ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พวกคุณเป็นใคร

ชื่อตอน : พวกคุณเป็นใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 751

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พวกคุณเป็นใคร
แบบอักษร

"อรรักอัศนะ....ตื่นมาคุยกันเหมือนเดิมนะ สัญญาเลยถ้าคุณหายอรจะรีบขอคุณแต่งงานเอง"มือเล็กลูบใบหน้าที่มีบาดแผลเล็กน้อย ก่อนจะเป่ามันให้เขาหายเจ็บ จริงๆมันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอกในเมื่อปัญหาตอนนี้อยู่ที่สมองของอัศดิน

เธอนั่งจ้องคนหลับอยู่นานจนเผลอหลับฟลุบอยู่ข้างเตียง ทว่าราวๆตีสองมือที่เธอจับกุมกระดิกนิ้วจนเธอรู้สึกตัว

อัศดินลืมตาในความมืด ที่นี่ที่ไหน แล้วนี่คือใคร หรือเขากำลังมึนงงไปหมด

"คุณอัศ...!"อรเปิดไฟพลางยิ้มดีใจที่เห็นคนเจ็บตื่นแล้ว เธอกดกริ่งเรียกพยาบาลในทันที ไม่นานหมอที่อยู่เวรก็วิ่งเข้ามาพร้อมพยาบาล....ไม่รู้ว่าหมอถามอะไรกัน แต่ที่พอรับรู้ได้คือเขาไม่ตอบสนองกับคำถามของหมอเลย

"อาการคนป่วยตอนนี้ตรงกับผลซีทีสแกน คนป่วยอาจจะไม่เหมือนเดิมในช่วงแรกหรือในระหว่างที่รอการซ่อมแซมของสมอง ขอให้ญาติคนไข้ใจเย็นๆพูดจาดีๆ อดทนให้มากๆ ห้ามใช้อารมณ์เด็ดขาด เพราะเมื่อพฤติกรรมของผู้ป่วยเปลี่ยนไปผู้ดูแลส่วนมากจะรู้สึกไม่ดีกับคำพูดที่ไม่ได้กลั่นกรองความคิดของผู้ป่วย"คุณหมอเน้นย้ำอีกครั้ง

"ค่ะ "อรพยักหน้ารับก่อนจะเดินยิ้มไปจับมืออัศดิน

"เธอเป็นใคร.....?"อัศทำหน้างุนงง ดูสับสนและเบลอไปหมด ในหัวว่างเปล่าโหวงเหวงไม่มีเรื่องราวอะไรในนั้นเลย

"อรเองค่ะ อรเป็นคู่หมั้นคุณ..."เธอยกแหวนให้เขาดูพลางอธิบายว่าเธอเป็นใคร แต่สายตาเรียบเฉยของเขานี่สิ ทำเอาเธอเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

"แล้วฉันเป็นใคร....บ้านฉันอยู่ไหน ฉันมาทำอะไรที่นี่?" เขาอยากรู้ไปหมด แม้จะอยากขยับร่างกายแต่ก็เจ็บระบมไปทั้งตัว "โอ้ย!"

"ไม่ต้องรีบนะคะ วันนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้อรจะเล่าให้ฟัง"เธอยกผ้าขึ้นคลุมกายให้เขาหลับตา ทว่าเขาใช้มือที่ไม่เจ็บสะบัดมันทิ้ง

"ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ เธออาจจะทำให้ฉันเป็นแบบนี้....นี่มันอะไรวะ !"เขากลัวไปหมด ไม่รู้จักใครเลย ทุกคนมารุมถามๆๆไม่รู้ถามอะไร พอเขาถามกลับๆไม่มีคำตอบอะไรทั้งนั้น

"อัศนอนนะ...."อรร้องไห้อย่างอดไม่ได้ นี่สินะที่หมอกำชับเมื่อครู่ เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ เปลี่ยนจากแววตาอบอุ่นเป็นแข็งกร้าวในชั่วข้ามคืน 

"ฉันจะเชื่อเธอได้ไง เธอเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย "แต่ทำไมสายตาเธอดูห่วงใยเขามากขนาดนั้น หรือเธอจะสนิทกับเขาจริงๆ

