ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รู้สึกผิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 385

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2562 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รู้สึกผิด
แบบอักษร

สองชั่วโมงผ่านไปคุณหมอเดินออกมาทำหน้าเจือนๆ แต่ก็ยังมีสีหน้าผ่อนคลายอยู่บ้าง

"เป็นไงคะคุณหมอ...? "อรลุกโพรงวิ่งไปเกาะแขนหมอด้วยสายตาที่มีความหวัง

"คนเจ็บพ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่สมองได้รับการกระทบกระเทือนรุนแรงกระโหลกศรีษะร้าว ผลซีทีสแกนสมองโดยละเอียดพบว่า สมองส่วนหน้าซึ่งอยู่ในส่วนกลีบหน้ามีรอยช้ำและได้รับความเสียหายพอสมควร ซึ่งอาจจะทำให้คนไข้มีพฤติกรรมด้านความคิด ความรู้สึก บุคลิก อารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป รวมถึงเรื่องความจำ ซึ่งเมื่อสมองทำการฟื้นฟูซ่อมแซมอาจจะหายได้ภายในหนึ่งถึงสองเดือน เคสที่เคยพบก็ประมาณหนึ่งเดือนอย่างแย่สุดหมอก็ตอบไม่ได้เพราะน้อยมากที่จะเจอแบบนี้ ส่วนด้านร่างกาย กระดูกขาซ้ายและแขนขวาหักไม่รุนแรงถึงขั้นต้องผ่าตัดดามเหล็กหมอจึงใส่เฝือกดามให้เรียบร้อย อาการตอนนี้พ้นขีดอันตรายแต่ยังต้องฟื้นฟูร่างกายกันอีกเยอะครับ

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ"อรยกมือไหว้อย่างมีความหวังอีกครั้ง อย่างน้อยๆ เขาก็ยังมีชีวิตอยู่ ต่อให้ต้องฟื้นฟูเป็นเดือนเป็นปีเธอก็ยินดี

"สวัสดีครับ...ผมร้อยตำรวจเอกชาตรี หรือผู้กองตั้ม คือผมอยากจะขอรบกวนให้คุณช่วยเป็นพยานจะได้ไหมครับ เพราะคุณเป็นคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์ ส่วนคู่กรณีทิ้งรถไว้แต่ไม่พบตัวคนขับ เรื่องนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุทางเราอยากจะเช็คกล้องในรถของคุณ ซึ่งจากกล้องหน้ารถของคนเจ็บเขาตั้งใจขับรถไปบังรถคุณ จากกล้องพบว่าคนร้ายมุ่งเป้าไปที่คุณเสียมากกว่า"

"อรยินดีค่ะ เดี๋ยวอรไปเอามาให้....อรขอดูกล้องหน้ารถคุณอัศด้วยได้ไหมคะ "โชคดีรถเธอติดทั้งกล้องหน้าและกล้องหลัง

"ได้ครับเดี๋ยวผมส่งไปให้...แล้วไม่ทราบตอนนี้คุณกำลังขัดแย้งกับใครรึเปล่า หรือไม่คนเจ็บมีศัตรูที่ไหนไหมครับ? "

"ตอนนี้ในใจอรมีอยู่สองคน คือรัตติกาลกับธนา อรไม่แน่ใจว่าเป็นใคร แต่อรเคยถูกสองคนนี้ทำร้ายมาก่อน ซึ่งมันไม่ได้รุนแรงถึงขนาดนี้..... อรไม่อยากปรักปรำใครยังไงฝากผู้กองช่วยด้วยนะคะ"

"โอเคร ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ เราจะส่งสายสืบไปตามดูเช่นกัน ว่าแต่คนเจ็บเป็นไงบ้างครับ"

"ปลอดภัยแล้วค่ะ ขอบคุณผู้กองมากนะคะ"อรยกมือไหว้ก่อนจะเดินวนไปวนมาอย่างรุ่มร้อนใจ เธออยากจะเจอเขาเร็วๆจริงๆ

อรธิมาโทรหาน้องชายเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง พลางวานให้น้องเก็บเสื้อผ้ามาให้เธอด้วย เธอคงต้องอยู่เฝ้าอัศดินอีกหลายวัน ชลรีบทำตามที่พี่บอกในทันที

12.00 น.

เมื่อมาถึงชลก็ยื่นกระเป๋าให้พี่สาว พลางเดินไปดูคนเจ็บใกล้ๆ "อาการหนักเอาการ "เห็นแล้วก็อดเป็นห่วงพี่สาวไม่ได้ เธอคงกำลังทุกข์ใจมากจริงๆ

"พี่อรก็อย่าลืมดูแลตัวเองนะครับ ผมต้องไปแล้ว"เขาไม่ลืมหันมาห่วงใยพี่สาว

"ขอบใจมากนะชล พี่เห็นเขาปลอดภัยพี่ก็ดีใจแล้ว"อรยิ้มน้อยๆ ตราบใดที่เขายังไม่ฟื้นเธอก็ยังไม่หายกังวล

"พี่อัศต้องหายครับ พี่อัศเขารักพี่อรมากไม่มีทางที่จะทิ้งพี่ไว้แบบนี้หรอก"ชลกอดพี่สาวก่อนจะเดินออกจากห้องไป 

