!ขวัญหทัย2465!
email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน อยากมีแฟนเป็นคนนี้

ชื่อตอน : ตอน อยากมีแฟนเป็นคนนี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 910

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 18:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน อยากมีแฟนเป็นคนนี้
แบบอักษร

ตอน อยากมีแฟนเป็นคนนี้ 

วันนี้พิญารินทร์เธอตื่นเร็วกว่าปกติแล้วก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวทันที ก่อนที่เธอจะรีบลงมาข้างล่างเพื่อที่จะกินข้าวเช้าก่อนออกไปทำงาน สาวใช้แล้วก็แม่บ้านที่เห็นพิญารินทร์อารมณ์ดีเดินลงบันไดมาทุกคนก็เผลอยิ้มตามไปด้วย เพราะนานแล้วที่ไม่ได้เห็นพิญารินทร์อารมณ์ดีอย่างนี้ ก่อนที่พิญารินทร์จะเดินไปที่โต๊ะกินข้าวแล้วก็ส่งข้อความบอกให้บอดี้การ์ดของเธอให้เข้ามาหา พอแม่นมกำลังตักข้าวต้มทะเลให้เธอนั้นพิญารินทร์เธอก็เลยคิดอะไรบางอย่างออก 

“แม่นมขา...” 

“ทำเสียงแบบนี้...จะอ้อนอะไรแม่นมคะ”แม่นมก็ถามพิญารินทร์พร้อมกับวางชามข้าวต้มไว้ข้างๆ 

“แม่นมทำอาหารเที่ยงให้แพรได้ไหมคะ”พิญารินทร์เธอไม่อยากพาปาริฉัตรออกไปกินข้าวข้างนอกเลย เพราะเธอรู้สึกว่าอยากจะอ้อนปาริฉัตรให้อยู่กับเธอแล้วก็กินข้าวเที่ยงฝีมือของแม่นมเธอด้วย 

“วันนี้มาแปลกนะคะเนี่ย คิดยังไงคะที่อยากให้แม่นมทำอาหารเที่ยงให้ ปกติแม่นมเห็นไปกินข้าวกับสาวๆตลอดเลยไม่ใช่หรอคะ” 

“ก็วันนี้เป็นวันพิเศษไม่เหมือนกับทุกวัน แพรอยากให้คนที่แพรคิดว่าใช่ได้กินข้าวฝีมือของแม่นมค่ะ เพราะต่อไปเขาจะได้มาหาแม่นม” 

“แม่นมอยากจะเห็นแล้วสิคะ สงสัยคนนี้จะพิเศษกับคุณหนูจริงๆใช่ไหมคะ” 

“ค่ะ...แพรรู้สึกอย่างนั้นค่ะ เมื่อวานเขาทำกับข้าวให้แพรกินรสชาติเหมือนกับที่แม่ทำเลยนะแม่นม แล้วในบ้างครั้งแค่เขานั่งอยู่ข้างๆแพร แพรก็รู้สึกอบอุ่นรู้สึกดีอยากให้เขาอยู่กับแพรอย่างนี้ตลอดไป แพรไม่อยากให้เขาจากแพรไปเหมือนกับแม่” 

“ไม่คิดมากนะคะคุณหนู อันอย่างนี้สิคะพาเขามาให้แม่นมรู้จักก่อน ให้แม่นมช่วยดูให้ดีไหมคะ...แม่นมจะได้รู้ว่าเขาควรเป็นลูกสาวบ้านนี้หรือเปล่า”เวลาที่พิญารินทร์พูดถึงผู้เป็นแม่เธอก็จะรู้สึกได้ว่าพิญารินทร์รู้สึกเศร้าทุกครั้ง เธอจึงไม่อยากเห็นพิญารินทร์เศร้าไปอย่างนี้อีก 

“แม่นมอย่ารักเขามากกว่าแพรแล้วกันค่ะ” 

“คุณแพรเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ”บอดี้การ์ดของพิญารินทร์เดินเข้ามาในห้องตามที่เจ้านายสั่ง พร้อมกับแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมที่จะปฏิบัติหน้าที่แล้ว ซึ่งเวลานี้ยังเป็นเวลาที่พวกเขายังไม่ได้แต่งตัวเลยทุกวัน 

“กัสนายไปสั่งดอกไม้มาให้ฉันช่อหนึ่ง ฉันขอเป็นดอกไม้สีขาวนะ” 

“ครับคุณแพร” 

“ส่วนนายเอิร์ทไปรับน้องฉัตรที่คอนโดไปที่ทำงาน” 

“แล้วคุณแพรล่ะครับ”เพราะปกติแล้วไม่เขาแล้วก็บอดี้การ์ดอีกคนจะเป็นคนขับรถให้พิญารินทร์ตลอดไม่ว่าจะไปที่ไหน 

“เดี๋ยวฉันให้ลุงชัยไปส่งฉันเอง ให้ลุงแกได้ขับรถบ้างเดี๋ยวแกเบื่อ” 

“ครับคุณแพร”ลูกน้องของพิญารินทร์ก็ไปทำตามที่เจ้านายสั่ง ซึ่งวันนี้พิญารินทร์อารมณ์ดีเหมือนกับเมื่อวานอีกแล้ว มันเลยทำให้ลูกน้องทุกคนรู้สึกไม่ตึงเครียดเหมือนกับทุกวันไปด้วย 

“ถ้าอย่างนั้นแม่นมจะไปทำของชอบคุณหนูให้นะคะ แม่นมจะทำให้ว่าที่แฟนคุณหนูติดใจฝีมือแม่นมอีกคนเลยค่ะ” 

“ขอบคุณนะคะแม่นม อื้อ...ม๊วฟ...”พิญารินทร์เธอขยับเข้าไปหอมแก้มแม่นมเพื่อเป็นการขอบคุณที่จะทำอาหารให้เธอ แล้วเธอก็คิดว่าปาริฉัตรจะต้องชอบแน่ๆที่ได้กินกับข้าวฝีมือของคนที่เธอรักอีกคน ก่อนที่เธอจะรีบกินข้าวเพื่อที่จะได้ไปเจอปาริฉัตรเร็วๆ 

ปาริฉัตรเธอกำลังจะออกไปทำงานพ่อแม่ของเธอก็โทรมาซะก่อน ปาริฉัตรเธอจึงนั่งคุยโทรศัพท์จากพ่อแม่ของเธอให้เสร็จก่อน แล้วก็ค่อยเดินไปขึ้นรถที่ศาลาท่ารถเมย์หน้าคอนโดที่เธออยู่ ซึ่งมันเป็นคอนโดที่ใหญ่มากเลยแล้วมันก็เป็นคอนโดสำหรับคนรวยเท่านั้น ปาริฉัตรเองเธอก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้มาอยู่ในคอนโดที่ใหญ่อย่างนี้ด้วย แต่ถึงจะปฏิเสธยังไงพิญารินทร์ก็ไม่ยอมให้เธอไปอยู่ที่อื่น ไม่อย่างนั้นพิญารินทร์จะไม่ให้ทำงานต่อซึ่งแบบนั้นมันก็ไม่ดีต่อเธอแล้วก็ครอบครัวของเธอเหมือนกัน 

ปี๊ก...ปี๊ก...ปี๊ก 

“.............”ก่อนที่ปาริฉัตรจะเดินถึงท่ารถก็มีรถเก๋งคันหนึ่งบีบแตร่เรียกเธอ ปาริฉัตรเธอจึงหันไปมองจึงรู้ว่าเป็นรถของพิญารินทร์ เธอเองก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมมาหาเธอที่นี่ ทั้งที่เธอก็ได้ตอบข้อความก่อนออกจากห้องแล้วว่าไม่ต้องมหาเธอ ก่อนที่เธอจะเห็นของพิญารินทร์เดินลงมาจากรถ 

“คุณแพรให้ผมมารับคุณฉัตรครับ” 

