SiSSweetTea
facebook-icon

ขอบคุณนะคะ ที่แวะเข้ามาอ่านอย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะ : )

ตอนที่ 3 นายและฉันเราเคย.....

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 นายและฉันเราเคย.....

คำค้น : ชิชา ไอซ์ นันทิชา รณพีร์

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 78

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 00:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 นายและฉันเราเคย.....
แบบอักษร

บ้านเด่นวิไพเลิศ

“เธอไปเก็บเสื้อผ้าที่บ้านก่อน เดี๋ยวผมจะรออยู่ด้านล่าง”

“แล้วคุณไม่เข้าไปหน่อยหรอ”

“ไม่หรอก เพราะเธอจะต้องไปถึงที่นัดหมายให้เร็วที่สุด”

“อือ รอแปปนะคุณ”

______

“คุณน้าคะ หนูขอไปอยู่ต่างจังหวัดสัก4-5วันนะคะ”

“จ๊ะ เที่ยวให้สนุกนะ”

“คะ...ค่ะ” ทำไมวันนี้พูดมันง่ายจังนะหรือว่าคุณน้าไม่สบายหรือเปล่า?

“จะยืนนิ่งอีกนานไหมจ๊ะ น้าจะออกไปข้างนอกหน่อย”

“ค่ะ หนูไปเก็บเสื้อผ้าก่อนนะคะ” พีชชี่เดินขึ้นห้องไป

👗👛🎒 15 นาทีต่อมา🎒👛👗

“เรียบร้อยแล้วค่ะ งั้นหนูลานะคะ”

“โชคดีจ๊ะ” พีชชี่เดินออกมากึ่งเดินกึ่งวิ่งมาด้วยรวดเร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

“รอนานไปหรือเปล่าคุณ”

“ก็ถือว่าใช้เวลาในการเก็บเร็วดีเหมือนกันนิ”

“ค่ะ รีบไปกันเถอะค่ะ” 

“ประโยคนั้นต้องเป็นผมที่พูดมากกว่านะ”

“😅 สงสัยรีบไปหน่อยอ่ะ”

“ไป เชิญครับ”

   จากนั้นทั้งสองคนเริ่มออกเดินทางไปยังเซฟเฮ้าส์ริมทะเลที่นัดหมายกับเจ้านายของเขาเอาไว้เมื่อตอนเที่ยงตรง

“ตามรถของมันไป! อย่าให้คลาดสายตา” 

   รถตู้คันสีดำที่จอดไว้ทางด้านฝั่งตรงข้ามของสุพิชญาค่อยเคลื่อนตัวตามรถของเธอไปห่างๆ เพื่อมีให้เหยื่อของตนนั้นต้องหลุดมือเพราะกว่าจะตามที่อยู่ของศัตรูเจ้านายของตนนั้นมันไม่ง่ายเลยสักนิด

   ในระหว่างทางที่พีชชี่และมือขวา(ผู้คอยดูแล)นั้นกำลังขับรถไปที่เกาะส่วนตัวแห่งหนึ่งในกระบี่ที่

นั่นเป็นที่ๆปลอดภัยที่สุดในสถานที่เจ้านายของเขาเพราะตอนที่นายของเขาบาดเจ็บหนักก็มาพักฟื้นที่นี่

“นี่คุณ! คุณเป็นอะไรกับนายไอซ์นั่น”

“คุณให้เกียรติเจ้านายผมด้วย”

“เป็นเจ้านายกับลูกน้องหรอเนี่ย!?”

“คุณไม่ต้องรู้อะไรมากหรอ เพราะยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณอยู่แล้ว”

“เกี่ยวสิ ฉันอยากรู้ว่าทำไมนายถึงไปทำงานกับนายไอซ์ได้ขนาดฉันอยู่ใกล้ยังรู้สึกขนลุกเลย”

“ขนาดนั้นเลยหรอ”

“ฉันก็ไม่รู้หรอกนะคุณ ฉันรู้สึกว่าเหมือนเขาปล่อยรังสีความเยือกเย็นปนกับความน่ากลัวอย่างนั้น”

“คุณคิดมากไปหรือเปล่า?” 

“ไม่รู้สิ”

   เขาแลตาดูกระจกรถทางด้านขวาปรากฏเห็นเป็นรถตู้สีดำคันหนึ่งติดฟิล์มกระจกทึบจนมองไม่เห็นด้านในเขารู้สึกว่ารถคันที่ตามหลังมานี่มันแปลกๆเพราะล่าสุดเขาเห็นมันจอดอยู่ที่ถนนฝั่งตรงข้ามก่อนที่เขาจะออกมา

“คุณ...” 

