คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3: ทาสอารมณ์ [5] -- จบ

ชื่อตอน : บทที่ 3: ทาสอารมณ์ [5] -- จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2562 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3: ทาสอารมณ์ [5] -- จบ
แบบอักษร

 

 

 

 “มีคนฝากมาให้ แล้วแอบบอกด้วยว่าอย่าอ่อยคุณภพให้มาก เพราะเขาคงไม่เอา” 

“ถ้าเขาไม่เอาฉันแล้วเราจะมีลูกด้วยกันได้ยังไง ไม่รู้อะไรอย่าพูด” 

“คุยอะไรกันเหรอคะ เสียงเบาจับใจความอะไรแทบไม่ได้” 

“คุณนาตาลีเดินมาตรงนี้ทำไมคะ แถวนี้เชื้อโรคชอบอ่อยชอบจับผู้ชายรวยมันมีเยอะ ไม่ดีเลยค่ะ สกปรกจะตาย นังดาด้า ไหนน้ำหอมของหล่อนเอามาฉีดกลบกลิ่นเหม็นคาวหน่อยซิเดี๋ยวคุณลีเธอจะเหม็นสาบ”  สั่งอะไรก็ได้อย่างนั้นจริงๆ ดาด้าควักน้ำหอมประจำตัวออกจากถุงเสื้อมาฉีดเหนือโต๊ะทำงานในปริมาณมากเกินไป กลิ่นฟุ้งจนฉุนจมูกสองสาวพนักงานจามแข่งกัน เหลือเพียงนาตาลีกับเฟื่องลดาที่สามารถเบือนใบหน้าไปทางอื่นหลบได้ทันละอองจึงไม่เข้าจมูก 

นาตาลีรังเกียจพนักงานช่างประจบทั้งสอง มองพนักงานโต๊ะอื่นที่ชะเง้อคอมอง เชิดใส่ เร่งสาวเท้าเข้าไปใกล้เฟื่องลดากระซิบข่มขู่ “อย่ายุ่งกับพี่ภพอีก หัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้างไม่ใช่อยากจับเขาจนตัวสั่น” 

“ฉันว่าคนที่อยากจับเขาจนตัวสั่นน่าจะเป็นคุณมากกว่านะคะ คุณนาตาลี” 

“ฉันสวย เก่ง จัดว่าอยู่เกรดเดี๋ยวกับพี่ภพไม่ใช่ไม่สวย จน แถมการศึกษาต่ำแบบหล่อน” 

“แล้วเรื่องฐานะล่ะคะ จัดว่าอยู่ในเกรดเดียวกันไหม” 

“นังคนชั้นต่ำ! กล้าดียังไงถึงพูดกับฉันแบบนี้ ใครๆ เขาก็รู้ทั้งนั้นว่าครอบครัวฉันรวยมากแค่ไหน อย่ามาหาเรื่องอิจฉาฉันหน่อยเลย” 

“ไม่เคยอิจฉาค่ะ ฉันไม่อยากพูดถึงใครไม่ดีแต่ถ้าคุณยังตามราวีไม่เลิกก็ไม่แน่หรอกนะ ฉันอาจจะหลุดปากบอกคนอื่นก็ได้ว่าธุรกิจของคุณกำลังจะจม ทุนหมด กำไรหาย ต้องวิ่งกู้ธนาคารกู้คนอื่นเป็นว่าเล่น เอาสิ ตบหน้าฉันเลยถ้าคุณคิดว่าสองมือของฉันจะไม่ตบคุณกลับไปบ้าง” 

กายอรชรลุกขึ้นจากเก้าอี้เร็วจนล้อหมุนไถลถอยหลังไปชนโต๊ะใกล้เคียง ทุกคำพูด ทุกการกระทำของเฟื่องลดาไม่ได้แสดงออกเลยว่ากลัวฝ่ายตรงข้าม ดังนั้นฝ่ายที่ไม่กล้าลงมือกลับเป็นนาตาลี เจ้าหล่อนกัดเสียงกรี๊ดไว้ในลำคอ ลดมือลงกำหมัดทุบลงบนเรียวขาตนเอง 

“ฝากไว้ก่อนเถอะแก วันหลังฉันเอาคืนแกแน่!” 