"หลับตาเถอะนะอัศ อรรักคุณนะ"เธอค่อยๆสวมกอดเขาอย่างเบามือ ก่อนจะก้มลงจูบปากหนาที่เธอคุ้นเคย

"เธอเป็นผู้หญิงแบบไหน มากอดจูบผู้ชายแบบนี้ หรือเธอตั้งใจจะจับฉัน....ใช่สิ..ออกไป!"เขาตะโกนเสียงดัง พลางชี้มือไปที่ประตู แม้มันจะดูอบอุ่นแต่เขากลับไม่ไว้ใจเธอเลย

"อัศ...."ตากลมวาวที่เคยสดใส มีเพียงน้ำใสๆเอ่อล้นเต็มกระบอกตา ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเจ็บแสบจากคำด่าและคำดูถูก ทว่าเธอไม่มีสิทธิ์โกรธเขาเลยแม้แต่น้อย นี่ยังไม่ถึงชั่วโมงยังเจ็บปวดขนาดนี้ แล้วเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ความรักของเธอจะกลับมา อรแกล้งออกไปหน้าห้อง เธอทำได้เพียงรอให้เขาหลับสนิท

"เปาะแปะ!...เปี๊ยะ...!"มือเล็กนั่งตบยุง นี่ก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงเขาจะหลับแล้วรึยัง อรค่อยๆแง้มประตูห้อง ก่อนจะเห็นเขาหลับสนิทอยู่บนเตียง เธอได้แต่ย่องเบาเข้าไปนอนเพราะไม่อยากรบกวนให้เขาตื่นอีกครั้ง

.......................

รุ่งเช้า

"ทานข้าวหน่อยนะคะ "มือเล็กตักข้าวต้มมาเป่าๆ ก่อนจะยื่นให้อัศดิน 

"ไม่กินเว้ย!"เขาปัดช้อนทิ้ง มันหงุดหงิดว่างเปล่าไปหมด เขารู้สึกอึดอัดกับอาการตัวเองในตอนนี้

"สวัสดีค่ะบอส....."เสียงแหลมคุ้นหูเปิดประตูเข้ามา เธอทราบข่าวจากปักจึงรีบมาดูอาการคนเจ็บที่เธออยากครอบครองเขายิ่งกว่าอะไรดี

"เธอเป็นใครอีก...!"

"อุ้ยอัศจำตูนไม่ได้เหรอคะ เราเคยเป็นแฟนกันนะ....!"ตูนยิ้มอย่างมีหวังอีกครั้ง นี่เขาความจำเสื่อมหรอกรึ เข้าทางเธอล่ะสิ

"นั่นก็คู่หมั้น นี่ก็แฟนเก่า ออกไปให้หมดเลยไป ปวดหัว!"เขาใช้มือกุมศรีษะ ก่อนจะนอนนิ่งจนแม่และพ่อของเขาเดินเข้ามา

"ตาอัศฟื้นแล้ว...เป็นไงบ้างลูก"กัญญาเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายด้วยควมรัก แววตาความห่วงใยและรอยยิ้มมีความหวังผุดขึ้นเต็มใบหน้าของนางกัญญา

"คุณคือแม่ผม....?"แต่เขาสัมผัสได้ถึงแววตาของเธอกับหญิงที่นอนเฝ้าเขาเมื่อคืน แววตาไม่ต่างกันเลย มันมีความอบอุ่นอยู่ลึกๆ

"อัศจำแม่ไม่ได้เหรอ? นี่แม่นะ...! นั่นก็พ่อ โน้นก็น้อง!"กัญญาพยายามสงบจิตใจ พลางชี้มือชี้ไม้แนะนำตัว ลูกชายเธอจำอะไรไม่ได้ ให้ตายสิเธอจะดีใจหรือเสียใจกัน

"คุณแม่ขาาาา.....ที่อัศเป็นแบบนี้เพราะใครกันล่ะคะ"ตูนเดินมาเกาะแขนพร้อมใส่ไฟให้ปะทุอีกครั้ง

"ฉันบอกให้เธอออกไป มายืนปั้นหน้าเสแสร้งอะไรตรงนี้ ไป้!"อัศตะวาดเสียงดัง เขารู้สึกว่าเธอเสแสร้งไม่จริงใจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นอรธิมาเดินหน้าเศร้าออกไปเช่นกัน

"เธออยู่ก่อน....!"