   ตาของเขายังคงมองรถตู้คันดังกล่าวอยู่และดูสีท่าพยายามขับแซงรถของเขาทั้งที่ก่อนหน้านี้ขับตามมาช้าไม่ได้เร็วเหมือนตอนนี้เขาจะไม่แปลกใจเลยสักนิดถ้ารถคันนี้จะแซงรถของเขาในทางที่กำลังจะเปลี่ยวไร้ผู้คนในตอนนี้! ลำพังเขาคนเดียวก็สบายอยู่แต่ไม่รู้ว่าผู้หญิงที่นั่งข้างๆนี้จะไหวหรือเปล่าที่ต้องมาเจออะไรที่มันเสี่ยงๆแบบนี้

“หืม มีอะไรหรือเปล่า?ฉันคุณมองกระจกบ่อยๆ”

“มีสิ ว่าแต่คุณกลัวเสียงปืนหรือเปล่า?”

“ก็อาจจะตกใจแค่แรกๆ”

“คุณช่วยหยิบของที่อยู่ให้ผมที” 

    เธอก็เปิดช่องเก็บของตรงหน้าที่ตนเองนั่งอยู่พอเปิดออกมาก็พบว่าด้านในมีปืนสั้นขนาดเล็กแบบแม็กกาซีนและเครื่องมือสื่อสารอยู่หลากหลายชนิดแต่พิเศษตรงที่มันมีขนาดเล็กมากกว่าขนาดปกติและจำนวนก็มีมากด้วยเช่นกันเท่าที่เธอเคยเห็น เธอก็ไม่เห็นเครื่องมือพวกนี้มากเท่านี้มาก่อน

“นี่คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหน!” ดูสิของแต่อย่างเหมือนของหน่วยงานลับใช้กันเลย ฉันชักจะสงสัยเเล้วสิว่าเขาทำงานให้นายไอซ์ในฐานะอะไรกันเเน่

“อย่าพึ่งถามตอนนี้เลยคุณ” รถตู้คันดังกล่าวขับแซงรถเขาได้แล้วจอดขว้างถนนคนในรถเปิดประตูและสาดลูกกระสุนมาอย่างกับฝนพร่ำ

“อย่าให้พวกมันรอดไปได้นายหัวสั่งมาถ้าเก็บคนใกล้ตัวพวกมันได้นายหัวจะให้รางวัลอย่างงาม”

“ก้ม” โฟร์เอามือกดหัวพีชชี่ลง

ปัง ปัง ปัง

   บัดนี้กระจกหน้ารถแตกสลายกระจัดกระจายมีเศษกระจกบางส่วนบาดแขนเล็กน้อยไม่ลึก

“คุณทำไงดี”

“ผมขอคิดก่อน เอาอย่างนี้นะ” เขาอธิบายแผนการที่เขาคิดมาตลอดตั้งแต่ขับรถสังเกตเห็นรถคันนี้ขับตามเป็นระยะ

“แผนนี้มันเสี่ยงตายชัดๆเลยนะ”

“เชื่อผมเถอะ แต่แผนติดที่ว่าคุณจะทำยังไง”

“นี่คุณ! ฉันขอยืมเสื้อเชิ้ตคุณก่อนนะ”

“คุณจะทำอะไร!?”

“เดี๋ยวก็รู้”พีชชี่ค่อยๆเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวออกไปนอกหน้าต่างสะบัดเบาๆเหมือนยกธงขาว

“เห้ย! หยุดยิงก่อน”

“พี่สุดหล่อใจเย็นก่อนจ๊ะ ค่อยๆคุยกันก็ได้”

“นังหนู ถ้าอยากรอดบอกมาซะ”

“ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆนะจ๊ะ”

“แล้วคนที่อยู่ในรถ?”

“ตายเเล้วมั้งจ๊ะ พี่ปล่อยฉันไปเถอะฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย”

“ถ้าข้าปล่อยเอ็งไปแล้วข้าจะได้อะไร?”

“พี่ก็จะได้บุญไงจ๊ะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ”

“เอาเหตุผลมาดีๆไม่อย่างนั้นจะได้เป็นผีเฝ้าป่าแน่”

“ความลับที่เจ้านายของพวกพี่อยากรู้ไง”

“งั้นเอ็งพูดมา”

“คนสำคัญคนนั้นยังมีชีวิตอยู่”

“แล้วยังไงวะ!”

