ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชีวิตก็พร้อมแลก

ชื่อตอน : ชีวิตก็พร้อมแลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 352

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2562 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชีวิตก็พร้อมแลก
แบบอักษร

"ผมว่าผมไปส่งคุณก่อนดีกว่า ไม่อยากให้ไปคนเดียว"อัศเปลี่ยนใจเดินตามไปจับมืออรธิมาอีกครั้ง

"ไม่เอาค่ะ มันคนละทางกลับไปกลับมาเสียเวลาคุณเปล่าๆ....อรขับได้"อรยิ้มเล็กๆก่อนจะเดินขึ้นรถไปอย่างสดใส เธอคงกังวลไปเอง ไม่เห็นจะมีอะไรผิดแปลกให้ต้องคิดมาก

"งั้นขับรถดีๆ นะครับ....รักอรนะ"เขาโบกมือให้เธอก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองบ้าง

เมื่อขับรถออกจากหมู่บ้าน อรไปทางซ้ายส่วนอัศดินไปทางขวาวันนี้เขาเลือกขับบีเอ็มสีดำคันโปรด อรเองก็ไม่ได้สนใจว่ามีรถมอไซค์ตามอยู่ ทว่าอัศดินที่มองกระจกหลังถึงกับต้องเบรคตัวโก่ง"เอี๊ยด!" เขาเห็นรถตามเธอจากไกลๆ มันไกลแต่ยังเห็นลางๆว่ารถเลี้ยวตามเธอไป

"อร...!"อัศหมุนพวงมาลัยกลับรถในทันที เขารู้ว่าอรจะไปวัดไหน จึงรีบขับตามให้ทัน แต่วันนี้ทุกอย่างดูเชื่องช้าไม่ทันใจไปหมด

"ติดอะไรว่ะ...ปี๊กๆ!"เสียงที่เคยสุขุมนุ่มนวลสบทเบาๆ ทั้งติดไฟแดงทั้งรถตัดหน้า เขาเหยียบคันเร่งเกือบมิดเพื่อที่จะไปให้ทันเธอ

"อร....รอผมด้วยนะ!"เขาได้แต่ภาวะนาในใจคนเดียว ความรู้สึกแบบนี้กลับมาอีกครั้ง มันเวรกรรมอะไรทำไมจะต้องมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเขาบ่อย ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเกิดกับตัวเขาเองเขายังทนได้ นี่คนที่เขารักให้ตายสิใจจะขาดเสียให้ได้ "บัก!"มือหนาทุบพวงมาลัยอย่างอารมณ์เสียสุดๆ

อัศวิ่งมาแรงจนตามรถอรทัน แต่เมื่อมองทางแยกที่เป็นทางสวนเลน เขาเห็นรถของอรกำลังตบไฟเลี้ยวขวา แต่รถหกล้อที่สวนมากลับเร่งเครื่องแรงเหมือนตั้งใจจะพุ่งเข้าชนเธอจริงๆ...ซึ่งมองจากระยะนี้จะเบรคหรือจะเร่งก็ไม่พ้นแน่ๆ

"อย่า...!"อรเหยียบเบรคพลางใช้มือเล็กบังหน้าเพราะรถหกล้อพุ่งแรงพร้อมเข้าชนเธอ ถึงเหยียบคันเร่งเต็มที่ก็โดนเข้ากลางคัน หนีอย่างไรก็คงไม่ทัน เธอหลับตาพร้อมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

วินาทีนั้นอัศเหยียบคันเร่งจำมิดพลางแซงซ้ายหมุนพวงมาลัยขึ้นปาดหน้ารถอร "เฟี้ยว!... "เสียงล้อลากเลี้ยวเป็นวง ก่อนจะตบขวาแล้วแตะเบรคเพื่อเป็นเกาะกำบังให้กับเธอที่ขับออกมาได้เพียงค่อนคัน"เอี๊ยด...!!!!" เขาหลับตานิ่งภาวะนาให้อรปลอดภัย ไม่นานร่างกายก็ดับวูบพร้อมกับเสียงที่ตามเข้ามาในโสตประสาท "ปัง.!.!!!..คลุกๆๆๆ"มันรวดเร็วจนทำอะไรไม่ถูก แรงเบรคและแรงกระแทกทำเอารถที่ถูกชนหมุนวนสะบัดแรงไร้ทิศทางก่อนจะตกข้างทางและพลิกคว้ำต่อหน้าต่อตาอรธิมา

"รถคันนั้น!..."ม๊ายยย!"เสียงเล็กวีดร้อง

"อัศ.....!!"อรร้องตะโกนสุดเสียง หัวใจที่กระตุกวูบปานจะขาดใจตาย อัศทำแบบนี้ทำไม ให้เธอตายไปสิ ตายซะยังดีกว่าเห็นคนที่รักมาปกป้องเธอแบบนี้ "ฮื้อ...ๆๆ"เท้าน้อยวิ่งหืดหอบเข้าหาคนรัก น้ำตาที่หลั่งไหลดังสายน้ำไม่สามารถบรรเทาความทุกข์ที่ทับถมในตอนนี้ มือเล็กสั่นไหวกดมือถือเรียกรถพยาบาล ก่อนที่รถที่วิ่งผ่านไปมาจะลงมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ร่างที่นอนนิ่งถูกหลังคารถและถุงลมนิรภัยบีบอัดแน่น เลือดสีแดงสดไหลนองลงเต็มพื้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดทำเอาคนตรงหน้าเข่าอ่อนในทันที