“แล้วพี่แพรล่ะคะ” 

“คุณแพรผมมารับคุณฉัตรไปทำงานครับ เชิญคุณฉัตรขึ้นรถครับ” 

“แต่ฉัตรว่าฉัตรไปรถเมย์เองดีกว่านะคะ”ปาริฉัตรเธอรู้สึกว่าพิญารินทร์จะทำให้เธอมากเกินกว่าคำว่าลูกน้องกับเจ้านายแล้ว เธอก็กลัวคนในบริษัทจะว่าเธอเอาได้ที่พึ่งมาทำงานได้ไม่กี่วันก็อ่อยเจ้านายจนเจ้านายเห็นสำคัญกว่าลูกน้องคนอื่น 

“ไม่ได้ครับคุณฉัตร ถ้าคุณฉัตรไม่ไปกับผมผมต้องถูกคุณแพรต่อว่าผมแน่ๆครับ” 

“เฮ้อ...ก็ได้ค่ะ”ปาริฉัตรเธอก็เลยเดินไปขึ้นรถเพื่อที่จะได้ไม่ให้ลูกน้องของพิญารินทร์ถูกต่อว่าที่ไม่ทำตามคำสั่ง ซึ่งไม่บอกก็พอรู้ว่าพิญารินทร์นั้นน่าจะเอาแต่ใจตัวเองพอดู ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ถูกพิญารินทร์ทั้งกอดแล้วก็จูบตั้งหลายครั้ง 

ปาริฉัตรเธอมาถึงที่บริษัทเธอก็นั่งทำงานที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อวานก่อน ซึ่งตอนนี้พิญารินทร์ยังมาไม่ถึงที่บริษัทเพราะว่ารถติด แต่เธอก็ไม่ได้อารมณ์เสียเหมือนกับทุกวันที่เธอนั้นมักจะหงุดหงดอารมณ์เสียประจำเวลารถติด ไม่ต้องบอกว่าเพราะอะไรวันนี้ทำไมพิญารินทร์อารมณ์ดีกว่าทุกวันก็น่าจะรู้ พนักงานในบริษัทก็แปลกใจเหมือนกันที่พิญารินทร์ไม่เหมือนกับทุกวัน พอพิญารินทร์เดินเข้ามาในบริษัทก็ยิ้มให้กับพนักงานมากกว่าทุกครั้ง แม้แต่เลขาอีกคนที่นั่งทำงานอยู่ที่หน้าก็ยังแปลกใจ แถมวันนี้พิญารินทร์ยิ้มแล้วก็ทักทายมากกว่าทุกวันด้วย 

“พวกเธอเห็นเหมือนกับที่ฉันเห็นไหม” 

“เห็นสิเห็น ปกติคุณแพก็สวยอยู่แล้วนะวันนี้ยิ่งสวยกว่าทุกวัน และที่สำคัญยิ้มแล้วก็ทักทายพวกเราด้วย” 

“นั่นสิ ฉันเป็นเลขาของคุณแพรมาสามปี ฉันยังไม่เคยเห็นคุณแพรอารมณ์ดีมากขนาดนี้มากก่อนเลยนะ” 

“สงสัยคุณแพรกำลังมีความรักมั้ง” 

“พวกแกนี่ไม่รู้อะไร คุณแพรเจ้าชู้จะตายไม่มีทางที่จะมีความรักอย่างจริงจัง แล้วที่สำคัญนะคุณแพรไม่ได้ชอบผู้ชายด้วย” 

“จริงหรอไม่น่าเชื่อเลย” 