“ถ้าพวกพี่ๆ ปล่อยฉันไปฉันจะบอกว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน?”

“เเล้วข้าจะเชื่อเอ็งได้ยังไง นังหนู”

“เอาอย่างนี้นะ ฉันจะเขียนที่อยู่ให้...” ชายกำยำทำหน้ากรุ่นคิด

“อืม ก็ได้”

“ลูกพี่ จะปล่อยมันไปจริงๆหรอ' (กระซิบ)

“เออสิวะ แลกข้อมูลมันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอีก แกลองคิดดูนะกว่าจะได้เบาะแสของพวกมันยากแค่ไหนเอ็งก็รู้อยู่แก่ใจ!”

“เเล้วพี่จะไม่ถามลูกพี่ทิวเลยหรอ”

“ไม่ต้องถามหรอ เอ็งเห็นไหมว่ามันหลับอยู่”

   ชายคนที่กล่าวชื่อก็กระพริบตาถี่ๆไล่ความง่วงมีนามว่า"ทิว"หรือ แมทธิว 

“โวยวายอะไรกันวะ!” จู่มีผู้ชายคนหนึ่งตะโกนออกมาจากในรถตู้

   พีชชี่หากระดาษและปากกามาเขียนข้อมูลที่เธอเขียนบอกไป

“เปล่าครับ ลูกพี่ทิว”

“จัดการเรียบร้อยหรือยัง?”

“เห็นผู้หญิงคนนี้บอกว่าเธอจะบอกที่อยู่ของเป้าหมายถ้าปล่อยเธอไป”

“อืม ดี!แต่อย่าประมาทล่ะ”

   หลังจากที่พีชชี่เขียนที่อยู่เสร็จแล้วเธอหาก้อนหินสักก้อนสองก้อนมาทับกระดาษเดินออกมาอยู่ที่รถดังเดิม

“ทีนี่พี่จะปล่อยฉันได้หรือยังจ๊ะ”

   โฟร์เก็บของที่จำเป็นเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าแผนที่เธอคิดว่ามันสำเร็จแต่จริงๆแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเพราะขึ้นชื่อว่า"ศัตรู"ยังไงก็เชื่อใจไม่ได้อยู่ดี

แกรก!

“ไหนๆก็หมดประโยชน์แล้ว เก็บมันให้หมด!” นั่นไงสัญชาตญาณของผมไม่เคยพลาดอยู่แล้วไหนๆมันก็จะฆ่าผมอยู่แล้วขอเอาคืนสักหน่อยเถอะเขาเปิดประตูรถค้างไว้และยิงฝ่ายตรงข้ามแบบไม่ทันตั้งตัว

ปัง!ปัง!ปัง!

“คุณจะทำอะไรรีบเอาออกมาเร็วๆ”

“ได้”

   พีชชี่เอากระเป๋าเป้ที่เอามามันไม่ได้มีเสื้อผ้าเยอะเธอก็คลานข้ามเบาะนั่งคนขับรถแต่พอเธอจะออกมาเชือกรองเท้าเกี่ยวกับหัวคาดเบลล์เนื่องจากเธอชอบมัดสายรองเท้าเป็นรูปโบว์ใหญ่ๆ

“คุณรองเท้าฉันติดฉันออกไม่ได้คุณรีบไปเถอะทิ้งฉันที่นี่เถอะ”

“ไม่เด็ดขาด! คุณต้องไปกับผม!” 

“ออกได้แล้วคุณ” หลังจากนั้นพีชชี่ค่อยๆลงจากรถที่ตนนั่งมา

“คุณวิ่งนำไปก่อนผม!”

   ลูกน้องก็หยิบระเบิดหัวปลีแล้วยิงไปที่เครื่องยนต์รถแล้วจัดฉากว่าที่เกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุโดยที่ไม่ได้เลยสังเกตด้วยซ้ำคนที่อยู่ในรถแม้แต่น้อย ก่อนหน้าระเบิดจะไปถึงตัวรถพีชชี่ช็อคอยู่ส่วนโฟร์ก็กระโดดเข้าใส่พุ่มไม้ไหล่ทางแต่มันก็ไม่สามารถเล็ดลอดสายตาอันเฉียบคมของเขาไปได้

แมทธิวยกปืนขึ้นมาเล็งเป้าหมายจะเอาชีวิตเป็นจังหวะกันที่โฟร์เห็นทิวรีบไปไปรวบตัวพิชชี่ 

ปัง! ฉึก!!!

