marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 654

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2562 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 8
แบบอักษร

 

 

 

Chapter 8

อย่าข้ามเส้น

 

“งั้นนี่คงไม่ใช่รถคุณขับตามฉันหรอกนะ”

“เฮ้ย!!!” ฉันยืนมองชายตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจคือบางทีเขาก็ชอบทำให้แอบคิดว่าเขาคิดอะไรกับฉันหรือเปล่าแต่บางครั้งเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้นอย่างเมื่อวานที่ฉันกลายเป็นตุ๊กแกแล้วต้องโกหกเขาว่าฉันป่วยเขาก็ซื้อข้าวต้มมาให้ฉันรู้ได้ไงนะเหรอก็ฉันได้ยินเสียงเขานะสิเลยไตร่ผนังออกมาดู...แล้ววันนี้เขาก็ทำตัวจุกจิกฉันตลอดเวลาตั้งแต่รู้ว่าฉันมีนัด และ ฉันก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาตามฉันไปให้ตายสิก็เล่นนั่งเด่นกลางร้านขนาดนั้นใครจะไม่เห็นแต่ก็พยายามทำเป็นไม่สนใจจนมาถึงตอนนี้ฉันอยากจะถามเขาจริงๆว่าเขาต้องการอะไร...

“หรือว่า...คุณแอล....”

“ฉันไม่ได้ตามอะไรทั้งนั้นแหละแค่บังเอิญผ่านไปทางนั้นเท่านั้น” ฉันหรี่ตามองเขาพูดพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าไปหาเขาจนเจ้าตัวถอยหลังหนี

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วถอยหลังหนีฉันทำไมค่ะ” คำพูดของฉันสิ้นสุดพร้อมกับแผ่นหลังของเขาที่ชนเข้ากับเสาเจ้าตัวยืนแนบนิ่งอยู่ตรงหน้าพร้อมกับสีหน้ากังวลนิดหน่อย

“ฉะ..ฉันไม่ได้หนีเธอสักหน่อยอย่าเดินเข้ามานะ” ฉันส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจคือเขาจะกลัวฉันทำไมงงนะเนี่ย

“คุณแอลค่ะ...ฉันทำให้คุณกลัวเหรอ” คำถามของฉันทำให้เขาส่ายหน้าอย่างสับสน

“แล้วคุณกลัวฉันทำไม”

“ฉันไม่ได้กลัวแค่ไม่อยากให้เธอข้ามเส้นมา....เธอเหมือนมีบางอย่างที่แปลกๆ” คำพูดของเขาทำให้ฉันเข้าใจดีถ้าเป็นเมื่อก่อนนะฉันไม่เชื่อหรอกแต่ตอนนี้นะเหรอเชื่อสนิทนะสิเพราะคนบ้าที่ไหนจะกลายร่างเป็นตุ๊กแกได้!!!

“แปลกยังไงฉันก็ปกตินะ” โอเคฉันโกหกแต่ให้ตายเถอะจะให้บอกว่าตัวเองแปลกหรือไง

“ไม่...มันไม่ปกติ...หยุด!! อย่าเดินเข้ามานะ” ให้ตายเถอะเขาพูดแบบนั้นแล้วคิดว่าฉันจะฟังงั้นเหรอฉันยิ่งเดินเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆจนเผชิญหน้ากับเขาตรงๆใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบด้วยช้ำ..ฉันใช้สายตากวาดมองใบหน้าของเขาอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะจ้องไปยังริมฝีปากบางของเขาในขณะที่เจ้าตัวยืนแข็งทื่ออยู่

“ทำไมกันค่ะ...หรือว่าฉันไม่สวยเหรอคุณถึงชอบปฏิเสธ” ฉันพูดพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งค่อยๆลูบไล้บริเวณหน้าอกแกร่งของเขา...ก่อนหน้านี้ฉันอายที่จะทำแบบนี้แต่เพื่อความอยู่รอดของชีวิตฉันไม่มีอะไรจะเสียละฉันต้องจับเขาทำผัว!!!!

“นี่ยัยแม่บ้าน...ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องร่างกายฉันห้ะ!!! ยัยโรคจิต!!” เจ้าตัวพูดออกมาอย่างตกใจที่เห็นฉันทำแบบนั้นใบหน้าของเขาแดงก่ำมันดูไม่เหมือนเขาเลยเท่าที่เคยอ่านมาเขาเป็นเสือผู้หญิงคนหนึ่งเลยละแต่ตอนนี้เขากำลังเหมือนแมวมากกว่าฮ่าๆ

“คุณแอลไม่ชอบเหรอค่ะ”

พรึบ!!