“จริงสิ ฉันจะเล่าให้ฟังวันนั้นฉันออกไปคุยงานข้างนอกกับคุณแพรข้างนอก ฉันก็เลยรู้...”แล้วพนักงานก็คุยเรื่องของพิญารินทร์กันกับเรื่องที่หลายคนยังไม่รู้ ซึ่งทุกคนก็แปลกใจอยู่เหมือนกันว่าสวยๆอย่างพิญารินทร์นี้จะไม่ชอบผู้ชาย แต่หันมาชอบผู้หญิงด้วยกันแทนทุกคนก็เสียดายไม่คิดว่าพิญารินทร์จะชอบผู้หญิงด้วยกัน เพราะสวยๆอย่างพิญารินทร์ต้องคู่กับเทพบุตรหล่อๆถึงจะถูกต้อง 

“ดอกไม้สวยๆสำหรับคนสวยอย่างน้องฉัตรค่ะ” 

“พี่แพร....”ปาริฉัตรเธอก็อึ้งไปเลยที่เห็นดอกไม้ช่อใหญ่จากพิญารินทร์ที่ยื่นมาให้เธอ ซึ่งเธอไม่รู้ว่าพิญารินทร์ซื้อมาให้เธอทำไม แต่มันก็ทำให้เธอหัวใจเต้นแรงได้ไม่น้อยตอนนี้ 

“พี่ตั้งใจซื้อมาให้ฉัตรค่ะ ไม่ทราบว่าเลขาคนสวยของพี่แพรจะรับดอกไม้ช่อไว้ได้หรือเปล่าคะ”พิญารินทร์เธอยิ้มแล้วก็พูดกึ่งเล่นกึ่งจริงจังอย่างอารมณ์ดี 

“ขอบคุณนะคะพี่แพร...”ปาริฉัตรเธอก็รับช่อดอกไม้มาจากพิญารินทร์ด้วยความตื่นเต้น เพราะไม่เคยมีใครซื้อดอกไม้ช่อใหญ่ให้กับเธออย่างนี้มาก่อน ดอกไม้ที่พิญารินทร์ซื้อมาให้เธอนั้นมีแต่ดอกไม้สีขาวเต็มไปหมดเลย ซึ่งเธอเป็นคนที่ชอบดอกไม้สีขาวอยู่แล้วด้วย 

“น้องฉัตรชอบไหมคะ พี่เลือกตามสีที่พี่ชอบเลยนะคะ พี่ไม่รู้ว่าฉัตรชอบสีอะไรพี่ก็เลยเลือกตามที่พี่ชอบเลย” 

“ชอบค่ะ ฉัตรชอบดอกไม้สีขาว” 

“อุ้ย...ชอบเหมือนกันด้วย อย่างนี้เขาเรียกว่าอะไรน้า...บุพเพหรือเปล่า”พิญารินทร์เธอไม่เคยพูดเล่นอะไรอย่างนี้กับใครมาก่อน มันก็ทำให้เธอรู้สึกเขอะเขินอยู่เหมือนกัน แล้วมันก็ทำให้ปาริฉัตรเขินไปตามเธอได้ด้วย 

“ฉัตรไม่รู้หรอกค่ะ”ปาริฉัตรเธอก้มหน้าตอบด้วยความเขินอาย ที่พิญารินทร์เอาแต่จ้องหน้าเธอไม่หยุด ความสวยวันนี้ของพิญารินทร์มันยิ่งทำให้ปาริฉัตรไม่อยากจะสบตากับพิญารินทร์เลย 

“แต่พี่ว่าใช่ค่ะ แล้วเมื่อคืนพี่นอนไม่หลับเลยนะคะรู้ไหม ก็เพราะว่าพี่....”พิญารินทร์เธอเห็นท่าทางของปาริฉัตรดูเหมือนว่าจะเขินตัวเอง เธอจึงขยับเข้าไปหาแล้วก็โอบกอดเอวบางของปาริฉัตรไว้ เธออยากจะบอกให้ปาริฉัตรได้ยินชัดว่าเธอนั้นนอนไม่หลับเพราะว่าอะไร 

“คิดถึงแต่ใบหน้าหวานๆของใครบางคนแถวนี้ จนทำให้นอนไม่หลับทั้งคืนเลย...อย่างนี้ฉัตรต้องรับผิดชอบนะคะรู้ไหม” 