   ทั้งคู่กลิ้งลงไปไหล่ทางเนินไม่สูงมากระยะยาวประมาณเกือบ 2 ฟุตเลยต้นไม้ในป่าดงดิบแบบนี้

ก็จะมีต้นไม้มีหนามเป็นธรรมดา

ปึก! 

   ร่างกายอันกำยำกระเเทกเข้าต้นอย่างจังแต่การกระแทกกับต้นไม้ก็ว่าเจ็บจนแสนสาหัสแล้วแต่นี่

เขาดันโชคดีร้ายหรือโชคดีกันแน่ต้นไม้ที่เขากระแทกกายเข้าให้นั้นมีหนามอันเฉียบคมเหมือนมีด

เล็กที่กรีดแทงเนื้อของเขา

   อึก! 

ถึงจะเจ็บแค่ไหนสักเพียงใดห้ามร้องหรือไม่แม้แต่จะส่งเสียงเลยสักนิดเดียว

“นี่!คุณพิชญาตื่นสิคุณ” เขาเขย่าตัวเธอเบาๆ

“คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่า?” เขาแสดงสีหน้าเป็นกังวล

“ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณที่ช่วย” 

   พีชชี่พยายามลุกขึ้นยืนส่วนโฟร์ค่อยขยับกายของเขาออกจะหนามไอ้ต้นไม้หนามบ้านี่และพยุงตัวเองขึ้นเอามือพักไว้ต้นไม้ที่ไม่มีหนามทั้งสองคนทรุดตัวนั่งพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“คุณจากที่นี่ไปบ้านพักมันอีกไกลไหม?”

“ไกลสิ ถ้าเดินคงใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงเศษๆ”

“โอเค งั้นฉันขอพักสัก10นาทีแล้วค่อยเดินทางต่อ

“อืม” โฟร์ตอบรับแค่สั้นๆตัวของเขาเองรู้สึกเหนื่อยๆเช่นกันหงีบหลับสักหน่อย จะได้มีแรงเดินต่อไปอีก

ณ บ้านพักตากอากาศ

   หลังจากที่สองสาวจอมแสบเข้าครัวทำอาหารเพิ่มพอทำเสร็จเรียบร้อยส่วนหนุ่มๆจัดจานข้าวรอแล้วคุยหยอกเล่นกัน

“อาหารเสร็จแล้ว” ชิชายกจานอาหารมาเสิร์ฟไว้บนโต๊ะ อาหารแต่ละอย่างล้วนน่ารับประทานทั้งสิ้น

“โอ้โห้ ! นี่ใช่แม่หญิงจากอยุธยาฤๅ” นัทพูดยังไม่ทันจบใครบางคนหลุดขำมาเสียก่อน

“555++ ไอนัทใครสอนมึงพูดแบบนั้น”

“ไม่มีใครสอน ดูมาจากละครเห็นสาวๆทั้งพระนครชอบดูกัน ชื่อบุพเพอะไรนี่แหละ”

“อ๋อ เรื่องบุพเพสันวิวาห์ไง”

“ผู้หญิงห้าวๆแบบเธอดูด้วยเหรอเนี่ย”

“รายนั้นติดงอมแงมเลย มโนว่าตัวเองเป็นนางเอก”

“เป็นตัวร้ายยังจะน่าเชื่อกว่าอีก”

“เห็นห้าวๆแบบนี้ กูก็ผู้หญิงนะโว้ย!”

“ใจเย็นสิ เพื่อนแกกำลังทำผิดกฏอยู่นะ”

“ดีนะฉันไม่ต่อยนาย ไม่งั้น...แน่!” ไอซ์ยักคิ้วใส่น้ำอ้อย

“แน่จริง ก็มาดิมาเลย” น้ำอ้อยทนกับท่าทีของไอซ์ไม่ไหวเธอจึงลุกยืนตบโต๊ะเสียงดัง

“อย่าพล่ามให้มากนักนะ!”

“นี่นายค็อกเเค๊กทำไมเพื่อนนายอีกคนกับเพื่อนฉันยังมาไม่ถึงสักทีล่ะ?”

“อีกสักพัก น่าจะถึงประมาณ 55 นาทีอย่างเร็วช้าสุด 1ชั่วโมง10นาที”

“งั้นกินข้าวกันเถอะ”

End Chapter 3 You and me,we .....

 

 

 

เรื่องนี้ตัวละครต่างๆจะมีความลึกลับอยู่แต่ค่อยๆคลายไปเองนะคะ  

ขอบคุณนะคะที่แวะมาอ่านค่ะ ฝากกดไลค์และคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น