาง" เขาพูดช้าๆเน้นๆออกมาอย่างมั่นใจ ทั้งยังขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันกว่าเดิม

"พอเถอะนะโซ่ ถือว่าฝันขอร้อง อย่าทำให้ฝันยึดติดกับโซ่ไปมากกว่านี้เลย ฝันอยากตัดใจ ฝันอยากเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นได้สักที"

เมื่อเห็นว่าใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ฉันจึงเปลี่ยนเป็นมาคุยกับเขาด้วยเหตุและผลแทน แต่ไม่รู้ทำไม พอเขายิ่งได้ยินประโยคเมื่อครู่ของฉัน ใบหน้าของเขากลับนิ่งสนิทและน่ากลัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

"อย่าพูดว่าจะมีคนอื่น!"

"ฝัน จะ มี คน อื่น!!" ฉันพูดเน้นๆทีละคำบ้าง เพราะโมโหขึ้นมาเหมือนกัน ที่โซ่พูดไม่รู้เรื่องและไม่ยอมเข้าใจสักที

"ห้ามมี!"

" มีสิทธิอะไรมาห้ามล่ะ" ฉันยิ้มยั่วโมโห เพื่อกวนประสาทเขา หึ ก็เอาสิเมื่อพูดกันดีๆแล้วไม่รู้เรื่องมันก็ต้องเล่นกันอย่างนี้แหละ เพราะฉันเริ่มจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

" สิทธิหรอ ถามหาสิทธิหรอวะ! ได้!!"

พูดจบ โซ่ก็ดึงฉันเข้าไปแล้วประกบปากทันที เขาขบเม้มริมฝีปากของฉันไปมาสลับบนและล่างอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนพยายามที่จะสอดแทรกเข้ามาควานหาความหวานจากโพรงปากเล็กๆของฉัน หากแต่ฉันไม่ยอมให้มันแทรกผ่านเข้ามาได้ ง่ายๆ เม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น พร้อมกับใช้สองมือทุบตีไปตามตัวของโซ่เพื่อที่จะให้เขาหยุดการกระทำอันบ้าบอนี่ลงซะ

"อะ อื้อ อุด อ๊ะ โอ้...." ฉันพยายามพูดห้ามเข้าด้วยเสียงอู้อี้ฟังไม่รู้ความเพราะถูกริมฝีปากหยักของเขาขวางกั้นไว้อยู่

"...."

"อะ โอ๊ย!!"

เมื่อฉันไม่ยอมเปิดปากให้โซ่ เขาจึงกัดที่ริมฝีปากฉันอย่างแรงจนรู้สึกได้เลยว่าเลือดต้องออกแน่ ฉันจึงเผลอตัวอ้าปากร้องออกไป และนั่นก็เป็นโอกาส ให้เขานำพาลิ้นร้อนของตนสอดแทรกเข้ามา กวาดชิมความหวานภายในโพรงปากของฉันทันที

"อืมม"

"อ๊ะ...โซ่!"

ลิ้นร้อนของเขา ที่กวาดต้อนไปทั่วทั้งโพรงปากและไรฟันของฉัน มันทำให้ฉันสติหลุดลอย เคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่เคยชิน ที่เขามอบให้จนเผลอจูบตอบเขาไปตามสัญชาตญาณ หากแต่เพราะมือร้อนของเขาที่ลูบไล้ไปตามเอวคอดของฉัน และอีกมือของเขาที่กำลังบีบเคล้นหน้าอกหน้าใจของฉันอยู่ มันทำให้ได้สติก่อนจะพยายามพลักตัวออกจากเขาได้สำเร็จ

" แฮ่ก แฮ่ก" ฉันหอบเหนื่อยเพราะหายใจไม่ทัน กับบทจูบเมื่อครู่นี้ของโซ่ ก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดคราบน้ำใสๆของทั้งโซ่และฉันที่เปื้อนอยู่ตรงมุมปากออกไป

"ออกไป!" ฉันตวาดไล่เขาอย่างหมดความอดทน

"ฝันโซ่ขะ..." และเหมือนเขาเองก็คงจะคิดได้ว่าทำอะไรลงไป เขามีสีหน้าที่รู้สึกผิด ก่อนจะพยายามจะเข้ามาจับมือฉัน หากแต่ฉันกลับถอยหลังหนีเขาออกมา

"กลับไปซะ" ฉันข่มอารมณ์และพูดกับเขานิ่งๆ

"ฝัน..."

"ไปซะก่อนที่ฝันจะเกลียดโซ่ ก่อนที่เรื่องทุกอย่างมันจะดิ่งลงเหวไปมากกว่านี้ ก่อนที่โซ่จะไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้เห็นหน้าของฝันอีก ก่อนทีแม้แต่ความสัมพันธ์พี่น้องเราก็จะรักษาไว้ไม่ได้"

ฉันพูดก่อนจะหันหลังให้เขาทันที

" อืม...ถ้าฝันต้องการแบบนั้น"

โซ่ที่เห็นท่าทีเอาจริงของฉัน ครั้งนี้เขาจึงต้องเป็นฝ่ายยอมลงให้ก่อน ยอมถอยออกไปหนึ่งก้าว เดินไปที่ประตูเปิดออกไปแล้วปิดให้ฉันเสียงเบาที่สุด

"ฮึก ดีแล้ว เป็นอย่างนี้มันดีสุดแล้วฝัน"

ฉันเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วร้องไห้ออกมาทันที ความจริงเรื่องจูบเมื่อกี้ฉันไม่โทษไม่โกรธเข้าเลยสักนิด เพราะฉันเองก็เผลอไผลแล้วก็หวั่นไหวไปกับเขาเองเหมือนกัน แต่ที่ต้องพูดไปแบบนั้นเพราะว่าอยากให้เรื่องนี้มันจบลงเสียที อยากให้เรากลับไปเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้สักที เพราะฉันเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยที่จะต้องมาคอยคิดถึงแต่เขา รอแต่เขา เจ็บปวดเพื่อเขา มันเกินที่จะทนไหวแล้วจริงๆ

หวังว่าเราจะกลับไปเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้สักวันนะโซ่

 

.............................................................................

แฮร่ ดราม่าอีกแล้ว ฮืออ สงสารน้อง แต่ทุกการกระทำของทุกคน ย่อมมีเหตุผลของเขาเสมอ โซ่ก็เหมือนกัน เอ๊ะสปอยล์หรอ? เปล่าจ้า555

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกไลค์ทุกคอมเม้นท์แล้วก็การให้ดาวของคุณทุกคนเลยนะคะ บอกตรงๆเลยว่ามันเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดของไรท์จริงๆ สัญญาจะแต่งเรื่องนี้จนจบแน่นอนจ้า รักทุกคนน้า จ๊วบบบบบบ

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น