“อื้อ...พะ...พี่แพร...”ปาริฉัตรเธอต้องขยับคอหนีพิญารินทร์ทันที ที่จู่ๆพิญารินทร์ก็จูบลงที่ต้นคอของเธอจนขนลุกตั้งขึ้นมาทันที พิญารินทร์ก็ดึงเล็กไว้ไม่ให้ขยับถอยห่างออกจากเธอไปไหน เมื่อได้กลิ่นหอมแล้วก็อยากที่จะหอมแล้วก็มากกว่านี้ 

“พี่ไม่ให้ฉัตรหนีพี่ไปไหนได้หรอกนะคะ”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็จับช่อดอกไม้ออกจากมือของปาริฉัตรวางไว้บนโต๊ะทำงาน แล้วเธอก็จับไหล่ให้ปาริฉัตรหันหน้ามาหาเธอตรงๆ ที่ตอนนี้ได้เห็นใกล้ๆก็ยิ่งชัดเจนว่าปาริฉัตรนั้นเขินอายเธอจนแก้มแดงระเรือขึ้นมาให้เธอได้เห็น 

“พะ...พี่แพรฉัตรอื้อ...”ปาริฉัตรเธอพูดยังไม่จบจะบอกว่าตัวเองขอทำงานก่อนได้ไหม แต่พิญารินทร์ก็รั้งเอวของเธอเข้าไปหาเจ้าตัวมากกว่าเดิม พร้อมกับขยับเข้ามาจูบที่ปากอวบอิ่มของปาริฉัตรทันที ปาริฉัตรเธอพยายามดันพิญารินทร์เล็กน้อยไม่ให้จูบตัวเอง เธอจึงหลับตาเม้มปากไว้ทันทีไม่ให้พิญารินทร์จูบตัวเอง แต่ก็เท่านั้นแหละถ้าพิญารินทร์ไม่ยอมปาริฉัตรก็ทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่พิญารินทร์จะค่อยๆขับริมฝีปากจูบปาริฉัตรมากขึ้นเรื่อยๆ มือเรียวของพิญารินทร์ก็เลื่อนมาจับที่คางมนของปาริฉัตรให้เปิดปากกับตัวเอง เพราะเธอนั้นอยากจะสอดแทรกลิ้นเข้าไปชิมความหอมหวานด้านในของปาริฉัตรแล้ว ในตอนแรกปาริฉัตรเธอก็ไม่ยอมแต่พิญารินทร์ก็พยายามใช้ปลายลิ้นเลียสัมผัสไปตามริมฝีปากของปาริฉัตรช้าๆอย่างยั่วเย้า ปาริฉัตรเธอจึงค่อยๆยอมให้พิญารินทร์สอดแทรกลิ้นเข้าไปสัมผัสได้มากขึ้นกว่าเดิม พิญารินทร์เธอก็ค่อยๆลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของปาริฉัตรทันที เมื่อเจ้าตัวนั้นยอมเปิดปากให้เธอได้เข้าไปสัมผัสด้านในแล้ว 

“พะ...พี่แพรคะ...ที่นี่เป็นห้องทำงานนะคะ”ปาริฉัตรเธอหันหน้าหนีเมื่อเธอนั้นรู้สึกว่าพิญารินทร์กำลังทำให้เธอนั้นจะไม่มีเรียวแรงที่จะยืนแล้ว ทุกสัมผัสที่พิญารินทร์สัมผัสเธอนั้นมันค่อยๆเป็นค่อยๆไป แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวเป็นอย่างมากเวลาที่พิญารินทร์อยู่ใกล้ๆเธออย่างนี้ 

“ถ้าไม่อยากให้พี่ทำอะไรมากกว่านี้ ยอมให้พี่จูบก่อนสิคะ...แล้วพี่จะปล่อยให้ทำงานนะคะ” 