“อย่าเข้าใกล้ฉันเกินความจำเป็นยัยบ้า!!” เขาดันตัวฉันออกทันทีที่พูดจบแล้ววิ่งออกไปด้วยความเร็วฉันมองตามหลังอย่างขำๆ

“ที่ตอนนี้นยังบอกให้เราถอดเสื้อผ้าให้ฮ่าๆ...คอยดูเถอะไม่จบแค่นี้แน่ๆหนีได้หนีไปเดี๋ยวเจอรุกหนักกว่านี้แน่ๆฮึๆ” พูดจบฉันก็เดินไปที่ลิฟต์อย่างอารมณ์ดีก่อนจะเริ่มคิดแผนรุกเขาวันพรุ่งนี้...ฉันไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆแน่

 

 

วันต่อมา

 

 

อึ๊บ!!

“เราก็สวยนะเนี่ย..” ฉันยืนส่องกระจกอย่าภูมิใจกับร่างกายของตัวเอง เมื่อคืนคิดแทบทั้งคืนว่าจะทำไงนั้นเลยทำให้ฉันคิดออกว่าผู้ชายส่วนใหญ่แพ้มารยาของผู้หญิงวันนี้ฉันเลยรีบตื่นแต่เช้ามาอาบน้ำแต่งตัว วันนี้ฉันเลือกที่จะใส่เสื้อแขนยาวแหวกอกตรงกลางใส่คู่กับกลางเกงเอวสูง แต่งหน้าเบาๆที่เน้นเป็นงานโชว์ผิวให้เหมือนไม่แต่งแต่เน้นที่สีลิปสติกทาด้วยสีแดงทำให้ใบหน้ามีความออล่า...

“เอาละวันนี้สู้ๆนะยัยเจสแกจะต้องมีชีวิตรอดจำไว้!!” พูดกับตัวเองเสร็จฉันก็เดินหันหลังออกไปจากห้องด้วยความมุ่งมั่นเดินขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุดด้วยความมั่นใจวันนี้ได้ไปปลุกเขาอีกแน่ๆแต่ก่อนจะไปปลุกฉันก็คิดเมนูอาหารที่จะให้ทำเขาทานแล้วตอนเช้า...การที่ทำแบบนี้ก็เหมือนกำลังซ้อมเป็นเมียเขาเลยอร้ายยย!!!

ติ๋ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกฉันจึงรีบเดินไปที่ครัวทันทีด้วยความรีบร้อนเพราะใกล้เวลาตื่นของเขาแล้ว..

ปึก!

“โอ๊ย!!”

“อึก!!” แต่ยังเดินไม่ถึงครัวจู่ๆฉันก็ชนเข้ากับบางคนที่กำลังเดินออกมาพอดีหน้าของฉันชนเข้ากับแผงอกแกร่งอย่างจังจนเกือบหงายหลังแต่ดีที่พยุงตัวเองไว้ได้ถ้าเป็นแบบในละครนะพระเอกต้องพยุงนางเอกใช่ไหมแต่นี่ฉันต้องพยุงตัวเองแถมยังต้องดึงเขาไว้ไม่ให้ล้มอีกให้ตายเถอะ !!!

“เดินยังไงของเธอเนี่ยไม่ดู.....ทะ...ทาง..” เขาเงยหน้าขึ้นมมหวังจะต่อว่าฉันแต่พอเห็นฉันเท่านั้นคำพูดของเขาก็หายไปเขามองฉันอย่างตาค้างก่อนจะดึงแขนออกจากมือฉันอย่างตกใจจนตัวเองล้มลงพื้นด้วยความแรง

ปึก!!!

“โอ๊ยยย!!”