"ฉัน..!"เธอชี้มือเข้าหาตัวเอง ก่อนจะหันหลังควับตามเสียง พลางเดินงงกลับมานั่งที่เดิมเงียบๆ

"เธอเป็นใคร....?"เขาชี้มือไปที่อรธิมา พลางหันหน้าไปถามคนที่บอกว่าเป็นแม่ของเขา

"เป็น...เป็นแฟนลูกไง จำอรไม่ได้เหรอลูก?"

"เธอเป็นคนยังไง?"เขาอยากรู้คนที่เป็นแฟนเขา เธอมีนิสัยอย่างไร หากแม่เป็นคนพูดเขาก็จะเชื่อดูซักครั้ง

กัญญานิ่งเงียบ เธอมีโอกาสเปลี่ยนความรักของคนทั้งคู่ แต่แล้วเธอก็ทำไม่ลง เธอถอนหายใจและพูดออกมาเบาๆ "เธอเป็นคนดี ลูกวางใจได้ เธอไม่ทำร้ายลูกหรอก?" แม้ใจหนึ่งจะอยากให้ลูกเลิกกับอร แต่ลึกๆทั้งคู่ผูกพันธ์กันเกินกว่าจะจับแยก หากความจำอัศกลับมาถ้ารู้ว่าอรจากเขาไป เธอไม่อยากคิดต่อว่าลูกจะเป็นเช่นไร สุดท้ายความรู้สึกของลูกก็มาก่อนเสมอ กัญญายิ้มให้อรอย่างวางใจ เธอคงต้องฝากลูกชายให้กับอรธิมาคนนี้จริงๆ

อรส่งสายตาขอบคุณ แม้ไม่ได้พูดออกไป แต่มันก็ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง หลังจากต้องเจอเรื่องแย่ๆมาเยอะ

"มานี่ๆ อัญจะเล่าให้พี่ฟังทุกอย่าง"อัญเดินไปนั่งบนเตียงพลางกอดและซุกอกพี่ชาย กัญญากับจิตชัยได้แต่ยิ้มตาม อย่างน้อยๆพี่น้องก็ยังรักกัน แม้อัศจะไม่เหมือนเดิมก็ตาม

"เธอน่ารักนะ"อัศเผลอหัวเราะตามเรื่องเล่าของอัญ เขาเริ่มรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ดูรักเขามากจริงๆ แม้จะจำเรื่องราวที่อัญเล่าไม่ได้เลย แต่เขาก็อดยิ้มตามเธอไม่ได้ มือข้างที่ไม่เจ็บลูบหัวน้องสาวเบาๆ

"ตอนหย่ากับพี่อร พี่เมาหัวราน้ำเป็นบ้าเป็นบอไม่ทำการทำงานเลยนะ พี่ตรอมใจเกือบปี ทั้งยังประกาศก้องว่าจะเป็นโสดจนตาย จนโชคชะตาพาให้พี่อรไปเจอพี่ที่บ้านเรา พี่ก็ทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยเหลือพี่อรจนเธอยอมรับรักพี่อีกครั้ง อย่าลืมความรักครั้งนี้ล่ะ"อัญหันไปยิ้มให้อรธิมา

"จริงหรือคะ!"อรหันไปถามนางกัญญา

"อืม...!"กัญญาพยักหน้า เป็นแบบที่อัญพูดทุกอย่าง

"อัศ....!"อรส่งสายตาขอโทษ เธอไม่เคยรับรู้เลยว่าช่วงที่จากกันเขาเป็นทุกข์มากขนาดไหน เธอคิดแค่ว่าเขาคงสบายดีมีความสุขอยู่ที่ไหนซักแห่ง

"หย่า...งั้น?"อัศกำลังจะพูดว่างั้นเขากับเธอก็คงเคยมีอะไรกัน ไม่น่าเมื่อคืนเธอถึงกล้าจูบเขาแบบนั้น ถ้าเป็นอย่างที่น้องสาวเล่า เขาเองคงจะรักเธอคนนี้อยู่มาก ถึงตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไร แต่เขาก็ควรมองเธอใหม่ในแง่ที่ดีขึ้น

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น