“พี่แพร...ก็...ก็ชอบพูดแบบนี้”ถ้าเธอไม่คอยห้ามพิญารินทร์ก็มักจะทำอะไรตามใจตัวเองทุกอย่าง จนเธอนั้นแทบจะห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ถึงพิญารินทร์จะแค่จูบเท่านั้นก็ตามแต่จูบของพิญารินทร์นั้นมันช่างมีอำนาจมากกับเธอจริงๆ 

“อย่างนี้เขาเรียกว่ารู้ใจพี่รู้หรือเปล่าคะ...”พิญารินทร์เธอพูดจบก็จับคางมนให้ขยับเข้ามาหาตัวเองอีกครั้ง แล้วเธอก็ขยับเข้าไปจูบปาริฉัตรอีกครั้งทันที ถึงแม้ว่านี่จะเป็นแค่เพียงไม่กี่วันที่เธอได้รู้จักปาริฉัตร แต่ปาริฉัตรก็มีพลังอำนาจต่อหัวใจแล้วก็ร่างกายของเธอมากเหมือนกัน ที่เวลาเธอได้อยู่ใกล้หรือว่าได้กลิ่นหอมๆจากเรือนร่างอรชรของปาริฉัตร มันก็มักจะทำให้พิญารินทร์มีอาการอย่างนี้ทันที ที่มีแต่ความต้องการที่อยากจะครอบครองปาริฉัตรให้เป็นของตัวเอง หรือแม้แต่ตอนนี้ที่เธอได้เห็นอาการเขินอายของปาริฉัตร มันก็ทำอยากให้เธออยากจะกอดจะหอมปาริฉัตรขึ้นมาในทันที 

ยุพินแม่ของปาริฉัตรกำลังดูแปลงผักที่เธอปลูกไว้อยู่ ที่ตอนนี้เริ่มมีหญ้าขึ้นมามากมายเธอจึงถอนมันออก ส่วนแสงหล้าเขาก็กำลังทำเล้าไก่ใหม่เพราะไม้อันเก่ามันเริ่มหักผุพังลงมา วันนี้พวกเขาสองคนไม่มีใครมาจ้างงานพวกเขาจึงได้มีเวลาที่จะทำอะไรหลายๆอย่างที่บ้าน แต่ก็มีลูกน้องของผู้ใหญ่โทนมาทวงเงินที่ไปยืมมา วันนี้มันก็ครบกำหนดที่พวกเขาจะต้องจ่ายดอกเบี้ยแล้ว 

“พ่อผู้ใหญ่ให้ฉันมาเก็บเงินค่าดอกเบี้ย จ่ายมาซะดีๆจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวกัน” 

“เอายังไงดีจ๊ะพี่หล้า เงินที่เราหามาได้เมื่อวานจะต้องเอาไปซื้อข้าวสารด้วย”ยุพินเธอหันไปถามแสงหล้าอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี 

“ฉันขอเวลาอีกสองสามวันได้ไหม ตอนนี้ฉันสองคนไม่มีเงินจริงๆจ๊ะ” 

“ไม่ได้!!...วันนี้ก็คือวันนี้ จ่ายมาดีๆ....” 

“ฉันไม่มีจริงๆ พวกฉันขอเวลาอีกสามวันนะ” 

“ไม่ได้...เฮ้ยมึง จับตัวมันขึ้นมาฉันจะสั่งสอนมันซะหน่อย”หัวหน้าลูกน้องผู้ใหญ่โทนสั่งลูกน้องของมันให้จับตัวแสงหล้าขึ้นมา เพื่อที่จะได้สั่งสอนแล้วก็ยอมจ่ายตังค์มาดีๆ 

“อย่านะอย่า...อย่าทำอะไรผัวฉันเลยนะพ่อชัย สงสารคนแก่ๆอย่างพวกฉันบ้างเถอะนะ” 

“ไม่ได้...หลีกไป” 

“โอ๊ย!!...”ไอ้ชัยมันก็จัดการต่อยสั่งสอนแสงหล้าทันทีเมื่อผลักยุพินออกไปแล้ว 

“พอแล้วนะพอแล้ว ฉันยอมจ่ายให้แล้ว...อย่าทำอะไรผัวฉันเลยนะ”ยุพินเธอทนเห็นแสงหล้าถูกทำร้ายไม่ได้เธอก็เลยต้องยอม ถึงแม้ว่าเงินนี้จะต้องเอาไว้ไปซื้อข้าวกินก็ตาม 

“เฮ้ยปล่อยมัน...” 