“คุณแอล!!! ปล่อยมือฉันทำไมเนี่ยเห็นมั้ยว่าคุณล้มลงเลย” พอเห็นเขาล้มลงฉันก็รีบปรี่เข้าไปประคองเขาแต่เจ้าตัวพยายามจะถอยหนีแต่สงสัยเจ็บสะโพกเลยทำไม่ได้ดั่งใจ

“ก็เพราะเธอนั่นแหละ!!! ใส่ชุดบ้าอะไรมาทำงานให้ตายสิเธอเป็นแม่บ้านนะ!!! จะแหวกหาพระเจ้าหรือไง!!” แทนที่จะโทษตัวเองที่ปล่อยมือฉันแต่เขากับมาโทษฉันที่แต่งตัวแบบนี้ฮ่าๆ น่าขำชะมัดเวลาเขาหน้าแดงมันก็น่ารักดีนะ

“ก็เสื้อผ้าฉันมีแค่แบบนี้ไงค่ะ...เฮ้อออ มาค่ะเดี๋ยวฉันพยุงพาเดินไปที่ห้อง” ฉันไม่สนใจสีหน้าของเขาก่อนจะดึงแลนเขามาพาดบ่าแต่เจ้าตัวก็พยายามดึงแขนกลับ

“ฉัะ...ฉันไปเองได้!!!”

“ลุกขึ้นเถอะเดี๋ยวฉันพยุงเองคุณนี่มันดื้อเหมือนเด็กจริงๆอายุ36จริงๆป่ะเนี่ย”

“โอเค!! ตามใจละกันจำไว้เลยนะว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นละก็เธอจะต้องเสียใจ!!” คำพูดของเขาเหมือนเป็นคำเตือนอะไรสักอย่างแต่ฉันจะต้องเสียใจอะไรอีก!!! แค่กลายร่างเป็นตุ๊กแกก็ไม่มีอะไรจะเสียได้อีกละ

“ค่ะ!! ฉันไม่กลัวหรอก”

“เตือนตัวเองหน่อยก็ดีว่าถ้าเล่นกับไฟมันจะโดนไฟลวก”

“หยุดพูดแล้วเดินได้แล้วตัวคุณหนักจะตาย” ฉันไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดจนเจ้าตัวส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วยอมเดินมากับฉันจนถึงห้องนอนก่อนแต่พอถึงที่นอนเขาก็ดึงแขนตัวเองกลับแล้วเดินไปขึ้นเตียงเองทันทีทิ้งฉันทำหน้าเหลอหลามองอย่างไม่เข้าใจ...

“ไปทำอาหารได้แล้วฉันจะนอนรอ” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะรีบหันหลังหวังจะเดินออกไปแต่เหมือนจู่ๆเขาก็ลุกขึ้นมาดึงแขนฉันจนล้มลงไปหาเขาที่เตียง

“อร้ายยยยย!!!” ฉันล้มลงไปนอนทับตัวเขาเจ้าตัวใช้มือข้างหนึ่งกอดเอวของฉันไว้ก่อนอีกข้างจะเอื้อมมาจับคางของฉันให้เงยหน้าไปหาเขา

“มีบางอย่างที่ฉันอยากบอกเธออีก...ว่าถ้าเธอล้ำเส้นของฉันเมื่อไหร่เธออาจจะเจอหนักกว่านี้” พูดจบเธอก็ประทับริมฝีปากลงมาบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างรุนแรง ดุดัน และ เร่าร้อนมันเหมือนเขากำลังดูดกลืนวิญญาณของฉันออกไปสัมผัสของเขามันช่างร้อนแรงเหลือเกิน ยิ่งเขาจูบฉันหนักขึ้นเท่าไหร่เราทั้งคู่ยิ่งถลำลึกมากขึ้นเรื่อยมืออีกข้างของเขามันค่อยๆลูบไล้ร่างกายของฉันอย่างอ้อยอิ่งจนเวลาผ่านไปเนิ่นนานฉันกำลังจะขาดใจตายเพราะรสจูบของเขาเหมือนเจ้าตัวจะรู้เขาจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างพอใจใบหน้าของเขาห่างกันไม่ถึงคืบเหมือนเมื่อวานแต่สถานการณ์ต่างกันเหลือเกินทั้งๆที่ตั้งใจมาอ่อยเขาแท้ๆแต่แค่โดนแบบนี้ร่างกายก็เหมือนไม่มีแรงละ แถมยังอายมากๆด้วยที่เขายังมองหน้าฉันเหมือนเขาต้องการมากกว่านี้...

“ออกไปได้แล้ว...” คำพูดของเขาเหมือนเป็นระฆังนั้นทำให้ฉันรีบกระโดดออกจากตัวเขาด้วยความเร็วก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องนอนของเขาด้วยความเร็ว...

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ เมื่อกี้มันอะไรกันทำไมมันถึง....อ๊ากกกก!!! จูบเขาร้อนแรงเป็นบ้า!!!!”