ไม่นานนางกัญญาก็เดินร้องไห้เข้ามาในห้องคนเจ็บ สภาพลูกชายเธอเรียกว่านอนหยอดข้าวต้มก็ว่าได้ ทั้งผ้าพันแผลทั้งเฝือกที่แขนและขา ทำเอาเธอต้องมองคนที่นั่งร้องไห้ด้วยสายตาอันเจ็บปวดและบาดลึก

"อรขอโทษค่ะคุณแม่"เธอยกมือไหว้ทั้งน้ำตา ทั้งเสียใจและรู้สึกผิดผสมปนเปไปหมด

"เธอดูสบายดีนี่"กัญญาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นเยือก จะให้คิดอย่างไรอีกคนเจ็บปางตายแต่อีกคนไม่มีแผลเลยแม้แต่น้อย

"คุณแม่  พูดแบบนี้พี่อัศเสียใจนะ พี่เขาต้องได้ยินที่เราคุยกัน"อัญดึงแขนแม่ไว้ไม่อยากให้มีเรื่อง

"อรจะดูแลอัศเองค่ะ อรรู้สึกผิด ถ้าเป็นไปได้อรก็อยากไปนอนตรงนั้นแทนเขาเหมือนกัน"เธอจุกไปหมด นางกัญญาคงจะเกลียดเธอมากๆ ก็แหงล่ะเห็นสภาพลูกแบบนี้ใครจะทนดูได้

กัญญาไม่ตอบ เธอเดินไปลูบขาลูกชายข้างที่ไม่มีเฝือกพลางพูดเบาๆ "แม่มาแล้วนะลูก ตื่นขึ้นมาให้แม่มีแรงเถอะ แม่จะไม่ไหวอยู่แล้ว"เธอทรุดนั่งร้องไห้อยู่ที่ข้างเตียง จะโทษอรก็ไม่ได้ เธอเองก็คงไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ เมื่อเห็นแววตาและความจริงใจของอร เธอก็คงต้องจำยอมเพราะลูกชายเธอคงอยากให้เป็นเช่นนั้นแน่นอน

"ดูแลกันให้ดีด้วยล่ะ....ฉันไม่ขอโทษหรอกนะ เพราะเรื่องนี้เธอคือต้นเหตุ "

"คุณ....!"จิตชัยถึงกับร้องปราม ปกติกัญญาไม่ใช่คนแบบนี้

อรธิมาค่อยๆนั่งลงกราบแทบเท้าหญิงสูงวัยจากใจจริง เธอเข้าใจทุกอย่าง ความรักของแม่ยิ่งใหญ่เสมอ อัศโชคดีที่มีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้

"ฮึก!"คนที่นั่งอยู่รู้สึกสะอึกในลำคอ เธอพูดแรงเกินไปรึเปล่า อรดูหน้าซีดเผือกจนเธอใจหาย กัญญาก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำที่จะทนดูได้ เธอลูบหลังอรธิมาพลางยกบ่าหญิงสาวให้ลุกขึ้น

"แม่ขอโทษ....แม่คงเสียใจมากไปหน่อยเลยไปลงที่อร ไม่ต้องคิดอะไรแล้วล่ะ ตาอัศเขาเลือกของเขาเอง" แม้จะเศร้าแต่ก็ต้องฝืนยิ้มเพราะไม่อยากจะซ้ำเติมเธอไปมากกว่านี้ แค่นี้ทุกคนก็เศร้าใจมากพออยู่แล้ว

อรกอดนางกัญญาพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ตื่นขึ้นมาเขาจะเป็นเช่นไรเธอไม่อาจคาดเดาได้เลย กัญญากอดรัดอรแน่นพลางนั่งร้องไห้ไปด้วยกัน อย่างน้อยๆเธอคนนี้ก็ไม่คิดจะทิ้งลูกชายเธอไว้คนเดียว หล่อนคงรักลูกชายของเธอมากมายเช่นกัน

เมื่อเข้าใจกันดี ก็ได้แต่ภาวะนาให้อัศดินตื่นขึ้นมาเป็นปกติ จนเวลาเกือบสี่ทุ่ม

"เรากลับกันเถอะคุณ พรุ่งนี่ค่อยมาใหม่ ให้เขาได้นั่งคุยกันสองคน พ่อเชื่อว่าหนูอรจะสามารถทำให้ลูกชายเรากลับมาเหมือนเดิม"

"งั้นแม่ไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่มาใหม่..."กัญญาลูบหัวอรธิมาอย่างเอ็นดู เธอคงบ้าไปเองที่คิดและพูดอะไรแบบนั้นออกมาต่อหน้าทุกคน หวังว่าอรจะเข้าใจหัวอกของเธอเช่นกัน

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ที่นี่มีคุณหมอช่วยดูแล มีอะไรอรจะรีบโทรไปบอก คุณแม่คุณพ่อน้องอัญไปพักผ่อนเถอะ เดินทางมาไกลคงเหนื่อยและเพลียเช่นกัน"เธอยิ้มเล็กๆก่อนจะเดินไร้เรี่ยวแรงไปส่งทุกคน ตั้งแต่เกิดเรื่องเธอยังไม่ได้กินอะไรเลย เพราะมัวแต่ห่วงคนเจ็บจนลืมหิวเสียสนิท

 

 

 

ความคิดเห็น