“ไม่นะยุพิน เงินนั้นเราจะต้องเอาไปซื้อข้าวนะยุพิน”แสงหล้าเขายอมทนได้ดีกว่าที่เขาจะต้องเสียเงินไป แล้วไม่มีเงินไปซื้อข้าวมาให้ภรรยาเขากิน 

“อย่าพูดมากเอาเงินมา...”ยุพินเธอก็ต้องยอมทำตามที่ลูกน้องของผู้ใหญ่โทนบอก เธอค่อยๆจับเงินออกมาอย่างรู้สึกเสียดาย ที่ตัวเองจะไม่มีเงินไปซื้อข้าวมาไว้กิน 

“ทีหลังก็จ่ายดีๆจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว กลับโว๊ยพวกเรา...” 

“พี่เป็นไรนะจ๊ะ” 

“ไม่เป็นไรจ๊ะ แล้วเราจะทำยังไงดีตอนนี้ เงินจะไปซื้อข้าวก็ไม่มีแล้ว”แสงหล้าเขามองตามลูกน้องของผู้ใหญ่โทนด้วยความเจ็บใจ ที่ไม่เคยเห็นใจคนจนๆอย่างพวกเขาบ้างเลย แต่ที่พวกเขาเป็นหนี้นั้นก็เพื่อที่จะส่งปาริฉัตรให้ไปเรียนที่กรุงเทพ เพื่อที่ปาริฉัตรจะได้ไม่ถูกผู้ใหญ่โทนรังแกจับไปเป็นเมีย เหมือนกับลูกสาวบ้านอื่นที่ไม่มีเงินมาใช้หนี้ ก็ต้องส่งลูกสาวให้ไปเป็นเด็กของผู้ใหญ่แทน ผู้ใหญ่โทนเป็นคนที่มีอำนาจมากแถวนี้ใครๆจึงไม่กล้าคิดที่จะต่อต้าน ไม่อย่างนั้นก็ได้ตายทันทีเมื่อคิดที่จะต่อสู้กับผู้ใหญ่โทน 

พอถึงเวลาพักเที่ยงพิญารินทร์เธอก็จัดการให้ปาริฉัตรลุกมากินข้าวกับเธอทันที เธอไม่อยากออกไปข้างนอกให้พวกผู้หญิงที่เธอเคยควงนั้นมาวุ่นวายกับปาริฉัตร เพราะปาริฉัตรเป็นคนที่พิเศษของเธอในตอนนี้แล้ว เธอก็ได้สั่งลูกน้องของตัวเองให้ไปจัดการให้เธอแล้ว ด้วยการเอาเงินให้แล้วก็อย่าได้วุ่นวายกับเธออีก ไม่ว่าจะเจอเธอที่ไหนก็ตามห้ามมาทำแบบเดิมๆที่เคยเจอเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ชอบและไม่ได้ให้ความสำคัญอะไร แต่ดูเหมือนว่าผู้หญิงพวกนั้นจะชอบแล้วก็ต้องการพิญารินทร์ไม่น้อย 

“วันนี้พี่ให้แม่นมของพี่ทำกับข้าวมาให้ฉัตรได้ลองกินดู น้องฉัตรชิมดูสิคะว่าอร่อยหรือเปล่า” 

“ฉัตรกินเองดีกว่านะคะ”ปาริฉัตรเธอรู้สึกเขินที่พิญารินทร์ตักข้าวจะป้อนเธอ 

“ไม่ได้ค่ะ พี่อยากป้อน...ให้พี่ป้อนนะคะ”พิญารินทร์ทำหน้าอ้อนอย่างน่ารักเลยให้ปาริฉัตรใจอ่อนยอมให้เธอป้อน แล้วมันก็ได้ผลเมื่อปาริฉัตรยอมให้ป้อนแล้วก็กินข้าวที่เธอตักให้ 