 

 

~~~~~~

 

หลังจากที่เตรียมอาหารเช้าให้เขาเสร็จไม่นานเจ้าตัวก็เดินมานั่งรอที่โต๊ะโดยไม่พูดอะไรสักคำปกติเขาจะแขวะฉันตลอดแต่วันนี้เขาเปลี่ยนไปมากฉันยืนมองเขาข้างๆเขาก็เริ่มตักอาหารเข้าปากแต่ให้ตายเถอะจู่ๆสายตาของฉันก็เหลือบไปมองริมฝีปากของเขาแล้วหน้ามันก็แดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เหมือนเจ้าตัวจะรู้สึกตัวจึงรีบทานข้าวด้วยความเร็วจนไม่นานก็เสร็จแล้วเขาก็รีบเดินไปที่ห้องทำงานทันที.....ส่วนฉันก็ยืนหน้าแดงอยู่ห้องครัวเหมือนคนบ้า

“ให้ตายสิ!! หยุดคิดไม่ได้เลยอ๊ากกก”

 

ตอนเย็น

 

 

“เอิ่มมม...คุณแอลคะฉันเตรียมอาหารเย็นไว้ให้ที่โต๊ะแล้วนะถ้าอยากได้อะไรเพิ่มโทรเรียกฉันได้นะคะ” ฉันเดินไปบอกเขาที่ห้องทำงานเพราะตอนนี้ก็ได้เวลาเลิกงานของฉันแล้ว

“อื้อ...” เขาตอบมาสั้นไม่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยช้ำ!! จิ๊!! คนบ้า!! ฉันจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาที่โต๊ะทำงานแต่เหมือนเจ้าตัวจะพูดดักทางไว้

“เดี๋ยวไปกินอย่าเข้ามาก่อนฉันจะเปลี่ยนใจกินเธอแทนอาหารเย็นเพราะบังเอิญว่าฉันชอบอาหารสดๆใหม่ๆด้วยสิ” เขาพูดขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์มากราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อวาน และ เมื่อเช้านี้!!!

“คือ...”

“ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียวเธอคงไม่ได้กลับห้องแน่นอนวันนี้” คำเตือนของเขาทำให้ฉันชะงักเล็กน้อยให้ตายสิเขาในตอนนี้เหมือนหมาป่าชะมัด!!!! เมื่อวานยังเป็นแมวอยู่เลยให้ตายเถอะฉันยังไม่พร้อม!!!!!

“งั้นฉันขอตัวนะคะ” พูดจบฉันก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทำงานของเขาด้วยความเร็วจนมาถึงลิฟต์ก็รีบเข้าไปทันที...

“ให้ตายเถอะเขาอารมณ์แปรปรวนชะมัดอ๊ากกก!!! ทั้งๆที่มีโอกาสจะจับเขาแล้วแท้ๆทำไมเราไม่กล้านะ!!!”

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

 

“ยัยแม่บ้าโรคจิตอ๊ากกก!!” ยังตะโกนออกมาอย่างหัวเสียหลังจากที่เธอวิ่งออกไปให้ตายสิเล่นมาอ่อยผมแบบนี้แล้วก็หนีไปให้ตายเถอะ!!!! ความอดกลั้นของผมขาดลงเมื่อเช้านี้ที่ผมดึงเธอมาจูบให้ตายสิผมก็ผู้ชายคนหนึ่งนะใส่เสื้อผ้าแบบนั้นมาคือจงใจอ่อยชัดๆ!!! แต่พอได้จูบเธอจริงๆผมจึงรู้ว่าว่าเธอไม่เคยทำกับใครแน่นอนนั่นทำให้ความคิดของผมเปลี่ยนไปทันทีตอนแรกผมค่อนข้างระวังตัวจากเธอเพราะไมรู้ว่าเธอจะมาไม้ไหนแต่พอรู้ว่าเธอเป็นของสดใหม่ก็ชักจะอยากลองติดกับดักของเธอดูแล้วสิ...

“อยากรู้จริงๆว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่...จากนี้เธอเตรียมตัวให้ดีละยัยแม่บ้านโรคจิตเผลอเมื่อไหร่โดนจับกดแน่!!”

 

 

 

มาแว้วววววขอโทษให้รอนานฮ่าๆนี่ขอโทษทุกตอนจริงๆฮ่าๆ

เอาละอิแอลกำลังกลายเป็นราชสีห์ชะแล้วสิใครจะเป็นเหยื่อใครจะเป็นผู้ล่ากันแน่นะเนี่ยยยยรอติดตามตอนต่อไปเลยจ้าาาาา

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น