"อัศฟื้นสิ....ลืมตาก่อน อัศคะอรอยู่นี่ ตื่นก่อนนะ!"เธอพร้ำเพ้อเหมือนคนบ้าพยายามง้างประตู้ที่มันยู่ยี่ยับเยินมือที่สั่นเคลือพยายามงัดแงะแต่ทำอย่างไรก็ไม่สามารถเปิดมันออกได้ เมื่อรถพยาบาลและหน่วยกู้ภัยจะมาถึง 

"ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยอัศด้วย! ช่วยที....!!"เสียงวี๊ดร้องระงมทำเอาคนที่พบเห็นอดสงสารไม่ได้ เห็นแล้วก็สลดหดหู่ใจสิ้นดี เธอร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง ลำคอแห้งเผือดเพราะกังวลว่าอัศจะเป็นอันตราย

ตำรวจในพื้นที่รีบถ่ายรูปเก็บหลักฐาน อรธิมาขึ้นรถพยาบาลไปกับอัศดิน แต่เขาหลับตาสนิทไม่รับรู้อะไรเลย มือเล็กที่สั่นเทาเกาะกุมมือหนาไว้แน่น เขาคือหัวใจของเธอเขาทำแบบนี้ก็เหมือนฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นเช่นกัน อรได้แต่ร้องไห้ระงมพร่ำเพ้อตลอดทาง เพราะนาทีนี้ไม่มีอะไรจะทำให้เธอเจ็บปวดได้เท่ากับเขา คนนี้...ที่นอนเจ็บอยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

ญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ เสียงพยาบาลร้องห้ามไม่ให้เธอเดินตามเขาเข้าไปข้างใน คนที่เดินตัวสั่นรีบกดเบอร์โทรหาคุณกัญญาแม่ของอัศดิน

"คุณแม่คะ อัศ....!"มันจุกกระอักจนพูดอะไรไม่ออกแต่ก็ต้องฝืนกลืนความช้ำเล่าทุกอย่างให้นางกัญญาได้รับฟัง เธอถึงกับเป็นลมล้มพับก่อนจะจองเที่ยวบินเข้ากรุงเทพรอบที่เร็วที่สุดเพื่อมุ่งตรงมาหาลูกชาย

"คุณคะ....ไปดูตาอัศกัน"กัญญาลุกรนหัวใจของคนเป็นแม่ แค่ลูกเจ็บเธอก็เจ็บยิ่งกว่า จากที่อรเล่าให้ฟังลูกชายเธอเจ็บตัวเพราะปกป้องอรธิมา อรอีกแล้ว อรทำลูกชายเธอเจ็บอีกแล้ว น้ำตาที่เอ่อล้นบ่งบอกว่าห่วงหาลูกชายเป็นที่สุด....ก่อนจะพูดลงท้ายอย่างเคืองๆ

"เราคงต้องพิจารณาเรื่องลูกสะใภ้ใหม่ไหมคะ ฉันไม่ยอมให้ใครมาพรากลมหายใจลูกไปแน่ๆ ต่อให้ตาอัศต้องเป็นโสดตลอดชีวิตฉันก็ยอมค่ะ"เธอปรึกษาสามีด้วยความโกรธและห่วงลูกเอามากๆ

"คุณใจเย็นก่อน เรายังไม่รู้อะไรเป็นอะไร ถ้าเหตุการณ์มันสุดวิสัย ถ้าตอนนั้นเป็นคุณผมก็ทำเหมือนเจ้าอัศ อย่าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของลูกเลยนะ เรารักเขาได้แต่เขามีสิทธิที่จะคิดและตัดสินใจเอง"นายจิตชัยใช้เหตุผลชี้แจงให้เธออ่อนลง

"ก็ฉันห่วงลูกนี่ คุณจะให้คนเป็นแม่นั่งมองตาปริบๆรึไงกัน"

"ผมก็ห่วง ถ้าแลกได้ผมก็อยากแลกชีวิตผมให้ลูก เรามาเป็นกำลังใจให้กันดีกว่า ดีกว่าจะมาซ้ำเติมกันนะ" จิตชัยโอบกอดภรรยาเพื่อปลอบใจ ก่อนจะเดินทางไปที่สนามบินเชียงใหม่

"คุณแม่คะรีบไปเถอะค่ะ อัญเก็บข้าวของเสร็จแล้ว"อัญรีบลากสัมภาระขึ้นรถอย่างเร็วไว

กัญญาพึมพำยังไงก็ไปไม่ทันแน่ๆ ถ้าลูกเป็นอะไรไปเธอก็อยากจะหยุดหายใจอยู่ตรงนี้เช่นกัน ลูกเจ็บเธอก็ไม่ได้กอด ในหัวคิดถึงแต่ใบหน้าและรอยยิ้มของลูกชาย

"อะฮึกๆ...หื้อๆๆ"อรที่นั่งรออย่างใจจดจ่อได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอรอคอยเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง เสื้อผ้ามีแต่คราบน้ำตาและคราบเลือดที่เปอะเปื้อนเต็มตัวไปหมด ที่เจ็บใจคือเธอไม่เป็นอะไรเลย ให้เธอนั่งรถคันนั้นไปกับเขาเสียยังดีกว่ามานั่งรออยู่ตรงนี้เพียงคนเดียว

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น