“เป็นไงคะอร่อยหรือเปล่าคะ” 

“อร่อยค่ะ”ปาริฉัตรเธอไม่ได้ตอบเพื่อเอาใจพิญารินทร์แต่รสชาตินั้นอร่อยจริงๆ จนมันทำให้เธอรู้สึกคิดถึงบ้านคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่ของเธอเลย 

“จริงหรอคะ ถ้าอร่อยก็ป้อนพี่บ้างสิคะ พี่อยากรู้เหมือนกันว่าฝีมือแม่นมจะตกลงหรือเปล่า”พิญารินทร์เธอขยับเข้าไปหาใกล้ๆปาริฉัตรอีก แล้วก็อ้าปากรอให้ปาริฉัตรป้อนเธอบ้าง ปาริฉัตรเธอก็ค่อยๆตักอาหารแล้วก็ป้อนพิญารินทร์ตามที่เจ้าตัวต้องการอย่างเขินอาย 

“อื้มมมม...ปกติแม่นมก็ทำอร่อยอยู่แล้วนะคะ แต่วันนี้พี่ว่ามันยิ่งอร่อยมากกว่าทุกวันอีกนะคะ” 

“ทำไมหรอคะ”ปาริฉัตรเธอหันหน้าไปถามด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงได้อร่อยกว่าทุกวัน แล้วตอนนี้พิญารินทร์ทำหน้าตาเหมือนบอกว่ามันอร่อยมากจริงๆด้วย 

“ก็เพราะว่ามี...น้องฉัตรป้อนข้าวพี่ไงคะ” 

“...........”ปาริฉัตรเธอไม่คิดว่าพิญารินทร์จะตอบเธออย่างนี้ มันทำให้เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงแล้วก็เขินอายขึ้นมาอีกแล้ว พอพิญารินทร์พูดแล้วยังจ้องหน้าแล้วก็ยิ้มให้กับเธออีก สายตานั้นมันก็ยิ่งทำให้ปาริฉัตรไม่อยากนั่งอยู่ตรงนั้นเลย จนเธอต้องหันหน้าหนีแล้วก็ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มด้วยความเขินอาย 

“ก็มันเรื่องจริงนี่คะ พี่อยากกินข้าวกับฉัตรอย่างนี้ทุกวัน อยากให้ฉัตรป้อนข้าวพี่อย่างนี้ทุกวัน อยากเห็นหน้าทุกวัน อยากเห็นเวลาที่ฉัตรเขินอายพี่อย่างนี้”พิญารินทร์เธอจับไหล่ของปาริฉัตรให้หันหน้ามามองเธอเหมือนเดิม แล้วก็จับมือของปาริฉัตรมากุมไว้ 

“พี่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้นะคะ ทั้งที่เรารู้จักกันไม่นาน...แต่พี่ก็รู้สึกคิดถึงฉัตรตลอดเวลา จนพี่รู้สึกว่า...พี่อยากมีแฟน...เป็นน้องฉัตรที่นั่งอยู่ต่อหน้าพี่ตรงนี้” 

“..............”ปาริฉัตรเธออึ้งไปเลยที่พิญารินทร์พูดอย่างนี้ เธอไม่รู้ว่าที่พิญารินทร์พูดออกมานั้นด้วยความรู้สึกส่วนลึกของหัวใจหรือเปล่า หรือว่าเป็นเพียงแค่ความหวั่นไหวชั่วคู่เท่านั้น แต่มันก็กลับทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวกับคำตอบที่พิญารินทร์พูดออกมาไม่น้อย ซึ่งตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นจนเธอคิดว่ามันคงจะดังมากจนพิญารินทร์ได้ยินด้วยเลย 

จบตอน 

ความคิดเห็น