“คุณนาตาลีขา จะรีบไปไหนคะ ยังไม่ได้ขอถ่ายรูปเลย” ดาด้ากับหมิงยังไม่หายแพ้กลิ่นน้ำหอม ขณะนั้นหัวหน้าเดินเข้ามาหา 

“เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกัน แล้วมายืนทำอะไรตรงนี้ ไม่มีงานทำหรือไง หยุดจามได้แล้วพี่จะเอางานวันนี้นะไม่ใช่วันพรุ่งนี้” 

“ค่ะๆ หมิง รีบกลับไปปั่นงานกัน” ดาด้ารีบกุลีกุจอกระชากคอเสื้อเพื่อนสนิทดึงกลับ เสื้อรัดคอหมิงจนลิ้นห้อย 

“สองคนนี้เป็นอะไรกัน บ้าๆ บอๆ ได้ทุกวัน แล้วกลิ่นอะไรเนี่ยฉุนจัง” หัวหน้าแผนกการตลาดเป็นผู้ชายใจดีอายุราวสี่สิบกลางๆ ประสบการณ์ทำงานสูง การศึกษาเองก็สูงเช่นเดียวกัน ชื่อพี่ต้น พี่ต้นยกมือขึ้นปัดกลางอากาศไล่กลิ่นไม่พึงปรารถนาเหนือโต๊ะ 

“กลิ่นน้ำหอมของดาด้าน่ะค่ะ เขาฉีดแล้วแพ้ก็เลยจามแข่งกับหมิง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แล้วหัวหน้าออกมาหาเฟื่องมีอะไรเหรอคะ” 

“เกือบลืมเลย พี่จะออกไปหาลูกค้าเฟื่องไปกับพี่หน่อยนะ อีกประมาณครึ่งชั่วโมง คุยเสร็จก็คงเลิกงานพอดี แล้วนั่นแฟ้มอะไร” 

“เอกสารสัมมนาของคุณแขไขค่ะ งานไม่รีบค่อยอ่านตอนไหนก็ได้ เฟื่องไปคุยงานกับหัวหน้าได้ค่ะ” 

“หัวหินน่ะเหรอ งงดีนะ ทำแผนกการตลาดได้ไปช่วยงานฝ่ายบริหารเฉย เอาเถอะ พี่เดินออกมาบอกเท่านี้เตรียมตัวให้พร้อม” 

“ได้ค่ะ” เฟื่องลดายิ้มรับ หัวหน้าเดินเร็วกลับเข้าไปในห้องส่วนตัวส่วนเฟื่องลดาก็รีบเก็บแฟ้มงานใส่กระเป๋าผ้า ก่อนจะเร่งเคลียร์งาน ถึงเวลานัดหมายก็รีบเก็บของรวมถึงแลปทอปถือติดมือออกไปพบลูกค้าด้วย หน้าที่หลักของเฟื่องลดาจะเป็นดูแลการตลาดทั้งออฟไลน์และออนไลน์ ติดต่องานทั้งภายในและภายนอกของบริษัท ดูเรื่องเอกสาร บางครั้งก็ต้องติดสอยห้อยตามออกไปพบลูกค้ารายเก่า รายใหม่ของบริษัทพร้อมกับหัวหน้า 

เงินเดือนขยับเพิ่มสูงขึ้นทุกปีแต่ก็แลกมาด้วยการทำงานหนัก ช่วงปลายปีที่ผ่านมาพนักงานในบริษัทได้โบนัสกันอื้อซ่า มีแค่หล่อนคนเดียวที่ได้น้อยเพราะช่วงหนึ่งเคยขาดงานยาวไปสามเดือนจึงมีสถานะคล้ายกับพนักงานใหม่ที่เพิ่งจะเริ่มต้นทำงานในบริษัทเดิม 

“พี่จะแวะกลับเข้าไปเอางานในบริษัทเฟื่องจะไปด้วยกัน หรือจะให้แวะส่งไหนบอกมาได้เลย” 

“ฝากหัวหน้าแวะส่งป้ายรถเมล์ก็ได้ค่ะ เฟื่องอยากไปห้องสมุดมหา’ลัย บริษัทเราเคี่ยวมากถ้าไม่ติดมหาวิทยาลัยท็อปสองก็ไม่ให้ทุน” 

“อย่าบ่น ยังดีที่เขาอนุโลมให้เรียนในประเทศได้ สมัยพี่นะบริษัทส่งออกนอกอย่างเดียวเลย และต้องเป็นท็อปเท็นของโลกเท่านั้น” 

“แบบนั้นไม่ไหวหรอกค่ะ คงสู้ค่าครองชีพไม่ไหว เฟื่องอยากทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ขอบคุณมากค่ะหัวหน้า ขับรถดีๆ นะคะ” 

“จ้า เฟื่องก็กลับบ้านดีๆ นะ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท” 

รับไหว้พนักงานรุ่นน้อง มองน้องเดินลงจากรถจนกระทั่งยืนรอรถเมล์ถึงขับรถกลับไปยังบริษัท เฟื่องลดาเป็นเด็กน่ารัก ทำงานด้วยกันมานานตั้งแต่สมัยหล่อนเข้ามาฝึกงานช่วงปีสาม เสียดาย ไม่น่าพลาดท้องกับลูกชายเจ้าของบริษัท 

 

 

 

 

สนใจเล่มติดต่อเพจของไรท์นะคะ 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ อัปตัวอย่าง 15 บทน้าา 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น